Η κατάρα του πατέρα

[gkou]

Όταν στην χώρα της Ρουμανίας έφθασε η καλλιέργεια του βαμβακιού, έδωσε ψωμί στον εργαζόμενο. Τα χρήματα της παραγωγής τα σύναζε ο παπάς κάθε κοινότητας στο σπίτι του. Ο εφημέριος είχε το ταμείο και έδινε λογαριασμό στους εισπράκτορες. Στην πρεσβυτέρα ενός παπά δεν άρεσε η απασχόληση αυτή. Αποκάλεσε το βαμβάκι «φυτό του διαβόλου», που θα ανάψη φωτιά στο πρεσβυτέριο». Πράγματι, μπήκαν ληστές στο σπίτι του παπά. Αφήρεσαν τα χρήματα. Έβαλαν τον παπά σε μεγάλους μπελάδες.
- Είδες παπά, που σου είπα πως αυτό είναι το βοτάνι του διαβόλου κι μου έλεγες : «Σώπα, σώπα , ο κόσμος τρώει ψωμί». Ας έρθουν αυτοί που τρώνε να σε γλυτώσουν από την ληστεία.
Αν το βαμβάκι ήτανε χόρτο του διαβόλου, τον καπνό, που με τόση επιμέλεια καλλιεργούμε στην χώρα μας, πώς να τον χαρακτηρίσουμε; Δεν γνωρίζω πώς χρησιμοποιείται στην ιατρική, και πόσες ζωές ανακουφίζονται, αλλά πόσες χιλιάδες είναι αυτοί που χάνονται κάθε μέρα από το κάπνισμα. Έλεγε ένας γερμανός ιατρός κάποτε στο μοναστήρι:
- Αν υπήρχε τρόπος να ξεφράζουμε τα αγγεία των ανθρώπων, θα ζούσαν τριακόσια χρόνια. Αλλά να τα βουλώνουμε μόνοι μας, με τα πάθη μας, με τον τρόπο της ζωής μας, είναι τρομερό, είναι έγκλημα. Αυτοκτονία θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω.
Γίνεται στην πατρίδα μας η καλλιέργεια με τόση σπουδή, σαν να πρόκειται για σωτήριο φάρμακο. Από πολλούς μήνες τυραννιούνται να κάνουν πρασιές και είτα να το μεταφυτεύσουν σε καλά οργωμένο χωράφι. Το δε μεταφύτευμα απαιτεί χέρια και συνήθως όλη η οικογένεια βρίσκεται στα χωράφια.
Την εποχή αυτή έφεραν ένα θύμα της βίας του φυτεύματος στο μοναστήρι. Μια κόρη δεκαεξάχρονη συνωδευόταν από την μάνα και τον μεγαλύτερο αδελφό. Έβγαζε την γλώσσα μέσα σε πολλά σάλια και την έφθανε στο καρύδι του λαιμού της. Το έγλειφε ακόρεστα. Θέαμα αποκρουστικό και σιχαμερό. Πρώτη φορά έβλεπα τόσο μεγάλη γλώσσα. Ούτε της μοσχίδας δεν είναι τόση , όταν τον μόσχο της γλείφη.
- Τι συμβαίνει; Πώς φθάσαμε σε τέτοια συμφορά;
- Πατέρα μου, φυτεύαμε τον καταραμένο καρπό. Η τσούπα μας έτσι που τον φύτευε δεν ανέπαυε τον πατέρα μας. Από το πρωί χαμός γινότανε μεταξύ κόρης και πατέρα. Οπότε κάποια κακή ώρα την έστειλε στον έξω από ‘δω κι αμέσως , λες και είχε ανοιχτό το αυτί του ο διάβολος ,έγινε αυτό που βλέπετε. Εκείνη την ώρα φύσηξε άνεμος δυνατός και σάρωσε τα φυτά. Πήγαμε σε γιατρό. Μας είπε: « Στον παπά να πάτε». Κι αυτός μας έστειλε σ’ εσάς.
Προηγήθηκε εξομολόγηση της οικογένειας. Την επαύριο ήρθε και ο δύστηνος πατέρας , μαύρος σαν το ράσο μου από την πίκρα του.
- Δεν το ήθελα, πατέρα μου.
- Ναι, αλλά έλα τώρα να το βγάλης.
Αρχίσαμε τους εξορκισμούς που επιτάσσει η Εκκλησία. Σε τρεις μήνες σταμάτησε να μακραίνη την γλώσσα της , αλλά δεν είχε σωστή επικοινωνία. Καπνός και διάβολος αντάμωσαν στο χωράφι και κατέστρεψαν την μονάκριβη κόρη. Έπειτα φύγαμε από την περιοχή∙ δεν γνωρίζω την συνέχεια.




Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»
Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010
Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος