Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ό,τι καίγεται για τον εαυτό του σβήνει. Ό,τι καίγεται ενώπιον του Θεού, το φυλά ο Θεός…

Σε ένα μικρό μοναστήρι, ψηλά στο βουνό, υπήρχε ένα παλιό καντήλι που έκαιγε αδιάκοπα μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Το λάδι του ήταν λίγο, το φυτίλι φθαρμένο, και το γυαλί του ραγισμένο από τα χρόνια.
Κι όμως, το φως του δεν έσβηνε.
Ένα βράδυ, φύσηξε δυνατός άνεμος.
Οι μοναχοί ανησύχησαν έκλεισαν πόρτες και παράθυρα, μα ο άνεμος έβρισκε τρόπους να μπαίνει. Ένας νέος μοναχός πλησίασε το καντήλι και είπε με φόβο:
«Γέροντα, το καντήλι θα σβήσει. Είναι αδύναμο.»
Ο γέροντας χαμογέλασε ήρεμα και απάντησε:
«Δεν στέκεται όρθιο επειδή είναι δυνατό, αλλά επειδή είναι αφιερωμένο.»
Καθώς ο άνεμος δυνάμωνε, άλλα καντήλια σε άλλα μέρη έσβησαν. Μα αυτό το παλιό καντήλι συνέχισε να φωτίζει. Όχι με μεγάλη φλόγα, αλλά με σταθερή.
Το πρωί, ο νέος μοναχός ρώτησε:
«Πώς άντεξε;»
Και ο γέροντας είπε:
«Ό,τι καίγεται για τον εαυτό του σβήνει. Ό,τι καίγεται ενώπιον του Θεού, το φυλά ο Θεός.
Η πίστη δεν νικά τον άνεμο με δύναμη, αλλά με ταπείνωση.»
Και πρόσθεσε:
«Έτσι κι η ψυχή. Όταν στηρίζεται στις δικές της αντοχές, κουράζεται. Όταν στηρίζεται στη χάρη, φωτίζει ακόμη κι όταν τρέμει.»

[toula]

"Μην αγχώνεσαι για το αύριο, μην τσακώνεσαι με τις σκέψεις σου, μην ψάχνεις λύσεις με το μυαλό σου μόνο. Ρίξε το βάρος σου στον Χριστό και πες του με απλότητα: «Εσύ ξέρεις, εσύ μπορείς, εσύ φρόντισε». Και από εκεί τη στιγμή, νιώθεις πως όλα γίνονται ελαφρά. Δεν είναι δικά σου πια. Είναι του Θεού."
Άγιος Πορφύριος

[toula]

Την ευλογία του Αγιου Αντωνίου να έχουμε.
+Ό Άγιος Αντώνιος κάποτε, ατενίζοντας στα βάθη των κρίσεων του Θεού, ρώτησε με απορία: «Κύριε, πώς μερικοί πεθαίνουν νέοι, ενώ άλλοι φτάνουν σε βαθιά γεράματα; Γιατί άλλοι είναι φτωχοί και άλλοι πλούσιοι; Και πώς οι αμαρτωλοί πλουτίζουν και οι ενάρετοι είναι φτωχοί;»
Άκουσε τότε μια φωνή να του λέει: «Αντώνιε, τον εαυτό σου να προσέχεις.. Αυτά είναι κρίσεις του Θεού και δεν σε συμφέρει να τα μάθεις».+.

[toula]

Τι να κάνουμε όταν μας αδικούν
Όταν μας αδικούν, πρέπει να υπομένουμε με μακροθυμία και ανεξικακία σαν γνήσιοι μαθητές και μιμητές του Χριστού, που βρίσκεται πάντα κοντά μας.
«Γιατί αξία έχει το να υπομένει κανείς δοκιμασίες και να πάσχει άδικα, έχοντας συνείδηση της παρουσίας του Θεού», λέει ο απόστολος Πέτρος. «Τι αξία θα είχε, αλήθεια, αν υπομένατε βασανισμούς για κάτι κακό που κάνατε; Αν, όμως, κάνετε το καλό και σας κακομεταχειρίζονται, και παρ’ όλα αυτά δείχνετε υπομονή, τότε θα έχετε την ευλογία του Θεού. Σ’ αυτό σας κάλεσε ο Χριστός που πέθανε για σας, αφήνοντάς σας το υπόδειγμα, για να βαδίσετε στ’ αχνάρια Του. Αυτός τις λοιδορίες δεν τις ανταπέδιδε και, όταν έπασχε, δεν απειλούσε» (Α’ Πέτρ. 2:19-21,23). Γι’ αυτό, όπως μας συμβουλεύει ο ίδιος απόστολος, δεν πρέπει να αντιδρούμε στο κακό με κακό και στη βρισιά με βρισιά, αλλά με ευλογίες (Α’ Πέτρ. 3:9) και με συγχωρητικότητα, όπως ο Χριστός, που, κρεμασμένος στο σταυρό, προσευχόταν για τους άνομους σταυρωτές Του: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν» (Λουκ. 23:34).
Τι να κάνουμε, όταν οι άνθρωποι μας προσβάλλουν, μας αδικούν ή μας κακομεταχειρίζονται;
Την απάντηση μας τη δίνουν ο Κύριος και ο απόστολος Παύλος: «Αν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξί μάγουλο, γύρισέ του και το άλλο. Κι αν κάποιος θέλει να σε πάει στο δικαστήριο για να σου πάρει το πουκάμισο, άφησε του και το πανωφόρι. Δίνετε ευχές σ’ αυτούς που σας δίνουν κατάρες, ευεργετείτε αυτούς που σας μισούν, και προσεύχεστε γι’ αυτούς που σας κακομεταχειρίζονται και σας καταδιώκουν, για να γίνετε παιδιά του ουράνιου Πατέρα σας, γιατί Αυτός ανατέλλει την ήλιο Του για κακούς και για καλούς και στέλνει τη βροχή σε δικαίους και αδίκους» (Ματθ. 5:39-40,44-45). «Αν κάποιος σας κάνει κακό, μην του το ανταποδίδετε. Φροντίζετε να κάνετε το καλό σ’ όλους τους ανθρώπους. Μην αγωνίζεστε, αγαπητοί, να πάρετε εσείς εκδίκηση, γιατί αυτό είναι δουλειά του Θεού την ώρα της Κρίσεως (Ρωμ. 12:17,19).
Πώς μπορούμε να παραμένουμε ήρεμοι πάντοτε, σ’ όλες τις περιστάσεις της ζωής μας;
Για να διατηρούμε την ειρήνη στην ψυχή μας, δεν θα πρέπει να στηριζόμαστε στον εαυτό μας αλλά στον Θεό. Αυτός ας είναι η απροσμάχητη δύναμη και το ασάλευτο καταφύγιο της ζωής μας. Τι μας υποσχέθηκε ο Κύριος; «Εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα, ως τη συντέλεια του κόσμου» (Ματθ. 28:20).
Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 196, 179, 2.
www.dogma.gr

[toula]

Μικροί θάνατοι
Η ζωή είναι γεμάτη από μικρούς θανάτους: Κάτι τελειώνει και κάτι αρχίζει. Ουσιαστικά, πορευόμαστε. Δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο και τίποτα δεδομένο. Όλα αλλάζουν. Άλλα είναι κατανοητά και άλλα κρυφά ή σταδιακά και άρα ανεπαίσθητα.
Τα πιο πάνω μπορεί να δημιουργούν μελαγχολία, αφού τονίζεται η «ματαιότητα των εγκοσμίων», η δύναμη της φθοράς. Μπορεί, όμως, και να εξαλείφει τη ρουτίνα και την πεζότητα. Εξαρτάται πώς το βλέπει ο καθένας.
Η σημασία, φαίνεται, ότι βρίσκεται όχι στην αλλαγή ή στη μονιμότητα, ούτε σε καταστάσεις και περιβάλλοντα, αλλά στη σχέση με το πρόσωπο του Χριστού ως Θεανθρώπου, ως το Α και το Ω, ως η αρχή και το τέλος, ως ο αεί, ο ην και ο ερχόμενος. Αφού με βάση τις σχέσεις μας μαζί Του καθορίζεται η αιώνια ύπαρξή μας.
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος
www.dogma.gr

[toula]

Η ΧΑΡΑ ΕΙΝΑΙ του ΧΡΙΣΤΟΥ Η λύπη του διαβόλου.
"Να έχει λύπη ένας άνθρωπος που βρίσκεται μακριά από τον Χριστό, να το καταλάβω. Αλλά να έχει λύπη ένας που είναι κοντά στον Χριστό, δεν το καταλαβαίνω, γιατί, και πόνο να έχει, ο πόνος του μελώνεται από τον Χριστό.
Όπως έχω καταλάβει, στον άνθρωπο δεν υπάρχει φαρμάκι, γιατί, αν το φαρμάκι ακουμπήσει στον Χριστό, γίνεται γλυκό σιρόπι. Όποιος έχει μέσα του φαρμάκι, σημαίνει ότι δεν ακουμπάει τα προβλήματά του στον Χριστό.
Η χαρά είναι του Χριστού, η λύπη είναι του διαβόλου"
Άγιος Παΐσιος

[toula]

Όταν ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας ζήτησε από τον μαθητή του άγιο Παύλο τον Απλό να κάνει ένα θαύμα
Όταν λοιπόν πληροφορήθηκε ο Αντώνιος [ο Μέγας Αντώνιος] μετά από ορισμένους μήνες ότι πρόκειται για τέλεια ψυχή [ο όσιος Παύλος ο απλός], αφού ήταν τόσο απλός, και τον βοηθούσε και η χάρη, του έφτιαξε ένα κελλί σε απόσταση τριών – τεσσάρων σημείων και του λέει:
«Ιδού έγινες μοναχός· μείνε μόνος για να αποκτήσεις και πείρα των δαιμόνων».
Αφού έμεινε λοιπόν εκεί ένα χρόνο ο Παύλος, αξιώθηκε χαρίσματος εναντίον δαιμόνων και νοσημάτων.
Και κάποτε έφεραν στον Αντώνιο ένα δαιμονισμένο, με δαιμόνιο φοβερό, που είχε αρχοντικό πνεύμα, που έβριζε και τον ίδιο τον ουρανό.
Αφού πρόσεξε λοιπόν ο Αντώνιος, λέει σ᾽ αυτούς που τον έφεραν:
«Δεν είναι δική μου αυτή η δουλειά· γιατί δεν αξιώθηκα χαρίσματος εναντίον αυτού του ταγματος του αρχοντικού, αυτό είναι του Παύλου».
Τους πήρε λοιπόν και τους οδήγησε στον Παύλο και του λέει:
«Αββά Παύλε, βγάλε το δαιμόνιο αυτό από τον άνθρωπο να γυρίσει σπίτι του υγιής».
Του λέει ο Παύλος:
«Γιατί όχι εσύ»;
Του λέει ο Αντώνιος:
«Εγώ δεν ευκαιρώ, έχω άλλη δουλειά».
Τον άφησε λοιπόν ο Αντώνιος και γύρισε στο κελλί του.
Σηκώθηκε τότε ο γέροντας και αφού προσευχήθηκε θερμά, λέει στο δαιμονισμένο:
«Είπε ο αββάς Αντώνιος να βγεις από τον άνθρωπο».
Ο δαίμονας βλασφημώντας, φώναξε λέγοντας:
«Δεν βγαίνω, κακόγηρε».
Πήρε τότε τη μηλωτή και τον χτυπούσε στα νώτα λέγοντας:
«Βγες, το είπε ο αββάς Αντώνιος».
Και χλευάζει ο δαίμονας περισσότερο κι αυτόν και τον Αντώνιο.
Στο τέλος του λέει:
«Ή βγαίνεις η πάω και το λέω του Χριστού. Μα τον Ιησού, αν δεν βγεις τώρα αμέσως, πάω και το λέω στο Χριστό και αλίμονό σου τι έχει να σου κάνει».
Αλλά ο δαίμονας πάλι κακολογούσε φωνάζοντας:
«Δεν βγαίνω».
Αφού πείσμωσε λοιπόν ο Παύλος κατά του δαίμονα, βγήκε από το κελλί του μέσα στο καταμεσήμερο· το δε λιοπύρι της Αιγύπτου είναι σαν την κάμινο της Βαβυλώνας.
Και αφού στάθηκε πάνω σε μια πέτρα στο μέσο του όρους, προσεύχεται και λέει τα εξής:
«Εσύ βλέπεις Ιησού Χριστέ, που σταυρώθηκες επί Ποντίου Πιλάτου, ότι δεν θα κατεβώ από την πέτρα, δεν θα φάω και δεν θα πιω μέχρι να πεθάνω, αν δεν βγάλεις το πνεύμα από τον άνθρωπο και τον ελευθερώσεις».
Και πριν να τελειώσουν τα λόγια στο στόμα του, έκραξε ο δαίμονας λέγοντας:
«Ω συμφορά, διώκομαι· η απλότητα του Παύλου με διώχνει και που να πάω»;
Και αμέσως βγήκε το πνεύμα και μεταμορφώθηκε σε δράκοντα μεγάλο, εβδομήντα πήχεων που σερνόταν προς την Ερυθρά Θάλασσα, για να επαληθευθεί το ειπωμένο: «Επιδεικνυμένην πίστιν απαγγελεί δίκαιος».
Αυτό είναι το θαύμα του Παύλου που επονομάστηκε απλός από όλη την αδελφότητα.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Λαυσαϊκή ιστορία», έκδοση Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα Αγίου Όρους, 1980. Εισαγωγή, μετάφραση Μοναχός Συμεών.

[toula]

«Αφού έγραψα πολλά κι απόχτησα κάμποση φήμη στο γράψιμο είδα στο τέλος πως μάταιη τέχνη κατέχω. Παρομοιάζω τον εαυτό μου σαν το μετανοιωμένο ληστή, ή σαν την πόρνη πάλλαξε δρόμο, ή σαν τον όσιο Μωυσή τον Αιθίοπα, που επί χρόνια πολλά λήστεψε κ' έσφαξε, και στα τελευταία βρήκε έλεος. Γιατί κ' εγώ έγραψα ιστορίες για ληστάδες και για κουρσάρους, και για φονιάδες κάθε λογής, και τώρα καταλαβαίνω, πως πρέπει να βάλω στη λίγη τέχνη μου κάποιον σκοπό καλό και βλογημένο, να πλέξω μελωδικό εγκώμιο για τους άσαρκους ασκητάδες, που ευώδιαζε το κορμί τους σαν το κυπαρισσόξυλο και σαν τα ξερά χορτάρια των γκρεμνών»
(Φώτης Κόντογλου, Μυστικός Κήπος, Αθ. 1944, σελ.21)

[toula]

Η ζωή των ανθρώπων περιστρέφεται συχνά γύρω από τα πάθη, κι έτσι η πνευματική ζωή μένει στο περιθώριο, σαν φως που το σκεπάζει η σκόνη της καθημερινότητας. Χάνουμε τότε τη δυνατότητα να ζήσουμε ερωτικά, γιατί ο Αγαπημένος δεν βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής μας· τη θέση Του την παίρνουν απρόσωπα πάθη, που ξηραίνουν αθόρυβα και αφόρητα την καρδιά. Κι όμως, η καρδιά μας δεν πλάστηκε για να ζει στο περιθώριο· διψά να γίνει τόπος μυστικής συναντήσεως με τον Χριστό.
Όπως μας υπενθυμίζει ο άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ, καλούμαστε να αναστρέψουμε αυτή την τάξη των πραγμάτων: να φέρουμε την πνευματική ζωή στο κέντρο της υπάρξεώς μας, ώστε ο Χριστός να γίνει ο κρυφός πόθος κάθε σκέψης, κάθε κινήσεως και κάθε αναπνοής μας.
π. Ανδρέας Γκατζέλης

[toula]

Οι άγιοι Αθανάσιος και Κύριλλος

Δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε τους δύο μεγάλους ιεράρχες και αγίους της Εκκλησίας μας, που τελούμε τη μνήμη τους αύριο. Τον άγιο Αθανάσιο και τον άγιο Κύριλλο. Σύντομα να πούμε δυο λόγια.

Η αποστολική περικοπή της εορτής των αγίων (Εβρ. 13:7-16) αρχίζει με τη φράση: «Μνημονεύετε των ηγουμένων υμών, οίτινες ελάλησαν υμίν τον λόγον του Θεού». Να θυμάσθε τους προεστώτες σας, οι οποίοι σας κήρυξαν τον λόγο του Θεού.

Δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε τους δύο μεγάλους ιεράρχες και αγίους της Εκκλησίας μας, που τελούμε τη μνήμη τους αύριο. Τον άγιο Αθανάσιο και τον άγιο Κύριλλο. Σύντομα να πούμε δυο λόγια.

Είναι γνωστός και ο άγιος Αθανάσιος και ο άγιος Κύριλλος σ’ όλους τους χριστιανούς, ωστόσο όμως είναι ανάγκη πάντοτε αλλά ιδιαίτερα την ημέρα της μνήμης τους να τους ενθυμούμαστε περισσότερο και να μελετούμε τη ζωή τους. Και οι δύο κατάγονταν από την Αλεξάνδρεια και οι δύο ήταν πατριάρχες Αλεξανδρείας. Ο πρώτος, ο άγιος Αθανάσιος, διάκονος ακόμη, έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο το 325 στη Νίκαια και έπαιξε εκεί τον πρωτεύοντα ρόλο. Ο άγιος Κύριλλος έλαβε μέρος στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο το 431 στην Έφεσο. Ήταν πρόεδρος της Συνόδου, η οποία κατεδίκασε τον Νεστόριο, ο οποίος έλεγε ότι η Παναγία δεν είναι Θεοτόκος αλλά Χριστοτόκος· δηλαδή γέννησε άνθρωπο.

Εκείνο που έχει σημασία και που, νομίζω, πρέπει να θυμηθούμε και να σκεφθούμε σήμερα εμείς που τελούμε τη μνήμη τους είναι ότι οι δύο αυτοί άγιοι της Εκκλησίας μας δεν ήταν τυχαίοι άνθρωποι, οι οποίοι βρέθηκαν στην Εκκλησία, βρέθηκαν σε κάποια θέση της Εκκλησίας, για να λύσουν, αν θέλετε, το προσωπικό ή το οικογενειακό τους πρόβλημα, αλλά πίστεψαν στον Χριστό με όλη τους την ψυχή και έδωσαν τον εαυτό τους στον Χριστό, έδωσαν τον εαυτό τους στην Εκκλησία.

Δεν φρόντισαν να κάνουν κάποια καριέρα και να χρησιμοποιήσουν τις ικανότητές τους και όλα τα χαρίσματα που τους έδωσε ο Θεός κατά κάποιον άλλο τρόπο, αλλά έδωσαν τα χαρίσματά τους και τις ικανότητές τους στον Θεό. Καταρχήν, θα λέγαμε, ένιωσαν ότι ανήκουν στον Θεό. Κάθε άνθρωπος έτσι πρέπει να νιώσει. Όλοι προερχόμαστε από τον Θεό και όλοι ανήκουμε στον Θεό. Είναι μεγάλο, πολύ μεγάλο λάθος, πολύ μεγάλη αμαρτία, ενώ κατάγεται κανείς από τον Θεό, προέρχεται από τον Θεό και ανήκει στον Θεό και σ’ αυτόν πρέπει να καταλήξει, να είναι βέβαια ένας καλός άνθρωπος, αλλά να χρησιμοποιεί τον εαυτό του κάπως αλλιώς, και όχι όπως θέλει ο Θεός. Μεγάλο λάθος αυτό.

Οι άγιοι, όλοι οι άγιοι και ιδιαίτερα οι σημερινοί μας άγιοι, το κατάλαβαν ότι ανήκουν στον Θεό, το ένιωσαν, το πίστεψαν και ενήργησαν ανάλογα. Ούτε προς στιγμή δεν διανοήθηκαν, όπως είπαμε, να χρησιμοποιήσουν τα προσόντα τους για άλλες δουλειές. Όσο δύσκολο κι αν ήταν από πολλές απόψεις, και διότι πολύ τους εδίωξαν, ιδιαίτερα τον άγιο Αθανάσιο, εκείνοι έδωσαν τον εαυτό τους στον Θεό και τον υπηρέτησαν.

Και οι δύο άγιοι κατάλαβαν καλά ότι ο άνθρωπος υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο, γιατί τον έφερε ο Θεός, υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο, για να μπει στον δρόμο του Θεού, υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο, για να μπει στον δρόμο της αγιότητος· όχι σε κάποιους άλλους δρόμους. Και οι δύο αυτοί Πατέρες ήταν πρωτίστως και κυρίως άγιοι και ως άγιοι υπηρέτησαν την Εκκλησία και ως άγιοι έκαναν τους αγώνες και ως άγιοι έφεραν εις πέρας τους αγώνες και το έργο που είχαν να κάνουν.

Γνωρίζουμε καλά ότι όλοι οι Πατέρες που έλαβαν μέρος και στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο και στη Β’ και στη Γ’ και στην Δ’ και στην Ε’ και στην ΣΤ’ και στην Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο ήταν άγιοι και όλοι εορτάζονται ως άγιοι. Διότι μόνο άγιοι μέσα στην Εκκλησία μπορούν να πουν την αλήθεια, μόνο άγιοι μπορούν να παραδώσουν την αλήθεια. Την αλήθεια του Χριστού, την οποία ζουν οι ίδιοι και την παραδίδουν στους επομένους.

Και ο άγιος Αθανάσιος και ο άγιος Κύριλλος ήταν άγιοι. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν το έργο που έκαναν, αν δεν ήταν άγιοι. Δεν θα μπορούσαν να παίξουν τον ρόλο που έπαιξαν και ο ένας στη δική του Οικουμενική Σύνοδο και ο άλλος, εάν δεν ήταν άγιοι. Και έγιναν άγιοι όχι τυχαία, αλλά διότι το ποθούσε η ψυχή τους. Όπως είπαμε, δεν μετρούσε γι’ αυτούς τίποτε άλλο παρά αυτό: ο Χριστός, η αλήθεια του Χριστού. Μετρούσε γι’ αυτούς η σωτηρία, μετρούσε ο αγιασμός.

Σήμερα οι χριστιανοί, όπως είπαμε και άλλη φορά, τρέχουν στους αγίους, γιορτάζουν τους αγίους, καταφεύγουν στους αγίους, παρακαλούν τους αγίους, ζητούν τη χάρη των αγίων, αλλά δεν συναντάς χριστιανό που ν’ αγαπά την αγιότητα, να θυσιάζει τα πάντα για την αγιότητα και αυτό να είναι το μέλημά του: πώς θα βρεθεί στον δρόμο αυτό του Θεού, στον δρόμο της αγιότητος, πώς θα σωθεί η ψυχή του και θα τον αγιάσει ο Θεός. Σπάνια να συναντήσεις τέτοιο χριστιανό, και όμως αυτός είναι ο δρόμος μας, αυτή είναι η ζωή μας. Μόνο έτσι μπορούμε να είμαστε χριστιανοί, μόνο έτσι μπορούμε να έχουμε τη Χάρη των αγίων και να τους μιμηθούμε, μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και τους σημερινούς αγίους και να τους τιμήσουμε αληθινά.

Είθε ο Θεός, αδελφοί μου, κάποτε, ως Θεός που είναι και τα ξέρει όλα και τα μπορεί όλα, να βρει τρόπο να μας ξυπνήσει, να βρει τρόπο να μας βάλει σ’ αυτόν τον δρόμο, να βρει τρόπο να μας κάνει να λαχταρούμε τον αγιασμό μας. «Τούτο γάρ εστι θέλημα του Θεού, ο αγιασμός υμών» (Α’ Θεσ. 4:3). Και με τις πρεσβείες όλων των αγίων και ιδιαίτερα των σημερινών να βαδίσουμε την οδό του Κυρίου, αδελφοί μου, να σωθούμε, να αγιασθούμε, αν θέλετε, να κερδίσουμε – με τη σωστή έννοια – και τη ζωή αυτή και την άλλη, για να ζούμε αιώνια με τον Θεό και με τους αγίους του.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 252.