Υπακοή που αγιάζει-υπακοή που κολάζει

[gkou]

Υπακοή που αγιάζει-υπακοή που κολάζει
Το «ανοργάνωτο» των αγίων

Η ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΥΠΑΚΟΗ, για να φανείς καλός στα μάτια του πνευματικού και να μην σε προσβάλει, όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά θα σε βλάψει, μέχρι και δαιμονισμό μπορεί να επιφέρει.
Η υπακοή που συνδυάζεται με αγάπη στον αδελφό και προσευχή στον Χριστό αγιάζει. Ο Ιούδας που έκανε ψυχαναγκαστική υπακοή για να αποσπάσει προσωπικά οφέλη δαιμονίστηκε.
Κάποιος σου δίνει μιας βαρύνουσας σημασίας εντολή˙ ας πούμε, να γίνεις ιεραπόστολος στην Αφρική. Έχεις δύο δυνατότητες: α) Να πας από φιλότιμο, αγαθή διάθεση, αγάπη, για να μην τον λυπήσεις. Αν ο Θεός βλέπει πως δεν κάνεις για εκείνον τον τόπο, θα βάλει εμπόδιο και δεν θα πας. Αν πας, θα σε προστατέψει και θα διαπιστώσεις και ο ίδιος ότι είσαι κατάλληλος για ιεραποστολική δράση. β) Να πας από εγωισμό , από φιλοδοξία, με προοπτικές δεσποτικές ή αρχηγικές. Πηγαίνεις, και πέφτεις σε μεγάλους πειρασμούς, σακατεύεσαι και επιστρέφεις πληγωμένος. Και στις δύο περιπτώσεις κάνεις υπακοή. Η μία όμως σε δροσίζει, ενώ η άλλη σε… πουντιάζει. Υπακοή κάνουν και τα μουλάρια, αλλά δεν αγιάζουν, έλεγε χαρακτηριστικά ο π. Εφραίμ Κατουνακιώτης.
Είναι κρίμα να ζούμε χρόνια στην υπακοή και όχι μόνο να μην προκόπτουμε , αλλά να κινδυνεύουμε να δαιμονιστούμε. Ο Χριστός έκανε υπακοή έως θανάτου, θανάτου δε Σταυρού. Ωστόσο, «οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν τὸν μονογενῆ ἔδωκεν» ( Ιωάν. Γ΄16 ) . Προηγήθηκε η αγάπη Του για εμάς και ακολούθησε η υπακοή έως θανάτου για μας.
Η υπακοή είναι πολλαπλή. Δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Εωσότου την εκτελέσεις μεσολαβεί ορισμένο χρονικό διάστημα. Μπορεί να προκύψουν και νέα απρόβλεπτα δεδομένα. Έτσι, η υπακοή στον γέροντα μπορεί να καταλήξεως πολλαπλή υπακοή και σε άλλους ενδιαμέσως. Χρειάζεται διάκριση και θεία φώτιση για το τί πρέπει να πράττεις κάθε στιγμή και πώς να το πράττεις. «Δεν έχει αξία τί κάνεις, όσο το πώς κάνεις κάτι». Με αγάπη, με αφοσίωση, με προσευχή ή με αγγαρεία, με λογισμούς , με αγανάκτηση; Όσο απέχει η Δύση από την Ανατολή , απέχει η μία υπακοή από την άλλη.
Στις μέρες μας , καλλιεργήθηκε μια οργανωτική στρατιωτική υπακοή. Κάποιοι χριστιανοί δεν ενέπνευσαν την υπακοή της θείας Χάριτος και της αγιότητας, αλλά την επέβαλαν στα μέλη τους με κίνητρο τον φόβο της κόλασης και την αξιομισθία. Δεν μπορούμε να πιέσουμε κανέναν να ακολουθήσει τα δικά μας σχέδια˙ επιβάλλεται όμως να τον εμπνεύσουμε με το παράδειγμά μας, ώστε να στραφεί η βούληση στο αγαθό. Αυτό μόνο μπορούμε να κάνουμε. Μέχρι εκεί μπορούμε να παρέμβουμε.
Στόχος μας δεν είναι να κάνουν οι άλλοι αυτό που θέλουμε εμείς, αλλά να τους βοηθήσουμε να διορθώσουν τη βούλησή τους ώστε να προσανατολιστεί στον Χριστό. Όταν ο άνθρωπος επιθυμήσει τον Χριστό, τότε όλα γίνονται, τα πάντα τακτοποιούνται χωρίς πίεση, στρατολογήσεις, οργανωτικές παρεμβάσεις, ψυχαναγκαστικές συμβουλές ή πρακτικές. Ο π. Πορφύριος προσέδιδε μεγάλη αξία στη βούληση, στο «θέλω» του ανθρώπου. Πρέπει να θέλουμε να κάνουμε υπακοή, να το λαχταράμε και κατόπιν έρχεται η Χάρις, δια της υπακοής.
«Για τα πάθη μας ευθύνεται άλλος, η βούλησή μας. Ο Θεός; δεν θέλει να περιορίσει τη βούλησή μας, δεν θέλει να μας πιέσει, δεν θέλει να επιβάλλει τη βία. Από μας εξαρτάται το τι θα κάνουμε και πώς θα ζήσουμε. Ή θα ζούμε τον Χριστό και θα έχουμε θεία βιώματα και ευτυχία ή θα ζούμε στη μελαγχολία και τη λύπη. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει . Ή θα είσαι ή δεν θα είσαι. ¨Η το ένα ή το άλλο. Η φύση εκδικείται, μισεί το κενό. Τοπ καθετί μπορεί να είναι έτσι, αλλά μπορεί και να μην είναι. Το φίλημα, επί παραδείγματι, μπορεί να είναι άγιο, αλλά μπορεί να είναι και πονηρό. Αλλά αυτό έχει αξία˙ να ενεργεί ο άνθρωπος ελεύθερα. Ενώ, αν μας έφτιαχνε άβουλους και κάναμε μόνο ό,τι ο Θεός ήθελε, δεν θα υπήρχε ελευθερία. Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο να ζητάει μόνος του να γίνει καλός, να το επιθυμεί μόνος του και να γίνεται, τρόπον τινά, σαν δικό του το κατόρθωμα , ενώ στην πραγματικότητα προέρχεται από τη Χάρη του Θεού. Έρχεται πρώτα στο σημείο να το θέλει, να το αγαπάει, να το επιθυμεί και κατόπιν έρχεται η θεία Χάρις και το κατορθώνει» ( Βίος και λόγοι Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Ι.Μ. Χρυσοπηγής, Χανιά 2005, σ. 407-408 ) .
Χτυπηθήκαμε αλύπητα τον τελευταίο καιρό με σκάνδαλα, διότι δεν εμπνεύσαμε τον Χριστό στους άλλους, αλλά επιβάλαμε τα οργανωμένα ανθρώπινα σχέδιά μας σε πατριαρχεία, μητροπόλεις και σε μεμονωμένους ανθρώπους. Δεν αφήσαμε περιθώριο και ζωτικό ρόλο στη θεία Χάρη. Στηριχτήκαμε στις δικές μας οργανωμένες προσπάθειες για να πετύχουμε τους δικούς μας επίγειους στόχους. Πιέσαμε πρόσωπα και θεσμούς…
(συνεχίζεται)

Από το βιβλίο: «εκπλήξεις χάριτος
Σύγχρονοι ήρωες του πνεύματος»
ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΘΗΝΑ 2010
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ»

[stathis73]

Ευχαριστούμε Γεωργία..

[ΜΙΧΣ]

όποιος αγαπήσει πραγματικά τον Κύριο, όποιος καταλάβει τι έγινε στο Γολγοθά, εκεί πάνω στον Σταυρό, υπακούει από Θείο Ερωτα... έρχεται μονάχη της η υπακοή... είναι εύκολη, δώρο Θείας Χάριτος.

[Captain Yiannis]

όποιος αγαπήσει πραγματικά τον Κύριο, όποιος καταλάβει τι έγινε στο Γολγοθά, εκεί πάνω στον Σταυρό, υπακούει από Θείο Ερωτα... έρχεται μονάχη της η υπακοή... είναι εύκολη, δώρο Θείας Χάριτος.

Δεν είναι εύκολη η υπακοή Μαρία...

κι αν είναι εύκολη σήμερα ..... δεν είναι αύριο

[aposal]

Ο αγώνας δεν είναι ποτέ εύκολος! Ωραίος ναι, εύκολος όμως όχι. Τι κάνει τότε ο πονηρός;

[gkou]

Προσωπικά, θεωρώ την υπακοή το πιο δύσκολο έργο του αγωνιζόμενου χριστιανού αλλά και το πλέον λυτρωτικό. Η σωστή υπακοή συνδυάζει αγάπη και ταπείνωση , τις δύο κορυφαίες αρετές.

[GeorgiosM]

πολύ ωραίο! η υπακοη ειναι δύσκολη ..συνήθως γινεται μερική (ή πολύ χαλαρή) υπακοή με ό,τι συνεπαγεται.
δηλαδή η σωτηρία μπορει να μην αποκλείεται ή η καρποφορία, αλλά τα παρατραγουδα, οι θλιψεις κ οι στενοχωριες δεσπόζουν.
αν κάναμε τελεια υπακοή δεν θα ειχαμε καθολου δικό μας θέλημα (νομίζω).

χωρια που ειναι και η ένταση και η ελευθερια.
υπαρχει υπακοή χαλαρή, κ υπακοή με ζηλο..
άλλοι επιλεγουν πολυωρες προσευχες κ άλλοι πιο λιγη ώρα.
υπακοή κ η μία, υπακοή κ η άλλη..

κ άλλα άπειρα ζητηματα θα υπαρχουν προφανως περι υπακοής, οπως αυτα που πολύ
εμπειρα κ ευστοχα αναφεραν οι πατερες παραπάνω (που το φτωχο μυαλο μου δεν μπορει να πάει )
πολύ ωραίο το θέμα Γεωργία,ευχαριστουμε. (πρωτοτυπο κ κρίσιμο)..
ειχα ακουσει το αγιασμένο γεροντα Εφραιμ να μιλάει για υπακοή κ έπαθα! ω τί υπακοή έκανε!
απίστευτο!
(οπως κ όλοι που αγίασαν ή εφτασαν σε υψηλά μετρα...)
ευτυχως για εμας στον κόσμο αυτά τα μέτρα δεν απαιτούνται..

[aposal]

Αυτό που έγραψε η Μαρία μου θύμισε αυτό που είπε ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος για την αγιότητα:
-Είναι εύκολο να γίνει κάποιος άγιος;
-(Χαμογελώντας) Είναι το πιο εύκολο πράγμα. Αρκεί να σκέφτεστε διαρκώς το Θεό.

[ΜΙΧΣ]

ΕΤΣΙ!

Ο Χριστός μες στην καρδιά και το νου... πάντα!

♥♥♥

[Μ.Δ.Κ.]

Μεγάλο το θέμα της υπακοής ( σε πνευματικό),για πολλούς και διαφόρους λόγους.
Κατ΄αρχάς υπάρχει το ζήτημα της υπακοής στις επιταγές του Ευαγγελίου, και στις εντολές και υποδείξεις Του Υιού Του Θεού Του ζώντος, που είναι πάνω απ'όλα.
Κατόπιν έρχεται ο απαραίτητος ΄΄πνευματικός΄΄ για να καλύψει με την πείρα του, τους δοκιμασμένους αγώνες του, με την εν γένει αγιότητα του βίου του, και το παράδειγμά του, τα κενά του νεοεισερχόμενου και άπειρου στον πνευματικό αγώνα. Εάν έχει τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε η υπακοή θα είναι προς όφελος μας, αυτή η υπακοή είναι που αγιάζει.
Εάν δεν τις έχει(τις απαραίτητες προϋποθέσεις ο ''πνευματικός'')υπάρχει περίπτωση ο άπειρος νεοεισερχόμενος να γευτεί ολέθρια αποτελέσματα.

Δυστυχώς ο άπειρος και νέος στον πνευματικό αγώνα δεν είναι σε θέση να γνωρίζει το σωστό νόημα του κειμένου που παρατέθηκε στην αρχή, να το λάβει υπ' όψιν του ως μια παράμετρο του ζητήματος της υπακοής, ενώ πολλές φορές δεν είναι σε θέση να επιλέξει καν ''πνευματικό''.

Η καλή αρχή γίνεται πάντα με την υπακοή στην διδασκαλία και τις επιταγές της Αγίας Γραφής, αν δεν υπάρχει ειδικό και επείγον πρόβλημα μη δυνάμενο να αντιμετωπιστεί απο τον ίδιο τον άνθρωπο, καλύτερα να μην βιάζεται, και να αφήσει την πρόνοια του Θεού να οδηγήσει σε αυτό,δηλαδή σε άξιο πνευματικό στον οποίο όμως θα οφείλει υπακοή.