Πριν λίγο καιρό οι ψυχωφελείς εκδόσεις "Ορθόδοξη Κυψέλη", κυκλοφόρησαν ένα ακόμα σπουδαίο βιβλιαράκι,
"προσφορά στον δοκιμαζόμενο λαό" μας, όπως αναγράφεται πάνω στη έκδοση,
με τη ζωή και της δοκιμασίες, ενός ασυμβίβαστου Ιεράρχη, του Ιερομάρτυρα Ανδρόνικου, Αρχιεπισκόπου Περμ,
που έζησε στη Ρωσία κατά την τρικυμιώδη περίοδο της προεπαναστατικής Ρωσίας με τον Κομμουνισμό,
κυριολεκτικά και με μανία να προσπαθεί να αφανίσει κάθε ίχνος του Χριστιανισμού.
Αυτό που προκαλεί μεγάλη εντύπωση από την ζωή του Ιερομάρτυρα Ανδρόνικου,
είναι το πόσο τα λεγομένα του ταιριάζουν και στην περίοδο αυτή που ζούμε τώρα, θαρρείς και ο Άγιος αυτός άνθρωπος, ομιλεί για την δική μας κατάσταση, την κρίση που περνάμε τώρα στην Ελλάδα μας...
Ένα μικρό δείγμα λοιπόν των γραφομένων και την ζωή του Αρχιπισκόπου Ανδρόνικου παρουσιάζεται στο μικρό αυτό βιβλιαράκι,
βασισμένο πάνω στο βιβλίο ΕΝΑΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ της εκδόσεως Ιεράς Μονής Παρακλήτου.
Θα προσπαθήσω να μην σας κουράσω με μακροσκελή κείμενα, αλλά να αναδημοσιεύω μικρά αλλά γεμάτα ωφέλεια κείμενα με τις διδαχές του Αγίου, όπως το παρακάτω:
«Η ζωή έχει γίνει πια, τρομερή για όλους. Έχουμε αυτοεξευτελιστεί μπροστά σ' όλους τους λαούς του κόσμου. Μας αποφεύγουν σαν την πανούκλα και συνεννοούνται ήδη, όσο εμείς αλληλοτρωγόμαστε, να μοιραστούν τη λατρευτή μας πατρίδα... Εμείς οι ίδιοι ρημάζαμε την πατρίδα μας,…
Άς στραφούμε όλοι με καρδιά γεμάτη συντριβή στον Θεό, πού μας τιμώρησε δίκαια για τα άνομα έργα μας. Ας ικετέψουμε θερμά τον Κύριο να μας λυπηθεί.
Άς παρακινήσουμε και τα παιδιά μας και τους συγγενείς μας όλους να ζητήσουν το έλεος του Θεού. Μόνο Εκείνος μπορεί να μας σώσει τώρα, όπως σε παλαιότερα δύσκολα χρόνια έσωσε τους προγονούς μας».
Το έχω διαβάσει το βιβλίο αφού μου το χάρησε ο πνευματικός μου.
Μου είπε μάλιστα το εξής αμίμητο:
΄΄Αυτό το βιβλίο έχει ένα κακό. Πρέπει και να το διαβάσεις!΄΄
Το τέλος είναι συγκλονιστικο στο βιβλίο!
Στην ουσία τον ιεράρχη τον έθαψαν ζωντανό οι μπολσεβίκοι!!!!
Κανείς δεν είναι τέλειος και κανείς δεν θα πρέπει να απαιτεί από τους άλλους τελειότητα.
Όλοι ως ατελείς πορευόμαστε και με ατέλειες συμπορευόμαστε.
Η τελειότητα δεν ανήκει στους ανθρώπους παρά μονάχα στον Θεό.
«Τα σημάδια της ασέβειας», σημείωνε, «είναι φανερά στη ζωή του λαού μας. Όλοι βλέπουμε με θλίψη τα μεθύσια, τους ξυλοδαρμούς μέχρι θανάτου, την κραιπάλη και την ακολασία, ιδιαίτερα των νέων, την κατάπτωση των οικογενειακών ηθών, προπάντων την ανυποταξία των παιδιών στους γονείς, το εξεζητημένο ή και έξαλλο ντύσιμο, την αισχρή και αντικοινωνική συμπεριφορά, τη σκληρότητα και την εκδικητικότητα, το ψεύδος και την απάτη. Όλα αυτά δείχνουν την απομάκρυνσή μας από τον Θεό. Τα παιδιά και οι νέοι μεγαλώνουν χωρίς κανέναν ελπιδοφόρο και αυστηρό κανόνα διαγωγής. Στα πρόσωπά τους είναι ζωγραφισμένη η σκληρότητα. Τι θα γίνει, λοιπόν, αργότερα, όταν η σκληρότητα της ίδιας της ζωής, της ανελέητης ζωής, θα βάλει πάνω τους και τη δική της σφραγίδα, καθώς αυτοί θα κυνηγούν τις υλικές ή μάλλον τις κτηνώδεις απολαύσεις; Γιατί το ξέφρενο κυνηγητό των απολαύσεων αποτελεί το χαρακτηριστικό ιδεοληπτικό γνώρισμα των σημερινών ανθρώπων, που έχουν απαρνηθεί τις υψηλές, τις πνευματικές αξίες... Όλα αυτά είναι περισσότερο από θλιβερά, είναι απογοητευτικά και δυσοίωνα. Αγωνιώ γιά το μέλλον του λαού μας...».
Φώς στους μοναχούς είναι οι Άγγελοι... και φώς στους κοσμικούς οι Μοναχοί...
Κάθε επιμελής μελετητής της ζωής του ρωσικού λαού αναμφίβολα θα διαπιστώσει την ιδιαιτερότητα της παραδόσεώς του. Η λαϊκή μας παράδοση έχει έναν βαθιά πνευματικό χαρακτήρα. Σε κάθε έκφανση της ζωής μας, στη διαγωγή μας, στις συνήθειές μας, στη νοοτροπία μας, ακόμα και στα λογοτεχνικά μας έργα κυριαρχεί η αναζήτηση της πνευματικής αξίας της υπάρξεως. Όλα τα άλλα είναι εξωτερικά, δευτερεύοντα και παροδικά∙ καθορίζονται και πρέπει να καθορίζονται από τον πνευματικό παράγοντα... Για τη λαϊκή μας παράδοση και η ίδια η ζωή δεν έχει αξία χωρίς το πνεύμα, χωρίς το πνευματικό ήθος. Αυτό αποτελεί το κριτήριο της αξίας της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Χωρίς πνευματικά θεμέλια δεν έχουν κανένα νόημα ακόμα και τα πιο υψηλά, τα πιο ωφέλιμα έργα του ανθρώπου. [ … ] Πολύ συχνά διαπιστώνεις ότι εκείνοι που ονομάζονται χριστιανοί δεν γνωρίζουν ούτε τις κοινές και απλές προσευχές. Είναι φανερό ότι δεν προσεύχονται. Στην οικογένεια δεν ασκείται και δεν διδάσκεται η προσευχή. Και στο σχολείο , μολονότι γίνεται μια σχετική διδασκαλία, δεν επισημαίνεται η αναγκαιότητα της προσευχής , δεν καλλιεργείται και δεν εμπνέεται η ιερή αυτή πνευματική εργασία , που αποτελεί συνομιλία και ένωση με τον Θεό. Η στεγνή αποστήθιση και απαγγελία ορισμένων προσευχών δεν έχει νόημα, καθώς κάθε σχέση των μαθητών μ’ αυτές σταματά μαζί με την παύση των μαθημάτων για τις καλοκαιρινές διακοπές. Οι γονείς δεν νοιάζονται πια καθόλου αν τα παιδιά τους προσεύχονται ή όχι…
Οι χριστιανοί μας αγνοούν , επίσης, τους βίους των αγίων, ακόμα και τον βίο του αγίου του οποίου το όνομα φέρουν. Έτσι, φυσικά, δεν έχουν αναπτύξει καμιά πνευματική σχέση ούτε με τον προστάτη τους άγιο. Η σημερινή γενιά, όπως είναι φανερό, έχει αποκοπεί από τα πρότυπα της ενάρετης, της αληθινά χριστιανικής ζωής, την οποία αυτά διδάσκουν με το σιωπηλό παράδειγμά τους… με τα συναξάρια και τα λόγια των αγίων διαπαιδαγωγούνταν οι προγονοί μας. Τα μάθαιναν όχι από βιβλία αλλά από τις διηγήσεις άλλων. Οι διηγήσεις για τους αγίους, που διαδίδονταν από στόμα σε στόμα, ήταν πολύ δημοφιλείς. Όλοι τις άκουγαν άπληστα και τις έκλειναν στα βάθη των ψυχών τους. Έτσι, συνήθιζαν από την παιδική τους ηλικία να σκέπτονται όπως οι άγιοι και να ζουν όπως οι άγιοι , οι οποίοι κατά κάποιον τρόπο ήταν πάντοτε νοερά παρόντες ανάμεσά τους… Με πολύ πόνο βλέπουμε ότι τώρα οι άνθρωποι δεν διδάσκονται τους βίους των αγίων και δεν παραδειγματίζονται από την πολιτεία τους, γι’ αυτό κι δεν έχουν τον ιερό εκείνο ζήλο , τον οποίο μπορεί να εμπνεύσει κάθε φωτεινό παράδειγμα αληθινής αρετής . Την πίστη μας δεν τη γνωρίζουν. Τον νόμο του Θεού δεν τον τηρούν με επίγνωση. Τα πρότυπα της ευσέβειας δεν τα μιμούνται. Ελάχιστοι χριστιανοί είναι σε θέση να αποκριθούν με γνώση, σαφήνεια και ορθότητα σε ερωτήματα που αναφέρονται στην ορθόδοξη πίστη. Κι αυτά, μολονότι σήμερα όλοι σχεδόν ξέρουν γράμματα και σχεδόν όλοι μπορούν ν’ αγοράσουν χριστιανικά βιβλία, τα οποία προσφέρονται σε προσιτές τιμές.
Αυθόρμητα , λοιπόν, αναρωτιέται κανείς: Μα, επιτέλους ,τι το χριστιανικό έχει απομείνει σ’ αυτούς τους χριστιανούς; Οι περισσότεροι, βλέπετε, έχουν εγκαταλείψει ακόμα και τις εξωτερικές ευλογημένες συνήθειες των παλαιοτέρων χριστιανών. Έτσι, για παράδειγμα, είτε δεν κάνουν το σημείο του σταυρού είτε το κάνουν εσφαλμένα , κουνώντας ακανόνιστα και βιαστικά το χέρι πάνω στο στήθος. Επίσης, δεν φιλούν πια τα χέρια των αρχιερέων και των ιερέων, για να λάβουν μέσω αυτών την ευλογία του Θεού. Δεν γνωρίζουν, επομένως, τη σημασία και τη δύναμη του σημείου του σταυρού, με το οποίο, σαν με τον ίδιο τον Σταυρό του Χριστού, διώχνουμε τους δαίμονες μακριά μας. Δεν γνωρίζουν τη σημασία και τη δύναμη ούτε της ιερατικής ευλογίας , με την οποία μεταβιβάζεται η ευλογία του Θεού. Ύστερ’ απ’ όλα αυτά, πώς να μιλήσουμε για την πνευματική ζωή, για τη θεία χάρη, για τα σωτήρια μυστήρια της πίστεώς μας;
Από το βιβλίο Ιερομάρτυς Ανδρόνικος,
Αρχιεπίσκοπος Πέρμ,
έκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου ]
Από : πειραϊκή Εκκλησία
ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΕΤΟΣ 22Ο ΤΕΥΧΟΣ 239
ΙΟΥΛΙΟΣ- ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012
Σελ. 14
Νάναι ευλογημένο Αγγελική.
