Κατάκριση..

[paulina]

Διηγείτο ο πολυσέβαστος ιερομόναχος Ε, ερημίτης των Κατουνακίων.
Κάποιος αδελφός μου είπε για την κατάκριση. "Κατακρίνω πολύ, πώς να αποφύγω την κατάκριση;" Και του είπα. Όταν πρόκειται να μιλήσεις για ένα πρόσωπο, λέγε. Τώρα είναι παρών. Πάρε παράδειγμα εσένα π.χ. όταν είσαι παρών, δεν σε κατακρίνει ο άλλος, όταν είσαι απών, σε κοπανάει στο κεφάλι σε κατακρίνει. Θυμάμαι ότι όταν ζούσε ο Γέροντας, τον κατέκρινε σε κάτι. Πήγα το βράδυ να κάνω προσευχή. Βλέπω ντουβάρι, δεν μπορώ να προχωρήσω την ευχή. Κύριε Ιησού...Κύριε Ιησού...δεν προχωρά κάπου έχω σφάλει σκέπτομαι, κάπου έχω αμαρτήσει. Λοιπόν; Την προηγούμενη μέρα που πήγα, τι έκανα, τι μίλησα, τι έπραξα; Το βρήκα είχα κατακρίνει τον Γέροντα μου. Η άλλη μέρα ήταν Κυριακή και έπρεπε να λειτουργήσω. Ο παπάς εδώ τάχη δογματικά. Πρέπει να λειτουργήσει. Εκτός αν έχει κώλυμα. Τώρα τι να κάνω; Προσευχή. Θεέ μου, συγχώρεσε με. Θεέ μου έσφαλα. Συγχώρεσε με ζητώ συγγνώμη. Τίποτα. Καλά για μένα δεν έχει συγχωρέσει, δεν υπάρχει "ευλόγησον"; Εφόσον σε λύπησα, "ευλόγησον". Οφείλω να έχω το "Θεός σχωρές" Τίποτα. Μα ο Πέτρος Σε αρνήθηκε τρεις φορές και τον συγχώρεσες. Εγώ δεν σε αρνήθηκα. Κατέκρινα τον Γεροντά μου. Ε τώρα, βάζω κι εγώ μετάνοια. Μετανόησα και ζητώ συγχώρηση. Τίποτα. Λέγοντας αυτά έπιασα πάλι το κομποσχοίνι. Τίποτα. Δεν προχωρά η προσευχή. Άρχισα τα κλάματα. Έβγαιναν τα δάκρυα ποτάμι. Δεν είναι τόσο να κατακρίνεις ένα ξένο, όσο να κρίνεις τον Γεροντά σου. Αλίμονο σου. Κατακρίνεις τον ίδιον τον θεό. Άρχισα τα κλάματα. Τρεις ώρες έφαγα. Μια ακολουθία της Κυριακής είναι τρεις ώρες. Άρχισα τα κλάματα. Θεέ μου, Θεέ μου δεν υπάρχει για μένα "ευλόγησον" ο Θεός του ελέους και της ευσπλαχνίας είσαι. Και εμένα δεν με συγχωράς. Εγώ σου λέω "ευλόγησον". Και η όσια Μαρία η Αιγύπτια όταν μετανόησε την συγχώρησες, και πολλοί άγιοι ήσαν αμαρτωλοί, αλλά τους συγχώρεσες. Και Νεομάρτυρες που είχαν γίνει Τούρκοι τους συγχώρεσες και τους ελέησες. Για μένα δεν υπάρχει έλεος δεν υπάρχει συγχώρηση; Τρεις ώρες έφαγα. Έκανα την ακολουθία της Κυριακής με δάκρυα. Στο τέλος βλέπω μια ειρήνη, μια χαρά μέσα μου. Άρχισα τότε. ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ. Ηρέμησα. Και έτσι προχώρησα στην λειτουργία. Αλλιώς δεν μπορείς να προχωρήσεις στη λειτουργία. Η κατάκριση είναι μεγάλο αμάρτημα. Φεύγει η χάρις δίχως να το καταλάβεις. Φοβερό αμάρτημα. Του Χριστού την κρίση την παίρνεις εσύ, και έπειτα γίνεσαι αντίχριστος.
(Από το Αθωνικό Γεροντικό)

[efraim21]

To να προσβάλω και να βρίσω κάποιον είναι λάθος και παράβαση.Ο Χριστός όμως όταν κάποτε ρωτήθηκε γιά τον Ηρώδη είπε <<πείτε σ αυτή την αλεπού>>.
Άλλη φορά αποκάλεσε τον μεγαλύτερο μαθητή του τον Πέτρο σατανά,<<είπαγε οπίσω σατανά>>.'Αλλοτε αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμυβών που τους
έδιωξε από τον ναό με φραγγέλιο!!Μήπως αδελφοί έχουμε πέσει σε μιά πλανεμένη αγαπολογία που δεν μας αφήνει να αρθρώσουμε ομολογητικό λόγο?
Δηλαδή δεν μπορούμε να πούμε σε κάποιον ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό? Όπως έκανε ο Πρώτος Διδάσκαλος αλλά να μην αντιδρούμε. Μήπως έχουμε
μπερδέψει τον χριστιανισμό με την νιρβάνα η την ευδαιμονία?

[michail]

[paulina]

To να προσβάλω και να βρίσω κάποιον είναι λάθος και παράβαση.Ο Χριστός όμως όταν κάποτε ρωτήθηκε

Ο Χριστός που είναι Θεός, Δημιουργός και Κριτής. Εμείς τι είμαστε για να κατακρίνουμε τον άλλον; Ισάξιοι; Όχι.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής το λέει ξεκάθαρα:
Οι άνθρωποι έπαψαν να κλαίνε τις αμαρτίες τους, πήραν την κρίση από τον Υιό του Θεού και σαν αναμάρτητοι, διατυπώνουν κρίσεις ο ένας για τον άλλο και αλληλοκαταδικάζονται. Ο ουρανός εκπλήσσεται γι' αυτό και η γη φρίττει. Αυτοί όμως, όντως αναίσθητοι, ούτε καν ντρέπονται.

Επίσης ο άγιος Ιωάννης της κλίμακος:
Είδα μερικούς να πέφτουν στα κρυφά σε λογής-λογής βαριά παραπτώματα, τα οποία ποτέ δεν έρχονται στο φως. Έχουν όμως την αναίδεια, με τη φαινομενική υπόληψη της καθαρότητάς τους, να επεμβαίνουν σ' αυτούς που φταίνε σε μικροπράγματα και να τα φανερώνουν.

Ο ίδιος:
Το να κρίνει κανείς είναι ένα αδιάντροπο άρπαγμα του αξιώματος του Θεού.

Ο Κύριος έδωσε σε μας την εντολή "Μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε"
Τι παραπάνω από αυτό;

Μήπως αδελφοί έχουμε πέσει σε μιά πλανεμένη αγαπολογία που δεν μας αφήνει να αρθρώσουμε ομολογητικό λόγο?

Τι εννοείς με αυτό; Κατακρίνοντας τον πλησίον αρθρώνουμε ομολογιακό λόγο;;;

Δηλαδή δεν μπορούμε να πούμε σε κάποιον ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό?

Φυσικά και μπορούμε. Άλλο όμως να έρθεις και να μου πεις αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό κι άλλο να έρθω εγώ σε σένα και να κατακρίνω και να σχολιάζω αρνητικά, επικριτικά και με εμπάθεια κάποιον τρίτο που δεν είναι παρόν.

************************************************************************************************************************************

Άκουσε κάποιος από τους Αγίους Πατέρες ότι ένας αδελφός έπεσε στο αμάρτημα της πορνείας και είπε: "Ω, άσχημα έκανε". Μετά από λίγες μέρες πεθαίνει ο αδελφός και πάει άγγελος του Θεού με την ψυχή του αδελφού στον Γέροντα και του λέει: "Δες αυτόν που κατέκρινες, πέθανε. Πού παραγγέλλεις να τον βάλω, στη Βασιλεία του Θεού ή στην κόλαση;" Μετά απ’αυτό, μέχρι την ώρα του θανάτου του ο Γέροντας ζητούσε ασταμάτητα από τον Θεό με δάκρυα και πόνο πολύ να τον συγχωρήσει.
Από το Γεροντικό)

[efraim21]

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΗΠΩΣ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΛΟΓΟ ΤΟΝ ΑΠΟΜΟΝΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ?ΑΝ ΔΕΝ ΑΘΡΩΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΛΟΓΟ ΕΧΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ?ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΡΙΝΩ?
ΜΗΠΩΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΟΕΙ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΚΡΙΣΗ?ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ Η ΟΧΙ?
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΛΘΑ ΝΑ ΦΕΡΩ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗ ΓΗ? ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ.
ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΙΑ ΣΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ?ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ?ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΑΣΧΗΜΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
ΜΗΠΩΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ ΒΟΥΒΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΚΙΟΛΑΣ
ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΒΟΥΒΟΥΣ ΝΑ ΜΗ ΠΩ ΚΑΙ ΕΞ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΚΟΥΦΟΥΣ.ΔΕΝ ΛΕΩ ΠΡΩΤΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΥΛΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΠΑΡΡΗΣΙΑ? ΠΩΣ ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ
ΑΡΕΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΘΕΙΣΤΕΣ?ΜΗΠΩΣ ΒΑΛΑΜΕ ΦΙΜΩΤΡΟ ΚΑΙ ΓΙΝΑΜΕ ΧΛΙΑΡΟΙ?Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΟΤΑΝ ΡΩΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΜΑΡΚΙΩΝΑ ΑΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ <<ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΩΣ ΠΡΩΤΟΤΟΚΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ.>>ΥΠΗΡΧΕ ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑΝΑΝΤΖΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ.ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑΜΕ ΕΩΣ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ.ΕΔΩ ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ Η ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΒΟΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΥΡΟΥΝ
ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΥΜΑΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ?ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΕΝΟΩ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ.

[paulina]

Δεν μπορώ να καταλάβω τι σχέση έχουν όλα αυτά που λες, με την κατάκριση και όλα όσα έχει πει ο ίδιος ο Χριστός και οι Πατέρες της Εκκλησίας για το θέμα αυτό.

Το να μιλήσει η εκκλησία, εσύ, εγώ, αυτός για τα κακά αυτού του κόσμου δεν έχει σχέση με την κατάκριση του πλησίον που εμπεριέχει κακία, υπερηφάνεια, εμπάθεια, εγωισμό κλπ.κλπ. Άλλο είναι μιλήσει κάποιος για την αίρεση κι άλλο για τον αιρετικό. Άλλο για την αμαρτία κι άλλο για αυτόν που την πράττει.

Στο γεροντικό λέει το εξής:

Γέροντα, εύκολα κρίνω και κατακρίνω.
- Η κρίση που έχεις, είναι φυσικά, χάρισμα που σου έδωσε ο Θεός, αλλά την εκμεταλλεύεται το ταγκαλάκι και σε κάνει να κατακρίνεις και να αμαρτάνεις. Γι’ αυτό, μέχρι να εξαγνισθεί η κρίση σου και να έρθει ο θείος φωτισμός, να μην την εμπιστεύεσαι. Όταν κανείς ασχολείται με τους άλλους και τους κρίνει, ενώ ακόμα δεν έχει εξαγνισθει η κρίση του, πέφτει συνέχεια στην κατάκριση.

Αυτή είναι η κατάκριση...
Κι εδώ viewtopic.php?f=14&t=14312 αν θέλεις διάβασε τις διαφορές κρίσης και κατάκρισης.

[paulina]

Έλεγαν για τον αββά Μάρκο τον Αιγύπτιο ότι έμεινε τριάντα χρόνια χωρίς να βγει απ΄ το κελί του. Ο πρεσβύτερος συνήθιζε να πηγαίνει και να του κάνει την Θεία Λειτουργία. Ο διάβολος όμως βλέποντας την ενάρετη υπομονή του ανδρός, σοφίστηκε να τον ρίξει στον πειρασμό της κατάκρισης. Έτσι έκανε κάποιον δαιμονισμένο να πάει στον Γέροντα για να του ζητήσει τάχα την προσευχή του. Αυτός λοιπόν ο δαιμονισμένος πριν από κάθε άλλο λόγο είπε στον Γέροντα: "Ο πρεσβύτερός σου μυρίζει αμαρτία. Μην τον αφήσεις άλλη φορά νά ’ρθει κοντά σου". Και ο θεόπνευστος άνθρωπος του είπε: "Παιδί μου, όλοι τη βρωμιά την πετούν έξω και εσύ μου την έφερες εδώ; Η Γραφή λέει: Μην κρίνετε για να μην κριθείτε (Ματθ. 7,1). Αλλά αν είναι αμαρτωλός ο Κύριος θα τον σώσει. Είναι μάλιστα γραμμένο στην Αγία Γραφή: Να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον για να θεραπευθείτε (Ιακ. 5,16). Και πάνω στον λόγο αυτό, προσευχήθηκε και έδιωξε τον δαίμονα από τον άνθρωπο και τον έστειλε υγιή.
Όταν λοιπόν ήρθε ο πρεσβύτερος, όπως συνήθιζε, τον υποδέχθηκε ο Γέροντας μετά χαράς. Ο Θεός που γνώριζε την ακακία του Γέροντα, του έδειξε θαυμαστό σημάδι. Όταν ήρθε η ώρα να σταθεί ο πρεσβύτερος μπροστά στην αγία Τράπεζα, όπως ο ίδιος ο Γέροντας το περιέγραψε, "είδα άγγελο Κυρίου να κατεβαίνει από ψηλά και έβαλε το χέρι του στο κεφάλι του κληρικού και έγινε ο κληρικός σαν ένας στύλος φωτιάς. Και εγώ καθώς έμεινα έκπληκτος από το θέαμα, άκουσα μια φωνή να μου λέει: Άνθρωπε γιατί εκπλήττεσαι μ’ αυτό που γίνεται; Εάν ένας επίγειος βασιλιάς δεν θ’ αφήσει τους μεγιστάνες του να στέκονται μπροστά του ρυπαροί, αλλά μόνο αν έχουν επίσημη περιβολή πόσο περισσότερο η θεία δύναμη δεν θα καθαρίσει τους λειτουργούς των αρρήτων μυστηρίων, όταν στέκονται μπροστά στην άφατη δόξα;" Έτσι ο γενναίος του Χριστού αθλητής ο Μάρκος ο Αιγύπτιος, αναδείχθηκε μεγάλος και έγινε άξιος του χαρίσματος αυτού, επειδή δεν κατέκρινε τον κληρικό.
(Από το Γεροντικό)

Ρώτησε ένας αδελφός τον αββά Ποιμένα: "Τι να κάνω πού όταν πάω να κάνω την πνευματική μου εργασία με
κυριεύει η αμέλεια;" Κι ο Γέροντας του είπε: "Να μην εξευτελίσεις κανέναν ούτε να τον κατακρίνεις. Κανέναν να μην
κατηγορήσεις και ο Θεός θα σου δώσει ανάπαυση και η πνευματική σου εργασία θα γίνεται ήρεμα".
(Από το Γεροντικό)

Είπε ένας Γέροντας: "Τίποτε δεν παροργίζει τόσο τον Θεό και τίποτε δεν απογυμνώνει τόσο τον άνθρωπο από τη χάρη, ώστε να φτάσει και σε εγκατάλειψη από μέρους του Θεού, όσο το να κατηγορεί τον πλησίον του ή να τον κατακρίνει ή να τον εξουθενώνει. Και είναι τόσο βαρύτερη η κατάκριση από κάθε άλλη αμαρτία, ώστε ο ίδιος ο Χριστός λέει: "Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι που έχεις στο μάτι σου και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι πού βρίσκεται στο μάτι του αδελφού σου".
Παρομοίασε δηλαδή το αμάρτημα του πλησίον με το σκουπιδάκι, ενώ την κατάκριση με το δοκάρι.
Είναι τόσο κακό το να κατακρίνει κανείς, σχεδόν ξεπερνά κάθε αμαρτία. Επομένως τίποτε δεν είναι βαρύτερο, αδελφοί μου, ούτε χειρότερο από το να καταδικάσουμε ή να εξουθενώσουμε τον πλησίον. Γιατί να μην προτιμούμε να κατακρίνουμε τον εαυτό μας; Και εννοώ τα κακά τα δικά μας πού καλά τα γνωρίζουμε και για τα οποία πρόκειται να δώσουμε λόγο στον Θεό. Γιατί αρπάζουμε το δικαίωμα της κρίσης του Θεού; Τι θέλουμε από το πλάσμα του, τι θέλουμε από τον πλησίον; Τι ζητάμε από τα βάρη του άλλου; Έχουμε, αδελφοί, τι να φροντίσουμε. Ο καθείς ας προσέχει τον εαυτό του και τις δικές του κακίες. Η εξουσία να δικαιώνει και να καταδικάζει, ανήκει μόνο στον Θεό, που γνωρίζει και την κατάσταση του καθενός και τη δύναμη, τον τρόπο της ζωής και τα χαρίσματά του, την ιδιοσυγκρασία και τις ικανότητές του, ανήκει στον Θεό που κρίνει ανάλογα με το καθένα απ΄ αυτά, όπως ο ίδιος
μόνος τα γνωρίζει".
(Από το Γεροντικό)

[paulina]

Είπε ένας Γέροντας: "Τίποτε δεν παροργίζει τόσο τον Θεό και τίποτε δεν απογυμνώνει τόσο τον άνθρωπο από τη χάρη, ώστε να φτάσει και σε εγκατάλειψη από μέρους του Θεού, όσο το να κατηγορεί τον πλησίον του ή να τον κατακρίνει ή να τον εξουθενώνει. Και είναι τόσο βαρύτερη η κατάκριση από κάθε άλλη αμαρτία, ώστε ο ίδιος ο Χριστός λέει: "Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι που έχεις στο μάτι σου και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι που βρίσκεται στο μάτι του αδελφού σου (Λουκ. 6,42). Παρομοίασε δηλαδή το αμάρτημα του πλησίον με το σκουπιδάκι, ενώ την κατάκριση με το δοκάρι. Είναι τόσο κακό το να κατακρίνει κανείς, σχεδόν ξεπερνά κάθε αμαρτία.
Επομένως τίποτε δεν είναι βαρύτερο, αδελφοί μου, ούτε χειρότερο από το να καταδικάσουμε ή να εξουθενώσουμε τον πλησίον. Γιατί να μη προτιμούμε να κατακρίνουμε τον εαυτό μας; Και εννοώ τα κακά τα δικά μας που καλά τα γνωρίζουμε και για τα οποία πρόκειται να δώσουμε λόγο στον Θεό. Γιατί αρπάζουμε το δικαίωμα της κρίσης του Θεού; Τι θέλουμε από το πλάσμα του, τι θέλουμε από τον πλησίον; Τι ζητάμε από τα βάρη του άλλου; Έχουμε, αδελφοί τι να φροντίσουμε. Ο καθείς ας προσέχει τον εαυτό του και τις δικές του κακίες, Η εξουσία να δικαιώνει και να καταδικάζει, ανήκει μόνο στον Θεό, που γνωρίζει και την κατάσταση του καθενός και τη δύναμη, τον τρόπο της ζωής και τα χαρίσματά του, την ιδιοσυγκρασία και τις ικανότητες του, ανήκει στον Θεό πού κρίνει ανάλογα με το καθένα απ’ αυτά, όπως ο ίδιος μόνος τα γνωρίζει".
(Από το Γεροντικό)


Έλεγε στους επισκέπτες του ο απλούστατος Διονύσιος μοναχός γέρων Δαβίδ περί του κακού της κατακρίσεως. Πρόσεχε, να μην λες ο τάδε κάνει τούτο και ο άλλος εκείνο. Γιατί έτσι θα χάσης την Χάρη του Χριστού. Και γάιδαρο να τον δεις κάποιον, να μην τον κοροϊδέψεις. Αγάπα τον πλησίον όπως τον εαυτό σου, έτσι λέει ο Χριστός.
(Από το Αθωνικό Γεροντικό)

Είπε γέρων μοναχός: Πάντα στις κρίσεις να βάζετε ένα ερωτηματικό. Δενξέρουμε τι μπορεί να συμβαίνει.
(Από το Αθωνικό Γεροντικό)

[paulina]

Όταν κάποιος αδελφός θέλει να πάει να συναντήσει έναν αδελφό, ο δαίμονας της κατακρίσεως ή πηγαίνει πιο μπροστά απ' αυτόν εκεί ή έρχεται μαζί του στον αδελφό.
(Από το Γεροντικό)

Ένας αδελφός ρώτησε κάποιον γέροντα: "Πώς έρχεται ο φόβος του Θεού στις ψυχές;"
Ο γέροντας απάντησε: "Αν ο άνθρωπος έχει την ταπείνωση και την ακτημοσύνη και το να μην κρίνει τους άλλους, θα' ρθει ο φόβος του Θεού σ' αυτόν".
(Από το Γεροντικό)

Είπε ένας γέροντας: "Ακόμη και μπροστά σου να σίγουρα αμαρτήσει κάποιος, μην τον κρίνεις, αλλά έχε τον εαυτό σου περισσότερο αμαρτωλό από αυτόν. Διότι την αματρία του την είδες, την μετάνοιά του όμως δεν την είδες".
(Από το Γεροντικό)

Όπως ο νεκρός δεν τρώει, έτσι και ο ταπεινόφρων δεν μπορεί να κρίνει άνθρωπο κι αν ακόμη τον δεν να προσκυνάει είδωλα.
(Αββάς Λογγίνος)

Όποιος θέλει να νικήσει το πνεύμα της καταλαλιάς, ας επιρίπτει την κατηγορία όχι στον άνθρωπο που αμάρτησε, αλλά στον δαίμονα που τον έσπρωξε στην αμαρτία. Διότι κανείς δεν θέλει ν ααμαρτήσει στον Θεό, μολονότι όλοι αυτοπροαίρετα αμαρτάνουμε.
(Από το Γεροντικό)

[stathis73]

Είπε ένας γέροντας: "Ακόμη και μπροστά σου να σίγουρα αμαρτήσει κάποιος, μην τον κρίνεις, αλλά έχε τον εαυτό σου περισσότερο αμαρτωλό από αυτόν. Διότι την αματρία του την είδες, την μετάνοιά του όμως δεν την είδες".
(Από το Γεροντικό)



Ποσο σημαντικα λογια και ποσο μας αφορουν ολους που το μονο που κανουμε ειναι να κατακρινουμε