Πνευματικός Άνθρωπος - γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

[Savas]

Πνευματικός άνθρωπος , πραγματικός χριστιανός είναι εκείνος που έχει δώσει με το βαπτισμά του και κατόπιν , όταν μεγάλωσε , και με την καρδιά του όρκο στον Θεό να μένει για πάντα κοντά του και μαζί του. Πνευματικός άνθρωπος είναι ο αθλητής που ξεπήδησε μέσα απο την ζωή, που ξεχωρίζει μέσα απο τα πλήθη των ανθρώπων και τρέχει με όλη την ταχύτητα της ψυχής του, για να κατακτήσει τους ουρανούς και να μπορέσει να εκβιάσει και να αρπάξει την βασιλεία των ουρανών. Πνευματικός άνθρωπος είναι εκείνος που με μάτι λαμπερό και με στήθη φουσκωμένα έχει βάλει πλώρη και τρέχει να ανέβει στον ουρανό. Δεν είναι ο καλός άνθρωπος. Ο πνευματικός άνθρωπος ξέρει ότι του χρειάζονται γερά φτερά ' και τα φτερά αυτά είναι τα φτερά του Αγίου Πνεύματος.


Απόσπασμα απο το βιβλίο : Περί Θεού Λόγος Αισθήσεως - Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

[dionysisgr]

Μπραβο αδερφε Savas.

Ορμωμενος απο την γηραια αλβιονα, την παλαι ποτε ορθοδοξη Αγγλια, που ομως εχει ακομα ως "καλη μαγιά", το φημισμενο Μοναστηρι του Εσσεξ,
με τον πνευματικο του θησαυρο τον μακαριστο Γεροντα π.Σοφρωνιο, και τα εργα του, και τους πνευματικους του απογονους, οποτε δεν εχει χαθει καθε ελπιδα.

Εβαλες ενα πολυ ωραιο κειμενο απο μια μεγαλη και ολοφωτεινη μορφη του Αθωνος, του σεπτου γεροντος Αιμιλιανου, πρωην Μετεωριτου, και ο οποιος μετα της πολυσεβαστου συνοδειας του, μετοικησε στην Ιερα και Σεβασμια Μονη Σιμωνος Πετρας, οπου και μεγαλουργησαν πνευματικα, και συνεχιζουν εργο σημαντικο, οικοδομωντας ψυχες, προς δοξαν Κυριου και της Θεοτοκου της Καθηγουμενης του Αγιωνυμου Ορους.

Ειναι απο αυτους τους ανθρωπους του Θεου, που εκλεχθηκαν απο την Θεοτοκο, πριν λιγες δεκαετιες, και συνεβαλαν αποφασιστικα στην προσφατη πνευματικη αναγεννηση του Αγιου Ορους.

Μεγαλη μορφη ο π.Αιμιλιανος, με σημαντικοτατο εργο, που αξιζει ολοι να το μελετησουν, με ζωη αυταπαρνησεως, μεχρι που επαθε η υγεια του,
απο την ακρα ηρωϊκη ασκηση, και το ολοκληρωτικο ξοδεμα της ενεργειας του, προς διακονιαν και ωφελειαν των τεκνων του, τοσο στο Μοναστηρι του, οσο και στον κοσμο.

Ασκητικος, θεολογικοτατος, κατηρτισμενος, απλος, πληρης πνευματος, εκκλησιαστικος ανηρ με λογο δραστικο και ωφελιμο, γνωση και αισθηση, αγωνιστης και σκευος εκλογης.

Αναλωθηκε μεχρι κεραιας, ο Γεροντας, και τωρα, κειτεται εν ασθενεια λογω φυσικης εξαντλησεως, μη δυναμενος να επικοινωνησει με τον αισθητο κοσμο, κατα παραχωρηση Θεου,
ομως συνεχιζει να ωφελει με την παρουσια του, και το πλουσιο εργο του, που ακομα δεν εχει εκδοθει ολοκληρο.

Aς εχουμε την ευχη του.

[Savas]

Εν Χριστώ Αδερφέ Διονύσιε,

Οι λόγοι απο το βιβλίο αυτό του Άγιου γερόντος με έχουν προσελκύσει ελέω και των τακτικών επισκέψεων στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας , οι πνευματικές εμπειρίες που έχει βιώσει είναι ουράνιες και μακάρι όλοι να φτάσουμε αν θέλει ο Θεός σε αυτές τις εμπειρίες, έχουν εκδοθεί και κάποια άλλα πνευματικά αναγνώσματα του γερόντος τα οποία δεν αξιώθηκα ακόμα να διαβάσω. Για την τωρινή κατάσταση της υγείας του ξέρω ότι βρίσκεται στην Ορμύλια και τον φροντίζουν τα πνευματικά τέκνα του και απο σένα μόλις μαθαίνω ότι δεν έχει επικοινωνία με τον αισθητό κόσμο κάτι που με θλίβει μεν , θέλημα Θεού δε. Όσο για το μοναστήρι στο Έσσεξ , εύχομαι να το επισκεφτώ λίαν συντόμως.

[dionysisgr]

Αν δωσει ο Θεος και ερθω παλι Αγγλια τον χειμωνα,
να δω το βαφτιστηρι μου, στο Sunderland,
παμε μαζι εαν θελεις στο Εσσεξ, να προσκυνησουμε.

[Savas]

Δεν τίθεται καν θέμα , εύχομαι να δώσει ο Θεός και να πάμε.

[stathis73]

Πολύ μεγάλη οντως μορφή ο γέροντας Αιμιλιανος με πύρινη προσευχή, εχει γραψει πολλά βιβλία οπως η Γνησια σφραγιδα και αλλα πολλα, εξάλου αυτή ηταν και αιτία που ο τωρινός μητροπολίτης μεσογαίας και τότε μοναχός της Ιερας Μονής Οσιου Γρηγορίου την αφησε και πηγε στην διπλανη "αετοφωλια" Ι.Μ.Σ.Π δίπλα σε αυτήν την μεγάλη μορφη που λέγοταν γέροντας αιμιλιανος, τωρα σε αυτο το στάδιο της ζωης του ειναι στο μετοχι στην ορμυλια οπου τον προσεχουν οι ιατροι μοναχες που υπαρχουν εκει.
Ο ΘΕΟΣ ευχομαι να μας δίνει συνέχεια τέτοιους γεροντάδες, να εχουμε την ευχή του.

[Savas]

Απόσπασμα απο το βιβλίο - Λόγος περί νήψεως του γ.Αιμιλανού (Ερμηνεία στον Άγιο Ησύχιο)
Το παρακάτω κείμενο έιναι ένα χωρίο όπου ο γέροντας κάνει αναφορά περί αγρυπνίας εν τω κελλίω. Προσευχή μετά τα μεσάνυχτα.

Επίσης ο ευαγγελιστής Μάρκος στο πρώτο κεφάλαιό του λέγει για τον Κύριον: "Πρωί έννυχα λίαν αναστάς εξήλθε και απήλθεν εις έρημον τόπον κακεί προσηύχετο"(Μαρκ. 1, 35). Το "πρωί" ήταν οι βασικώτερες ώρες της κοινωνίας του Χριστού με τον Πατέρα του. ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ "ΥΠΕΡΩ ΤΩΝ ΒΟΩΝΤΩΝ ΕΝ ΝΥΚΤΙ", για να τους ακούει ο Θεός , και όχι γι' αυτούς που προσεύχονται την ημέρα. Γιατί; Διότι είναι άτονη η ημέρα, αν η νύκτα δεν είναι έντονη. Κατά την διάρκεια δε της πρωίας λαμβάνομε τους καρπούς από τον Θεόν, αγρυπνούντες και αγραυλούντες μέσα στην Εκκλησία. Όταν λοιπόν χάνουμε αυτές τις ώρες, χάνουμε τη ζωή μας. Τα όσα φρικτά και ανόητα ζούμε κάθε ημέρα, αυτό δείχνουν. Περνούν οι μέρες και οι νύκτες μας, και δεν κάνομε τίποτα. Ολόκληρη η ύπαρξίς μας αναλίσκεται, φθείρεται και εξαφανίζεται.
Και πότε γίνεται η σπορά; Το βράδυ, το οψέ. Όταν κανείς χάνει το οψέ, χάνει και την πρωία. Και προσέξτε πως ο πονηρός πετυχαίνει και χάνομε το οψέ. Τελειώνει το Απόδειπνο, που σημαίνει ότι ετοιμαζόμαστε για το οψε, και εμείς κουβεντιάζομε. Μας αρέσει ο περίπατος, μας αρέσουν τα αστεία, μας αρέσουν άλλες δραστηριότητες. Όποιος όμως αφιερώνει την ώρα αυτή σε κοσμικά πράγματα, σε ματαιότητες καθημερινές και φθηνές, πώς μπορεί πηγαίνοντας στο κελί του να αδολεσχήσει με τον Θεόν; Γι' αυτό, εάν ο μοναχός δεν πάει αμέσως μετά το Απόδειπνο στο κελί του, η φυσικότερη συνέπεια είναι να μην ζήσει το οψέ, την ώρα της σποράς.
Οι ώρες 12 με 3, με το Βυζαντινό ωράριο είναι χρήσιμες για μας. Κατόπιν μπορούμε να ξεκουρασθούμε. Μπορούμε επίσης να ξεκουρασθούμε και αποβραδίς, κατά την διάρκεια του οψέ, αλλά στις τρεις ή τέσσερις η ώρα, ή το πολύ πέντε το χειμώνα, να είμαστε ξύπνιοι. Άλλως δεν μπορούμε να ζήσωμε την πρωινή ακολουθία. Εγώ τουλάχιστον αυτό ξέρω από την εμπειρία μου. Ποτέ δεν χορταίνω και ποτέ δεν καταλαβαίνω ακολουθία - την ζω μόνο επιφανειακά, επιδερμικά -, εάν το οψέ μου είναι χαμένο.
Ας ξέρομε λοιπόν ότι η ώρα της λατρείας είναι η ώρα της συγκομιδής μας και ότι έχει μεγάλη σημασία ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΤΑΞΟΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΝΥΚΤΟΣ ΜΑΣ.
Το να παρίσταμαι ενώπιον του Κυρίου άγρυπνος και προσκαρτερών, είναι η δική μου ενέργεια. Το "εποπτεύεσθαι" είναι η ενέργεια του Θεού.

Το "εποπτεύεσθαι" επομένως είναι, πρώτον, η εμπειρία του ανθρώπου ο οποίος ασχολείται με τα θεία και απευθύνεται στον Θεό με την πίστη, την βεβαιότητα και την επίγνωση ότι ο Θεός είναι μαζί του, και αισθάνεται την παρουσία Του. Διότι είναι ποτέ δυνατόν οι οφθαλμοί του Θεού να μη βλέπουν εμένα την ώρα που στέκομαι ενώπιόν του; Εάν όμως θέλω να τον δω εγώ, τότε χάνω αυτό που έχει ανάγκη η ψυχή μου. Δεύτερον, είναι έκφρασις ταπεινοφροσύνης το να λέγω, εγώ παρίσταμαι ενώπιόν σου, Θεέ μου, και σε δες με. Παρίσταμαι δηλαδή ενώπιόν του σαν σκουλήκι, νοιώθωντας εντελώς ανάξιος να τον δω. Ως ανάξιος, μου αρκεί να παρίσταμαι ενώπιόν του και να τον προσκυνώ αοράτως. Σημασία έχει για μένα το ότι με βλέπει Εκείνος. Αυτό με χαροποιεί, αυτό με γεμίζει και με μεθυει. Δεν με ενδιαφέρει το όραμα το δικό μου, το να τον βλεπω εγώ.
Αλλά τι είναι το όραμα του Θεού, το να με κοιτάζει ο Θεός, το εποπτεύεσθαι υπό του Θεού; Είναι η ακτινοβολία των οφθαλμών του, το φως του προσώπου του, ο φωτιμσός που διαλύει το σκότος. Άρα, εφ' όσον ξέρω ότι εποπτεύομαι από τον Θεόν και ότι η εποπτεία του είναι ληψις φωτός, το εποπτεύεσθαι είναι λήψις φωτός, λήψις θεότητος.
Όταν αντιληφθώ πόσο σημαντικό πράγμα είναι αυτό, τότε νοιώθω την ανάγκη να αναζητήσω την νοητή όραση και αίσθηση του Θεού, ώστε παριστάμενος ενώπιόν του να γίνω σιγά σιγά δεκτικό χωρίο της ακτινοβολίας του. Διότι, όταν με βλέπει ο Θεός, είναι αδύνατον η έκχυσις του φωτός του να μη μου γίνει αισθητή. χωρίς να τον βλέπω μπορώ να πω ότι τον βλέπω. Αλλά και αν ακόμη δεν έχω λάβει αυτήν την αίσθηση, και αν ακόμη δεν έχω εθισθεί στην πνευματική ενόραση, και αν ακόμη δεν έχει λεπτυνθεί το εν εμόί όργανο του πνεύματός μου, το μεθύσι που μου δημιουργεί ο Θεός είναι τέτοιο, ώστε λέγω: Ναι, τον βλέπω τον Θεόν.
Μη με ρωτάς λοιπόν λέγει ο άγιος αν μπορείς να πετύχεις και συ αυτά τα κατορθώματα. ΚΑΝΕ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥΤΟ: ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ ΤΗΝ ΝΥΚΤΑ, ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΟΠΤΕΥΕΣΑΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ, ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΕΞΕΤΑΣΕΙ. ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΟΠΤΕΥΕΙΝ. Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΠΟΠΤΕΙΑ, Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΟΥ ΕΝ ΤΩ ΦΩΤΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΟΜΩΣ, ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟΣ, ΑΝΕΤΟΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ, ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ. Πες αποβραδίς το καλησπέρα στον Θεό, ούτως ώστε να σου πει Εκείνος το καλημέρα με την ανατολή του φωτός, και ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙΣ. Ως ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, Η ΝΥΚΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΣΟΥ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΩΝ, ΤΗΣ ΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΕΡΙΣΜΑΤΩΝ.


Το κάτωθι blog είναι ένας πραγματικός θησαυρός στο διαδίκτυο, πολλά εύγε στον δημιουργό του.Τα βιβλία δε ,Ερμηνεία στον Αββά Ησαία και στον Άγιο Ησύχιο(Λόγος περί νήψεως) του γ. Αιμιλιανού χρυσάφι... την ευχή του να έχουμε.

Read more: http://paterikakeimena.blogspot.com/201 ... z1HKEKeQy8

[dionysisgr]

Tυγχανει να εχω μελετησει αρκετα, τα προαναφερομενα νηπτικα βιβλια,
του πατρος Αιμιλιανου του Σιμωνοπετριτου,
δηλαδη τις ερμηνειες, των Αββαδων και Αγιων, Ησαϊα και Ησυχιου,
οπως και αλλα σχετικα κειμενα του σεπτου Γεροντος.

Αξιζει καποιος να τα εχει, και να τα μελετα, οχι απλα να τα διαβαζει.

Να προσπαθει δηλαδη να τα κανει πραξη, οσο ειναι αυτο δυνατο, κατα το μετρο του.

Εκει ακριβως, οπου εκληθη να ζησει και να διακονησει.
Δεν χρειαζεται να παει στην.. Θηβαϊδα, η στο Σινα.

Χωρις βια, και πιεση, χωρις αναμονη και αδημονια,
για καποια προσκαιρα και εφημερα, "απτα" αποτελεσματα, η για την δοξα των ανθρωπων.

Δεν ειναι αυτο το ζητουμενο. Αναζητουμε τον Θεο, το Προσωπο Του, και οχι τα περιξ του Θεου.

Το ζητουμενο λοιπον ειναι, να "σταθουμε", κατενωπιον του Θεου. Οπως λεει ο γ.Αιμιλιανος, να μας "δει", να μας "γνωρισει".

Να δει δηλαδη, την ακεραια κρυφια, καρδιακη προαιρεση μας,
οτι αυτο το μυχιο υλικο προς κατεργασια, εμεις του το παραδιδουμε ακατεργαστο, και του λεμε,
τα "σα εκ των σων", Κυριε, παρε το και κανε το οπως και οτι θελεις, και σωσε με,
απο τον παλαιο εαυτο μου, με εναν λογο.

Ομως,

Πραγματικα εκπλησεται καποιος, πως εν μεσω τετοιας συγχυσεως και διαστροφης των παντων,
στην ξεκαθαρα αντι-πνευματικη εποχη μας,
να πω και την αντιθεη, αφου η συντριπτικη πλειοψηφια, των ανθρωπων,
εαν δεν πιστευει σε τιποτα, στην καλυτερη περιπτωση λατρευει εναν ψευτοθεο, που ειναι το αυτο-ειδωλο της,
ενα ναρκισσιστικο αντιτυπο, των παθων και της ψευτικης ελευθεριας της, και των πασης λογης "απολαυσεων",
εν μεσω της φοβερης δε εκκοσμικευσεως, και του σχολαστικισμου, σε ολα τα επιπεδα της πνευματικης ζωης,
εν τουτοις, επιμενει να συνεχιζεται αδιακοπα,
και μαλιστα να ενδυναμωνεται κιολας,
η συνεχεια της νηπτικης θεωριας και πραξεως, ανα τους αιωνες,
αυτης της ιερης και σωτηριας μυστικης παρακαταθηκης των ασκητων πατερων μας.

Και ειναι αυτο φανερο εργο του Αγιου Πνευματος, που δρα και εργαζεται μυστικα στον ανθρωπο, ολων των εποχων,
που επιθυμει με ολο του το Ειναι, αληθινα να γνωρισει τον Θεον, και να τον Ζησει,
να συμπορευθει μαζι Του, μερα και νυκτα,
ωστε να Τον γνωρισει αληθως και απλανως,
και εως τελους του παροντος βιου, να τελειοποιηθει οσο ειναι δεκτικος, εκαστος εξ'ημων της τελειοτητος,
στο να Τον ακολουθει και να γνωριζει το Θελημα Του, σε καθε στιγμη και περισταση,
να καταστησει δε το δικο του πεπερασμενο θελημα,
συμβατο ολοτελα με του Αγιου Θεου, σε οτι αφορα την σωτηρια Του.

Επι του πρακτεου, θα μπορουσαμε να σημειωσουμε, τα παρακατω,
που απασχολουν, η πρεπει να απασχολουν, οσους αναζητουν, σοβαρα,
την επι-κοινωνια με τον Ζωντα Τριαδικο Θεο μας.

Λενε πολλοι: ενταξει να προσευχηθω, αλλα τι να πω και τι να ζητησω απο τον Θεο; Δεν ξερω.

Προσοχη, δεν μιλαμε εδω, για τα αναγνωσματα, τις ακολουθιες, τον κανονα,
αλλα μιλαμε ξεκαθαρα για την προσωπικη, εν διαλογω, -την υποστατικη-, προσευχη μας, προς τον Θεο.

Ενωπιος ενωπιω. Εκει που αρχιζουν τα δυσκολα..

Το πρωτο που ερχεται λοιπον, στο μυαλο καποιου, ειναι να του λυθει καποιο προβλημα,
και δεν ειναι αυτο φυσικα κατακριτεο, ισα, ισα,
εαν δεν στραφει ο ανθρωπος στον Θεο, οταν κινδυνευει, απο καθε λογης κινδυνο,
που αλλου θα πρεπει να στραφει;

Καλο και ωφελιμο και αγιο, λοιπον ειναι αυτο, και πρεπει ολοι να το πραττουν,
οχι μονο για τους ιδιους, και τους οικειους τους,
αλλα να προσευχονται θερμα και να παρακαλουν για τους αλλους, πραγμα πολυ πιο τελειο και Ευαγγελικο.

Επειτα, καποιος αλλος, δεν εχει κανενα προς το παρον, προβλημα, και λεει, θα προσευχηθω,
να ευχαριστησω, τον Θεο, και Πατερα μου, και να Τον δοξολογησω,
για οσα μου δινει, και που αλλοι πολλοι, τα στερουνται.

Ακομα πιο καλο και αγιο αυτο.

Διοτι η ευχαριστια και η δοξολογια ειναι ανωτερες, και ευγενεστερες,
απο τις δεησεις και τις παρακλησεις, για διαφορα αιτηματα.

Ομως υπαρχει και το ουσιωδεστερο, το τελειοτερο, και το αναγκαιοτερο ολων.

Ποιο ειναι αυτο;

Ειναι το να ζητουμε τον ΙΔΙΟΝ τον Θεο.

Διοτι καθε καλο, η κακο, καθε περισταση και συγκυρια της ζωης μας,
αλλα και η υπαρξη μας η ιδια, ειναι για να μας κατευθυνουν στην Προσωπικη μας, και καθολικη μας ενωση μετα του Θεου.

Δηλαδη η κεντρικη ιδεα ας πουμε, το νοημα του ολου πραγματος, ειναι οτι εχουμ πλασθει και κληθει στην υπαρξη,
για τον Θεο. Ζουμε και υπαρχουμε για τον Θεο. Ανασαινουμε και περπαταμε για τον Θεο. Υπαρχουμε για τον Θεο.

Ολα τα υπολοιπα, ειναι "παρηγοριες", και "παρακλησεις", με την εκκλησιαστικη εννοια, φυσικα, παντα,
και εμψυχοι αλλα και αψυχοι παραμυθητικοι λογοι, του Θεου, που μας καλει καθε στιγμη σε ΔΙΑΛΟΓΟ μαζι Του.

Αυτο ουδολως υποβιβαζει τους γυρω και τα γυρω μας. Αντιθετως τα αναβιβαζει σε μεσα για την σωτηρια μας εν Χριστω.

Κανεις δεν σωζεται ατομικα, αγνοωντας τους γυρω του, και την κτιση. Στην πραγματικοτητα ακομα και ο πιο "ακραιος" ερημιτης,
που εχει να δει ανθρωπο 70 χρονια, εχει ηδη προσλαβει υποστατικα, τους παντες και τα παντα, στην προσευχη του, και την υπαρξη του.

Ετσι κατα μια αναλογια, και κατα το μετρο μας, οφειλουμε να σταθουμε τις νυκτερινες ιδιαιτερα ωρες,
κατενωπιον του Θεου, γυμνοι και τετραχηλισμενοι απο καθετι ολογυρα μας.

Εκει, κατα μονας, μεσα στην ιερη ησυχια, την εξωτερικη, αλλα προπαντων την εσωτερικη,
θα δωσουμε στον Θεο, την παρουσια μας, ωστε να αρχισει ενας υποστατικος διαλογος.

Κοιταξε Θεε μου, εγω ειμαι τωρα εδω, και παρακαλω, ευχαριστω, δοξολογω,
ΑΛΛΑ περα και πανω απο ολα, και κυριως επιθυμω ΕΣΕΝΑ!

Εσενα, Τον Κυριο μου, και Τον Θεο μου.
Και η επιθυμια αυτη, συνεχως θα προαγεται και θα αναγεται σε ποθο και αμοιβαια ενωση.

Αυτο γινεται, ακομα και εαν δεν εχει ιδιαιτερα "εξωτερικα" και "θαυμαστα" γνωρισματα.

Δεν χρειαζονται ουτε πολλα λογια, ουτε κανενος ειδους, τακτικες και πιεση.

Υπαρχει ο Θεος, που κανει το μεγιστο, και εμεις με την ευχουλα, προφορικα, νοερα, καρδιακα,
θα κανουμε το ελαχιστο, Εκεινος θα το Ευλογησει, και θα συν-εργαστουμε μαζι Του, για την προκοπη μας,
για την μυστικη και αιωνια, ενωση μας, και την ζωη μας, μαζι Του, αρκει να το θελουμε αληθινα.

Η ενωση αυτη, γινεται αθορυβα, μυστικα, αργα, θα φτασει δε να παρει μια ζωη ολοκληρη, και οχι μονον.

Ομως θα γινει, θα γινει, οπωσδηποτε, εαν το επιθυμουμε αληθινα.

Πρωτος το θελει ο Θεος, απειρως και αμετακλητως.
Αρκει λοιπον να το θελησουμε και εμεις.

Διοτι: "Πιστὸς, μὲν ὁ Κύριος, ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις, αὐτοῦ".

Στο χερι μας ειναι, να το προσπαθησουμε..

[Dimitris39]

Θα ερθω και εγω με τον Σταθη να σας δειρουμε

[Savas]

Ας προσπαθήσει ο καθένας κατά τα μέτρα του, πρό παντων χωρίς βιασύνη, υπομονή νομίζω χρειαζόμαστε άπλετη.... πάντως οι λόγοι του γέροντα, είναι μια αφανής προσφορά του ιδίου και φυσικά του μοναστηριού στον κόσμο.
Σε ομιλία του δικαίου Εφραίμ σκήτης αγ. Ανδρέα, έλεγε ο πατήρ Εφραίμ ότι ο γ.Αιμιλιανός του είχε εκμυστηρευτεί , πριν αρρωστήσει και μεταφερθεί στην Ορμύλια, πως είχε χάσει την όραση του απο το ένα μάτι, λόγω των πολλών δακρύων , προφανώς.. απο τους τελευταίους νηπτικούς πατέρες της εποχής μας λοιπόν και σε τί δοκιμασία τον έβαλε ο Θεός...ποιος ξέρει τι περιμένει τον καθένα μας!