Η ανάγκη για μετάνοια

[gkou]

… Ο παράδεισος εν τέλει για τους πολλούς , αν υπάρχει, δεν μπορεί παρά να βρίσκεται εδώ στη γη και στις απολαύσεις που αυτή υπόσχεται. Έρχεται, λοιπόν, η Εκκλησία και μας καλεί να έχουμε ωε πρότυπο μία γυναίκα που απέρριψε τις υλικές απολαύσεις της ζωής αυτής, απολαύσεις που τις έζησε στον πιο έντονο βαθμό ,για να ζήσει κατόπιν στην έρημο μία ζωή γεμάτη κόπους και στέρηση που ούτε να τη διανοηθούμε είναι δυνατό.
Πώς άλλαξε ζωή η οσία Μαρία, η γυναίκα η οποία ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα με μοναδικό σκοπό την ικανοποίηση της σωματικής ηδονής και που όλη η μέχρι τότε ζωή της ήταν η εναλλαγή ερωτικών συντρόφων; Και στην περίπτωση της οσίας η μετάνοιά της έχει να κάνει με τη χάρη του Θεού. Όλα εξαρτώνται από τον Θεό. Επομένως μιλάμε για την οσία Μαρία και για τη μετάνοιά της, αλλά κατ’ ουσίαν μιλάμε για τον Χριστό που αξιώνει τον άνθρωπο να μετανοήσει.
Το να μιλάς σήμερα για τη μετάνοια φαντάζει σχεδόν εξωπραγματικό ,σε έναν κόσμο που λέξεις θεολογικές , όπως αυτή αλλά και η λέξη «αμαρτία», χρησιμοποιούνται ολοένα και λιγότερο. Οι άνθρωποι σήμερα μπορεί να κάνουν λάθη , αλλά δεν «αμαρτάνουν» , μπορεί να κάνουν κάθε φορά μία καινούρια αρχή , αλλά δεν «μετανοούν». Οι έννοιες της αμαρτίας και της μετάνοιας φέρνουν στον νου τον Θεό κι αυτό έχει κάποιο κόστος για τον άνθρωπο. Προσπαθεί λοιπόν να τις αποφεύγει μιλώντας για προσωπικά λάθη και αναθεωρήσεις, χωρίς έτσι να είναι αναγκασμένος να σταθεί απέναντι στον Θεό, ή ακόμα χειρότερα, να απολογηθεί ενώπιόν του, Μία ακόμη δυσκολία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στη μετάνοια είναι και το γεγονός ότι συνήθως δεν αποδέχεται καμμία προσωπική ενοχή. Ακόμη κι αν νιώθει ενοχές προσπαθεί με κάθε τρόπο να απενοχοποιηθεί , θωρώντας την αίσθηση της ενοχής συχνά ως ενδεικτική ψυχολογικών προβλημάτων και τίποτα άλλο. Ο σημερινός άνθρωπος μπορεί μόνο να επιλέγει μέσα από μία ευρεία γκάμα επιλογών και έχει την αίσθηση πως ό,τι και να επιλέξει είναι σωστό, αρκεί να το αποφασίζει ο ίδιος. Αυθεντικός άνθρωπος σήμερα είναι αυτός που μπορεί και επιλέγει και ταυτόχρονα δε μετανιώνει για τις προηγούμενες επιλογές του, έστω κι αν αυτές αποδείχτηκαν λανθασμένες. Μέσα από τα λάθη του, υποστηρίζει, γίνεται ωριμότερος και άρα δεν χρειάζεται να στενοχωριέται ή να μετανοεί γι’ αυτά. Μέσα λοιπόν σε μια γενικότερη αίσθηση απουσίας ενδιαφέροντος για οτιδήποτε μεταφυσικό, χάθηκε από τους περισσότερους η αίσθηση της ανάγκης της μετάνοιας και ταυτόχρονα της στροφής προς τον Θεό. Στο κάτω-κάτω τα ενδιαφέροντά μας βρίσκονται μέσα στον ορίζοντα του χειροπιαστού και η στροφή προς τον Θεό φαντάζει εξωπραγματική.
Για τον χριστιανό η μετάνοια είναι η κατεξοχήν κατεπείγουσα υπόθεση που τον αφορά άμεσα και προσωπικά. Εκείνο που κατεξοχήν κάνει τη μετάνοια υπόθεση αναγκαία και κατεπείγουσα είναι η φθαρτότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και το γεγονός του θανάτου. Όταν ο άνθρωπος, και ο χριστιανός, είναι υγιής ή δεν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα συνήθως ασχολείται με τον Θεό με μια άνεση, σαν να πρόκειται για ένα θέμα ανάμεσα σε δεκάδες άλλα που τυχαίνει εμάς τους χριστιανούς να μας ενδιαφέρει κάπως περισσότερο από τα υπόλοιπα. Η μετάνοια τότε όχι μόνο δεν επείγει αλλά μπορεί να μετατίθεται διαρκώς στο μέλλον, σε έναν χώρο αδιευκρίνιστο και ασαφή και συνήθως ουδέποτε πραγματώνεται. Θα ήταν απόδειξη μεγάλης ωριμότητας εκ μέρους του ανθρώπου να θεωρεί τον Θεό ως την πρώτη προτεραιότητα της ζωής του, χωρίς να τον εξαναγκάζουν σε αυτό οι δύσκολες συνθήκες της ζωής.
Ούτως ή άλλως , ο Θεός είναι απολύτως αναγκαίος για τον άνθρωπο ακόμη και σε συνθήκες ομαλές, κι αυτό διότι ο άνθρωπος υπάρχει μόνο σε σχέση με τον Θεό και όχι αποκομμένος απ’ αυτόν. Αλλά επειδή η αίσθηση της εξάρτησής μας από τον Θεό δεν γίνεται αισθητή συνήθως σε συνθήκες άνεσης, οι δυσκολίες της ζωής και η εγγύτητα του θανάτου έρχονται να μας υπενθυμίσουν , με μια ορισμένη οδύνη, την εξάρτησή μας ακριβώς από τον Θεό. Όταν λοιπόν συναισθανθεί ο χριστιανός την απειλή του θανάτου τότε κατανοεί και την ανάγκη της μετάνοιας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία παντού και πάντοτε αναφέρει τον Σταυρό του Χριστού και τη νίκη του επί του θανάτου. Μας προτρέπει να σκεφτόμαστε τον θάνατο, να έχουμε μνήμη θανάτου, για να μπορέσουμε να σταθούμε υπεύθυνα απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στον Θεό. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί- όπως λέει ο Ν. Στάινχαρτ στο «Ημερολόγιο της ευτυχίας» - να έχουμε το πιστόλι στον κρόταφο και εμείς να παιδιαρίζουμε . Ωστόσο , η μετάνοια είναι πράξη ελεύθερη και όχι καταναγκαστική. Έτσι κι αλλιώς η μετάνοια, αρχικά τουλάχιστον , αποτελεί ρίσκο, μια διακινδύνευση , αφού απορρίπτεις τον εαυτό σου- δηλαδή τις επιθυμίες σου- και άρα δεν μπορεί παρά να είναι μια πράξη ελευθερίας…


Από το βιβλίο: «Φύλακας του αδελφού μου
Κείμενα για την αγάπη και την πίστη σήμερα»
Γιώργος Μπάρλας
Εκδόσεις: Αρχονταρίκι

[ΜΙΧΣ]

Έτσι κι αλλιώς η μετάνοια, αρχικά τουλάχιστον , αποτελεί ρίσκο, μια διακινδύνευση , αφού απορρίπτεις τον εαυτό σου- δηλαδή τις επιθυμίες σου- και άρα δεν μπορεί παρά να είναι μια πράξη ελευθερίας…

αλλά και απέραντης αγάπης και ευγνωμοσύνης... προς τον Εναν, Τον μοναδικό... τον Σωτήρα των ψυχών ημών...

Γεωργία...

[trader21]

Δεν θα κατακριθούμε ποτέ γιατί πέσαμε, αλλά γιατί δεν σηκωθήκαμε. Μόνο ο δαίμονας έπεσε και δεν σηκώθηκε ποτέ. Δεν θα κολασθούμε, γιατί αμαρτήσαμε, αλλά γιατί δεν μετανοήσαμε. Η υγιής παραδοχή της αμαρτωλότητός μας είναι πολύ σημαντική.
Aς θυμόμαστε πάντα ότι όποιος παλεύει κατά της αμαρτίας χαριτώνεται και ευλογείται από τον Θεό. Χαρά λαμβάνει ο Θεός από τη μετάνοιά μας, χαρά αληθινή αισθανόμεθα τότε κι εμείς !!!

[panagiotisspy]

Θαυμάσιο το κείμενο Γεωργία, πολύ σωστά και ωραία τα σχόλιά σας Μαρία και Σύμο....

Μετα-νοώ = καταλαβαίνω μετά..

Κάλλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν..

Καλή μετά-νοια σε όλους μας....