Καλύτερα να πέσει από ψηλά,παρά από τη γλώσσα.

[eleimon]

Παρακαλώ μην κατακρίνετε ο ένας τον άλλο, διότι είναι πέρα για πέρα εγωισμός · ας δικαιολογεί ο αδελφός του αδελφού το σφάλμα, κι αυτό είναι μαρτυρία ταπεινώσεως και αγάπης. Αυτός ο αδελφός που το κάνει αυτό θα βρει πολλή τη χάρη του Θεού · εκείνος όμως που κρίνει και σκανδαλίζει τον πλησίον του, πρέπει να γνωρίζει ότι όχι χάρη δε θα βρει, αλλά και αν κάτι έχει θα το χάσει, για να μάθει το μάθημα της ταπείνωσης διά του παθήματος.

Φοβηθείτε περισσότερο την εσωτερική κατάκριση, αυτή που γίνεται με τους λογισμούς · κι αυτό, γιατί δεν έρχεται στο φως με τον προφορικό λόγο, που ενδέχεται να διορθωθεί απ’ αυτόν που την ακούει. Προσέξτε, λέω, την ένδοθεν κατάκριση, που ανεπαίσθητα μας ενοχοποιεί θανάσιμα και μας στερεί τη ζωή της θείας χάριτος και μας προσφέρει ως ποτό πικρότατο, την ψυχική νέκρωση.Γεροντας Εφραιμ Φιλοθειτης.

Πόσα και πόσα δε μας λένε το ιερό Ευαγγέλιο και οι Πατέρες περί κατακρίσεως. Καλύτερα να πέσει από ψηλά, παρά από τη γλώσσα.

Εύχομαι η αγάπη και η ακατακρισία να βασιλεύουν σε όλες τις εκδηλώσεις μεταξύ μας, ώστε το Άγιο Πνεύμα να αναπαύεται στις ψυχές μας.

[theodosis79]

Λόγια που μέσα τους που κρύβεται ίσως όλη η ουσία και το νόημα! Για σκεφθήτε πως αν προσέχαμε λίγο και να αγωνιζόμασταν να αποβάλουμε όλα αυτά από πόσα άσχημα θα είχαμε προφυλαχθεί και μεις και οι συνάνθρωποι μας.

[panagiotisspy]

Ομορφο κείμενο.
Λιτό και λιγόλογο, αλλά πολύ περιεκτικό.

Πραγματικά, πόσες πολλές είναι οι φορές που λέμε "άσε, μην ανοίξω το στόμα μου καλύτερα".
Σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν αυτό που έχουμε να πούμε και δεν το λέμε, αποτελεί υπαινιγμό κατά συνανθρώπου μας, έχουμε ήδη κατακρίνει σιωπηρά και μάλιστα ίσως ενδόμυχα να το έχουμε ξεχάσει κιόλας, θεωρώντας πως αποφύγαμε την κατάκριση, με το να μην την εκστομίσουμε λεκτικά.
Μήπως τελικά, είναι όντως καλύτερα, ό,τι "έχουμε να πούμε" να το λέμε, ώστε αυτό να μπει στην βάσανο μιάς ενδεχόμενης διαφωνίας, ή ακόμα και σφοδρής αντιπαράθεσης, η οποία σε τελική ανάλυση ίσως και να ωφελήσει?
Παρά να θαφτεί στη λήθη και να καταγραφεί ως παράπτωμα, ανεξομολόγητο και άνευ συγγνώμης προς τον αδελφό, που κατακρίναμε με τη σκέψη μας?

Πολλές φορές οι άνθρωποι, διαλέγουμε τον εύκολο δρόμο, αυτόν της αποφυγής αντεγκλήσεων και λεκτικών τσακωμών.
Ενώ ξέρουμε πως το σωστό είναι:
"Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών"
Και όχι:
"Τα καλά και συμφέροντα τη δημοσία εικόνα ημών"

Πολύ με προβληματίζει όλο αυτό.....

[eleimon]

Ομορφο κείμενο.
Λιτό και λιγόλογο, αλλά πολύ περιεκτικό.

Πραγματικά, πόσες πολλές είναι οι φορές που λέμε "άσε, μην ανοίξω το στόμα μου καλύτερα".
Σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν αυτό που έχουμε να πούμε και δεν το λέμε, αποτελεί υπαινιγμό κατά συνανθρώπου μας, έχουμε ήδη κατακρίνει σιωπηρά και μάλιστα ίσως ενδόμυχα να το έχουμε ξεχάσει κιόλας, θεωρώντας πως αποφύγαμε την κατάκριση, με το να μην την εκστομίσουμε λεκτικά......

"Γέροντα, εύκολα κρίνω και κατακρίνω.

- Η κρίση που έχεις, είναι φυσικά, χάρισμα που σου έδωσε ο Θεός, αλλά την εκμεταλλεύεται το ταγκαλάκι και σε κάνει να κατακρίνεις και να αμαρτάνεις. Γι’ αυτό, μέχρι να εξαγνισθεί η κρίση σου και να έρθει ο θείος φωτισμός, να μη την εμπιστεύεσαι. Όταν κανείς ασχολείται με τους άλλους και τους κρίνη, ενώ ακόμα δεν έχει εξαγνισθή η κρίση του, πέφτει συνέχεια στην κατάκριση.

- Και πώς, Γέροντα, θα εξαγνισθεί η κρίση μου;

- Πρέπει να την λαμπικάρεις. Μπορεί να έχεις καλή διάθεση και μια δύναμη μέσα σου, αλλά πιστεύεις ότι κρίνεις πάντοτε σωστά. Η κρίση σου είναι όμως είναι ανθρώπινη, κοσμική. Προσπάθησε να απαλλαγείς από το ανθρώπινο στοιχείο, να αποκτήσεις ανιδιοτέλεια, για να έρθει ο θείος φωτισμός και να γίνει η κρίση σου πνευματική, θεϊκή. Τότε η κρίση σου θα είναι σύμφωνη με την δικαιοσύνη του Θεού και όχι με την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Με την αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού και όχι με την λογική την ανθρώπινη.

Μόνον ο Θεός κρίνει δίκαια, γιατί μόνον Αυτός γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων.“Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε”.

Θέλει πολλή προσοχή. Ποτέ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα. Πριν από χρόνια σε ένα μοναστήρι στο Άγον Όρος ήταν ένας πολύ ευλαβής διάκος, Κάποτε όμως φόρεσε ρούχα κοσμικά και γύρισε στη πατρίδα του. Τότε πολλοί Πατέρες είπαν διάφορα εναντίον του. Αλλά τι είχε γίνει; Κάποιος του είχε γράψει ότι οι αδελφές του ήταν ακόμα ατακτοποίητες και, επειδή φοβήθηκε μήπως παραστρατήσουν, πήγε να τις βοηθήση. Έπιασε δουλειά σε ένα εργοστάσιο και ζούσε πιο καλογερικά από ό,τι προηγουμένως. Μόλις τακτοποίησε τις αδελφές του, άφησε τη δουλειά του και πήγε πάλι σε μοναστήρι, για να μείνει. Ο ηγούμενος, όταν είδε ότι τα ήξερε όλα, τυπικό, διακονήματα κ.λ.π., τον ρώτησε πού τα ήξερε και εκείνος άνοιξε τη καρδιά του και του τα είπε όλα. Τότε ο ηγούμενος ενημέρωσε τον επίσκοπο και εκείνος τον χειροτόνησε αμέσως ιερέα. Μετά πήγε σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι και εκεί ζούσε πολύ πνευματική ζωή, πολλή άσκηση. Έφθασε σε άγια κατάσταση και βοήθησε πνευματικά πολλούς ανθρώπους. Μερικοί που δεν ξέρουν τι απέγινε μπορεί ακόμη να τον κατακρίνουν.

Πόσο πρέπει να προσέχουμε την κατάκριση! Πόσο αδικούμε τον πλησίον μας, όταν τον κατακρίνουμε! Αν και στη πραγματικότητα με τη κατάκριση αδικούμε τον εαυτό μας και όχι τους άλλους, διότι μας αποστρέφεται ο Θεός. Τίποτε άλλο δεν αποστρέφεται τόσο πολύ ο Θεός όσο την κατάκριση, γιατί ο Θεός είναι δίκαιος και η κατάκριση είναι γεμάτη από αδικία.

Παραθετουμε ατελειωτα σεντονια με κειμενα αγιορειτων πατερων και επικαλουμαστε τις Γραφες κι απο μεσα μας ειμαστε τσιγκινοι τενεκεδες Παναγιωτη μου.....θελουμε πολλα καρβελια να φαμε για να γινουμε ανθρωποι.....προσεξε τι λεω ανθρωποι...γιατι μονο ανθρωποι δεν ειμαστε,ειμαστε χειροτεροι απο σαρκοβορα ζωα που με τη πρωτη ευκαιρια καιροφυλακτουμε να φαμε τις σαρκες των αδελφων μας..

[gkou]

Η Γλώσσα θέλει Χαλινάρι

« Ο αββάς Αγάθων κατώρθωσε την σιωπή, βαστάζοντας στο στόμα του, επί τρία χρόνια, μια πέτρα» ! ( Δ. 486) .
«Ο Θεωνάς που είχε σπουδάσει την αιγυπτιακή, ελληνική και ρωμαϊκή παιδεία, άσκησε την σιωπή επί τριάντα χρόνια» Ερμείος ( PG 67, 1372 ) .
« Ο αββάς Θεοδόσιος επί 35 χρόνια δεν μίλησε σε κανένα δεν μίλησε σε κανένα. Όταν ήθελε να πει κάτι, το έγραφε». Ιω. Μόσχος ( PG 87, 2017 ) .
Η γλώσσα είναι το πιο ατίθασο όργανο του μεταπτωτικού σώματος του ανθρώπου. Δεν υποτάσσεται εύκολα. Βρίσκεται σε συνεχή κινητικότητα. Κάνοντας μια παραλλαγή του στίχου του εθνικού μας Ποιητή, θα μπορούσαμε να πούμε: « η γλώσσα (τα στήθια) μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν». Και ο λαός, έχοντας συναίσθηση της κατάστασης αυτής, λέει: « η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα σπάει». Η Π. Διαθήκη ( Σ. Σειρ. κ΄1-8, λβ΄ 7-8 ) και ο αδελφόθεος Ιάκωβος ( γ΄ 2-12 ) κάνουν εκτεταμένη αναφορά στο μεγάλο αυτό ανθρωπολογικό πρόβλημα.
Οι Άγιοι σιωπούσαν. Δάμαζαν το θηρίο της γλώσσας , κρατώντας το στόμα τους κλειστό. Και αυτό για χρόνια ολόκληρα.
Η γλώσσα του μεταπτωτικού ανθρώπου θέλει χαλινάρι. Στις μέρες μας , ειδικότερα, εν ονόματι της ελευθερίας του λόγου, της δημοκρατίας και της τεχνολογίας (βλ. κινητά τηλέφωνα) , οι άνθρωποι έχουν γίνει φλύαροι. Ο λόγος πληθωρικός , ασυνάρτητος, κουραστικός. Τα Ραδιόφωνα βουίζουν. Τα μεγάφωνα φωνασκούν. Υπάρχει μια ηχορύπανση λόγων και φωνών.
Οι Άγιοι, με την πολύχρονη σιωπή τους, δείχνουν τον δρόμο. Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να χαλιναγωγεί την γλώσσα του. Ό,τι σκέπτεται ή διανοείται κανείς δεν σημαίνει ότι πρέπει αμέσως να εκφράζεται και να διατυπώνεται ως προφορικός λόγος. Η τροφή και το ποτό που προσλαμβάνει ο άνθρωπος δεν αποβάλλονται αμέσως. Αυτή είναι η φυσιολογική λειτουργία του σωματικού οργανισμού. Η συγκράτηση , ο μεταβολισμός, η διατροφή. Η διάρροια είναι αρρώστεια. Το ίδιο και η «λογοδιάρροια». Αντίθετα, η σιωπή είναι ένδειξη υγείας. Η σιωπή είναι η μητέρα της σοφίας. Οι Σοφοί όπως και οι Άγιοι δεν ομιλούν πολύ. Συνήθως σιωπούν. Εκείνοι που συνήθως ομιλούν είναι οι ημιμαθείς , οι κενοί και οι απαίδευτοι. Τον μεγαλύτερο θόρυβο κάνουν τα κενά δοχεία, τα φουσκωμένα με αέρα ασκιά (πίπιζες) , ή τα χαλκά και τα κρουστά μουσικά όργανα, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος:
« Χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» ( Α΄ Κορ. ιγ΄1 ) .


Από το βιβλίο: «+ Μητροπολίτου Αχελώου
ΕΥΘΥΜΙΟΥ (Κ. ΣΤΥΛΙΟΥ)
ΟΙ ΑΕΤΟΙ
Ορθόδοξο Θεολογικό Αγιολόγιο»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

[faviola]

Ήταν ένας μοναχός σε κάποιο μοναστήρι. Ο πειρασμός τόν εἶχε νικήσει στήν ἀμέλεια. Δέν ἒκαμνε τόν κανόνα του, ΄δεν κατέβαινε στήν ἐκκλησία, δέν ἒκαμε τήν κεκανονισμένη προσευχή. Καί ἒτσι οἱ πατἐρες τόν ἢξευραν αὐτό καί τόν θεωροῦσαν ἀμελῆ. Ἒφθασε ἡ ὣρα τοῦ θανάτου καί οἱ πατέρες τόν πλησίασαν νά ἰδοῦν κάτι, πού ἲσως ὁ Θεός θά ἒδειχνε γιά νά ὠφεληθοῦν. Πλησιάζοντας τόν θάνατο αὐτός ὁ μοναχός ὁ ἀμελής, εἶδαν οἱ Πατἐρες νά εἶναι πάρα πολύ χαρούμενος. Ἀπόρησαν καἰ εἶπαν μέ τήν σκέψη τους: Μα γιατί νά εἶναι εἰρηνικός αὐτός; Ἡ ἀμέλειά πού εἶχε στἠν μοναχικἠ ζωή δέν τόν ανησυχεῖ; Τά χρέη πού συσσωρεύθηκαν μέ τή ραθυμία, τί γίνονται; Ἡ συνείδησις του δέν ἐπαναστατεῖ;Δέν τόν κάνει ἀνήσυχο; Δέν ἀπελπίζεται; Αὐτός συνέχιζε νά εἶναι χαρούμενος. Στήν ἀπορία τους ἀναγκάστηκαν νά τόν ρωτἠσουν:
- Μᾶς συγχωρεῖς ἀδελφέ, σέ βλέπουμε ἒτσι καί ἒτσι. ἠξεύρουμε καί ἠξεύρεις, ὃτι ὑπῆρξες ἀμελής καί ράθυμος στά μοναχικά καθήκοντα. Τώρα πορεύεσαι πρός τό δικαστήριο τοῦ Χριστοῦ, καί θά ἒπρεπε νά εἶσαι κἀπως λυπημένος, ἀνήσυχος κλπ. Ἀλλά σέ βλέπουμε διαφορετικά. Χαρούμενο, εἰρηνικό, μέ ἐλπίδα καί ἀποροῦμε ποῦ στηρίζεται ὃλη αὐτή ἡ κατάσταση σου;
Αυτός τούς ἀπαντᾶ καί τούς λέγει:
- Ἒχετε δίκιο πατέρες μου, ἒτσι εἶναι. Ἀμελής ἢμουνα καί δέν ἒκαμα ὃτι ἐσεῖς ἐκάματε, ἀλλά ἓνα πράγμα φύλαξα στήν ζωή μου: τό νά μήν κρίνω τόν ἀδελφό μου. Ἐδιάβασα εἰς τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον, πού λέγει ὁ Κύριος ὃτι ἐκεῖνος πού δέν θά κρίνει, δέν θά κριθή. Ἒτσι προσπάθησα τουλάχιστον νά μήν κρίνω. Καί ἐλπίζω εἰς τήν εὐσπλαχνίαν τοῦ Θεοῦ ὃτι δέν θά κριθώ. Για αὐτό φεύγω μέ πίστη, ὃτι ὁ Θεός θά ἐφαρμόσει τόν Λόγο Του.
Ἐκοιτάχθησαν οἱ πατέρες μεταξύ τους καί εἶπαν ὃτι ὂντως ὁ ἀδελφός πολύ μαστορικά καί ἒξυπνα ἐπέτυχε τήν σωτηρία του.

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεϊτου, Ἡ τέχνη τῆς Σωτηρίας (ΟΜΙΛΙΑΙ), Τόμος Α', Ἒκδόσις Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου, Ἃγιον Ὂρος, 2005, σελ. 270-272.