Διαφορές κρίσης και κατάκρισης.

[ψυχουλα]

1. Από την ιστοσελίδα του Βατοπαιδίου:

Άλλο η κρίση κι’ άλλο η κατάκριση!

Επειδή ό Κύριος άλλοτε μεν λέγει: «Μην κατακρίνετε και δεν θα κατακριθείτε από το Θεό», άλλοτε δε προστάζει να κρίνουμε δίκαια «Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνετε»(Ιω. 7,24), συνάγεται ότι δεν απαγορεύεται εξολοκλήρου να κρίνουμε, αλλά διδασκόμαστε ότι η μία κρίση από την άλλη είναι διαφορετική.

Ο Απόστολος Παύλος μας έδειξε καθαρά σε ποιές περιπτώσεις πρέπει να κρίνουμε και σε ποιές όχι.

Γιατί ως προς εκείνα μεν που ανήκουν στη διάκριση του καθενός και δεν διατάσσονται από τη Γραφή είπε: «Συ λοιπόν γιατί κατακρίνεις τον αδελφό σου;» (Ρωμ. 14,10), και «Ας μην κατακρίνουμε πλέον ο ένας τον άλλον» (Ρωμ. 14,13).

Ως προς εκείνα δε που δυσαρεστούν το Θεό, καταδίκασε εκείνους που δεν κρίνουν και ο ίδιος διατύπωσε την κρίση του με τα έξης λόγια: «Γιατί εγώ, αν και είμαι απών σωματικά, είμαι όμως παρών ανάμεσα σας με το πνεύμα μου, έχω πλέον κρίνει και καταδικάσει, σαν να ήμουνα παρών, αυτόν που έχει διαπράξει τη φοβερή αυτή αμαρτία (να συζεί με τη μητρυιά του). Να συναχθείτε λοιπόν στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού όλοι σας και σεις και το πνεύμα μου μαζί με τη δύναμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να παραδώσουμε αυτόν τον άνθρωπο στο σατανά (με την αποκοπή του από την Εκκλησία), για να τιμωρηθεί σκληρά το σώμα του, ώστε να σωθεί η ψυχή του κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ.5,3-5).


Συνεπώς, αν κάτι ανήκει στη δική μας διάκριση ή είναι αμφίβολο, δεν πρέπει να κρίνουμε γι’ αυτό τον αδελφό, σύμφωνα με το λόγο του Αποστόλου Παύλου που αναφέρεται σ’ εκείνα που αγνοούμε: «Ώστε μη σπεύδετε να κάνετε κρίσεις πρόωρα, έως ότου έλθει ο Κύριος, που θα φωτίσει και θα αποκαλύψει όσα είναι κρυμμένα στο σκοτάδι και θα φανερώσει τις επιθυμίες των καρδιών» (Α’ Κορ.4,5).

Είναι δε απαραίτητη ανάγκη να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα του Θεού, για να μη δεχθεί μαζί με τον ένοχο κι εκείνος που σιωπά (και δεν διαμαρτύρεται) την οργή του Θεού, εκτός εάν, επειδή κάνει τα ίδια με τον κατηγορούμενο, δεν έχει παρρησία να κρίνει τον αδελφό του (τον πλησίον), ακούγοντας τον Κύριο που λέγει: «βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου και τότε θα δεις καθαρά, ώστε να βγάλεις (με προσοχή και αγάπη) το αχυράκι από το μάτι του αδελφού σου» (Ματθ.7,5).

Σε δυό περιπτώσεις κατά τη γνώμη μου, επιτρέπεται να πούμε κάτι κακό για κάποιον: Όταν υπάρχει ανάγκη να συσκεφτεί κανείς με άλλους πεπειραμένους πως θα διορθωθεί εκείνος που αμάρτησε, κι’ όταν χρειαστεί να προφυλάξουμε εκείνους που από άγνοια μπορούν πολλές φορές να συναναστραφούν με κάποιον κακό, σαν να ήταν καλός. Γιατί ο απόστολος Παύλος παρήγγειλε να μη συναναστρέφεται κανείς με ανθρώπους τέτοιου είδους (Β’ Θεσ. 3,14), για να μη δεχθεί κάποτε αγχόνη στην ψυχή του.

Δηλαδή να κάνουμε αυτό που βρίσκουμε ακριβώς, ό,τι έκαμε ο ίδιος Απόστολος γράφοντας στον Τιμόθεο: «Αλέξανδρος ο χαλκουργός μου προξένησε πολλά κακά. Απ’ αυτόν να φυλάγεσαι και συ, γιατί εναντιώθηκε πολύ στο κήρυγμά μου» (Β Τιμ.4,14).

Εάν λοιπόν δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη, σαν την παραπάνω, εκείνος που κατακρίνει με σκοπό να συκοφαντήσει και να διασύρει, είναι επικριτής, ακόμη κι’ όταν είναι αληθινό αυτό που λέγει.

(Μ. Βασιλείου, «ΟΡΟΙ ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΟΜΗΝ»)

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/ ... %83%CE%B7/

2. Απο την Ορθοδοξη Χριστιανικη Γωνιά:


Η κρίση και η κατάκριση των αμαρτωλών
Εκείνο πού πρέπει να κατανοηθεί, κατ' αρχήν, είναι η διαφορά πού υπάρχει ανάμεσα στην «κρί­ση» και την «κατάκριση».


Κρίση είναι η δυνατότητα πού το χάρισμα της λογικής λειτουργίας (του νου), δίνει στον κάθε άνθρωπο να κρίνει πρόσωπα, πράγματα και κατα­στάσεις. Η κρίση, επομένως, ως δεδομένη πνευματι­κή λειτουργία της ανθρώπινης φύσης είναι όχι μόνο νόμιμη, αλλά και απαραίτητη. Ο άνθρωπος πρέπει να χρησιμοποιεί την κρίση της νοητικής του λειτουργίας για να κρίνει όσα συμβαίνουν γύρω του, αλλά και να διακρίνει ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο, το καλό και το αμαρτωλό. Ο άκριτος άνθρωπος είναι μισός άνθρωπος. Ο απόστολος Παύλος συνιστά χαρακτη­ριστικά: «Π ά ν τ α δοκιμάζεται (κρίνετε), το καλόν κατέχετε» (επιλέγετε το καλό, Α' Θεσ. ε' 21).


Κατάκριση είναι η υπέρβαση των ορίων της κριτικής. Όταν, δηλαδή, κάποιος δεν κρίνει απλώς την πράξη ή τις πράξεις ενός άλλου, αλλά ταυτόχρο­να καταδικάζει και χαρακτηρίζει και το πρόσωπ ο. Π.χ. Το να θεωρήσει κανείς την κλοπή πού διέπραξε ένας άνθρωπος ως κακή και αμαρτωλή πράξη, αυτό είναι σωστή κρίση και κριτική. Και αντί­θετα, το να θεωρήσει την κλοπή ως μια φυσική και αδιάβλητη ενέργεια, θα ήταν λαθεμένη κρίση και κριτική.


Όταν, όμως, εκτός της κρίσης της κλοπής, ως κακής πράξης, προχωρήσει κανείς και χαρακτηρίσει τον διαπράξαντα την κλοπή ως κλέφτη, τότε περιπίπτει στο αμάρτημα της κατάκρισης. Διότι, στην περίπτωση αυτή, ο κρίνων δεν περιορίζεται απλώς στην κρίση της κακής πράξης, αλλά μεταβάλλεται και σε δικαστή του αμαρτήσαντος, τον οποίο καταδικάζει επί κλοπή και τον χαρακτηρίζει, ως κλέφτη. Αυτό, όμως, το δικαίωμα δεν το έχει κανείς, ως άτομο. Τα αμαρτάνοντα πρόσωπα δικάζο­νται, καταδικάζονται και χαρακτηρίζονται ή από την ανθρώπινη δικαιοσύνη (τα νόμιμα δικαστήρια) ή τη δικαιοσύνη του Θεού.


http://www.gonia.gr/gonia.php?article=2704

[Captain Yiannis]

Καλόν θα ήταν να μην κρίνουμε ούτε και να κατακρίνουμε κανένα.
Διότι εκτιμώ , ότι δεν είναι σίγουρο ότι έχουμε όλα τα στοιχεία, γιά να βγάλουμε μία απόφαση γιά οποιονδήποτε επάνω στην Γη.
Το μόνο που θα μπορούσαμε ίσως να κάνουμε , κατά την ταπεινή μου άποψη , είναι να ελέγξουμε κάποιον
γιά κάτι λανθασμένο που υπέπεσε στην αντίληψη μας, μέχρι εκεί τίποτα άλλο.
Αν είναι ευλογημένο