Επιστολές & πνευματικές νουθεσίες Αγ. Νικόλαου Βελιμίροβιτς

[toula]

του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Ποιος μου βεβαιώνει εμένα ότι ο Χριστός Αναστήθηκε;

Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ’ όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.
Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.

Δεύτερον, ο νους μού λέει:
χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα ήταν μάταιη. Τρίτον, η βούληση μού λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, και με θέτει αποφασιστικά στον δρόμο του καλού. Και αυτό μου φωτίζει τον δρόμο και μου δίνει στήριγμα και δύναμη.

Εκτός από τις τρεις φωνές, οι οποίες από μέσα μου βεβαιώνουν εμένα, υπάρχουν και άλλοι ασφαλώς μάρτυρες, που το βεβαιώνουν. Είναι οι ένδοξες μυροφόρες γυναίκες, είναι οι δώδεκα μεγάλοι απόστολοι, και πέντε εκατοντάδες άλλων μαρτύρων, που όλοι μετά την ανάστασή Του Τον έβλεπαν και Τον άκουγαν, όχι στον ύπνο τους αλλά στην πραγματικότητα, και όχι μόνο για ένα λεπτό αλλά για σαράντα ολόκληρες ημέρες. Μου το βεβαιώνει εκείνος ο πύρινος Σαύλος ο μεγαλύτερος Εβραίος διώκτης του χριστιανισμού· μου το μαρτυρεί, ότι είδε εκείνο το φώς του αναστηθέντα Κυρίου καταμεσής της ημέρας, και ότι άκουσε τη φωνή Του, και ότι υπάκουσε την εντολή Του. Αυτήν την μαρτυρία ο Παύλος δεν ήθελε να την αρνηθεί ούτε μετά από τριάντα χρόνια, ούτε ακόμα και την ώρα που στη Ρώμη του Νέρωνα η μάχαιρα έπεφτε στο κεφάλι του. Μου το βεβαιώνει και ο άγιος Προκόπιος, αρχηγός του Ρωμαϊκού στρατού που ξεκίνησε να αφανίσει τους χριστιανούς στις χώρες της ανατολής, και στον οποίον εμφανίστηκε ξαφνικά ζωντανός ο Χριστός και τον γύρισε με το μέρος Του. Και αντί να σφάξει ο Προκόπιος τους χριστιανούς, αυτοβούλως παραδόθηκε για να τον σφάξουν στο όνομα του Χριστού. Μου το βεβαιώνουν ακόμα χιλιάδες μαρτύρων του Χριστού στις φυλακές, στους τόπους εκτελέσεων μέσω αιώνων και αιώνων, από τους μάρτυρες των Ιεροσολύμων μέχρι τους μάρτυρες των Βαλκανίων, έως τις μέρες μας, ως τους νεότερους Μοσχοβίτες μάρτυρες.

Μου το βεβαιώνουν και όλες οι δίκαιες και αγαθές ψυχές, τις οποίες συχνά συναντώ στη ζωή, και οι οποίες χαίρονται όταν ακούν ότι ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών. Αυτό ανταποκρίνεται στη συνείδησή τους, δονεί την ψυχή τους, και ευφραίνει την καρδιά τους.

Μαρτυρία παίρνω και από τους αμαρτωλούς και τους αντιπάλους του Χριστού. Μονο και μόνο με το ότι αυτοί, ως αμαρτωλοί και μοχθηροί, απορρίπτουν την ανάσταση του Χριστού εγώ βεβαιώνομαι για το αντίθετο. Σε κάθε δικαστήριο τίθεται θέμα της συμπεριφοράς των μαρτύρων, και ως εκ τούτου σταθμίζουν την αξία της μαρτυρίας τους. Όταν νηφάλιοι, καθαροί και άγιοι μάρτυρες ισχυρίζονται πως ξέρουν ότι ο Χριστός ανέστη, λαμβάνω με ευχαρίστηση την μαρτυρία τους ως αληθή. Αλλά όταν οι ακάθαρτοι, άδικοι και ασυνείδητοι απορρίπτουν την ανάσταση του Χριστού, μ’ αυτό ενδυναμώνουν τη μαρτυρία των πρώτων, και μου βεβαιώνουν ακόμα περισσότερο την αλήθεια της Ανάστασης του Κυρίου μου. Εφόσον αυτοί όσα απορρίπτουν, τα απορρίπτουν από κακεντρέχεια και όχι από γνώση.

Με βεβαιώνουν ακόμα αρκετοί λαοί και φυλές, που μόνο η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού τους έβγαλε από την άγρια κατάσταση στη διαφώτιση, από τη δουλεία στη ελευθερία, από το βούρκο του αμοραλισμού και του σκοταδισμού στο φως των τέκνων του Θεού. Και η ανάσταση του Σερβικού λαού μου μαρτυρεί την Ανάσταση του Χριστού.

Ακόμα και η λέξη «Ανάσταση» εκ νεκρών μου βεβαιώνει το αυτονόητο. Γιατί χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε ούτε καν η λέξη στις ανθρώπινες γλώσσες. Όταν ο Παύλος πρώτη φορά πρόφερε αυτή τη λέξη στην πολιτισμένη Αθήνα, οι Αθηναίοι εξεπλάγησαν και αναστατώθηκαν. Και έτσι, τέκνα του Θεού, σας χαιρετώ κι εγώ.

Αληθώς Ανέστη ο Χριστός

http://agiasofiapeiraios.blogspot.gr

[gkou]

Στον πρόεδρο Γεώργιο Π. περί της σύντομης έκφρασης-προσευχής «Κύριε, ελέησον».


Θέλεις να μάθεις ακριβώς τη χρήση και τη δύναμη αυτών των λόγων; Λέγε αυτά τα λόγια στον ενικό και στον πληθυντικό. Φώναζε όπως ο τυφλός Βαρτίμαιος: «Υἱέ Δαυΐδ, Ἰησοῦ ἐλέησόν με!». ( Μαρκ. 10, 47-48 ) . Όμως φώναζε και όπως οι δέκα λεπροί: «Ιησού έπιστάτα, έλέησον ήμάς». ( Λουκ. 17,13 ) . Να προσεύχεσαι για τον εαυτό σου, να προσεύχεσαι και για όλους τους ανθρώπους.
Σε παρακαλώ, Κύριε, για μένα τον γεννημένο στην αμαρτία. «Κύριε, ελέησον με!». Με ξεγέλασε ο κόσμος και ποδοπάτησα τον ζωοποιό νόμο Σου. «Κύριε, ελέησόν με!».
Και για όλους τους ανθρώπους τους γεννημένους στην αμαρτία. «Κύριε , ελέησον ημάς!». Όλους που σαν και μένα ποδοπάτησαν τον ζωοποιό νόμο Σου. «Κύριε, ελέησον ημάς!».
Σήμερα είμαι επισκέπτης φιλοξενούμενός Σου σ’ αυτό τον κόσμο, ύστερα θα απομακρυνθώ όπως η σκιά και θα λογαριαστώ στους αποβιώσαντες. «Κύριε, ελέησόν με». Και για όλους τους αποβιώσαντες στην πίστη Σε παρακαλώ: «Κύριε, ελέησον ημάς!».
Κύριε, ελέησε εκείνους , που βρίσκονται στην εξουσία, τρεις φορές Σε παρακαλώ, αφού είναι σε κίνδυνο να γίνουν βίαιοι.
Κύριε, ελέησε εκείνους , που έχουν πλούτο, τρεις φορές Σε παρακαλώ, αφού είναι σε κίνδυνο να γίνουν άσωτοι.
Κύριε, ελέησε εκείνους , που έχουν την κοσμική γνώση, τρεις φορές Σε παρακαλώ, αφού είναι σε κίνδυνο να πέσουν στην απελπισία.
Και όποιος από τα ανθρώπινα όντα έλθει στις σκέψεις σου στη διάρκεια της προσευχής σου, είτε από τους αποβιώσαντες ή από τους ζωντανούς ή από τους μη- γεννημένους, πες αμέσως: «Κύριε ελέησον!».
Ακόμη κι αν έλθει στη σκέψη σου ο εχθρός σου, πες: «Κύριε ελέησον!».
Το πόση δύναμη βρίσκεται σ’ αυτά τα λόγια θα στο ομολογήσει ο τυφλός Βαρτίμαιος: «Ήμουν τυφλός και έλαβα το φως μου!». Θα σου πουν οι μολυσμένοι: «Είμασταν λεπροί και γίναμε καθαροί». Θα σου πουν οι παράλογοι: «Ήμασταν τρελοί και λογικευτήκαμε!». Θα σου πουν οι ασθενείς: «Ήμασταν άρρωστοι και γιατρευτήκαμε!». Θα σου πουν οι πεθαμένοι: «Ήμασταν νεκροί και ζωντανέψαμε!». Θα σου πουν οι απόστολοι: «Ήταν τρικυμία και ησύχασε!». Θα σου πει η μετανιωμένη αμαρτωλή: «Αμάρτησα και έλαβα τη συγχώρεση!».
Θα σου πει ο ληστής από τον σταυρό: «Ήμουν κακοποιός και εισήλθα πρώτος στον Παράδεισο!».

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
Δεν φτάνει μόνο η πίστη…
ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»
Εκδόσεις «εν πλώ»


Κ

[toula]

Στις απογοητευμένες ψυχές......

Γράφεις ότι καταστράφηκες. Οι φίλοι σε εγκατέλειψαν. Οι μεν αποστρέφουν την κεφαλή τους από σένα, οι δε σε κοροϊδεύουν. Μόνο η πίστη στον Θεό σε κρατά, για να μην τρελαθείς ή να μην κάνεις κακό στον εαυτό σου. Έτσι γράφεις.
Καταστράφηκε η περιουσία σου, δεν καταστράφηκες εσύ. Κατεστραμμένος έμπορος δεν σημαίνει και κατεστραμμένος άνθρωπος. Ο πλούτος δεν γεννήθηκε μαζί σου -στον δρόμο της ζωής τον απέκτησες και στο τέλος της ζωής πρέπει να αποκολληθείς απ' αυτόν.
Αλλά επειδή ο πλούτος αποκολλήθηκε από σένα πριν από το τέλος της ζωής σου, αυτό σε πικραίνει. Όμως ακριβώς αυτό τους πολλούς εξυπηρέτησε ως μέγιστη τύχη. Αφού ξεκολλώντας από τον σάπιο πλούτο του χώματος, εκείνοι είχαν ακόμα αρκετό χρόνο να πλουτίσουν τις ψυχές τους με τον Θεό. Για εκείνους όμως πού πετούν από πάνω τους το σαμάρι του πλούτου ταυτόχρονα με το σαμάρι του σώματος μπορεί να είναι αργά για όλα και όλα να έχουν χαθεί.

Τίμια δούλεψα, γράφεις. Όμως στην τιμιότητα έχει υποσχεθεί αιώνιο βραβείο και όχι εφήμερο. Από την τίμια εργασία ο άνθρωπος μπορεί να πλουτίσει, μπορεί και να φτωχύνει. Αλλά όπως ο πλούτος δεν κάνει τον τίμιο περισσότερο άνθρωπο, έτσι και η φτώχεια δεν τον κάνει λιγότερο άνθρωπο. Όποιος σκέφτεται διαφορετικά, τούτος δεν ζει στην χριστιανική εποχή, αλλά στην παλιά ειδωλολατρική, στην οποία η αξία του άνθρωπου ζυγιζόταν με το βάρος του χρυσού. Ο Χριστός γι' αυτό και παραδόθηκε στο να Τον σταυρώσουν στον Γολγοθά, ώστε να καταστρέψει αυτό το βάρβαρο ζύγι ανάμεσα στους ανθρώπους, και να τοποθετήσει άλλο, πνευματικό και ηθικό. Κατά το ζύγι του Χριστού εκείνο που κάνει μόνιμη την αξία μέσα στον άνθρωπο ούτε από τον πλούτο απορρέει ούτε από την φτώχεια χάνεται. Αλλά από την ισχυρότερη η ασθενέστερη αγάπη απέναντι στον νόμο του Θεού εξαρτάται η παλίρροια η άμπωτις αυτής της μόνιμης αξίας που δεν κατεβαίνει στον τάφο μαζί με το σώμα.

Το ότι σε εγκατέλειψαν οι φίλοι στην ανάγκη, και τώρα ή αποστρέφουν την κεφαλή τους από σένα ή σε κοροϊδεύουν ανοιχτά, αυτό σε πονά όντως, όμως είναι μόνο μια νέα μαρτυρία της παμπάλαιης ανθρώπινης εμπειρίας. Όταν σταύρωσαν τον Κύριο Χριστό, που ήταν εκείνοι οι όποιοι πριν από αυτό ήθελαν να Τον κάνουν βασιλιά και Τον φώναζαν «Ωσαννά»;
Είναι καλό που κρατάς την πίστη στον θεό. Κι εκείνη θα κρατά εσένα σ' αυτές τις δύσκολες μέρες, οι όποιες θα περάσουν σαν ομίχλη. Κοίτα, κάποιοι άνθρωποι κουβαλούν το μπαστούνι σαν στολίδι, άλλοι πάλι για βοήθεια στους δύσκολους δρόμους. Η πίστη στον θεό και στολίζει και βοηθά τον άνθρωπο. Όσο ήσουν ευκατάστατος περισσότερο την κρατούσες σαν στολίδι, τώρα σου έχει γίνει απαραίτητο στήριγμα. Εκείνη έχει πιο φωτεινό πρόσωπο όταν διακονεί και βοηθά, παρά όταν μόνο στολίζει. Φοβάσαι να μην τρελαθείς, γράφεις. Μην φοβάσαι, είναι ελάχιστοι εκείνοι που τρελάθηκαν από τον πλούτο.

Φοβάσαι να μην κάνεις κακό στον εαυτό σου, λες. Αυτοκτονία σκέφτεσαι; Μα αυτό είναι το τέλειο συμπόσιο των διαβόλων. Σχοινί γύρω από το λαιμό -η αιώνια ζωή χαμένη. Και όντως, στην απότομη και δυσμενή στροφή της ζωής σου τίποτα δεν μπορεί να κρατήσει τον άνθρωπο έκτος από την ζωντανή πίστη στον ζώντα Θεό, ο οποίος δίνει και παίρνει, και παίρνει και δίνει, δοκιμάζοντας παράλληλα την πίστη μας και την αγάπη μας.
Οι άπιστοι κατεβαίνουν με τον Ιούδα στο ποτάμι για να κρεμαστούν, ενώ οι ψυχές με ηρωική πίστη ανεβαίνουν στον Γολγοθά για να πιουν το ποτήρι της πίκρας και ν' αναστηθούν.
Ο Θεός ας σου δίνει βοήθεια.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβπς, «Δρόμος δίχως θεό δεν αντέχεται...»,
Ιεραποστολικές Επιστολές Α', Έκδ. «Έν Πλω», σ. 28

[toula]

Σωτηρία της ψυχής

Mην θεωρείς τίποτε για στόχο της ζωής σου εκτός από την σωτηρία της ψυχής. Κάθε άλλο ιδανικό, που οι άνθρωποι σε κάποια στιγμή προβάλλουν ως στόχο, δεν είναι άλλο παρά ένα κίνητρο παραπάνω -εάν όχι άμεσο μέσον- για την σωτηρία της ψυχής.

Η οικογένεια, η κοινωνία, το κράτος, ο πολιτισμός, όλα αυτά δεν είναι στόχος. Όλα αυτά είναι κίνητρο και περισσότερο ή λιγότερο μέσον του κυρίου στόχου, του μόνου στόχου, της σωτηρίας της ψυχής. Όλα εκείνα που ο χρόνος χτίζει και γκρεμίζει, δεν είναι η μόνιμη κατοικία σου, αλλά μόνο θλιβερή ή χαρούμενη υπενθύμιση αυτών.

Η μητέρα αχνά μόνο σου θυμίζει την ανείπωτη μητρική στοργή, που θα συναντήσει την ψυχή σου στον άλλο κόσμο.

Η γυναίκα αχνά μόνο σου θυμίζει την γλυκειά ενότητα της ψυχής σου με τον Θεό. Τα παιδιά αχνά μόνο σου θυμίζουν τους καρπούς, που φέρει η ενότητα της ψυχής με τον Θεό. Οι φίλοι αχνά μόνο σου θυμίζουν την παρέα των εξαίσιων ουράνιων αγγέλων. Όλες οι επιστημονικές ανακαλύψεις αχνά μόνο σου θυμίζουν τις ανονείρευτες αποκαλύψεις για τις γνώσεις κοντά στον Θεό. Η φύση αχνά μόνο σου δείχνει όλη την πολυτέλεια και την ομορφιά του μελλοντικού κόσμου. Ό,τι λέγεται ευτυχία σ’ αυτόν τον κόσμο και βιαστικά εξαφανίζεται σαν πρωινός άλικος ουρανός, αχνά μόνο σου θυμίζει την αληθινή ευτυχία στον κόσμο της πραγματικότητας.

Σ’ αυτόν τον κόσμο των σκιών και της διαύγειας μόνο η ψυχή έχει την πραγματικότητα, την οποία μπορεί να φυλάξει ή να χάσει. Σ’ αυτό τον κόσμο του ονείρου και της ονειροπόλησης, μόνο η ψυχή του ανθρώπου φέρει την πραγματικότητα μέσα της. Αλοίμονο στον άνθρωπο που και αυτή την λίγη πραγματικότητα την μεταμορφώνει σε όνειρο. Όταν ξημερώσει η ημέρα της αφύπνισης, δεν θα υπάρχει τίποτε μέσα του να ξυπνήσει.

«Στοχασμοί περί καλού και κακού»
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Φωτιστικά κείμενα για την σωτηρία μας
Ορθόδοξος Ιεραποστολικός Σύνδεσμος
Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Θεσσαλονικέων
Φωτιστών των Σλάβων

http://www.xristianos.net