Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται».
Είναι εντελώς δίκαιο για μας να συλλογισθούμε τους λόγους του Χριστού: «Πώς βλέπουν τον Θεό “οι καθαροί τη καρδία”;
Πώς είναι Αυτός; Ή πώς Αυτός δεν είναι;».
Ο πολυμαθής νους τείνει βεβαίως προς τη σκέψη, «πως Αυτός δεν είναι».
Ο Χριστός όμως σκέφτεται διαφορετικά και εμείς προσπαθούμε να Τον ακολουθήσουμε.
Τί θέλω να πω;
Οφείλουμε να επικεντρώσουμε την προσοχή μας μόνο στον αγώνα να μην αμαρτήσουμε ούτε προς τον Θεό ούτε προς τον άνθρωπο ούτε προς τα πράγματα.
Και από τη ζωή αυτή, την απλή αλλά συγκεντρωμένη στην εντολή αυτή, γεννιέται η κατάσταση του ανθρώπου κατά την οποία αυτός «συνδέεται» ήδη υπαρξιακά με τον Θεό.
…Συνεπώς, όταν σας αφήσω, παρακαλώ να προφυλάσσεσθε από την παρεκτροπή αυτή των ακαδημαϊκών διπλωμάτων. Κάποτε συνάντησα εδώ, στον δρόμο της Μονής μας, κάποιον άνθρωπο που μου είπε ότι πήρε τον τίτλο του διδάκτορος της θεολογίας.
Και εγώ του απάντησα:
«Ε, λοιπόν; Στον εσκοτισμένο μας κόσμο αυτό εκτιμάται περισσότερο, παρά η αγιότητα!».
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

«Καιρός της συλλογής δεν είναι εκείνος, αλλά αυτός εδώ. Μην καταναλώνεις λοιπόν αδίκως αυτά που έχεις σε απολαύσεις και ματαιοδοξίες. Διότι θα σου χρειαστεί εκεί πολύ έλαιον».
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος.

[toula]

«Δια βρώσεως εξήγαγε του Παραδείσου ο εχθρός τον Αδάμ».
Με τη νηστεία χαράζει την αρχή της πάλης ο Χριστός μας.
Η μητέρα του θανάτου ηδονή, δεν αρχίζει απ’ εδώ τον όλεθρόν της με πρόφαση τη βιολογική μας σύσταση και μας κατρακυλά στη μεριά της κτηνωδίας;
Εάν η γαστριμαργία χαρακτηρίζεται ο γίγαντας των παθών, ποιο άλλο μέσο θα δαμάσει αυτόν τον κίνδυνο;
Πόσο εύστοχα ο προφήτης Δαυΐδ αντιμετωπίζει αυτόν τον πόλεμο!
«Εγώ δε εν τω αυτούς (τους δαίμονας) παρενοχλείν μοι, ενεδυόμην σάκκον, και εταπείνουν εν νηστεία την ψυχήν μου και η προσευχή μου εις κόλπον μου αποστραφήσεται» (Ψαλμ. λδ΄, 13).
Το επωφελέστερο μέσο και μέτρο αυτών που αγωνίστηκαν μέσα στους αιώνες και αυτών που συνεχίζουν την ίδια πνευματική πορεία ήταν η νηστεία.
Από την ιερώτατη αυτή αρετή ξεκίνησαν και με αυτήν τελειώθηκαν.
Δίκαια λέγεται ότι ο «αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται» (Α΄ Κορ. θ΄, 25).
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού, «Βατοπαιδινές κατηχήσεις», έκδοση Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

[toula]

Όσο πιο κον­τά εί­ναι ο άν­θρω­πος στον Θεό, τόσο του φαί­νε­ται με­γα­λύ­τε­ρος ο Θεός και ο άν­θρω­πος μι­κρό­τε­ρος.
Όσο εί­ναι πιο μα­κριά ο άν­θρω­πος από τον Θεό, τόσο του φαί­νε­ται με­γα­λύ­τε­ρος ο άν­θρω­πος και ο Θεός μι­κρό­τε­ρος...
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

Λέει το ρητό: «νηστεία, αγρυπνία, προσευχή ουράνια χαρίσματα λαβών».
Τι ωραία, τι παρηγορητικά λόγια που είπαν οι άγιοι Πατέρες, για να μας ικανοποιήσουν!
Έφεραν πρώτα πρώτα τη νηστεία, τη μητέρα των αρετών, για να μας προθυμοποιήσουν· κατόπιν την αγρυπνία και έπειτα την προσευχή.
Νηστεία θα πιάσουμε και εμείς, αδελφές· να παύσουν πια οι θόρυβοι· να παύσουν οι φασαρίες και οι ταραχές αυτής της ανόητης της κοιλιάς.
Έφθασαν οι ημέρες της νηστείας· της καλής νηστείας. Όταν ο άνθρωπος θέλει να ζητήσει οτιδήποτε από τον Θεό, πρέπει να νηστέψει, για να του το δώσει.
Είναι τόσο ικανοποιητική, τόσο αποτελεσματική η νηστεία.
Μόνο καταγίνεται ημέρα και νύκτα να ικετεύει τον Θεό· διότι κατόπιν από τη νηστεία θα έλθει η αγρυπνία και κατόπιν η προσευχή.
Γι’ αυτό λέει: «νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών».
Κανένα πράγμα δεν κάνει κέφι στον νηστευτή. Η νηστεία ταπεινώνει το σώμα και ησυχάζει το πνεύμα· η αγρυπνία λεπταίνει τον νου και τον κάνει να σκέπτεται όλο τα ουράνια.
Στην αγρυπνία ακολουθεί η προσευχή, η οποία ικετεύει, για να έλθει η χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Και εγώ, με αυτό το βρωμισμένο και αχρείο σώμα που βλέπετε εμπρός σας, τα δοκίμασα και τα είδα αυτά ένα καιρό.
Ούτε να ομιλεί έχει κέφι αυτός που νηστεύει, ούτε να κοιμάται ούτε για κανένα άλλο πράγμα φροντίζει· μόνο σκέπτεται, μόνο φωτίζεται, πως να βρει τρόπους, για να εξιλεώσει τον Θεό.
Αυτά τα τρία αρμόζουν σ’ εμάς, αδελφές, να τα εργαζόμαστε: νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, για να λάβομε ουράνια χαρίσματα.
Άλλο δεν γυρεύεις, όταν έχεις αυτά, παρά μόνο να βρεις κανένα καντουνάκι να καθίσεις ένα κουβαράκι, με δεμένα χέρια, με συμμαζεμένο νου και σώμα και να φωνάζεις ενδομύχως: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».
Μέρα-νύκτα αυτά ζητεί η νηστεία.
Πάλι, αν φας καλά και χορτάσεις την κοιλιά σου, δεν έχει παρά να βαρύνεις και να σου έλθει ύπνος. Κοιλιά γεμάτη δεν κατορθώνει καμία αρετή.
Φύγετε, αδελφές, την πολυφαγία και πιάστε την εγκράτεια· όχι όμως μόνο στο φαγητό, αλλά και στη γλώσσα και στους οφθαλμούς και στα χέρια και στα πόδια και παντού.
Δεν είναι μόνο να εγκρατευόμαστε και να νηστεύουμε στα φαγητά και έπειτα να έχουμε χίλια-δυο μέσα στον νου μας να μας συγχύζουν και να μας ανησυχούν.
Γι’ αυτό είναι ανάγκη παντού να έχουμε χαλινάρι. Αν δεν βάλεις χαλινάρι προπάντων στη γλώσσα και στον νου σου, δεν είναι εύκολο να λάβεις ουράνια χαρίσματα…
Ο δε Θεός της ειρήνης και της αγαθοσύνης να εξαποστείλει τα ουράνια χαρίσματα· να μαράνει τα πάθη μας και να διώξει τους πειρασμούς.
Όχι να τους διώξει, διότι δεν είναι καλό να φύγουν οι πειρασμοί, αλλά να μας δώσει δύναμη να πολεμούμε και να τους νικούμε.
Η Κυρία Θεοτόκος, η βοήθεια των ασθενών και η δύναμη των αδυνάτων, να δώσει και σ’ εμάς δύναμη και βοήθεια.
(16 Απριλίου 1946)
(Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, Διδαχές από άγιες μορφές, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 17).

[toula]

https://www.orthmad.gr/p-themistoklis-x ... -ekklisia/

Ομιλία του Πρωτοπρεσβύτερου Θεμιστοκλή Χριστοδούλου, προϊσταμένου του Ι. Ν. Αγίου Ελευθερίου – οδού Αχαρνών, στο πλαίσιο του Κύκλου Ομιλιών 2025-2026 του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου Αράχωβας. Η ομιλία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026, στην αίθουσα του Χριστιανικού & Φιλανθρωπικού συλλόγου “Ο Άγιος Χαράλαμπος” που βρίσκεται στο κέντρο της Αράχωβας.

[toula]

Επαναστάσεις Κολινδρού, Λιτοχώρου: Μηνύματα Ελευθερίας σε δύσκολους καιρούς

Ο Έλληνας από τη φύση του άνθρωπος Δημοκράτης και Ελεύθερος. Δεν σηκώνει ζυγό ο τράχηλός του και δεν μπορεί να ζήσει ως σκλάβος. Το πρώτο ελεύθερο ελληνικό κράτος μετά την παλιγγενεσία του 1821 είχε ως βόρεια σύνορά του την Θεσσαλία. Εδάφη εκτός της ελληνικής επικρατείας όπως η Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη κ.α. στέναζαν κάτω από την σκλαβιά του τούρκου κατακτητή. Οι κάτοικοι των ελληνικότατων αυτών εδαφών υπέφεραν και ζούσαν με τον πόθο και την ελπίδα της ελευθερίας. Ζούσαν, ελπίζαν και περιμέναν…

Κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878) οι ρωσικές δυνάμεις καταλαμβάνουν την Αδριανούπολη. Η Ελληνική κυβέρνηση υπό την πίεση της κοινής γνώμης στέλνει τον αντιστράτηγο Σκαρλάτο Σούτσο με δύναμη 20.000 ανδρών να εισβάλει σε ελληνικά εδάφη τα οποία κατείχαν οι Τούρκοι.

Οι κάτοικοι της Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας βλέπουν τις ελπίδες τους να παίρνουν σάρκα και οστά. Ελπίζουν στα αιματοβαμμένα χώματά τους να επιστρέψει η ελευθερία. Δεν έφθασε ακόμη η ώρα η πολυπόθητη. Οι ελληνικές δυνάμεις επιστρέφουν στα ελεύθερα ελληνικά εδάφη με αξίωση των ευρωπαίων.

Οι Ρώσοι και οι Τούρκοι οδηγούνται σε ανακωχή και στις 20 Φεβρουαρίου 1878 υπογράφεται η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Η συνθήκη αυτή αφαιρούσε ελληνικά εδάφη από την ηττηθείσα Τουρκία και τα παραχωρούσε στην Βουλγαρία και έτσι σχηματίζονταν μια Μεγάλη Βουλγαρία.

Τον Ιανουάριο του 1878 έχει σχηματιστεί Ανεξάρτητη Μακεδονική Επιτροπή Αγώνα και με αφορμή τη συνθήκη αυτή αποφασίζει να οργανώσει επαναστατικό κίνημα και να ενισχύσει επαναστατικές κινήσεις που παρατηρούνται στις περιοχές Ολύμπου, Πιερίων και αλλού.

Επικεφαλής του εκστρατευτικού σώματος είναι ο λοχαγός του ελληνικού στρατού Δουμπιώτης Κοσμάς, Μακεδόνας στην καταγωγή από την Χαλκιδική. Οι στρατιώτες του Δουμπιώτη ήταν κατά κύριο λόγο εθελοντές από την Μακεδονία. Το βράδυ 15 προς 16 Φεβρουαρίου 1878 αποβιβάζονται στην Πλάκα Λιτοχώρου. Οι εθελοντές μαχητές γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό από τους κατοίκους του Λιτοχώρου και των γύρω χωριών. Στο Μετόχι του μοναστηριού του Αγίου Διονυσίου αποθηκεύονται τα πυρομαχικά. Το Λιτόχωρο ορίζεται ως η έδρα του αρχηγείου και της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης του Ολύμπου. Πρόεδρος της επαναστατικής κυβέρνησης αναλαμβάνει ο γιατρός Ευάγγελος Κοροβάγκος και γραμματέας ο επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος Λούσης, με έδρα της επισκοπής του τον Κολινδρό.

Από τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης είναι η έκδοση προκήρυξης προς τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών δυνάμεων με την οποία πληροφορούνται την κατάλυση της τουρκικής εξουσίας, και την ανακήρυξη της ένωσης με την μητέρα Ελλάδα. Επίσης, διαδηλώνεται η απόφαση των Μακεδόνων να αγωνιστούν για την κατάκτηση της ελευθερίας και ταυτόχρονα ζητούν προστασία για τον δίκαιο αγώνα τους.

Το εκστρατευτικό σώμα του Δουμπιώτη κινήθηκε για να εμψυχώσει και τους κατοίκους και των άλλων χωριών. Ο Δουμπιώτης και οι αξιωματικοί του δεν κατέλαβαν την Κατερίνη, όπου κατοικούσαν πολλοί Τούρκοι, παραπλανηθέντες από τον τούρκο μεγαλοκτηματία Νικόλαο Μπίτζιο, εκπρόσωπο των κατοίκων της πόλεως. Το ότι δεν επιτέθηκαν στην Κατερίνης έδωσε χρόνο στους Τούρκους της Θεσσαλονίκης να προετοιμαστούν και με ισχυρή στρατιωτική δύναμη να συντρίψουν την επανάσταση.

Στον Κολινδρό ο επίσκοπος Νικόλαος Λούσης την 22 Φεβρουαρίου 1878 κηρύσσει την επανάσταση στην θέση «Φούντα». Την θέση αυτή οι Τούρκοι εύκολα θα μπορούσαν να προσβάλλουν και για τον λόγο αυτό εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να κρατήσει,. Βάζει φωτιά και καίει το κτίριο της Επισκοπής την νύκτα 25 προς 26 Φεβρουαρίου για να μη πέσει στα χέρια των Τούρκων. Την επομένη ημέρα οδηγεί τα γυναικόπαιδα των γύρω χωριών και του Κολινδρού στο μοναστήρι των Αγίων Πάντων (βρίσκεται κοντά στη Βεργίνα). Οι Τούρκοι έστειλαν τον Ασάφ πασά να καταστείλει την επανάσταση. Καταλαμβάνει τον Κολινδρό, ανενόχλητος φθάνει στην Κατερίνη και αφού κινήθηκε νοτιότερα πυρπολεί και λεηλατεί το Λιτόχωρο.

Αφού ο Ασάφ πασάς λεηλάτησε το Λιτόχωρο βάδισε προς το μοναστήρι των Αγίων Πάντων, όπου είχαν καταφύγει οι επαναστάτες του Κολινδρού και τα γυναικόπαιδα της περιοχής. Οι λιγοστοί άνδρες μαχητές πολεμούν ηρωικά αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν την τουρκική εκδίκηση. Γυναικόπαιδα συλλαμβάνονται και αφού «λεηλατήθηκαν» αφήνονται ελεύθερα να επιστρέψουν στα χωριά τους.

Στο καταφύγιο της Ιεράς Μονής των Αγίων Πάντων, όπου συγκεντρώθηκαν περισσότερα από δυο χιλιάδες γυναικόπαιδα γράφτηκε ο ηρωικός επίλογος της επανάστασης με μια πράξη που παραπέμπει στο αιώνιο Ζάλογγο. Επτά γυναίκες Βλάχων κτηνοτρόφων από το Σέλι Βερμίου για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων και υποστούν τις γνωστές «θηριωδίες» πέφτουν σε ένα γκρεμό κοντά στο μοναστήρι των Αγίων Πάντων.

Με την κατάληψη της Μονής των Αγίων Πάντων τελειώνει η Επανάσταση του Ολύμπου. Χύθηκε αίμα ελληνικό, σπάρθηκε ο σπόρος και η ελπίδα. Δεν έσβησε η φλόγα της Ελευθερίας στους κατοίκους της περιοχής. Στο στρατιωτικό πεδίο η μάχη χάθηκε αλλά ο πόλεμος όχι. Δεν πήγε χαμένο το αίμα των εξεγερθέντων επαναστατών του Ολύμπου (Λιτόχωρου και Κολινδρού). Έχουμε επιτυχία στο διπλωματικό πεδίο.

Ο αγώνας αυτός έδωσε το δικαίωμα και τα όπλα για να διεκδικήσει τα εθνικά της και την ελευθέρωση ελληνικών σκλαβωμένων περιοχών. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους το Συνέδριο του Βερολίνου καταργεί την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και επιβάλλει την ένωση με την μητέρα Ελλάδα της Θεσσαλίας και μέρους της Ηπείρου. Κέρδος της επανάστασης αυτής είναι η απόδειξη ότι ο πόθος της Ελευθερίας στον Έλληνα είναι βαθιά ριζωμένος στην καρδιά του και στο DNA του. Πόθος ακοίμητος. Αιώνιος. Μη το ξεχνούν φίλοι και εχθροί. Δίκαια, λοιπόν, η Πιερία με πρωταγωνιστές τους Δήμους Δίου-Ολύμπου (Λιτόχωρο) και Πύδνας-Κολινδρού διοργανώνουν κάθε χρόνο εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης και τιμής των ηρωικών επαναστατών του 1878 με την παρουσία κυβερνητικών στελεχών, ενίοτε και Προέδρων της Δημοκρατίας, με δοξολογίες , παρελάσεις και καθολική συμμετοχή των κατοίκων τους. Δυο Κυριακές του Φεβρουαρίου, μία για κάθε Δήμο, η καρδιά της Ελευθερίας κτυπά στην Πιερία.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

[toula]

Αγία Φωτεινή η προ των Αποστόλων Απόστολος

Ο Χριστιανός με βάση την πίστη του είναι πάντα αισιόδοξος και με καλή προαίρεση ελπίζει βάσιμα στην σωτηρία του. Ο Χριστός θα δει την καλή του προαίρεση και θα τον καλέσει να τον ακολουθήσει. Δεν θα σταθεί εμπόδιο η ζωή του μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όχι μόνο να σωθεί, αλλά και άγιος μπορεί να γίνει. Υπάρχουν παραδείγματα από τα συναξάρια των Αγίων.

Σαμαρείτισσα με καταγωγή από την πόλη Σιχάρ ζούσε έκλυτον βίον και πήγε μια μέρα στο πηγάδι, όπως κάθε μέρα, για να πάρει νερό. Εκεί στο πηγάδι του Ιακώβ βρήκε να ξεκουράζεται ο Χριστός. Μεταξύ των Ιουδαίων και των Σαμαρειτών υπήρχε έχθρα και ξαφνιάστηκε όταν ο Χριστός της ζήτησε νερό να πιεί για να δροσιστεί. Ήταν η αφορμή και άνοιξε ένας διάλογος μεταξύ των. Ο Χριστός της φανέρωσε πράγματα άγνωστα. Της μίλησε για το «ζων ύδωρ», το Άγιο Πνεύμα. Ακόμη ότι είναι ο Μεσσίας. Επίσης, ο Θεός είναι πνεύμα και προσκυνείται παντού. Όταν ο Χριστός της αποκάλυψε γεγονότα της προσωπικής της ζωής, ότι δηλαδή είχε πέντε άνδρες και αυτός που τώρα έχει δεν είναι νόμιμος, τον αποκάλεσε Προφήτη. Την χαρά της δεν θέλησε να την κρατήσει για τον εαυτό της. Έτρεξε στο χωριό για να πληροφορήσει και να καλέσει τον κόσμο να γνωρίσει τον Μεσσία. Ο κόσμος έτρεξε, ήλθε στο πηγάδι, Τον άκουσε και Τον παρακαλέσανε να μείνει μαζί τους. Πράγματι, έμεινε. Πολλοί άνθρωποι άκουσαν το κήρυγμά του και πίστεψαν.

Μετά από την ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αγίους Αποστόλους η Σαμαρείτισσα βαπτίστηκε και έλαβε το όνομα Φωτεινή. Μαζί της βαπτίστηκαν οι πέντε αδελφές της, η Ανατολή, η Φωτώ, η Φωτίδα, η Παρασκευή και η Κυριακή, καθώς και οι δυο γιοί της, ο Βίκτωρας που μετονομάσθηκε Φωτεινός και ο Ιωσής.

Ο αυτοκράτορας Νέρων το 99 μ.Χ. είχε εξαπολύσει άγριο διωγμό εναντίον των Χριστιανών μετά το μαρτύριο των Αποστόλων Παύλου και Πέτρου. Στόχος του ήταν να εξαφανίσει τους μαθητές των αποστόλων και όλους τους Χριστιανούς. Την κρίσιμη αυτή περίοδο για τον Χριστιανισμό η αγία Φωτεινή με τον μικρότερο γιό της Ιωσή βρίσκονταν στην Καρθαγένη για ιεραποστολική δράση και κήρυγμα. Ο μεγάλος γιός, ο Βίκτωρας, είχε διοριστεί αρχιστράτηγος από τον Νέρωνα, ο οποίος, χωρίς να γνωρίζει την χριστιανική ιδιότητά του, τον έστειλε στη Ιταλία να εξοντώσει τους χριστιανούς. Ο Σεβαστιανός δούκας της Ιταλίας και φίλος του Βίκτωρα προσπάθησε να τον πείσει να εφαρμόσει την εντολή του Νέρωνα και δεν θα κινδυνεύσει η ζωή του. Ο Βίκτωρας απέρριψε τις προτάσεις του δούκα και δήλωσε ότι θα κηρύττει για τον Χριστό. Ο δούκας χάνει το φως του και την λαλιά του και μετά την τέταρτη μέρα φωνάζει ότι ένας είναι ο Θεός, αυτός των Χριστιανών. Αποκάλυψε την πρόσκληση από τον ίδιο τον Χριστό, κατηχήθηκε και βαπτίστηκε από τον Βίκτωρα και επανάκτησε το φως του. Πολλοί ειδωλολάτρες έγιναν Χριστιανοί, βλέποντας αυτά τα θαυμάσια.

Σύντομα ο Νέρων πληροφορείται για την χριστιανική δράση της Φωτεινής, των υιών της και του Σεβαστιανού. Διατάζει να οδηγηθούν στην Ρώμη. Στην πορεία προς την Ρώμη τους ενθαρρύνει ο Χριστός. Δίνει εντολή στον Βίκτωρα να στηρίξει τον Σεβαστιανό και αλλάζει το όνομα του Βίκτωρα σε Φωτεινός, γιατί θα φωτίσει πολλούς ειδωλολάτρες. Με παρρησία ομολογούν την πίστη τους στο Χριστό όλοι τους, η Αγία Φωτεινή, οι αδελφές της, οι γιοί της και ο Σεβαστιανός. Ο Νέρων οργίζεται και διατάζει να συντριβούν οι αρμοί των χεριών τους, με θαυματουργικό τρόπο αυτό δεν γίνεται. Διατάζει στη συνέχεια να τους κόψουν τα χέρια. Ούτε και τα χέρια τους κόβονται παρά την λυσσαλέα προσπάθεια των δημίων. Η αγία Φωτεινή ευχαριστεί τον Θεό και ο αιμοβόρος Νέρων διατάζει οι άνδρες να φυλακιστούν σε σκοτεινή φυλακή οι δε γυναίκες να κλειστούν σε χρυσό κουβούκλιο. Στο κουβούκλιο έβαλε και την κόρη του Δομνίνα για να δελεάσει τις χριστιανές γυναίκες. Συνέβη το αντίθετο, η Δομνίνα κατηχήθηκε και βαπτίστηκε Χριστιανή με το όνομα Ανθούσα. Ο Νέρων έμαθε τα νέα και διέταξε άνδρες και γυναίκες να μπουν σε καμίνι που έκαιγε για επτά ημέρες και να παραμείνουν για τρεις ημέρες. Μετά από τρεις ημέρες τους βρήκαν σώους και αβλαβείς.

Το νέο θαύμα εξόργισε τον Νέρωνα και διέταξε να δώσουν θανατηφόρα δηλητήρια σε όλους παρασκευασμένα από τον μάγο Λαμπάδιο. Η Αγία Φωτεινή δηλώνει μπροστά στον Νέρωνα και τον Λαμπάδιο ότι πρώτη θα πιεί το δηλητήριο στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού για να δουν την παντοδυναμία Του. Στη συνέχεια ας πιούν όλοι όσοι συντάσσονται μαζί της. Όλοι ήπιαν και όλοι τους έμειναν απαθείς. Ο μάγος τους πληροφορεί ότι έχει πιο ισχυρό δηλητήριο και αν με αυτό το παρασκεύασμα δεν πεθάνουν ακαριαία θα πιστεύσει και αυτός στον Χριστό. Με το νέο ισχυρότερο δηλητήριο έμειναν και πάλι απαθείς. Ο μάγος έκπληκτος μαζεύει τα μαγικά του βιβλία, τα καίει και βαπτίζεται Χριστιανός με το όνομα Θεόκλητος. Μόλις το έμαθε ο αιμοσταγής χριστιανομάχος Νέρων ότι και ο μάγος του έγινε Χριστιανός διέταξε να τον συλλάβουν και να τον αποκεφαλίσουν έξω από τα τείχη της Ρώμης, όπως και έγινε.

Μετά από αυτό ο Νέρων διέταξε πολλά και διάφορα φρικτά βασανιστήρια όπως κόψιμο των νεύρων, χύσιμο θειαφιού με λιωμένο μολύβι στο στόμα και στα αυτιά, κρέμασμα και ξύσιμο του σώματος και κάψιμο με λαμπάδες αναμμένες. Τύφλωση και κλείσιμο σε φυλακή με φίδια. Μετά από τρία χρόνια βρέθηκαν υγιείς και δοξάζοντες τον Θεό.

Τελικά ο Νέρων διέταξε και έγδαραν την Αγία Φωτεινή, τον Σεβαστιανό, τον Φωτεινό και τον Ιωσή. Την ίδια τύχη είχαν και οι πέντε αδελφές της Αγίας. Εκτός της Αγίας οι άλλοι μάρτυρες αποκεφαλίστηκαν και η Αγία κλείστηκε φυλακή λυπημένη γιατί δεν αξιώθηκε του μαρτυρίου. Εκεί παρουσιάστηκε ο Χριστός την θεράπευσε, την ευλόγησε και μετά από ημέρες την κάλεσε κοντά Του.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

[toula]

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ!!!
Αληθινή ιστορία
Διηγείται ο
π.Στεφανος Αναγνωστόπουλος:
Τελείωσε το κήρυγμα, τελείωσε και η Θεία Λειτουργία και μοιράστηκε το αντίδωρο.
Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, είπε:
Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.
Σας τα λέγω αυτά, διότι προχτές το βράδυ,
ψάχνοντας το αρχείο μου, βρήκα ένα φάκελο που έγραφε: «Ιστορίες για κηρύγματα που δεν ελέχθησαν».
Έτσι βρήκα και την ιστορία που σας άρχισα και που είναι αληθινή.
Η κυρία λοιπόν αυτή ήλθε να επιβεβαιώσει εμπράκτως όσα ελέχθησαν από την αθλιότητά μου σε κείνο το κήρυγμα.
Είχε πολύτεκνη οικογένεια.
Ο σύζυγός της, αυτή και έξι παιδιά.
Σύνολον οκτώ.
Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα,
προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία.
Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά.
Ήταν τότε το έτος 1970.
Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.
Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει.
Είχε ήδη πέσει σε κώμα.
Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα,
που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών,
πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους.
Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο,..
και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.
Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί,
και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη.
Σ' ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως.
Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους.
Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας.
Η εικόνα πάντοτε του Αγίου που γιορτάζει ένας ναός,
ή είναι αφιερωμένο σε μια εορτή Θεομητορική ή Δεσποτική, είναι πάντοτε όπως βλέπω εγώ,
όπως είμαι εγώ δεξιά μου, και όπως βλέπετε εσείς αριστερά, δίπλα στην Παναγία δηλαδή, ήταν η εικόνα της Μεταμορφώσεως και εδώ μπροστά που βρίσκονται τα παιδιά,
ξάπλωσαν το δικό τους το παιδάκι.
Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες.
Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία, αγρυπνία και προσευχή με πίστη.
Νηστεία με τελεία ασιτία.
Χωρίς ψωμί,
χωρίς φαΐ,
χωρίς νερό.
Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο....μου φέρνετε παρακαλώ ένα Ωρολόγιο...και το Μηναίο του Αυγούστου,
διότι μόνον αυτό χρειάζετο,
αφού και το παρεκκλήσι ήταν αφιερωμένο στην εορτή τη μεγάλη, τη Δεσποτική, της Θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου.
Προσευχή λοιπόν όλο το εικοσιτετράωρο,
την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες,
δύο δύο ή ένας ένας.
Διάβαζαν τα γράμματα της έκτης Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως,
του Εσπερινού και του Όρθρου,
και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτό το βιβλίο δηλαδή, το χοντρό που βλέπετε.
Το άρχιζαν απ’ την αρχή και το τελείωναν.
Και όταν το τελείωναν πάλι από την αρχή.
Μέχρι το τέλος και πάλι από την αρχή μέχρι το τέλος και ούτω κάθε εξής.
Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά,
ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά,
και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή.
Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.
Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.
Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, ..
προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν ..
ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των αρρώστησε το παιδί τους,
και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.
Την εβδόμη νύχτα, την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως, και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα,
ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο.
Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο. .!!
Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως.
Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή,
η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί. !
Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα.
Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’ τα καντήλια, και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.
Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει :
Μαμά, μπαμπά, που είστε;» ..!!!
Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν.
"Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». «Πεινάω».
Το παιδί συνήλθε.
Έγινε τελείως καλά. .!!
Ο Θεός έκαμε το θαύμα του. !
Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.
Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς.
Ευλογημένη οικογένεια.
Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο,
ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.
Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό,
φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.
Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής:
"Φροντίστε σεις το Γιωργάκη, και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, για να ευχαριστήσουμε το Θεό,
για ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία.
Και έτσι έγινε.
Θυμάστε τους δέκα λεπρούς;
Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο. Ο ένας.
Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε, το παιδί τους ήταν, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο, χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.
Στον Άγιο Βασίλειο ξαναήλθε η μητέρα αυτή, επειδή εν τω μεταξύ είχε παντρέψει το γιό της, εκεί που έμεινε, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου,
και έτσι έμαθα την ιστορία.
Κράτησα κάποιες σημειώσεις και σήμερα σας είπα την αληθινή ιστορία τους.
Στο τέλος όμως έκαμα και την εξής ερώτηση:
Πώς αποφασίσατε να προβείτε σε μια τέτοια ενέργεια, ποιος σας το πρότεινε αυτό, πώς σας ήλθε;
Κάπου το διαβάσατε;
Σας φώτισε μήπως ο Θεός;
Και μου απάντησε :
Πριν από χρόνια πέρασε από το χωριό μας ένας μοναχός Αγιορείτης που ήτανε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.
Αυτός μας μίλησε πολύ για την αξία της νηστείας,
όταν αυτή η νηστεία, μας είπε, συνοδεύεται από καθαρή προσευχή, από εγκράτεια, από δάκρυα μετανοίας, από υπομονή και πίστη.
Μας είπε ακόμα αυτός ο μοναχός, για κάποιον Άγιο γέροντα, τον πατέρα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη,
ίσως κάποιοι από σας έχετε διαβάσει την βιογραφία του.
Όταν λοιπόν αυτός ήταν πολύ μικρός είχε αρρωστήσει βαριά.
Τότε οι γονείς του τον πήγαν στην εκκλησία του χωριού, και κει παρέμειναν μαζί με το παιδί τους νηστεύοντας και προσευχόμενοι σαράντα ημέρες.
οι γονείς του πατρός Ιερωνύμου,
γι’ αυτό και έγινε ο γιος αυτός Άγιος.
Το παιδί τους έγινε καλά, μεγάλωσε και αργότερα κατέστη ο φημισμένος αυτός γέροντας, ...είναι αυτός που ανακάλυψε και συνέγραψε την βιογραφία της ερημίτιδος Φωτεινής του Ιορδάνου ποταμού.
Οι δε γονείς του μικρού Ιερωνύμου,
μετά την θεραπείαν του γιού τους,
παρέμειναν για άλλες δέκα μέρες στο ναό, ευχαριστώντας τον Θεόν, πάλι με νηστεία και προσευχή,
σύνολον πενήντα ημέρες.
Κάθε δε φορά που ετελείτο Θεία Λειτουργία, κοινωνούσαν το άρρωστο παιδί, μαζί και οι γονείς.
Αυτά θυμήθηκα, ..
μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα ...και αυτά περίπου κάναμε με όσες δυνάμεις είχαμε ο άντρας μου,
εγώ και τα παιδιά μου.
Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια,
ο Θεός θα σώσει το παιδί μου ..και το έσωσε.
Δόξα νάχει το όνομά Του.
Αυτά μου είπε η μακαρία αυτή μάνα και τελείωσε.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ.!
Κήρυγμα π.Στεφανου Αναγνωστόπουλου

[toula]

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Κάποιος άντρας εργαζόταν σε ένα νταμάρι μαζί με άλλους τρεις συναδέλφους του. Μία μέρα, μετά από ένα μεγάλο ατύχημα, γκρεμίστηκε το νταμάρι και καταπλάκωσε όλους τους εργάτες. Σκοτώθηκαν όλοι τους.
Η γυναίκα του συγκεκριμένου εργάτη ήταν ευσεβεστάτη και μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός, άρχισε να κάνει σαρανταλείτουργο για την ψυχή του συζύγου της. Κάθε μέρα πήγαινε στην εκκλησία, λειτουργία, ένα μπουκάλι κρασί και μία λαμπάδα. Την 20η μέρα καθώς πήγαινε στην εκκλησία συναντάει στο δρόμο έναν άγνωστο άνθρωπο, (ήταν ο διάβολος) που της είπε:
-Που πας; Ο παπάς σε περίμενε στην εκκλησία και επειδή άργησες έφυγε.
Η γυναίκα τον πίστεψε και γύρισε σπίτι της. Αυτό ξανά έγινε άλλη μία φορά, την 25η μέρα. Στο μεταξύ συνεχιζόταν οι εργασίες για την εκχωμάτωση, προκειμένου να βρεθούν όλοι οι αγνοούμενοι, οι οποίοι είχαν καταπλακωθεί απ' το βουνό. Φτάσανε στη τεσσαρακοστή μέρα που γινόντουσαν οι εργασίες και ξαφνικά οι διασώστες, άκουσαν εκεί που έσκαβαν μία φωνή.
-Προσέξτε μη με σκοτώσετε!
Συνέχισαν με πολύ μεγάλη προσοχή, και όταν τον ανέσυραν διαπίστωσαν ότι ήταν ο άντρας της γυναίκας που έκανε το σαρανταλείτουργο. Η γυναίκα του, που παρακολουθούσε έντρομη τις εργασίες, χωρίς να πιστεύει στα μάτια της, αφού τον αγκάλιασε του λέει:
-Πώς επέζησες εσύ εκεί κάτω σαράντα μέρες, άσιτος, χωρίς νερό και δείχνεις και υγιείς;
-Α έτρωγα κάθε μέρα, μόνο δύο μέρες δεν έφαγα. Τις άλλες ημέρες ερχόταν ψωμί και ένα μπουκάλι κρασί, μάλιστα μπροστά μου έκαιγε και μία λαμπάδα κάθε μέρα, για να έχω φως και έτσι πέρασα μέχρι σήμερα.
Αυτή είναι η πίστη μας.
Αυτή είναι η ορθοδοξία μας.
Η Θεία Λειτουργία!!!