παμε ενα ενα
καλή μου φίλη 123....έχω ζήσει στον εκκλησιαστικό χώρο από παιδάκι και ξέρω καλά για τι μιλω....
όταν η Εκκλησία ιδεολογικοποιείται(που θα λεγε κι ο Γιανναράς)
μετατρέπεται σε μια θρησκέια σαν όλες τις άλλες η οποία παράγει "μουτζαχεντίν της πίστης" οι οποίοι βιώνουν την επίγεια ζωή σαν βασανιστήριο και τους συνανθρώπους τους σαν κόλαση.
καλόγερος ήταν κι ο π.Πορφύριος καλόγερος είναι κι ο χ,ψ,ζ πλανεμένος που βρίζει και κατηγορεί τους πάντες από το πρωί μέχρι το βραδυ
ο πρωτος βιώνει τον Θεό,ο δευτερος βιώνει τον "θεό" της φαντασίας του ...
φίλε Ξένε ,μίλησα για την σκοπιά από όπου βλέπει ο Βασίλης τα πράγματα.
προσωπικά γνωρίζω καλά και την αρρωστημένη,καταθλιπτική,ψυχαναγκαστική πλευρά της προσκόλλησης στο θρησκευτικό τυπικό και τον καθωσπρεπισμό
αλλά και την υγιή,χαριτωμένη ,φωτεινή,χαρούμενη οψη της σχέσης με τον καλο Θεό εντός της Εκκλησίας Του με όσες δυσκολίες έχει.(αναφέρομαι στην "παιδεία του Θεού" η οποία είναι μια ιδιαιτερη περίοδος με την δική της λογική..)
υπαρχει και μια "αγία " πόρνη στον Ντοστογιέφσκι η Σόνια...
τα μεγάλα αμαρτήματα μπορεί να γίνουν υλικό ταπείνωσης και μετάνοιας ,όπως έγιναν στον εκ δεξιων ληστή και στην πόρνη που "ηγάπησε πολύ"....
και οι υποτιθέμενες αρετές μπορεί να γινουν προσάναμμα περηφάνιας και εν τέλει κόλασης,όπως στους Γραμματοφαρισαίους ....

