Παραθέτω ένα κείμενο που έγραψα πριν κάποια έτη:
Περνώντας χθες το απόγευμα από τον Ι.Ν.Α.Δ. (Ι. Ναός Αγ Δημητρίου) άκουσα τον πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Ματθαίο X. να κάνει την καθιερωμένη ερμηνεία του Ευαγγελίου. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι ο Απόστολος Θωμάς όχι μόνο άπιστος δεν ήταν, αλλά μάλλον ο πιο πιστός και ο πιο θαρραλέος ανάμεσα στους 12 Αποστόλους! Είναι χαρακτηριστικό ότι:
1. Όταν οι άλλοι μαθητές προσπαθούσαν να αποτρέψουν το Χριστό να μεταβεί στη Βηθανία να αναστήσει το Λάζαρο, για το φόβο κακοποιήσεώς τους από τους φανατικούς Ιουδαίους, ο Θωμάς αψηφώντας τον κίνδυνο τους είπε: “άγωμεν και ημείς ίνα αποθάνωμεν μετ’ αυτού” (Ιωάν.11,16). Και
2. Στο Μυστικό Δείπνο δε δίστασε να ρωτήσει τον Κύριο: “Κύριε, ουκ οίδαμεν που υπάγεις και πως δυνάμεθα την οδόν ειδέναι;” (Ιωάν.14,5).
Το ότι ζήτησε να δει τον Χριστό και να ψηλαφίσει τις πληγές Tου δεν οφείλεται στην ολιγοπιστία του, αλλά στην μεγάλη επιθυμία του να δει από κοντά τον Δάσκαλό του και να Τον νιώσει (να Τον "γευτεί") μέσω της ψηλάφησης! Ουσιαστικά ο Απόστολος Θωμάς ΑΠΑΙΤΗΣΕ από τον Χριστό να του παρουσιαστεί. Ο ιερέας είπε πως ο Θεός αρέσκεται σε τέτοιους ανθρώπους που έχουν το "καλό" θράσος να απαιτούν από τον Θεό να Τον γευτούν και παρομοίωσε την επιθυμία του Απ. Θωμά για επαφή με τον Κύριο με την Θεία μετάληψη, όπου ο πραγματικά πιστός δεν αρκείται μόνο στην παρακολούθηση του μυστηρίου αλλά επιθυμεί διακαώς την ενεργό συμμετοχή του σ' αυτό. Κάτι σαν (για εμάς τους απλούς λαϊκούς) τη θέα ενός ωραίου φαγητού, το οποίο όμως δεν μας αρκεί να το βλέπουμε αλλά θέλουμε και να το γευτούμε!
Ρώτησα τον ιερέα:
-Μα αφού ο συγκεκριμένος Απόστολος αποτελεί υπόδειγμα θάρρους και πίστης γιατί «πέρασε» ότι ήταν άπιστος;
Μου απάντησε ότι αυτό είναι δαιμονικό.
Απόστολος Θωμάς (6 Οκτωβρίου & Κυριακή του Θωμά)
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
-
aposal
- Κορυφαίος Αποστολέας

- Δημοσιεύσεις: 26105
- Εγγραφή: Παρ Απρ 13, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Απόστολος @ Άγιος Δημήτριος (Μπραχάμι)
Re: Απόστολος Θωμάς (6 Οκτωβρίου & Κυριακή του Θωμά)
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.