ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ εμείς οι Έλληνες να ναυαγήσουμε μέσα στο λιμάνι; Είναι απορίας άξιο. Πρέπει να θέλεις πολύ να πνιγείς για να το καταφέρεις στα αβαθή νερά. Αφενός κληρονομήσαμε το αθάνατο ελληνικό πνεύμα, το οποίο μας δίδαξε τη λεβεντιά, το φιλότιμο και τη φιλοξενία. Αφετέρου διαθέτουμε το τέλειο ορθόδοξο πνεύμα, το οποίο μας δίδαξε να φωτίζουμε το σκοτάδι με το να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Και επιπλέον έχουμε ένα μαγευτικό φυσικό περιβάλλον, που μας διδάσκει να μην εγκλωβίζουμε την ενέργειά μας στο χώρο μας, αλλά να την απλώνουμε σε όλη την κτίση, όπως κάνει ο ήλιος, ο αέρας και τα σύννεφα.
Παρ’ όλα αυτά, τίποτα δεν μας ξυπνά από το λήθαργο του βολέματος, της αρπαχτής, της πρωτοκαθεδρίας, των αντιζηλιών και των καπετανάτων. Εγκλωβίζει ο καθένας την ενέργειά του μέσα στους δικούς του και ύστερα απορεί που έχει εκρήξεις. Μα όπου συσσωρεύεται ενέργεια και δεν διοχετεύεται προς τα έξω η έκρηξη είναι αναπόφευκτη . Αυτό μας διδάσκει όχι μόνο η Θεολογία αλλά και οι νόμοι της Φυσικής. Και η φύση το αποδεικνύει αυτό με κάθε τρόπο: Τα δένδρα ρίχνουν τους καρπούς τους μόλις ωριμάσουν , τα σύννεφα ρίχνουν την ζωογόνο βροχή τους όταν γιγαντώνονται, ο ήλιος σκορπά την ενέργειά του προς τα έξω και η γη προσφέρει τα αγαθά της , όπως νερό, πετρέλαιο, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους, πετρώματα, σε όλους. Και εμείς τι κάνουμε; Μαζεύουμε ενέργεια για τους λίγους δικούς μας, και στο τέλος ξεσπούν οικογενειακά ολοκαυτώματα.
Αν η φύση λειτουργούσε με το συναίσθημα και όχι με την αγάπη, θα είχε τελειώσει η ζωή πάνω στη γη! Αν ο ήλιος ζέσταινε μόνο τους «κολλητούς» του, θα είχε παγώσει η μισή ανθρωπότητα. Αν τα σύννεφα έβρεχαν μόνο για «τους λίγους δικούς τους» ,θα είχε ξεραθεί η μισή ανθρωπότητα. Και αν ο αέρας έδινε το οξυγόνο του σε όσους «είχε αδυναμία» , θα είχε σκάσει η μισή ανθρωπότητα. Αλλά και το ανθρώπινο σώμα, όταν είναι υγιές, με την αγάπη λειτουργεί και όχι με το συναίσθημα. Αν η καρδιά έστελνε το αίμα της σε ένα όργανο του σώματος που είχε ιδιαίτερη… συμπάθεια, θα είχαν σαπίσει όλα τα υπόλοιπα. Όμως η καρδιά πόσο δίκαια το προφέρει σ όλο τον οργανισμό! Απ’ άκρο σ’ άκρο, σε όλο το σώμα φτάνει το ζωογόνο αίμα, επιστρέφει σε αυτή, η οποία και πάλι το απλώνει. Μια τέλεια, ανύστακτη και ακούραστη αντλία, που δεν ησυχάζει ποτέ προκειμένου να προσφέρει τη ζωή στον άνθρωπο. Και μάλιστα δεν δίνει το αίμα της ισόποσα σε κάθε όργανο αλλά στο καθένα όσο έχει ανάγκη. Λίγο παραπάνω αίμα σ’ ένα όργανο και η αιμορραγία βρίσκεται επί θύρας. Ένας μεγάλος δάσκαλος μέσα μας που συνεχώς μας διδάσκει τη δικαιοσύνη και την προσφορά. Εμείς ενώ έχουμε αντλίες με άφθονο νερό , ποτίζουμε μονάχα το δεντράκι που φυτέψαμε στο τεράστιο δάσος της γης. Μα θα το σαπίσουμε. Και ο Θεός, για να ανοίξει το βλέμμα μας προς όλα τα δέντρα, τελικά ίσως να ξεράνει το δικό μας ή να το μεταφυτεύσει. Φροντίζοντας όλα τα δέντρα μέχρι εκεί που φτάνει το νερό μας, σώζουμε και το δικό μας δεντράκι. Αυτή την αλήθεια πρέπει κάποτε να την εμπεδώσουμε.
Όταν ακούω το «σε αγαπώ, πατέρα μου», με πιάνει ανατριχίλα. Λέω χαριτολογώντας: « Καλύτερα αγαπήστε κάποιον άλλον». Έμαθα πλέον. Η πείρα με δίδαξε πολλά. Το «σε αγαπώ» ισοδυναμεί με το «σε διεκδικώ», «σε θέλω για μένα», «σε θέλω κτήμα μου», «μου ανήκεις» . Μα δεν είναι έτσι. Ανήκουμε στον Θεό και σε όλη την ανθρωπότητα. Δεν μας ανήκει κανένας και δεν ανήκουμε σε κανέναν. Δεν μπορούμε να πνίξουμε με την ενέργειά μας κανέναν αποκλειστικά και κανείς δεν έχει δικαίωμα να μας εγκλωβίσει στο «βάζο του». Το λουλούδι της ψυχής μας πρέπει να ευωδιάζει για όλους. Δεν μπορεί να το χαίρονται μόνο δυο τρία άτομα. Έτσι θα το μαράνουν. Αν οι πολύτροποι και πολυμήχανοι πατριώτες αυτής της ευλογημένης χώρας απλώναμε την ενέργειά μας ισόποσα σε όλους θα είχαμε μια πατρίδα που θα έλαμπε μέσα στα έθνη. Μας παρέσυραν όμως οι κρίσεις. Πρώτα η συναισθηματική, κατόπιν η ηθική και τέλος η οικονομική.
Βλέπεις, το συναίσθημά μας εγκλωβίζεται στους λίγους που επιλέγουμε και μετά σε άλλους που συμπαθούμε ξαφνικά περισσότερο από τους προηγούμενους. Έτσι ήρθε το ηθικό ξεχαρβάλωμα, όπως αυτό φαίνεται στη νεολαία μας. Σήμερα ένας νέος συμπαθεί την τάδε κοπέλα, μετά από πέντε μήνες κάποια άλλη και αργότερα μια καινούρια. Το ίδιο συμβαίνει βέβαια και με τις κοπέλες. Συναισθηματική αστάθεια, συναισθηματικό μπάχαλο. Έλεγε ο π. Πορφύριος : «Τα καημένα τα παιδιά θέλουν να αγαπηθούν και δεν μπορούν».
Από μικρός ήθελα την ελευθερία μου. Μόλις με τραβούσε συναισθηματικά ένα πρόσωπο έφευγα. Δεν ήθελα να μπλοκάρω την ύπαρξή μου κοντά του. Ήθελα να ανήκω σε όλους. Να προσφέρω σε όλους. Να αγκαλιάζω όλους.
Και έπειτα από όλα αυτά, η οικονομική κρίση. Ναυάγιο στο λιμάνι. Πτώχευση σε καιρό ειρήνης. Συναισθηματικά και ηθικά φτάσαμε στο απόλυτο χάος και απομένει να πατώσουμε και οικονομικά. Η Ελλάδα βαριανασαίνει. Αγκομαχά μέσα στις δύσπνοιές της. Θέλει να ζήσει. Όμως ο Πατροκοσμάς προφητεύει την εποχή μας ήδη πριν από την Επανάσταση του ’21: «Αυτό που έρχεται είναι ένα ψευδορωμέικο. Μετά από αυτό θα έρθει το αληθινό ρωμέικο και τότε θα φάει μαζί ο λύκος με το πρόβατο». Νομίζουμε πως η προφητεία του Πατροκοσμά βαίνει στην ολοκληρία της. Το ψευδορωμέικο σωριάζεται. Ένα άλλο ρωμέικο ετοιμάζεται. «Μετά την μπόρα τη δαιμονική, θα έρθει η λιακάδα η θεϊκή» προαγγέλλει ο π. Παϊσιος ενώ ο π. Πορφύριος είναι πιο συγκεκριμένος : «Βλέπω μέσα από τη συμφορά να βγαίνει ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, που θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό».
6 Αυγούστου 2011
Από το βιβλίο: «ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
Από το χάος στο φως
Στα ίχνη ενός σπουδαίου ανθρώπου του Θεού»
ΑΘΗΝΑ 2012
Το ελλαδικό παραλήρημα και η συναισθηματική υπερχείλιση
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές