"Δὲ θὰ Σὲ ἀρνηθῶ, Χριστέ μου!"... εμείς τι θα κάναμε;

[theodora]

Η γνώμη μου είναι πως ο Θεός «σαρξ εγένετο» και «έλαβε δούλου μορφήν», ταπεινώθηκε, χλευάστηκε, σταυρώθηκε όχι για τους πιστούς της εποχής Του ή της κάθε εποχής,
αλλά για όλους εμάς τους τρισάθλιους και αμαρτωλούς.
Για όλους εμάς που είτε νομίζουμε ότι πιστεύουμε είτε όχι, Τον αγαπάμε και προσπαθούμε πολεμώντας τον ίδιο τον εαυτό μας και τα πάθη μας, να Τον στενοχωρούμε όσο το δυνατόν λιγότερο.

Ο Θεός δεν εξετάζει με την λογική την δική μας, την ανθρώπινη και δεν «μετράει» τις πράξεις μας όπως φαίνονται στα δικά μας τα μάτια και όπως εμείς "μετράμε" την πίστη.
Το βάθος της καρδιάς, την αγάπη μας, την προαίρεσή μας μετράει.

Για τους παραπάνω «που ψιθυρίζουν, ή χασμουριούνται, η δυσφορούν όταν γίνεται κήρυγμα , ή δεν τους έμαθε κάποιος ακόμα να σταυρώνουν σωστά τον εαυτό τους ή μοιχεύουν ή δεν ομολογούν την πίστη τους» κτλ κτλ κτλ δεν μπορούμε να διακρίνουμε εμείς με τα μάτια μας τα ανθρώπινα και με την λογική μας, το βάθος και την προαίρεση της καρδούλας τους.....
Μόνο ο Κύριος τα γνωρίζει.
Από τα Ευαγγέλια έχουμε παρατηρήσει πως οι Φαρισαίοι είχαν την νοοτροπία να κρίνουν ή να εξετάζουν την πίστη των αδελφών τους από τα φαινόμενα !
Η φαρισαϊκή αυτή δικαιοσύνη είναι έξω από την ατμόσφαιρα της θείας χάριτος, γιατί είναι καθαρά ευσεβιστική κατάσταση.

Και εξάλλου σε τί θα μας ωφελήσει εμάς τους ίδιους, στο να «μετράμε» βάση των εξωτερικών φαινομένων την πίστη ? Αντίθετα μπορεί να μας οδηγήσει χωρίς καν να το καταλάβουμε στην κρίση και στην κατάκριση ..... και τότε να ακούσουμε τον Κύριο να μας λέει:

"Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν. "
"Αλλοίμονό σας, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, διότι με την διεστραμμένην διδασκαλίαν σας, που την παρουσιάζετε ως διδασκαλίαν τάχα του Θεού, κλείετε την βασιλείαν του Θεού εμπρός από τους ανθρώπους. Ετσι, και σεις δεν εισέρχεσθε, αλλά και εκείνους που θέλουν να εισέλθουν δεν τους αφήνετε "
(Ματθ. 23,14)

Λαμβάνοντας αυτά υπ΄όψιν, θα ήθελα να μην σκέφτομαι "τι θα έκανα εγώ ΕΑΝ ήμουν σε άλλη θέση",
αλλά να συλλογίζομαι συνεχώς τί κάνω στην δική μου την οποία βρίσκομαι κάθε ώρα και στιγμή.

[eleimon]

Ειχες δεν ειχες με αποστομωσες παλι

[ΜΙΧΣ]

Δὲ θὰ Σὲ ἀρνηθῶ, Χριστέ μου !
Πηγή: Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου «Οἱ Ἀναβαθμοὶ στὴν ἐν Χριστῷ πορεία» (Πειραιᾶς 2011, σελίδα 284)
πηγή: http://proskorinthious.blogspot.com/201 ... st_20.html

Στὴν Καμπότζη (χώρα τῆς Νοτιοανατολικῆς Ἀσίας, ἡ ὁποία συνορεύει μὲ τὴν Ταϊλάνδη, τὸ Λάος καὶ τὸ Βιετνάμ), μερικοὶ Χριστιανοὶ εἶχαν συγκεντρωθεῖ, σ’ ἕνα ναὸ ὑποτυπώδη, γιὰ νὰ προσευχηθοῦν. Δὲν πρόλαβαν καλὰ-καλὰ νὰ ἀρχίσουν καὶ ὁ ναὸς βρέθηκε περικυκλωμένος ἀπὸ μουσουλμάνους στρατιῶτες. Προχώρησαν μέσα στὸ ναὸ καὶ ξεκρέμασαν ἀπὸ τὸν τοῖχο μιὰ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία πέταξαν μὲ περιφρόνηση κάπου κοντὰ στὴν εἴσοδό του.

Μιὰ δυνατὴ φωνὴ ἀντήχησε στὸν ἱερὸ ἐκεῖνο χῶρο, ποὺ σκόρπιζε τὸν τρόμο:
- Ὅποιος θέλει νὰ βγεῖ ζωντανὸς ἀπὸ ‘δῶ μέσα, μόνο ἕνας τρόπος ὑπάρχει: νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ φτύσει τὴν εἰκόνα Του. Διαφορετικὰ, θὰ τουφεκισθεῖ τὴν ἴδια στιγμή.
Τὸ δίλημμα ἦταν τρομερὸ καὶ περιθώρια ἐκλογῆς δὲν ὑπῆρχαν. Καὶ ἡ ἄθεη ἐξουσία δὲν ἀστειευόταν. Συχνὰ εἶχε δείξει τὸ ἀποτρόπαιο πρόσωπό της. Ἀλλὰ καὶ ὁ συμβιβασμὸς εἶναι πάντα ἑλκυστικὸς καὶ ὁ πειρασμὸς μεγάλος. Τί θὰ κάνουν; Θὰ ὁμολογήσουν ἢ θὰ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό;
Ὁ ἕνας ἦταν ἀρραβωνιασμένος καὶ σὲ λίγες ἡμέρες ἐπρόκειτο νὰ παντρευτεῖ. Ἀξίζει νὰ θυσιασθεῖ καὶ νὰ σβήσουν τὰ ὄνειρά του καὶ οἱ ὄμορφες προσδοκίες του; Ὁ δεύτερος σκεπτόταν τὸ σπίτι του, τὴν οἰκογένειά του, τὴ γυναίκα του, τὰ παιδιά του… Ὁ τρίτος , ὁ τέταρτος, ὁ πέμπτος, ὅλοι κάτι καὶ κάποιον εἶχαν νὰ σκεφθοῦν. Κέρινες καρδιὲς ποὺ ἄρχισαν κιόλας νὰ λιώνουν μέσα στὸ καμίνι τῆς δοκιμασίας. Τὰ λόγια τοῦ Κυρίου «ὁ φιλῶν… ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10:37), εἶχαν κιόλας ἀτονίσει μέσα τους.
Ἔτσι, ἕνας-ἕνας προχώρησε μὲ σκυμμένο τὸ κεφάλι καὶ πιὸ πολὺ μὲ σκυμμένη καὶ ντροπιασμένη τὴν ψυχή. Δὲν ἦταν πορεία μελλοθανάτων, ἦταν νεκρικὴ πομπὴ ἀρνητῶν, ποὺ ἐπορεύετο μὲ στιγματισμένο μέτωπο, γιὰ νὰ θάψει τὴ νεκρή της πίστη. Ἔφθασαν στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἔφτυσαν καὶ βγῆκαν ἔξω ζωντανοί. Ζωντανοί, ἀλλὰ νεκροί. «Ὄνομα ἔχουν ὅτι ζοῦν καὶ νεκροὶ εἶναι» (πρβλ. Ἀποκ. 3:1), κατὰ τὸ θεόπνευστο βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως. Γιατί ποιὰ ζωὴ μπορεῖ νὰ ζήσει ὁ ἀρνητὴς καὶ ὁ προδότης;
Καὶ τελευταία ἔμεινε μιὰ νεαρὴ κοπέλα, δεκαπέντε-δεκαέξι ἐτῶν, ποὺ ἡ ἀγάπη της γιὰ τὸν Χριστὸ τῆς ἔφερε στὴ μνήμη τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Τὶς ἠμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλίψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;» (Ρωμ. 8:35). Τίποτε ἀπολύτως!
Οἱ στρατιῶτες δὲν εἶχαν καμιὰ ἀμφιβολία. «Καὶ αὐτὴ τὸ ἴδιο θὰ κάνει», ἐσκέφθηκαν. «Λύγισαν οἱ μεγάλοι, δὲ θὰ λυγίσει ἡ μικρή;» Κι ὅμως ἔμειναν κατάπληκτοι ἀπὸ τὴ στάση της. Ἀτάραχη ἐκείνη πλησίασε τὴν εἰκόνα. Τὰ μάτια της βούρκωσαν, ὅταν ἀτένισε τὸν Ἀρχηγὸ τῆς πίστεώς της μὲ τὰ φτυσίματα τῆς προδοσίας τῶν δειλῶν. Γονάτισε. Πῆρε τὴν εἰκόνα στὰ χέρια της. Τὴ σκούπισε, τὴν ἀσπάσθηκε εὐλαβικὰ ἐνῶ τὰ χείλη της ψιθύριζαν:
- Δὲ θὰ Σὲ ἀρνηθῶ, Χριστέ μου!
Οἱ στρατιῶτες πρόταξαν τὰ ὅπλα. Μία ὁμοβροντία ἦλθε νὰ αἱματοκυλίσει τὸ γενναῖο κορίτσι καὶ νὰ τὸ προσθέσει στὴ χορεία τῶν Μαρτύρων. Στολισμένη τώρα πιὰ μὲ τὸ ἁμαράντινο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου προβάλλει ἐνώπιόν μας.
Ἐμεῖς ἄραγε, θὰ κάναμε τὸ ἴδιο στὴ θέση της;

[panagiotisspy]

Ευχαριστούμε πάρα πάρα πολύ αδελφή μου Μαρία..

Συγγνώμη που αντιπαραβάλλω ένα απλό και ίσως ευτελές - για κάποιους - τραγούδι,
σ' ένα τόσο όμορφο και πνευματικό σχόλιο,
μην με παρεξηγήσετε,
μα νιώθω πως ό,τι καλύτερο εν προκειμένω έχω να πω,
είναι αυτό....

Δὲ θὰ Σὲ ἀρνηθῶ, Χριστέ μου !

Αν σ' αρνηθώ Αγάπη μου....

Στίχοι: Δανάη, Στέλλα Γκρέκα
Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Αν Σ' αρνηθώ Αγάπη μου,
κακό μεγάλο να 'βρω,
να μη με θέλει ο Ουρανός,
'Ηλιο να βλέπω μαύρο.

Αν Σ' αρνηθώ Αγάπη μου,
να μ' αρνηθούν οι φίλοι,
χάδι ποτέ μου να μη δώ,
να μη φιλήσω χείλη.

Αν Σ' αρνηθώ φιλώ Σταυρό
κι όρκο βαρύ Σου κάνω,
αν Σ' αρνηθώ Αγάπη μου,
να πέσω να πεθάνω....

[aposal]

Αμάν με τα τραγούδια σου! 'Ασε που η πρώτη εκτέλεση είναι του Κ. Χατζή από το 1961...

[ΜΙΧΣ]

Αμάν με τα τραγούδια σου! 'Ασε που η πρώτη εκτέλεση είναι του Κ. Χατζή από το 1961...

'Ολλλλλα τα κόβουμε... όλλλλα τα μαχαιρώνουμε...το μαγαζί τα έχει όλα... (λαϊκή σήμερα...)