Ο Όσιος Πατάπιος ο θαυματουργός - 8 Δεκεμβρίου

[agiooros]

[ Ο Όσιος Πατάπιος ο θαυματουργός

Ο μεγάλος ασκητής, ο χαριτόβρυτος και θεοφόρος Πατάπιος, το σέμνωμα των θεοειδών πατέρων και καύχημα των Γερανείων ορέων, γεννήθηκε στη χώρα που διαβρέχει ο Νείλος ποταμός , και μάλιστα στην πόλι Θήβα της Άνω Αιγύπτου. Οι γονείς του πλούσιοι, αλλά και πιστοί χριστιανοί, ανέθρεψαν το τέκνο, που ο καλός Θεός τους εμπιστεύθηκε, με χριστιανικές αρχές, σύνεση και σοφία. Ενωρίς όμως, ο Πατάπιος αναχώρησε για την έρημο, για το φιλοσοφικό πανεπιστήμιο της μοναχικής και μοναδικής πολιτείας και αγωγής, που παρέχει το πτυχίο της ατελεύτητης χαράς και αγαλλιάσεως, της Βασιλείας των ουρανών. Εκεί, απερίσπαστος από τις βιοτικές μέριμνες και φροντίδες ο Πατάπιος επιδόθηκε ολοκληρωτικά στην αδιάλειπτη προσευχή, την νυχθήμερη άσκηση, τη σκληραγωγία και την αύξηση των αρετών με την νέκρωση των σαρκικών επιθυμιών. Ενώθηκε με το Θεό. Ζούσε την ολοκλήρωση, που προϋποθέτει νέκρωση του χοϊκού φρονήματος και ζώωση της ψυχής, για να πετάξει σε σφαίρες υψηλές και να ενωθεί με το ακρότατο των εφετών, τον ίδιο μας τον Κύριο. Με αείρρυτα δάκρυα και ποταμούς ιδρώτων ο Πατάπιος καλλιέργησε το γεώργιο της ψυχής του κι έφερε πλούσια καρποφορία ταπεινώσεως , υπακοής , ακτημοσύνης και παρθενίας, καρπούς δηλαδή αρετών θεαρέστων και ψυχοτρόφων. Ο καλός μας Θεός δείχνοντας την ευαρέσκειά Του στον αγώνα του Παταπίου τον χαρίτωσε και του παραχώρησε τη δωρεά των ιάσεων.
Η φήμη της αγιότητος του Παταπίου σύντομα ξεπέρασε τα όρια της ερήμου και πλήθη πιστών συνέρεαν για να τον συμβουλευθούν, να ξεδιψάσουν στις πηγές των γάργαρων νουθεσιών του, να πάρουν την ευχή του και να ακούσουν τα θεόσοφα λόγια του, αφού είχε καταφέρει να κάνει την ένθεη σοφία σύνοικο της ζωής του. Ακόμη να τον παρακαλέσουν να μεσιτεύσει στον εύσπλαχνο και φιλάνθρωπο Κύριο για να θεραπευθούν από τα αλγεινά της σαρκός τους ασθενήματα. Αυτός , όμως, που πράγματι σαν φιλέρημο στρουθίο ποθούσε την ησυχία και την κατά Χριστό μόνωση, και απέφευγε τη δόξα και την τιμή των ανθρώπων, κρυφά έφευγε για την Κωνσταντινούπολη , για να κτίσει εκεί την ασκητική φωλιά του και να συνεχίσει, άγνωστος μεταξύ αγνώστων , την ισάγγελη βιοτή του. Με δύο συνασκητές του ήταν αχώριστος. Δυό ασκητικές πατερικές οντότητες που ζούσαν, όπως και εκείνος, μόνο για το Χριστό, αφού είχαν γευθεί το γλυκύτατο μέλι της με Αυτόν επικοινωνίας και αναστροφής. Με το θείο Βάρα και το θεόφρονα Ραβουλά , που αμιλλώνταν στην πνευματική πρόοδο και στην αρετή , κατέλαβαν την περιοχή έξω από τα τείχη της βασιλίδος των πόλεων. Ο θεοφόρος Πατάπιος επέλεξε τη βορειότερη περιοχή, κοντά στις Βλαχέρνες, για να κτίσει την ασκητική του παλαίστρα. Ως ησυχαστής ήθελε μόνος στο Χριστό να ομιλεί, αλλά και για λόγους παρηγορίας δεν ήθελε να απομακρυνθεί πολύ από τους δύο συνασκητές και φίλους του « εν Χριστώ » .
Επειδή, όμως, « ου καίουσι τον λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό τον μόδιον, αλλʼ επί την λυχνίαν » ( Ματθ. Εʼ 15 ) ο Κύριός μας τον ταπεινό ασκητή Πατάπιο που έλαμπε από αρετές τον κατέστησε γνωστό στους ευσεβείς της πρωτεύουσας του Βυζαντίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πλήθος μοναχών να συγκεντρωθεί δίπλα του και να συστηθεί η περίφημη μονή των Αιγυπτίων , της οποίας ο Όσιος Πατάπιος υπήρξε όχι μόνο δομήτορας, αλλά και αλάνθαστος πνευματικός καθοδηγητής. Εδώ ο πράος και ταπεινός ασκητής έκανε τόσα θαύματα με τη χάρη του Θεού, που όλοι οι νοσούντες και δεινώς πάσχοντες της Κωνσταντινουπόλεως έτρεχαν σε αυτόν και εύρισκαν θεραπεία. Σε αυτή τη μονή ο όσιος Πατάπιος κοιμήθηκε τον ύπνο των δικαίων και παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του αγαπημένου του Ιησού , που του αφθάρτισε το σκήνωμα και το κατέστησε αστείρευτη πηγή θαυμάτων.
Λίγο αργότερα επέτρεψε ο Θεός να καταστραφεί η μονή των Αιγυπτίων και το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου μεταφέρθηκε για ασφάλεια από τον συνασκητή του , όσιο Βάρα, στη μονή του αγίου Ιωάννου της Πέτρας , που ο ίδιος είχε συστήσει. Η μονή αυτή βρισκόταν υπό την υψηλή προστασία των Παλαιολόγων και μάλιστα της αγίας Υπομονής, της μητέρας του τελευταίου αυτοκράτορος Κωνσταντίνου, του ηρωϊκού και θρυλικού εθνομάρτυρος της αλώσεως.
Μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως ο Αγγελής Νοταράς , συγγενής των Παλαιολόγων , για να γλυτώσει το ιερό του Οσίου Παταπίου σκήνωμα από την μανία των απογόνων της Άγαρ, το μετέφερε στα Γεράνεια Όρη. Εκεί το έκρυψε σε δυσπρόσιτο σπήλαιο ,όπου βρέθηκε τυχαίως στις αρχές του αιώνος μας , το 1904.
Γύρω από το σπήλαιο του ιερού λειψάνου συστήθηκε το 1952 κοινόβιο μοναζουσών, που φέρει το όνομα του οσίου Παταπίου. Ψυχή, δομήτορας και πνευματικός οδηγός του κοινοβίου είναι ο ακάματος και πολιός πρωτοσύγγελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κορινθίας, αρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Μαρμαρηνός.
Το μοναστήρι σήμερα αποτελεί πόλο έλξεως ευσεβοφρόνων που καταφεύγουν στον Άγιο για να λάβουν την ίαση ψυχών και σωμάτων και να πάρουν δύναμη δια το δρόμο της αρετής και της κατά Χριστό τελειώσεως. Εκτός τούτου, όμως, συντηρεί και γηροκομείο με τη χάρη του Οσίου. Επιτελεί έτσι ταυτόχρονα με την πνευματική πρόοδο και ολοκλήρωση των μοναζουσών και κοινωνικό έργο, με προσφορά στους κάμνοντες και ενδεείς της τρίτης ηλικίας.
Τα θαύματα του οσίου Παταπίου είναι αμέτρητα , σαν την άμμο της θάλασσας… ]
Από το βιβλίο « Δέλτος θαυμάτων του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Παταπίου του θαυματουργού »
Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Β έκδοσις
Ιερά μονή Οσίου Παταπίου Λουτρακίου 2002
230 00 Λουτράκι
τηλ: 27440 22496

[Domna]

π.Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης (+)

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει καὶ τιμᾶ τὴν ἱερὴ μνήμη τοῦ ὁσίου Παταπίου τοῦ ἐρημοπολίτη. Ἔτσι χαρακτηριστικὰ τιτλοφορεῖται ὁ ὅσιος, ποὺ ἔζησε ἀπομονωμένος στὴν ἔρημο, ἀφήνοντας τὸ θόρυβο καὶ τὶς χαρὲς τῆς κοσμικῆς ζωῆς. Γεννήθηκε στὴν Θήβα τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς χριστιανούς, κοντὰ στοὺς ὁποίους μὲ πολλὴ φροντίδα κι ἐπιμέλεια ἀνατράφηκε κι ἔμαθε τὰ ἱερὰ γράμματα. Ταιριάζει καὶ στὸν ἅγιο Πατάπιο ἐκεῖνο ποὺ γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος πρὸς τὸν Τιμόθεο· «ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ἡ πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὰ ἱερὰ γράμματα κάνουν πραγματικὰ σοφὸ καὶ σώζουν τὸν ἄνθρωπο.

Ὅταν ἦλθε σὲ ἡλικία, ὁ ἅγιος Πατάπιος ἀπαρνήθηκε τὴν πατρίδα, τὸν πλοῦτο, τοὺς συγγενεῖς καὶ κάθε κοσμικὴ ἀπόλαυση καὶ ματαιότητα κι ἔφυγε στὴν ἔρημο. Ἦταν ἡ ἐποχὴ τότε, ποὺ ὁ ἀναχωρητισμὸς καὶ ὁ μοναχικὸς βίος στὴν περιοχὴ ἐκείνη τῆς Αἰγύπτου βρίσκονταν σὲ μεγάλη ἀκμή. Γρήγορα ὁ ἅγιος Πατάπιος ξεχώρισε κι ἔγινε πολὺ γνωστὸς γιὰ τὴ μεγάλη του ἄσκηση καὶ ἀρετή, τόσο, ποὺ πολλοὶ ἔτρεχαν κοντά του, γιὰ νὰ ὠφεληθοῦν πνευματικὰ ἀπὸ τὴ γνωριμία του καὶ τὴν ἀναστροφὴ μαζί του. Τὸ ἴδιο γινότανε, ὅπως βλέπομε στὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια, μὲ τὸν πρόδρομο καὶ βαπτιστὴ Ἰωάννη, ὅπου «ἐξεπορεύετο πρὸς αὐτὸν Ἱεροσόλυμα καὶ πᾶσα Ἰουδαία καὶ πᾶσα περίχωρος τοῦ Ἰορδάνου».

Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ προσέξουμε καὶ νὰ τὸ ἐκτιμήσουμε πολύ, ποιὰ σημασία δηλαδὴ καὶ πόση πνευματικὴ ὠφέλεια ἔχει γιὰ ἕναν τόπο ἡ παρουσία ἑνὸς ἁγίου ἀνθρώπου. Ἂς μὴν εἶναι, καὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι, μέσα στὸ θόρυβο τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στὴν ἔρημο, μόνος μαζὶ μὲ τὸ Θεό. Οἱ ἄνθρωποι τὸν βρίσκουν καὶ τρέχουνε νὰ τὸν δοῦν καὶ νὰ τὸν ἀκούσουν, σὰν ἐκείνους ποὺ διψᾶνε καὶ δὲν περιμένουνε νὰ πάη σ’ αὐτοὺς τὸ νερό, ἀλλ’ αὐτοὶ πηγαίνουν στὴ βρύση. Δὲν εἶναι ἀνάγκη καὶ δὲν πρέπει οἱ ὅσιοι ἀσκητὲς νὰ κατεβαίνουν, γιὰ νὰ βροῦν τάχα τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι μόνοι τους ξέρουνε νὰ πηγαίνουν στὰ μοναστήρια, ὅπως καὶ τώρα πολλοὶ πηγαίνουν στὸ Ἅγιο Ὄρος.

Ὁ ἅγιος Πατάπιος τόσο πολὺ ἀγάπησε τὴν ἡσυχία τῆς ἐρήμου, ὥστε ἄρχισε νὰ στενοχωρῆται, βλέποντας τοὺς ἀνθρώπους νὰ τρέχουν κοντά του, νὰ τὸν ἐπαινοῦν καὶ νὰ τὸν θαυμάζουν γιὰ τὴν ἀσκητική του ζωὴ καὶ γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του. Οἱ ἅγιοι ποτὲ δὲν ἀφήνουν τὸν ἑαυτό τους νὰ πιστέψει ἐκεῖνα ποὺ ὁ κόσμος πιστεύει γι' αὐτούς· ἂν τὸ πάθουν αὐτό, τότε τὰ ἔχασαν ὅλα. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη δύναμη καὶ ἡ ἀρετὴ τῶν Ἁγίων, γι’ αὐτὸ ὅσο ὁ κόσμος τοὺς θαυμάζει, τόσο ἐκεῖνοι φεύγουν καὶ κρύβονται. Αὐτὸ ἔκαμε καὶ ὁ ἅγιος Πατάπιος· ἀφοῦ ἔμεινε χρόνια στὴν ἔρημο τῆς Θηβαΐδας, ὕστερα γιὰ νὰ χαθοῦν τὰ ἴχνη του, ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη.

Στὴν Κωνσταντινούπολη ὁ ἅγιος Πατάπιος, ὡδηγημένος ἀπὸ τὸ Θεό, πῆγε κι ἔμεινε στὸ προσκύνημα τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν. Ἐκεῖ ἔζησε ἄγνωστος καὶ φτωχός, μέσα σὲ μεγάλη σκληραγωγία καὶ πνευματικὴ περισυλλογή, ὅπως καὶ στὴν ἔρημο. Μὰ τὸ φῶς δὲν μπορεῖ νὰ κρυφτῆ κι ἡ ἁγιωσύνη, ὅσο περισσότερο κρύβεται μέσα στὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, τόσο πιὸ πολὺ εἶναι φανερὴ στὸν κόσμο. Ὁ ἅγιος Πατάπιος, ὁ ταπεινὸς καὶ φτωχὸς μοναχὸς τῶν Βλαχερνῶν, ἔφτασε νὰ εἶναι ἕνας οὐράνιος ἄνθρωπος κι ἕνας ἐπίγειος ἄγγελος. Γι’ αὐτὸ κι ὁ Θεὸς τὸν δόξασε μὲ τὴ χάρη τῶν θαυμάτων. Ἐκεῖ κοντὰ στὰ ἰαματικὰ νερὰ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς τῶν Βλαχερνῶν ἦταν κι ὁ ἅγιος Πατάπιος, θεραπεύοντας τὶς ἀρρώστιες τῶν ἀνθρώπων.

Ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα καὶ τὶς θεραπεῖες τοῦ ἁγίου Παταπίου ἀναφέρομε μόνο ἕνα· θεράπεψε μιὰ γυναίκα, ποὺ ἔπασχε ἡ ταλαίπωρη ἀπὸ καρκίνο τοῦ μαστοῦ. Τὴν ἀρρώστια αὐτή, ποὺ γιὰ τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη ἀκόμα εἶναι ἀνίατη, τὴν νίκησε ὁ ἅγιος Πατάπιος μὲ τὴν προσευχὴ καὶ μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ὁ προστάτης καὶ θεραπευτὴς τῶν πιστῶν, ποὺ πάσχουν ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἐπάρατη ἀρρώστια. Καὶ σήμερα στὸ γυναικεῖο μοναστήρι τοῦ ἁγίου Παταπίου, ποὺ εἶναι στὸ βουνὸ ἐπάνω ἀπὸ τὸ Λουτράκι τῆς Ἀττικῆς, πηγαίνουν οἱ πιστοὶ καὶ ζητοῦν τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ βροῦν ἴαση μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ ἁγίου Παταπίου. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων μας, εἶπε γιὰ τοὺς Ἁγίους, κι εἶναι ἀλήθεια, ὅτι «ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κάκεῖνος ποιήσει...». Ἀμήν.

http://trelogiannis.blogspot.com/2011/1 ... _3683.html

[Domna]

Απολυτίκιο του Αγ. Παταπίου - 08 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
http://www.youtube.com/watch?v=GtVbwDOb3CA

[Domna]

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΠΑΤΑΠΙΑ

H γερόντισσα Παταπία ήταν ηγουμένη στο ελληνικό γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Παταπίου στο βουνό Γεράνεια, στο Λουτράκι, στην Ελλάδα. Έχει βοηθήσει πάρα πολύ στη δημιουργία της μονής. Έχει αναφέρει επίσης πολλά θαύματα από τον Άγιο Πατάπιο.
Γεννήθηκε στην Κόρινθο, στην Ελλάδα, το 1931 και σε ηλικία 21 ετών αποφάσισε να γίνει μοναχή στο μοναστήρι του Αγίου Παταπίου το οποίο σε αυτό το διάστημα είχε μόνο μια – δυο μοναχές και 2 – 3 μικρά δωμάτια.
Εκεί χρίσθηκε ηγουμένη από το 1963 έως το 1970. Η γερόντισσα Παταπία βοήθησε πάρα πολύ στην δημιουργία της μονής που ιδρύθηκε το 1952 από τον πατέρα Νεκτάριο Μαρμαρινό. Η πρώτη ηγουμένη ήταν η αδελφή Συκλητική. Τα πρώτα χρόνια το μοναστήρι ήταν φτωχό και χωρίς οδική πρόσβαση, ούτε νερό.
Οι μοναχές μετέφεραν νερό με ένα γαϊδουράκι από μια πηγή που ήταν μερικά μίλια απόσταση. Η γερόντισσα Παταπία αγωνίστηκε να χτίσει το μοναστήρι. Έδωσε πίστη στις μοναχές και τελικά το μοναστήρι αναπτύχτηκε και σήμερα είναι πολύ γνωστό. Έχει 40 μοναχές και η πρόσβασή του είναι εύκολη από το Λουτράκι, μέσω ενός σύγχρονου οδικού δικτύου.
Η γερόντισσα Παταπία περιγράφει επίσης πολλά θαύματα του Αγίου Παταπίου, όπως η δωρεά χρημάτων, τροφίμων και προμηθειών τη στιγμή που στο μοναστήρι δεν υπήρχαν αρκετά χρήματα για να αποπερατωθεί η κατασκευή του. Επίσης, η υγεία της καλόγριας Παταπίας είναι και αυτή ένα θαύμα. Υπέφερε από πολλά σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά σήμερα είναι ζωντανή και υπηρετεί τις μοναχές και τους ανθρώπους που έρχονται και επισκέπτονται το μοναστήρι.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/20 ... _6279.html

[Domna]

Ο μεγάλος ασκητής, ό χαριτόβρυτος και θεοφόρος Πατάπιος, το σέμνωμα των θεοειδών πατέρων και καύχημα των Γερανείων ορέων, γεννήθηκε στή χώρα πού διαβρέχει ό Νείλος ποταμός και μάλιστα στην πόλη Θήβα τής Άνω Αιγύπτου.
Οι γονείς του πλούσιοι, άλλα και πιστοί χριστιανοί, ανέτρεψαν το τέκνο πού ό καλός Θεός τους εμπιστεύθηκε με χριστιανικές αρχές, σύνεση και σοφία. Ενωρίς, όμως, ό Πατάπιος αναχώρησε για την έρημο, για τό φιλοσοφικό πανεπιστήμιο της μοναχικής και μοναδικής πολιτείας και αγωγής, πού παρέχει τό πτυχίο της ατελεύτητης χαράς και αγαλλιάσεως της Βασιλείας των ουρανών.

Εκεί, απερίσπαστος από τις βιοτικές μέριμνες και φροντίδες ό Πατάπιος επιδόθηκε ολοκληρωτικά στην αδιάλειπτη προσευχή, τη νυχθήμερη άσκηση, τη σκληραγωγία και την αύξηση των αρετών με τή νέκρωση των σαρκικών επιθυμιών.
Ενώθηκε μέ τό Θεό με την αδιάλειπτη προσευχή του. "Έγινε θεοείκελος, άνθρωπος πού ζούσε μόνο, γιά νά ευαρεστεί τό Θεό.
Ζούσε τήν ολοκλήρωση, πού προϋποθέτει νέκρωση του χοϊκού φρονήματος και ζώωση της ψυχής, για νά πετάξει σέ σφαίρες υψηλές και νά ενωθεί μέ τό ακρότατο τών εφετών, τό οποίο γιά τον όσιό μας ήταν ό ίδιος μας ό Κύριος.


Μέ αείρρυτα δάκρυα και ποταμούς ιδρώτων ό Πατάπιος καλλιέργησε το γεώργιο της ψυχής του κι έφερε πλούσια καρποφορία ταπεινώσεως, υπακοής, ακτημοσύνης και παρθενίας, καρπούς δηλαδή αρετών θεαρέστων και ψυχοτρόφων. Ό καλός μας Θεός δείχνοντας την ευχαρίστηση Του στον αγώνα του Παταπίου τον χαρίτωσε και του παραχώρησε τή δωρεά των ιάσεων.

Ή φήμη της αγιότητος του Παταπίου σύντομα ξεπέρασε τά όρια της ερήμου και πλήθη πιστών συνέρρεαν, για νά τόν συμβουλευθούν, νά ξεδιψάσουν στις πηγές των γάργαρων νουθεσιών του, νά πάρουν την ευχή του και νά ακούσουν τά θεόσοφα λόγια του, αφού είχε καταφέρει νά κάνει την ένθεη σοφία σύνοικο τής ζωής του ακόμη νά τόν παρακαλέσουν, νά μεσιτεύσει στον εύσπλαγχνο και φιλάνθρωπο Κύριο, γιά νά θεραπευθούν από τά αλγεινά τής σαρκός τους άσθενήματα.
Αυτός, όμως, πού πράγματι σάν φιλέρημο στρουθίο, ποθούσε την ησυχία και την κατά Χριστόν μόνωση και απέφευγε τή δόξα και την τιμή των ανθρώπων, κρυφά έφυγε γιά τήν Κωνσταντινούπολη, γιά νά κτίσει εκεί τήν ασκητική φωλιά του και νά συνεχίσει, άγνωστος μεταξύ άγνωστων, τήν ισάγγελη βιοτή του.Μέ δύο συνασκητές του ήταν αχώριστος. Δυο ασκητικές πατερικές οντότητες, πού ζούσαν.

Όπως και εκείνος, μόνο γιά τό Χριστό, αφού είχαν γευθεί τό γλυκύτατο μέλι της μέ Αυτόν επικοινωνίας και αναστροφής: Μέ τό θειο Βάρα και τό θεόφρονα Ραβουλά, που αμιλλώμενοι στην πνευματική πρόοδο και τήν αρετή κατέλαβαν την περιοχή έξω από τά τείχη τής Βασιλίδος των Πόλεων.

Ό θεοφόρος Πατάπιος επέλεξε τή βορειότερη περιοχή, κοντά στις Βλαχέρνες, γιά τά κτίσει τήν ασκητική του παλαίστρα. Ό όσιος Βάρας έκτισε τή μονή του Προδρόμου τής Πέτρας στό ενδιάμεσο των μονών του όσιου Παταπίου και του οσίου Ραβουλά, πού εγκατεστάθη κοντά στην πύλη τού Ρωμανού. Ως ησυχαστής ό Πατάπιος ήθελε μόνος μόνο στο Χριστό νά ομιλεί, άλλα και γιά λόγους παρηγορίας δεν ήθελε νά απομακρυνθεί πολύ άπό τους δύο συνασκητές και φίλους του «έν Χριστώ».


Επειδή, όμως, «ου καίουσι τον λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό τον μόδιον, αλλά επί τήν λυχνίαν» (Ματθ. ε' 15), ό Κύριος μας τον ταπεινό ασκητή Πατάπιο, πού έλαμπε άπό αρετές, τόν κατέστησε γνωστό στους ευσεβείς της πρωτεύουσας τού Βυζαντίου.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πλήθος μοναχών νά συγκεντρωθεί δίπλα του και νά συσταθεί ή περίφημη μονή των Αιγυπτίων, της οποίας ό όσιος Πατάπιος υπήρξε όχι μόνο δομήτορας, άλλα και αλάνθαστος πνευματικός καθοδηγητής. Εδώ ό πράος και ταπεινός ασκητής έκανε τόσα θαύματα με τή χάρη του Θεοΰ, που όλοι οί νοσούντες και δεινώς πάσχοντες της Κωνσταντινουπόλεως έτρεχαν σε αυτόν και εύρισκαν θεραπεία.
Σέ αυτή τή μονή ό όσιος Πατάπιος κοιμήθηκε τόν ύπνο των δικαίων και παρέδωσε τήν άγια του ψυχή στά χέρια του αγαπημένου του Ιησού, πού του αφθάρτισε το σκήνωμα και το κατέστησε πηγή αστείρευτη θαυμάτων. Λίγο αργότερα επέτρεψε ό Θεός νά καταστραφεί ή μονή των Αιγυπτίων και το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου μεταφέρθηκε γιά ασφάλεια από τό συνασκητή του όσιο Βάρα στή μονή του άγιου Ιωάννου της Πέτρας, που ό ίδιος είχε συστήσει.


Ή μονή αύτη βρισκόταν υπό τήν υψηλή προστασία των Παλαιολόγων και μάλιστα της αγίας Υπομονής, της μητέρας του τελευταίου αυτοκράτορος Κωνσταντίνου, τού ηρωικού και θρυλικού εθνομάρτυρος της αλώσεως.Μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως ό Αγγελίας Νοταράς, συγγενής των Παλαιολόγων, για να γλυτώσει τό ιερό του οσίου Παταπίου σκήνωμα άπό τη μανία των απογόνων της Αγαρ, το μετέφερε στά Γεράνεια όρη, τά όποια την εποχή εκείνη παρείχαν ασφάλεια γιά τη φύλαξη του άγιου σκηνώματος.

Εκεί τό έκρυψε σέ δυσπρόσιτο σπήλαιο, όπου βρέθηκε τυχαίος στις αρχές του περασμένου αιώνος μας, τό 1904.

Γύρω άπό τό σπήλαιο του ιερού λειψάνου συστήθηκε τό 1952 κοινόβιο μοναζουσών, πού φέρει τό όνομα του οσίου Παταπίου. Ψυχή, δομήτορας και πνευματικός οδηγός τού κοινοβίου είναι ό ακάματος και πολιός πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κορινθίας, αρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Μαρμάρινος.
Τό μοναστήρι σήμερα αποτελεί πόλο έλξεως πλήθους ευσεβοφρόνων, πού καταφεύγουν στον Άγιο, για νά λάβουν την ίαση, ψυχών και σωμάτων και νά πάρουν δύναμη για τό δρόμο της αρετής και της κατά Χριστόν τελειώσεως. Έκτος τούτου, όμως. συντηρεί και γηροκομείο με τη χάρη τού Όσιου. Επιτελεί έτσι, ταυτόχρονα με την πνευματική πρόοδο και ολοκλήρωση των μοναζουσών, και κοινωνικό έργο με προσφορά στους κάμνοντες και ενδεείς της τρίτης ηλικίας.
Τά θαύματα του οσίου Παταπίου είναι αμέτρητα σάν την άμμο τής θάλασσας.Ή έκφραση, όμως, ευγνωμοσύνης πολλών ευσεβών πού ευεργετήθηκαν άπό τον Άγιο εκδηλώνεται μέ ένα κομμάτι χαρτί, τό όποιο παραδίδεται άπό αυτούς στό μοναστήρι και στό οποίο καταγράφεται ή θαυματουργική επέμβαση του Αγίου στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Ό αρχικός βίος και τά πρώτα θαύματα του οσίου Παταπίου γράφηκαν άπό δύο αγίους τής Εκκλησίας μας, τον όσιο Συμεών, το Μεταφραστή, και τον άγιο Ανδρέα, Αρχιεπίσκοπο Κρήτης, τον ποιητή του Μεγάλου Κανόνος. Και στους δύο αυτούς αγίους είμαστε ευγνώμονες, γιατί μας διέσωσαν τη μνήμη του μεγάλου ασκητού, του θαυματουργού οσίου Παταπίου.


http://hristospanagia3.blogspot.com/201 ... l?spref=bl

[gkou]

Μεγάλη η χάρη του Αγίου μας και επίσης μεγάλη ευλογία για την περιοχή μας! Και σήμερα, δόξα τω Θεώ, όλη η μονή ήταν γεμάτη από κόσμο, μέσα και έξω, που ήρθε να τον τιμήσει Απόστολε, αποστολή εξετελέσθη

[faviola]

Μεγάλη η χάρη του Αγίου μας και επίσης μεγάλη ευλογία για την περιοχή μας! Και σήμερα, δόξα τω Θεώ, όλη η μονή ήταν γεμάτη από κόσμο, μέσα και έξω, που ήρθε να τον τιμήσει Απόστολε, αποστολή εξετελέσθη

Βοήθειά μας Γεωργία και μεγάλη μας τιμή. Εμείς θα πάμε το απογευματάκι μάλλον. Αλλιώς το ΣΚ.