Υψηλή θέση και ταπεινό φρόνημα

[gkou]

Υψηλή θέση και ταπεινό φρόνημα


- Σ’ εμένα, Γέροντα, υπάρχει υπερηφάνεια;
- Ε, υπάρχει και λίγη υπερηφάνεια. Τουλάχιστον να έχουμε την κανονική υπερηφάνεια, όση προβλέπει ο νόμος…
- Υπάρχει, Γέροντα, και «κανονική» υπερηφάνεια;
- Κοίταξε να σου πω: Αν κάποιος έχη ικανότητες, γνώσεις κ.λπ. , και να υπερηφανευθή λίγο, έχει ελαφρυντικά. Όχι βέβαια πως είναι καλή και αυτή η υπερηφάνεια, αλλά δικαιολογείται κατά κάποιον τρόπο. Ένας όμως που δεν έχει ούτε ικανότητες ούτε γνώσεις, δεν δικαιολογείται να υπερηφανεύεται∙ επιβάλλεται να είναι ταπεινός. Αν υπερηφανεύεται , είναι τελείως χαμένος. Βλέπεις, μια νοσοκόμα, που κάνει μια ένεση πενικιλίνης στον άρρωστο και του πέφτει ο πυρετός, μπορεί να έχη υπερήφανο λογισμό, ενώ ο Φλέμινγκ που ανακάλυψε την πενικιλίνη και βοήθησε τόσον κόσμο, πόση ταπείνωση είχε! Ο Φλέμινγκ μετά την ανακάλυψη της πενικιλίνης είχε πάει στην Αμερική. Εκεί τον χειροκροτούσαν οι άλλοι, χειροκροτούσε και αυτός. Κάποια στιγμή ρώτησε: «Τι συμβαίνει; Για ποιον χειροκροτούν;». «Για σένα χειροκροτούν», του είπαν. Τάχασε! Δεν είχε καταλάβει για ποιόν χειροκροτούσαν! Θέλω να πω, εκείνος που βρήκε την πενικιλίνη δεν υπερηφανεύθηκε, και η νοσοκόμα που κάνει την ένεση και πέφτει ο πυρετός καμαρώνει. Γι’ αυτό ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Το σπουδαιότερο είναι να έχη ο άνθρωπος υψηλή θέση και ταπεινό φρόνημα». Αυτό έχει μεγάλη αξία και ανταμείβεται από τον Θεό.
Βλέπω την ταπείνωση που έχουν μεγάλοι αξιωματικοί και την υπερηφάνεια που έχουν απλοί χωροφύλακες. Είχε έρθει μια φορά στο Καλύβι ένας υπονωματάρχης με έναν αέρα και έλεγε- έλεγε… «Είμαι αστυφύλακας, είμαι εκείνο, είμαι το άλλο!». Διοικητής της Χωροφυλακής να ήταν, δεν θα μιλούσε έτσι. Φοβερό! Και άλλοι με πλούτη, με θέσεις, με ικανότητες, έχουν μια ταπείνωση, μια απλότητα! Νιώθουν σαν να μην έχουν τίποτε. Μεγάλοι αξιωματικοί δεν φοράνε την στολή τους, για να αποφύγουν τις τιμές. Θυμάμαι, ένας στρατηγός, που είχε πολλά παράσημα από τον πόλεμο, όταν ήταν να πάη για παρέλαση, έλεγε: «Θα φορτωθώ τώρα τα παράσημα…». Και ένας άλλος μόνο ένα γαλόνι είχε πάρει και φορούσε συνέχεια την στολή, για να το δείχνη. Είχε βάλει και πιο φαρδύ σειρίτι – μέχρις εκεί που να μην τον κλείσουν μέσα, γιατί υπάρχει κανονισμός πόσο φαρδύ να είναι το σειρίτι. Καημένοι άνθρωποι!
- Δηλαδή, Γέροντα, όταν έχη κάποιος ταπεινή θέση και υπερηφανεύεται, τι δείχνει; Ότι είναι ανόητος;
- Μια φορά; Πολλές φορές!


Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

[Captain Yiannis]

Πρωταρχική αιτία των δεινών μας είναι το λάθος φρόνημα που έχουμε ,

Τάπε ο Ευλογημένος Μεσογαίας και Λαυρεωτικής , αλλά ποιος τον άκουσε.

Τα λέει ο Γέροντας αλλά …. «Αγρόν ηγόρασα….»… (και τι θ’ απογίνει –ο αγρός μου- άκουσον άκουσον ..... μας ενδιαφέρει ο αγρός περισσότερο από τον συνάνθρωπο μας, ταίζουμε τον σκύλο μας και στο διπλανό σπίτι τα παιδιά πάνε στο νοσοκομείο από ασιτία και τους βάζουν ορούς να τα προλάβουν)

Κύριε Ελέησον!

Η λέξη «φρόνημα" προέρχεται από το ρήμα "φρονώ", δηλαδή, έχω έλεγχο των σκέψεών μου προς μία κατεύθυνση, και όπως λένε τα λεξικά, οι "επιστήμονες" ... "είναι η διάθεση, η τάση του νου μας, που περιλαμβάνει τα στοιχεία, της κατανόησης, της συμπάθειας, της συνείδησης και του θελήματος".

Επειδή κατά κανόνα εκτελούμε τις επιθυμίες της σάρκας, το φρόνημά μας είναι σαρκικό.
Αν τώρα , ζούσαμε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, το φρόνημά μας θα ήταν Πνευματικό.

Το δύσκολο όπως διάβασα και κάπου , δεν είναι να διακρίνουμε τα διαφορετικά φρονήματα , αλλά δύσκολο πρακτικά, είναι να κάνουμε τούτα τα δύο φρονήματα να συνυπάρξουν.
Κατά κανόνα, όποιοι το έχουν επιχειρήσει αυτό (να κάνουν τα δυό φρονήματα να συνυπάρξουν) , έχουν μείνει με μια πικρή γεύση ….στο στόμα(ανικανοποίητοι) γιατί πολύ απλά δεν γίνετε, γιατί ;
Μα γιατί πολύ απλά
θέλει νάχουμε Χριστό μέσα μας , και αυτόν Εσταυρωμένο και Αναστημένο, …
θέλει να έχουμε το φρόνημα του Χριστού, ο οποίος «δεν ήλθε διά να υπηρετηθή, αλλά διά να υπηρετήση" (Ματθ. 20 , 28),
θέλει να έχουμε το φρόνημα Εκείνου που δίδαξε, «Μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη" (Πράξ. 20 , 35).
και τότε τα πράγματα θα γίνουναθρώπινα.

Κύριε Ελέησον και συγχώρησον .