Για την πίστη, την προσευχή και την άσκηση

[gkou]

Πάρα πολύ δίδασκε ο στάρετς το λαό περί της πίστεως στον Θεό και στην Θεία Πρόνοια. Έλεγε: «Στη βάση της σωτηρίας της ψυχής βρίσκεται η πίστη. Η πίστη στην υπόθεση της σωτηρίας μας είναι το θεμέλιο στην οικοδομή. Όπου δεν υπάρχει πίστη, εκεί κυριαρχούν αχαλίνωτα πάθη που έλκουν τον άνθρωπο στην άβυσσο του κακού. Η πίστη είναι το μεγαλύτερο αγαθό στην επίγεια ζωή. Ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό. Με τη δυνατή πίστη ο άνθρωπος όλα μπορεί να τα κάνει. Όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης: «Σε πολεμούν δυνατοί, αόρατοι και ακοίμητοι εχθροί; Θα νικήσεις! Σε πολεμούν εχθροί εξωτερικοί, ορατοί; Θα νικήσεις! Σε τυραννούν τα πάθη; Θα τα υπερνικήσεις! Σε πνίγουν τα πάθη; Θα τα αποτρέψεις! Έχασες το θάρρος σου; Θα λάβεις από τον Θεό ανδρεία! Όλα μπορείς να τα νικήσεις με την πίστη και να κερδίσεις τη Βασιλεία των Ουρανών. Πιστεύετε στον Θεό, προσεύχεσθε σ’ Αυτόν, κάμετε έργα αγαθά. Αυτά τα τρία φτερά θα μας ανυψώσουν στο θρόνο του Θεού».

Στην προσευχή ο στάρετς έδινε ιδιαίτερη σημασία. Έλεγε: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερο έργο στη γη από την προσευχή. Η προσευχή γεννά και τις υπόλοιπες αρετές. Οι άγιοι πατέρες είχαν νόμο να βιάζουν τον εαυτό τους στην προσευχή: στο σπίτι, στη εκκλησία, στις δουλειές, στον περίπατο, κάθε ώρα και στιγμή. Πρέπει να μιλάμε με τον Θεό απλά, όπως το παιδί με τον πατέρα του. Δεν πρέπει να κάμεις το σοφό κατά την προσευχή ! Να φοβάσαι να προφέρεις το αγιώτατο όνομα Του, χωρίς συμμετοχή του νου και της καρδιάς. Όποιος παρίσταται ενώπιόν Του απρόσεκτα, πολύ περισσότερο με αμέλεια, το μόνο που κάνει είναι να λυπεί τον Θεό και να μη λαμβάνει ευλογία, αλλά κατάκριση. Λέγεται στην αγία γραφή: «Επικατάρατος πας ο ποιών το έργον του Κυρίου αμελώς». Αντιθέτως, όποιος, έστω και λίγο, προσεύχεται στον Κύριο, αλλά με ειλικρινή, αληθινή πίστη , λαμβάνει ανέκφραστη χαρά.
Η προσευχή είναι η ευθυμία της ψυχής. Δεν έχεις χρόνο για προσευχή; Πέσε στα γόνατα και πες σύντομα: « Κύριε, δέξου το ξέσπασμα της ψυχής μου σαν δοξολογία και ευχαριστία μου σε Σένα και άκουσε με τον ανάξιο», αλλά κάμε το με αίσθημα θερμής αφοσιώσεως στον Κύριο, με το αίσθημα του ανθρώπου ο οποίος, αν και είναι βιαστικός , επιδιώκει, χωρίς κανένα υπόλοιπο , στον Κύριο. Πραγματικά, το έργο της προσευχής δεν έχει καμία σχέση με τη διάρκειά της , αλλά με τη θερμότητά της. Και η θερμότητα αυτή δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ ακόμη και στους τελειότερους πιστούς. Στάσου στην προσευχή ως κατάκριτος αμαρτωλός και αναχώρησε ελεημένος και δικαιωμένος. Αυτή η προσευχή ανεβάζει τον άνθρωπο στον ουρανό.
Όταν προσευχόμαστε στον Κύριο, τότε η Μητέρα του θεού χαίρεται και ευχαριστεί τον Υιό της που προσελκύει τις καρδιές μας στην προσευχή και πάντοτε μας βοηθεί, αν ζητούμε τη βοήθειά Του. Μη λησμονείτε να παρακαλείτε τη Βοήθεια και Προστασία μας.

Ο π. Σάββας δεν επιβάρυνε το λαό με μεγάλους κανόνες προσευχής, αλλά δίδασκε όπως ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ: «Είναι καλύτερο να τηρείτε λίγα, αλλά με θερμότητα και ευλάβεια. Ο Θεός δεν χρειάζεται τον τύπο αλλά την ουσία. Εκείνος χρειάζεται την καρδιά μας»…

…Σε κάποιους ο Γέροντα έδινε ευλογία να διαβάζουν μόνο μερικές γραμμές αλλά συμβούλευε όλους να διαβάζουν καθημερινά το Ψαλτήρι υποχρεωτικά, τις Επιστολές των Αποστόλων και το Ευαγγέλιο, έστω μια περικοπή. Σ’ όσους είχαν ζήλο στην προσευχή έδινε ευλογία να διαβάζουν προσευχές που τις έπαιρνε από τους ασκητές πατέρες των τελευταίων χρόνων. Στο τέλος της ζωής του στάρετς όλες οι προσευχές του και όλες οι γραπτές και προφορικές του διδαχές και ποιήματα με πνευματικό περιεχόμενο συγκεντρωθήκαν σε αντίστοιχα βιβλία: «Πνευματικές –ηθικές διδασκαλίες» κ.α.
Σε όσους ήταν πολύ απασχολημένοι με δύσκολα καθήκοντα, ο στάρετς επέτρεπε να συντομεύουν τον κανόνα της προσευχής , αλλά με την προϋπόθεση αυτή η συντομευμένη προσευχή να είναι θερμή και έτσι να θεωρηθεί ως πλήρης κανόνας. Έλεγε:
- Να αποφεύγετε την επιφανειακή ανάγνωση του κανόνα. Να εμβαθύνετε στο πνεύμα της προσευχής , για να δοκιμάσει η ψυχή χαρά και ευγνωμοσύνη για τη Χάρη του Θεού και θλίψη για τις αμαρτίες σας, ώστε η προσευχή να γίνει τροφή και ζωή της ψυχής. Ας μη τρέφουμε τον εσωτερικό μας φαρισαίο του τυπικού κανόνα της προσευχής , αλλά με ζήλο, αδιαλείπτως να κάνουμε τον κανόνα μας, έστω και πιο σύντομο, κάποτε. Τι ευλογημένη που είναι η πνευματική κατάσταση κάποιων ανθρώπων, οι οποίοι με αγάπη, αδιάλειπτα τηρούν τον κανόνα της προσευχής! Αυτοί ήδη απ’ αυτή τη ζωή θα γνωρίσουν «ότι Χριστός ο Κύριος».

Από το βιβλίο: «ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

[gkou]

Ο στάρετς ιατρός ψυχών και σωμάτων

Ο στάρετς ήταν γιατρός και θεραπευτής όχι μόνο των τραυμάτων της ψυχής, αλλά θεράπευε και τις σωματικές ασθένειες, πότε μόνο με τις προσευχές και τα πνευματικά μέσα της Εκκλησίας και πότε συμβουλεύοντας να πάρουν οι ασθενείς και φάρμακα.
Για τους πονοκεφάλους συμβούλευε να προσεύχονται στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, διαβάζοντας από την ακολουθία της Αποτομής της Κεφαλής του και να έχουν στο σπίτι τους την εικόνα της Αποτομής.
Μια πνευματική του κόρη ποτέ δεν παραπονιόταν στον στάρετς για τον πόνο που είχε στο στομάχι, ο οποίος την καταπονούσε, και προσπαθούσε να μη δίνει προσοχή στον πόνο και ποτέ δεν απευθυνόταν στους γιατρούς. Τότε ο στάρετς της έδωσε ένα μπουκάλι με ελαιόλαδο και της έδωσε εντολή να το χρησιμοποιεί πάντοτε σαν φάρμακο για το στομάχι. Και ο πόνος σταμάτησε.
Έδινε οι Γέροντας ποικίλες συμβουλές για την υγεία, αλλά πάνω απ όλα σε ό,τι αφορούσε την ψυχική και σωματική υγεία συμβούλευε τους προσερχομένους να προσεύχονται θερμότερα, να μεταλαμβάνουν αξίως και συχνότερα τα Άχραντα Μυστήρια και σε όλα να απέχουν από τις υπερβολές. Δεδομένου ότι οι σωματικές ασθένειες συχνά προέρχονται από πνευματικά αρρωστήματα εξ αιτίας της αμαρτωλής ζωής, η ιαματική τέχνη είναι ανίσχυρη για τη θεραπεία τέτοιων ασθενών. Γι’ αυτό ο π. Σάββας μιμούμενος τους αγίους πατέρες , έδινε ειδικούς κανόνες προσευχής στους ασθενείς. Και με τη χάρη του Χριστού θεραπεύονταν τις ψυχές τους, γιάτρευε και τις σωματικές τους ασθένειες.

Ο στάρετς συμβούλευε όλους να είναι αυστηρότεροι με τον εαυτό τους και να μην ικανοποιούν τα καπρίτσια τους.
- Εξ αιτίας των ιδιοτροπιών ο άνθρωπος δέχεται τιμωρία μέσω των ασθενειών, έλεγε. Το πρόσφορο, ο αγιασμός και το άγιο έλαιο, είναι καλύτερα από τα καλύτερα μέσα θεραπείας. Αρχικά μ’ αυτά πρέπει κάποιος να επιδιώκει τη θεραπεία του και, αν είναι αδύναμη η πίστη του, τότε μπορεί να χρησιμοποιεί και άλλα θεραπευτικά μέσα.
- Να, αυτό είναι αγίασμα από τις πηγές πολλών αγίων. Πιες το με πίστη και η αρρώστια θα περάσει, έλεγε συχνά.
Όμως ο στάρετς αναγνώριζε την ανάγκη να απευθυνόμαστε και στους γιατρούς. Έλεγε :
- Ο Θεός και στους γιατρούς δίνει τη λογική και το δώρο της θεραπείας, μόνο που ο ασθενής μαζί μ’ αυτό πρέπει να ζητήσει από τον Κύριο να τον θεραπεύση δια των γιατρών και των φαρμάκων.
Σε πολλά από τα πνευματικά του τέκνα ο στάρετς δεν έδινε ευλογία να ακολουθήσουν θεραπεία με τα συνηθισμένα φάρμακα και τα χημικά παρασκευάσματα. Τους θεράπευε με την προσευχή και τα μέσα των αγίων . Γνωρίζοντας την τεράστια ωφέλεια για την ψυχή από τα βάσανα και τις ασθένειες, κάποιες φορές μόνο μια μικρή θεραπεία επέφερε στους αρρώστους , για να τους γλυτώσει από τη μελαγχολία , αλλά δεν τους θεράπευε ολοκληρωτικά, για να μην τους στερήσει το μισθό κατά την μετά θάνατον ζωή.
- Καλώς πονάτε, αλλιώς δεν θα συγκρατούσατε τον εαυτό σας, έλεγε σε κάποιους ο π. Σάββας.
Ο στάρετς Βαρνάβας έλεγε στο μαθητή του, τον στάρετς Ζωσιμά: «Ευχαρίστησε τον Θεό για την αρρώστια σου. Ζήτησε μόνο τη βοήθεια του Κυρίου. Εγώ εγγυώμαι για σένα ενώπιον του Θεού ότι θα ζήσεις 100 χρόνια. Αν πας στους γιατρούς , δεν θα φθάσεις στα γεράματά σου. Θα πεθάνεις νωρίτερα».
Ο στάρετς Αμβρόσιος , έχοντας πείρα της ωφέλειας από τις ασθένειες, δεν συμβούλευε επίσης τον μοναχό να θεραπεύεται, αλλά μόνο να ακολουθεί μια θεραπευτική αγωγή, για να μη βρίσκεται στο κρεβάτι και να μη γίνεται βάρος στους άλλους.
- Ο στάρετς Αμβρόσιος θεωρούσε, έλεγε ο π. Σάββας, ότι η σωματική ασθένεια, όταν την περνά κάποιος με χαρά και ευχαριστία προς τον Κύριο, είναι ανώτερη και ισχυρότερη από την νηστεία , τους κόπους και τα ασκητικά κατορθώματα. Η υπομονή με ταπείνωση και ευχαριστία είναι μεγάλη άσκηση! Ο στάρετς Σιλουανός ο Αθωνίτης ήταν πολύ άρρωστος, είχε καρκίνο. Ρώτησε ένα γιατρό κι εκείνος του είπε ευθέως ότι του έμεναν τρεις μέρες να ζήσει όλες κι όλες. «Όχι. Σε μένα το Άγιο Πνεύμα αποκάλυψε ότι θα ζήσω τρεις μήνες», του είπε ο στάρετς . Ο γιατρός δεν πίστεψε στα λόγια του Σιλουανού. Όμως ο στάρετς πράγματι έζησε τρεις μήνες και ο έκπληκτος γιατρός εξ αιτίας αυτού, πίστεψε. Και τώρα, ανάμεσά σας υπάρχουν τέτοιοι ασθενείς που γνωρίζουν ότι έχουν καρκίνο, αλλά δεν κυριεύονται από κατάθλιψη. Κινούνται και προσεύχονται. Και εδώ βρίσκονται κάποιοι μαζί μας. Τι τους απομένει να κάμουν; Να απελπισθούν; Όχι! Μόνο να ζητούν από τον Κύριο συγχώρηση. Ή να προσεύχονται όπως ο ιερομόναχος Σιλουανός: «Κύριε, κατάπεμψον επ’ εμέ το Άγιόν σου Πνεύμα για να σε γνωρίσω δια του Αγίου σου Πνεύματος». Και να προσεύχονται στη Μητέρα του Θεού, όπως προσευχόταν ο στάρετς Ζαχαρίας : «Ίασαι Αγνή της ψυχής μου την ασθένειαν και την υγείαν τη πρεσβεία Σου, παράσχου μοι». Όμως η υποταγή στο θέλημα του Θεού είναι ανώτερη απ’ όλα. Επιτρέπεται κατά την προσευχή να φανερώσεις στον Θεό όλες τις επιθυμίες σου και να ζητήσεις απ’ Αυτόν όλα τα ωφέλιμα για την ψυχή σου. Αλλά στο τέλος των αιτήσεων και των προσευχών πρέπει πάντοτε να δείχνεις την υιική σου υπακοή και να λες: «Όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως θέλεις εσύ, Κύριε»…
… Γνωρίζοντας την αδυναμία του λαού σήμερα, ο π. Σάββας , κατά το παράδειγμα των αγίων πατέρων των τελευταίων καιρών, σε κανένα δεν επέβαλλε υπερβολική νηστεία. Ήταν υπέρμαχος και κήρυκας της πνευματικής νηστείας: Να μην οργίζεσαι, να μην κατακρίνεις, να μην επαίρεσαι.
- Βλέπεις ότι οι δυνάμεις σου κατέπεσαν, ότι δυναμώνεσαι με το φαγητό και τον ύπνο για να μην υποφέρεις κατά την προσευχή, έλεγε. Αλλά να μην κατακρίνεις κανένα, μην οργίζεσαι, ανάγκασε τον εαυτό σου στη σιωπή και την προσευχή.
Ο Γέροντας προστάτευε τα πνευματικά του παιδιά από την κενοδοξία.
- Κάποιοι έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους : «Εγώ είμαι νηστεύτρια, ασκήτρια», λένε κάποιες. Όμως η σωματική νηστεία δεν σημαίνει τίποτε χωρίς την πνευματική νηστεία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Όποιος περιορίζει τη νηστεία μόνο στην εγκράτεια από την τροφή, εκείνος πολύ την ατιμάζει. Όχι μόνο το στόμα πρέπει να νηστεύει, αλλά και η όραση και η ακοή κα τα χέρια και τα πόδια και όλο το σώμα μας.
Όμως αρτύσιμες τροφές στον καιρό της νηστείας δεν έδινε ευλογία ο στάρετς να καταναλώνει κανείς από τους υγιείς, σύμφωνα με το παράδειγμα του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, ο οποίος έλεγε: «Το ψωμί και το νερό κανένα δεν έβλαψε».


Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

[gkou]

Πώς θα έχουμε πνευματική ωφέλεια από τις βιοτικές ασχολίες

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΣ από τον επίσκοπο Τύχωνα, συνέταξα και σου στέλνω την ακόλουθη εποικοδομητική διδαχή για το πώς το καθετί μπορεί να μεταβληθεί σε συνήγορο της θείας Αληθείας και να μας θυμίζει τον Θεό.
Μου έγραψες πως οι οικιακές ασχολίες αποσπούν την σκέψη σου από τον Θεό. Σου υπέδειξα τί να κάνεις, ώστε να μη συμβαίνει αυτό. Δεν αναφέρθηκες , ωστόσο, σε κάτι άλλο, που συνήθως απομακρύνει το νου από τον Θεό. Είναι το γεγονός ότι κάθε εξωτερικό πράγμα ενεργεί πάνω στις αισθήσεις , τραβάει την προσοχή μας και την αποσπά από τον θεό. Υπάρχει κάποια μέθοδος ,με την οποία μπορούμε όχι μόνο να αποτρέψουμε τη μαγνήτιση του νου από τα αισθητά αντικείμενα, αλλά και να κατορθώσουμε την αναγωγή του, μέσω των αντικειμένων, στον Θεό. Πώς; Αναθεωρώντας με πνευματική αίσθηση όλα όσα αντιλαμβανόμαστε με τις σωματικές αισθήσεις μας. Σύμφωνα με τη νέα θεώρηση των πραγμάτων, καθετί υλικό θα αποκαλύπτει στο νου σου μια πνευματική αλήθεια. Να μερικά παραδείγματα:
Βλέπεις ένα λεκέ σε λευκό φόρεμα και λυπάσαι γι’ αυτό. Συλλογίσου τότε πόση είναι η λύπη του Κυρίου, των αγγέλων και των αγίων, όταν βλέπουν τους λεκέδες της αμαρτίας στις ψυχές μας, που δημιουργήθηκαν άσπιλες «κατ’ εικόνα Θεού», ανακαινίστηκαν στην κολυμβήθρα του Βαπτίσματος και καθαρίστηκαν με τα δάκρυα της μετάνοιας.
Βλέπεις τα μικρά παιδιά, όταν οι γονείς τους τ’ αφήνουν μόνα, να τρέχουν πέρα-δώθε και να χαλάνε τον κόσμο. Σκέψου τότε ότι κάπως έτσι κάνουν και οι ψυχές μας, όταν απομακρυνθούν από τον Θεό και χάσουν τον φόβο Του.
Μυρίζεις ένα τριαντάφυλλο και ευφραίνεσαι∙ μυρίζεις, απεναντίας, κάτι άλλο, που έχει δυσάρεστη οσμή, και γυρίζεις αλλού το πρόσωπό σου με αηδία. Σκέψου τότε ότι κάθε ψυχή αναδίδει κάποιαν οσμή, η αγαθή ψυχή ευχάριστη και η εμπαθής ψυχή δυσάρεστη .Οι άγγελοι και οι άγιοι του Θεού, μερικές φορές ακόμα και οι δίκαιοι άνθρωποι πάνω στη γη, αισθάνονται αυτή την οσμή. Για τις εύοσμες ψυχές χαίρονται, ενώ για τις δύσοσμες λυπούνται.
Οποιοδήποτε πράγμα ή γεγονός μπορεί να γίνει αφορμή για πνευματικές σκέψεις,. Διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο. Όλα όσα σε περιβάλουν μπορούν να σου χρησιμεύουν για τον σκοπό αυτό. Άρχισε από το σπίτι σου και ξανακοίταξε με πνευματικό βλέμμα το καθετί εκεί μέσα –τους τοίχους, τη στέγη, τα θεμέλια, τα παράθυρα , το φούρνο, τα τραπέζια , τις καρέκλες, τους καθρέφτες κ.λπ. Συνέχισε με τα πρόσωπα που ζουν ή έρχονται στο σπίτι σου-τους γονείς σου, τ’ αδέλφια σου, τους υπηρέτες, τους επισκέπτες. Κάνε το ίδιο με τα γεγονότα της καθημερινής ζωής-το πρωινό ξύπνημα , την ανταλλαγή χαιρετισμών, το γεύμα, τη δουλειά, την αναχώρηση, την επιστροφή, το κολατσιό, την ψυχαγωγία, το τραγούδι, την ημέρα, τη νύχτα, τον ύπνο κ.ο.κ. Σου συνιστώ να διαβάσεις άλλο ένα σύγγραμμα του επισκόπου Τύχωνος, το τετράτομο έργο «Πνευματικός Θησαυρός». Θα διδαχθείς πολλά απ’ αυτό για το προκείμενο ζήτημα.
Έτσι το κάθε πράγμα ή γεγονός θα είναι για σένα κάτι σαν ιερό βιβλίο ή κεφάλαιο από ιερό βιβλίο. Κάθε αντικείμενο , κάθε ασχολία, κάθε έργο θα σε κάνει να σκέφτεσαι τον Θεό. Θα κινείσαι μέσα στον υλικό κόσμο σαν σε κόσμο πνευματικό .Όλοι θα σου μιλούν για τον Θεό. Όλα θα σε κρατούν τον νου σου προσηλωμένο σ’ Αυτόν. Κι αν σ’ αυτή τη μνήμη προσθέτεις κάθε φορά και τον φόβο του Θεού και το δέος μπροστά στην άπειρη μεγαλοσύνη Του, τότε τι άλλους δασκάλους και συμβούλους χρειάζεσαι;
Χρειάζεσαι βέβαια μόχθο και αγώνα τόσο του νου όσο και της καρδιάς. Μόχθησε , λοιπόν, και αγωνίσου. Μη λυπάσαι τον εαυτό σου, γιατί δεν θα πετύχεις τίποτα. Μη λυπάσαι τον εαυτό σου , και θα σωθείς. Όλοι σχεδόν μοχθούμε υπερβολικά, καμιά φορά και εξουθενωτικά, για την επίτευξη επίγειων σκοπών. Δεν κάνουμε, όμως, το ίδιο για την επίτευξη του υψίστου, του μοναδικού, θα έλεγα, σκοπού της ζωής μας, που είναι η σωτηρία. Νομίζουμε ότι, για να σωθούμε, φτάνει να σκεπτόμαστε και να ποθούμε τη σωτηρία. Κάθε άλλο. Η υπόθεση της σωτηρίας, επειδή ακριβώς είναι η σπουδαιότερη της ζωής μας, είναι και η δυσκολότερη. Γι’ αυτό απαιτεί αγώνα. Αγωνίσου για τον Κύριο, και πολύ σύντομα θα δεις τους καρπούς. Αν ,απεναντίας, δεν αγωνιστείς , θα μείνεις με άδεια χέρια και θα είσαι ανάξια της σωτηρίας. Ο Θεός να μην το δώσει!


«Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
γράμματα σε μια ψυχή»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΙΙΚΗΣ 2000

[faviola]

Πάρα πολύ όμορφο και διδακτικό. Είθε κάθε ημέρα που περνάει να γίνονται τα λόγια του στάρετς βίωμά μας. Τι θα λέγατε να κανονίζαμε μια βραδυνή ώρα που ταυτόχρονα τα μέλη του φόρουμ θα προσευχόμασταν;;

Γεωργία είσαι θησαυρός!!!!! Να σε χαίρεται ο σύζυγός σου και τα αγγελούδια σου!!!!!!

[gkou]

Οι βιοτικές ασχολίες και η πνευματική ζωή. Το άγχος.

ΘΑ αναφερθώ και πάλι στο παράπονό σου για την ταραχή και τη σύγχυση , την αταξία και την ακαταστασία του λογισμού, κατάσταση που προκαλείται από τις καθημερινές βιοτικές μέριμνες και ασχολίες.
Τι θα ένιωθες , αν δεν είχες τίποτα να κάνεις; Ανία. Και σε τι θα καταντούσες; Σε εφάμαρτη ραθυμία. Χρειάζεσαι, λοιπόν, την εργασία. Χρειάζεσαι την ενασχόληση με το νοικοκυριό. Είναι, άλλωστε, καθήκον σου, καθήκον που πρέπει να εκπληρώνεις, με ευσυνειδησία. Όλοι οι άνθρωποι, ως μέλη του κοινωνικού συνόλου, οφείλουμε να εργαζόμαστε με τέτοιο τρόπο, πάντως , που να μην χάνουμε τη μνήμη του Θεού. Μα πώς θα το κατορθώσουμε;
Υπάρχει μια λαϊκή αντίληψη αρκετά διαδεδομένη, σύμφωνα με την οποία τα επαγγελματικά και τα οικιακά έργα, καθώς και όλες γενικά οι επίγειες ασχολίες, βρίσκονται έξω από το πεδίο των θείων πραγμάτων και των θεάρεστων δραστηριοτήτων . Έτσι , όταν σ’ έναν άνθρωπο γεννιέται η επιθυμία της θεάρεστης ζωής, συχνά ακολουθείται από τη σκέψη της αποταγής του κόσμου και της καταφυγής στην έρημο. Αυτό, όμως, δεν είναι σωστό. Τα καθημερινά βιοτικά έργα, από την καλή επιτέλεση των οποίων εξαρτάται η ομαλή λειτουργία της οικογένειας και της κοινωνίας , ορίστηκαν από τον Θεό ως μέρος της επίγειας ζωής μας, γι’ αυτό και η ενασχόληση μ’ αυτά δεν συνιστά λιποταξία στο στρατόπεδο της ασέβειας, αλλά συνέχεια και συμπλήρωση της ενασχολήσεως με τα καθαυτό θεία έργα. Οι άνθρωποι, λοιπόν, που ζουν στον κόσμο , έχοντας μια τέτοια αντίληψη , θεωρούν ότι , συμμετέχοντας στην κοινωνική ζωή και εκτελώντας τις καθημερινές εργασίες τους, ούτε μπορούν ούτε και οφείλουν να διατηρούν τη μνήμη του Θεού. Διαπιστώνοντας ότι έχεις επηρεαστεί απ’ αυτή την αντίληψη, σε προτρέπω να την αποβάλεις. Απόκτησε την πεποίθηση ότι όλα όσα κάνεις ,είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω από το σπίτι, ως άνθρωπος, ως θυγατέρα, ως αδελφή, ως Μοσχοβίτισσα τώρα, είναι και καθορισμένα από τον Θεό και ευάρεστα σ’ Αυτόν. Στο Ευαγγέλιο υπάρχουν ειδικές εντολές για τα βιοτικά έργα. Είναι δυνατόν τηρώντας αυτές τις εντολές , να δυσαρεστείς τον Θεό; Όχι, βέβαια. Τον Θεό Τον δυσαρεστείς μόνο αν δεν εκτελείς τα έργα σου σύμφωνα με το θέλημά Του. Τότε εργάζεσαι μάταια και βρίσκεσαι μακριά από τον Κύριο.
Αναθεώρησε , λοιπόν, τη στάση σου. Πίστεψε πως με τις βιοτικές ασχολίες σου εκπληρώνεις θείες εντολές και αντιμετώπισέ τες με το ανάλογο πνεύμα. Έτσι, καθώς όλα θα τα κάνεις με φόβο Θεού, ο νους σου όχι μόνο δεν θ’ απομακρύνεται από τον Κύριο, αλλά, απεναντίας, θα έρχεται όλο και πιο κοντά Του.
Υπηρέτες του Θεού είμαστε όλοι. Εκείνος καθορίζει τις ασχολίες του καθενός μας, παρακολουθώντας συνάμα αν και πώς τις εκτελούμε. Παρακολουθεί, λοιπόν, κι εσένα. Να το θυμάσαι αυτό και να κάνεις το καθετί , ό,τι κι αν είναι, όπως θα το έκανες αν σου το είχε αναθέσει απευθείας ο ίδιος ο Θεός.
Με το ίδιο πνεύμα να δέχεσαι στο σπίτι σου κάθε επισκέπτη: Να σκέφτεσαι ότι ο Θεός τον στέλνει και κοιτάζει να δει αν θα του δείξεις αληθινή αγάπη. Όταν, πάλι, επισκέπτεσαι εσύ κάποιον , να σκέφτεσαι ότι ο Θεός σου έχει αναθέσει μιαν αποστολή, και κοιτάζει να δει αν θα την εκτελέσεις σύμφωνα με το θέλημα Του.
Προδιαθέτοντας έτσι τον εαυτό σου, θα είσαι πάντα κοντά στον Θεό. Καμιά δουλειά δεν θ’ αφαιρεί από το νου σου τη μνήμη Του. Φτάνει μόνο, το ξαναλέω, όλα να τα κάνεις με φόβο Θεού. Αυτό το ιερό αίσθημα είναι που διατηρεί αμετάπτωτη την προσήλωσή μας στον Κύριο.
Περιττό είναι, βέβαια, να πω ότι, αφού έχεις αποφασίσει να ζήσεις θεάρεστα , καμία θέση δεν έχουν στη ζωή σου ασχολίες που δεν ευαρεστούν τον Θεό, ασχολίες μάταιες, ασχολίες εφάμαρτες, ασχολίες που βλάπτουν την ψυχή.
Πέρα από τη λαϊκή αντίληψη, για την οποία σου γράφω εδώ, υπάρχει και κάτι άλλο που σχετίζεται με τις καθημερινές ασχολίες μας, κάτι που θα το χαρακτήριζα ως ασθένεια. Αυτή η ασθένεια είναι το ά γ χ ο ς. Έχουμε χρέος να εκτελούμε με προθυμία , προσοχή και επιμέλεια κάθε έργο που μας αναθέτει η πρόνοια του Θεού. Αυτό το χρέος δηλώνεται με έμφαση από τη φοβερή αγιογραφική προειδοποίηση: «Καταραμένος να ’ναι όποιος εκτελεί τα έργα του Κυρίου με αμέλεια» ( Ιερ. 31: 10 ) . Αλλά το άγχος και η ανησυχία, ,ή μάλλον οι πολλές ανησυχίες που αναστατώνουν την καρδιά και της αφαιρούν την ειρήνη, είναι μια αρρώστια του πεσμένου ανθρώπου, που, μετά την ανταρσία του ενάντια στον Θεό, παραδέρνει από ‘δω κι από ‘κει , ανίσχυρος και φοβισμένος. Το άγχος επιφέρει διατάραξη των λογισμών και δεν μας επιτρέπει να επιτελέσουμε σωστά τα έργα μας. Γι’ αυτό σου συνιστώ να μην του δώσεις τόπο στην καρδιά σου. Όποτε διαπιστώνεις ότι σε απειλεί, να το διώχνεις με την εγκάρδια επανάληψη της ευχής του Ιησού. Να εκτελείς με προθυμία και επιμέλεια κάθε έργο σου, ακόμα και το πιο ασήμαντο, αλλά την επιτυχία να την περιμένεις από τον Κύριο. Και όταν οι προσπάθειές σου δεν τελεσφορούν, να δέχεσαι την αποτυχία ως παραχώρηση του Κυρίου για το συμφέρον της ψυχής σου. Έτσι δεν θα σε κυριεύει ποτέ το άγχος.
Ο Θεός βοηθός!


«Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
γράμματα σε μια ψυχή»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΙΙΚΗΣ 2000

[Domna]

Πώς θα έχουμε πνευματική ωφέλεια από τις βιοτικές ασχολίες

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΣ από τον επίσκοπο Τύχωνα, συνέταξα και σου στέλνω την ακόλουθη εποικοδομητική διδαχή για το πώς το καθετί μπορεί να μεταβληθεί σε συνήγορο της θείας Αληθείας και να μας θυμίζει τον Θεό.
Μου έγραψες πως οι οικιακές ασχολίες αποσπούν την σκέψη σου από τον Θεό. Σου υπέδειξα τί να κάνεις, ώστε να μη συμβαίνει αυτό. Δεν αναφέρθηκες , ωστόσο, σε κάτι άλλο, που συνήθως απομακρύνει το νου από τον Θεό. Είναι το γεγονός ότι κάθε εξωτερικό πράγμα ενεργεί πάνω στις αισθήσεις , τραβάει την προσοχή μας και την αποσπά από τον θεό. Υπάρχει κάποια μέθοδος ,με την οποία μπορούμε όχι μόνο να αποτρέψουμε τη μαγνήτιση του νου από τα αισθητά αντικείμενα, αλλά και να κατορθώσουμε την αναγωγή του, μέσω των αντικειμένων, στον Θεό. Πώς; Αναθεωρώντας με πνευματική αίσθηση όλα όσα αντιλαμβανόμαστε με τις σωματικές αισθήσεις μας. Σύμφωνα με τη νέα θεώρηση των πραγμάτων, καθετί υλικό θα αποκαλύπτει στο νου σου μια πνευματική αλήθεια. Να μερικά παραδείγματα:
Βλέπεις ένα λεκέ σε λευκό φόρεμα και λυπάσαι γι’ αυτό. Συλλογίσου τότε πόση είναι η λύπη του Κυρίου, των αγγέλων και των αγίων, όταν βλέπουν τους λεκέδες της αμαρτίας στις ψυχές μας, που δημιουργήθηκαν άσπιλες «κατ’ εικόνα Θεού», ανακαινίστηκαν στην κολυμβήθρα του Βαπτίσματος και καθαρίστηκαν με τα δάκρυα της μετάνοιας.
Βλέπεις τα μικρά παιδιά, όταν οι γονείς τους τ’ αφήνουν μόνα, να τρέχουν πέρα-δώθε και να χαλάνε τον κόσμο. Σκέψου τότε ότι κάπως έτσι κάνουν και οι ψυχές μας, όταν απομακρυνθούν από τον Θεό και χάσουν τον φόβο Του.
Μυρίζεις ένα τριαντάφυλλο και ευφραίνεσαι∙ μυρίζεις, απεναντίας, κάτι άλλο, που έχει δυσάρεστη οσμή, και γυρίζεις αλλού το πρόσωπό σου με αηδία. Σκέψου τότε ότι κάθε ψυχή αναδίδει κάποιαν οσμή, η αγαθή ψυχή ευχάριστη και η εμπαθής ψυχή δυσάρεστη .Οι άγγελοι και οι άγιοι του Θεού, μερικές φορές ακόμα και οι δίκαιοι άνθρωποι πάνω στη γη, αισθάνονται αυτή την οσμή. Για τις εύοσμες ψυχές χαίρονται, ενώ για τις δύσοσμες λυπούνται.
Οποιοδήποτε πράγμα ή γεγονός μπορεί να γίνει αφορμή για πνευματικές σκέψεις,. Διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο. Όλα όσα σε περιβάλουν μπορούν να σου χρησιμεύουν για τον σκοπό αυτό. Άρχισε από το σπίτι σου και ξανακοίταξε με πνευματικό βλέμμα το καθετί εκεί μέσα –τους τοίχους, τη στέγη, τα θεμέλια, τα παράθυρα , το φούρνο, τα τραπέζια , τις καρέκλες, τους καθρέφτες κ.λπ. Συνέχισε με τα πρόσωπα που ζουν ή έρχονται στο σπίτι σου-τους γονείς σου, τ’ αδέλφια σου, τους υπηρέτες, τους επισκέπτες. Κάνε το ίδιο με τα γεγονότα της καθημερινής ζωής-το πρωινό ξύπνημα , την ανταλλαγή χαιρετισμών, το γεύμα, τη δουλειά, την αναχώρηση, την επιστροφή, το κολατσιό, την ψυχαγωγία, το τραγούδι, την ημέρα, τη νύχτα, τον ύπνο κ.ο.κ. Σου συνιστώ να διαβάσεις άλλο ένα σύγγραμμα του επισκόπου Τύχωνος, το τετράτομο έργο «Πνευματικός Θησαυρός». Θα διδαχθείς πολλά απ’ αυτό για το προκείμενο ζήτημα.
Έτσι το κάθε πράγμα ή γεγονός θα είναι για σένα κάτι σαν ιερό βιβλίο ή κεφάλαιο από ιερό βιβλίο. Κάθε αντικείμενο , κάθε ασχολία, κάθε έργο θα σε κάνει να σκέφτεσαι τον Θεό. Θα κινείσαι μέσα στον υλικό κόσμο σαν σε κόσμο πνευματικό .Όλοι θα σου μιλούν για τον Θεό. Όλα θα σε κρατούν τον νου σου προσηλωμένο σ’ Αυτόν. Κι αν σ’ αυτή τη μνήμη προσθέτεις κάθε φορά και τον φόβο του Θεού και το δέος μπροστά στην άπειρη μεγαλοσύνη Του, τότε τι άλλους δασκάλους και συμβούλους χρειάζεσαι;
Χρειάζεσαι βέβαια μόχθο και αγώνα τόσο του νου όσο και της καρδιάς. Μόχθησε , λοιπόν, και αγωνίσου. Μη λυπάσαι τον εαυτό σου, γιατί δεν θα πετύχεις τίποτα. Μη λυπάσαι τον εαυτό σου , και θα σωθείς. Όλοι σχεδόν μοχθούμε υπερβολικά, καμιά φορά και εξουθενωτικά, για την επίτευξη επίγειων σκοπών. Δεν κάνουμε, όμως, το ίδιο για την επίτευξη του υψίστου, του μοναδικού, θα έλεγα, σκοπού της ζωής μας, που είναι η σωτηρία. Νομίζουμε ότι, για να σωθούμε, φτάνει να σκεπτόμαστε και να ποθούμε τη σωτηρία. Κάθε άλλο. Η υπόθεση της σωτηρίας, επειδή ακριβώς είναι η σπουδαιότερη της ζωής μας, είναι και η δυσκολότερη. Γι’ αυτό απαιτεί αγώνα. Αγωνίσου για τον Κύριο, και πολύ σύντομα θα δεις τους καρπούς. Αν ,απεναντίας, δεν αγωνιστείς , θα μείνεις με άδεια χέρια και θα είσαι ανάξια της σωτηρίας. Ο Θεός να μην το δώσει!


«Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
γράμματα σε μια ψυχή»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΙΙΚΗΣ 2000


http://hristospanagia3.blogspot.com/201 ... _7110.html

[gkou]

Οι διαθήκες του στάρετς
Α) Διαθήκη προς όλους

«Πολυαγαπημένα πνευματικά μου τέκνα,
Ο δρόμος της ζωής μου πλησιάζει στο τέλος του. Σύντομα ο θάνατος θα με χωρίσει από σας. Σας αφήνω σαν κληρονομιά τη διαθήκη μου, ώστε να μη ξεχνάτε τους λόγους μου.
Να ενθυμείσθε πάντοτε τον κύριο σκοπό της ζωή σας που είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Έχετε φόβο Θεού, φυλάξτε την καθαρότητα ,ψυχική και σωματική. Με φόβο, ταπείνωση και ευλάβεια υποκλιθείτε ενώπιον του θείου μεγαλείου. Να αποφεύγετε την ατιμία και να επιδιώκετε την ευσέβεια.
Προσπαθήστε να μένετε πάντοτε στους ασκητικούς κόπους, τη νηστεία, την αγρυπνία, στην αδιάλειπτη προσευχή. Να φοβάστε την αργία και να προσπαθείτε να τηρήσετε όλες τις εντολές του Θεού.
Από τη δική σας ευσέβεια θα αγάλλεται το πνεύμα μου. Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να γνωρίζω ότι τα πνευματικά μου παιδιά ακολουθούν την αλήθεια και την ευσέβεια.
Φροντίστε για τη σωτηρία σας, αγαπημένα μου παιδιά. Να είσθε καλοί και σπλαχνικοί. Μη κάνετε σε κανέναν κάτι το οποίο δεν θα θέλατε για τον εαυτό σας. Να θυμάσθε: τη δική μας σωτηρία την οικοδομούμε μόνο εκεί όπου δεν ανατρέπουμε την ευτυχία των άλλων. Το πολυτιμότερο για τον άνθρωπο είναι η ψυχή και πρέπει ο άνθρωπος να σέβεται την ψυχή του ως εικόνα του Θεού. Να δοξάζουμε τον Θεό σημαίνει να μην κατακρίνουμε τον πλησίον. Αν ζητάς βοήθεια από τον Θεό, τότε κι εσύ ο ίδιος βοήθησε τον πλησίον. Αν ζητάς συγχώρηση αμαρτιών, εσύ πρώτα συγχώρησε τον πλησίον σου.
Να έχετε ειρήνη και αγάπη μεταξύ σας, ώστε να κατοικήσει ο Χριστός στην καρδιά σας, αλλά η αγάπη πρέπει να είναι αληθινή, να ζητά τη σωτηρία του πλησίον. Να μην έχει σχέση με την κολακεία. Με πνεύμα πραότητος και αγάπης να βοηθείτε ο ένας τον άλλο, για να ελευθερωθείτε από την αμαρτία, αλλά φυλαχθείτε από το να κρίνετε και να ελέγχετε τον άλλο με τραχύτητα. Να μην είσθε εσείς τραχείς και κόλακες, αλλά εκ μέρους των άλλων να δέχεσθε με χαρά την αυστηρότητα, την τραχύτητα και τις προσβολές. Να απομακρύνετε κάθε κολακεία και ανθρωπαρέσκεια. Κάμετε απεριόριστη υπομονή και συγχωρείτε άπειρες φορές. Μην απελπίζεσθε, μη γογγύζετε και για όλα να ευχαριστείτε τον Θεό. Η υπομονή με μακροθυμία στις θλίψεις και τις ασθένειες, η τρυφερή φροντίδα των αρρώστων είναι ανώτερα από τις νηστείες και τις προσευχές και για όλα αυτά λαμβάνει κανείς μισθό από τον Κύριο .
Μην αγαπάτε τις μάταιες τιμές και δόξες, αγαπήστε την ταπείνωση και την πραότητα. Η ταπείνωση και η αγάπη αφανίζουν από την ψυχή και το σώμα όλα τα αμαρτωλά πάθη και ελκύουν τη Χάρη του Θεού. Σ’ αυτό συγκεφαλαιώνεται η σωτηρία.
Πάνω απ’ όλα φοβηθείτε και θυμηθείτε την ώρα του θανάτου και τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού!
Όταν βρίσκεσθε σε θλίψεις ή πειρασμούς , να διαβάζετε τον Κανόνα εις τον γλυκύτατον Ιησού Χριστό, τον Ακάθιστο Ύμνο και τον Παρακλητικό Κανόνα στην Παναγία, το «Πολλοίς συνεχόμενοις πειρασμοίς». Για να φωτισθεί η ψυχή σας και για να ανοίξουν οι πνευματικοί σας οφθαλμοί, να διαβάζετε με προσοχή το 17ο κάθισμα του Ψαλτηρίου.
Μην αφήνετε ούτε μέρα , χωρίς να κάμετε τον Κανόνα σας στη Θεοτόκο, δηλαδή 150 φορές το «Θεοτόκε Παρθένε». Μη λησμονείτε να ασπάζεσθε το Σταυρό σας πρωί και βράδυ, για να φωτισθεί η ψυχή σας με τις ακτίνες της Χάριτος.
Αγαπήστε το Ευαγγέλιο. Διαβάζετέ το συχνά. Σ’ αυτό είναι όλα γραμμένα με γλυκύτητα για την καρδιά και με σωτήριο τρόπο για την ψυχή . Ιδιαίτερα διαβάζετε συχνά την επί του Όρους Ομιλία (Ματθ. 5, 1-12 ) , το 15ο Κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου περί αγάπης και την Επιστολή του απόστολου Παύλου προς Ρωμαίους , όπου υποδεικνύεται πώς πρέπει να ζει ο χριστιανός…


Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

[gkou]

Αγαπήστε την απλότητα, μην πλέκεσθε στις πανουργίες του Σατανά. Η εσωτερική χαρά έρχεται μέσω της απλότητος, ενώ η υψηλοφροσύνη οδηγεί στην ολιγοπιστία και την απιστία και εκτρέπει από την οδό της σωτηρίας. Μη φέρεσθε με πονηρία. Αν σας ρωτήσουν «είσαι πιστός»; Ευθέως απαντήστε : «Ναι είμαι πιστός». Μην αρνηθείτε τον Κύριο ,μην ενδώσετε στην πονηρία.
Ακόμη μια φορά σας υπενθυμίζω, αγαπημένοι μου: δεν υπάρχει σωτηρία για όποιον μένει αμετανόητος στη ζωή αυτή, αλλά η αληθινή μετάνοια συγκεφαλαιώνεται στην κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη και τα ελαττώματα, στη διόρθωση της αμαρτωλής ζωής. Η μηχανική απαρίθμηση των αμαρτιών στην εξομολόγηση δεν σώζει την ψυχή. Αυτό είναι βδέλυγμα ενώπιον του Θεού και βεβήλωση του μυστηρίου της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας. Να κοινωνείτε συχνότερα των Αχράντων Μυστηρίων . Να θυμάσθε ότι η προσπάθειά σας για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, η αγάπη σας στον Σωτήρα και στη Θεοτόκο, στους ουρανοπολίτες αγίους, αλλά και στους πλησίον σας και στους εχθρούς σας, η ταπείνωση και η υπακοή σας στο θέλημα του Θεού, δίνουν στο πνεύμα μου ανέκφραστη χαρά.
Ο τελευταίος μου λόγος προς εσάς είναι αίτηση για προσευχή. Να με ενθυμείσθε και να προσεύχεσθε για μένα , ώστε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή μου στα σκηνώματά Του. Αλλά η προσευχή σας πρέπει να αποπνέει ελπίδα. Χωρίς ελπίδα η προσευχή είναι αμαρτωλή.
Σας παρακαλώ και σας ικετεύω να μην εγκαταλείψετε την ανάγνωση του Ψαλτηρίου. Με επιμέλεια να προσεύχεσθε ο ένας για τον άλλο, για τους συγγενείς, για όλους τους γνωστούς, για όλο τον κόσμο, για τους κεκοιμημένους που διψούν για τις προσευχές μας. Αυτό είναι μεγάλη βοήθεια για τις ψυχές τους.
Δίνετε ελεημοσύνη. Μνημονεύετε υπέρ αναπαύσεως του αειμνήστου προθιερέως Ιωάννου Σέργκιεφ, της Μακαρίας Ξένης και των πνευματικών μου πατέρων: του επισκόπου Βενιαμίν, του αρχιμανδρίτου Ιλαρίωνος , του ηγουμένου Αλεξίου, του ιερέως Ιωάννου που με βάπτισε, των γονέων και συγγενών μου…
Ζήστε ειρηνικά, υπομείνατε μετά χαράς τις θλίψεις και τις ασθένειες και φυλάξτε ό,τι ακούσατε από μένα.
Σας παραδίδω, αγαπημένα μου πνευματικά παιδιά, σ’ Εκείνην η Οποία απ’ αιώνος προορίσθηκε να γίνει Μητέρα του Παμπόθητου Λυτρωτή των ανθρώπων από την αιχμαλωσία του Άδη, στην Υπεραγία Δέσποινα Παρθένο και Θεοτόκο. Αυτή θα είναι η Ηγουμένη και Προστάτις σας απ’ όλα τα βέλη των ορατών και αοράτων εχθρών».


Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

[gkou]

Προσευχή στη Μητέρα του Θεού

Ο Στάρετς έτρεφε ιδιαίτερη, μπορεί να πει κανείς ,τρυφερή αγάπη και αφοσίωση στη Μητέρα του Θεού και δεν έβρισκε λόγια για να εκφράσει και τη δική Της αγάπη στους ανθρώπους και τη δική του προς Αυτήν.
Κάποιος χριστιανός είδε ένα θαυμαστό όραμα των μονών του παραδείσου που είχαν μια ασυνήθιστη ομορφιά .Ιδιαιτέρως διακρινόταν για την ομορφιά του ένα ανάκτορο. Ρώτησε:
- Ποιός κατοικεί εκεί;
- Η Μητέρα του Θεού, του απάντησαν.
- Και που είναι τώρα; Γιατί δεν είναι εδώ;
- Βρίσκεται στη γη… βοηθάει τους ανθρώπους.
Ο Πατήρ Σάββας συχνά προσέφευγε κατά την προσευχή στη Μητέρα του Θεού και την ονόμαζε «Βροντή κατά των δαιμόνων», γιατί δεν υπάρχει τίποτε φοβερώτερο για τους δαίμονες από την παρουσία της Παναγίας. Αυτοί δεν μπορούν να βλάψουν τον άνθρωπο, αν εκείνος δεν εγκαταλείψει την Υπεραγία Θεοτόκο.
Όλη η ζωή του στάρετς πέρασε κάτω από την προστασία της Παναγίας. Ο στάρετς μέσα στο ιερό πολλές φορές, όταν είχε ελεύθερο χρόνο, συνομιλούσε φωναχτά μ’ αυτήν , ξεχνώντας ότι κοντά του βρίσκονταν άνθρωποι. Διηγόταν πώς προσευχόταν ο ηγούμενος Αλέξιος στη Μητέρα του Θεού. Συχνά μιλούσε μαζί Της σαν με κάποιο κοντινό του άνθρωπο!
- Κι εγώ σας ζητώ αγαπημένα μου τέκνα, έλεγε, με ζήλο να προσεύχεσθε στην Υπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε να παίρνετε την ευλογία Της για κάθε έργο σας. Και μην λησμονείτε να την ευχαριστείτε μετά το τέλος του έργου σας για τη βοήθεια που σας έστειλε. Σας ζητώ ιδιαιτέρως να κάμετε τον Θεομητορικό Κανόνα -150 φορές το «Θεοτόκε Παρθένε» - και να διαβάζετε το «ακοίμητο Ψαλτήρι». Το θεόπνευστο βιβλίο του ψαλτηρίου είναι γραμμένο από τον Προφήτη Δαϋίδ με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Από την ανάγνωση του Ψαλτηρίου υπάρχει μεγάλη ωφέλεια. Ένας ευσεβής χριστιανός είχε θερμή επιθυμία να διαβάζει το «Ψαλτήριον» αλλά μετά από κάθε αμέλεια ο ζήλος του ψυχράνθηκε . Τότε εμφανίστηκε στον ύπνο του η Παναγία και του είπε τρυφερά: «Πρέπει , τέκνο μου, να διαβάζεις το Ψαλτήρι. Αυτό είναι η ζωή σου».
Κάποτε ο π.Σάββας ,στη βιογραφία του ιερομονάχου Παρθενίου ,βρήκε ένα σημείο όπου λεγόταν ότι είχε δεχθεί ένα λογισμό αμφιβολίας για το αν η Υπεραγία Παρθένος ήταν η πρώτη μοναχή στη γη. Κοιμήθηκε ελαφρά και βλέπει μέσα από την Πύλη της Λαύρας του Κιέβου να έρχεται με τη συνοδεία μεγάλου πλήθους Αγγέλων μια μεγαλόπρεπη Μοναχή με μοναχικό μανδύα και ράβδο στα χέρια. Πλησιάζοντας σ’ αυτόν, του λέει: «Παρθένιε, εγώ είμαι μοναχή». Εκείνος ξύπνησε και από τότε ονόμαζε την Παναγία Ηγουμένη της Λαύρας.


Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ