Tι αξίζει στη ζωή μας?

[eleimon]

Συχνά αναρωτιόμαστε πόσο αξίζει η ανθρώπινη ζωή. Αν αποτιμάται οικονομικά (με βάση την καταναλωτική δύναμη και αγοραστική αξία που ο καθένας διαθέτει), αν αποτιμάται με βάση την ποσότητα (συμφέρει ο ένας να θυσιασθεί υπέρ των πολλών, «παράπλευρες απώλειες» κατά τους πολέμους), αν αποτιμάται με βάση την ηδονή («μια ζωή την έχουμε»), αν αποτιμάται με βάση το χρόνο (άγχος του παρόντος κόσμου, γιατί η πέτρα του μνήματος είναι το τέλος, επομένως πρέπει να προλάβουμε να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε για να νιώθουμε ότι άξιζε που ζήσαμε).

Απέναντι σ’ αυτό το ερώτημα, ο Χριστός έρχεται να δώσει μια διαφορετική απάντηση.

Η ανθρώπινη ζωή αξίζει όταν ο άνθρωπος παραιτείται από αυτήν! Όταν δηλαδή ο καθένας που πιστεύει στο Χριστό δεν θεωρεί πως αξίζει να ζήσει τη ζωή του σύμφωνα με όλα τα προηγούμενα μέτρα, αλλά απαρνιέται τον εαυτό του, σηκώνει τον σταυρό του και ακολουθεί το Χριστό. Αυτό σημαίνει «χάνω τη ζωή μου». Και μόνο να ακούμε αυτή την θεώρηση του Χριστού σήμερα, επαναστατούμε και προσπερνούμε, ενίοτε ειρωνικά. Πόσο εκτός τόπου και χρόνου φαντάζει ένας χριστιανός που δέχεται να παραιτηθεί από τη ζωή του, να την χάσει, «ένεκεν του Χριστού και του Ευαγγελίου», πόσο υποκριτικός φαίνεται ο λόγος όταν εκστομίζεται από τους ταγούς της Εκκλησίας, ακόμη κι αν είναι ο λόγος του Χριστού!

Αλήθεια, ποιος από εμάς θέλει να παραιτηθεί από το δικαίωμα να ζήσει, να απολαύσει, να χαρεί, να έχει αγαθά, να προλάβει να κάνει όσα περισσότερα μπορεί; Πόσο ρεαλιστικό φαίνεται το κοσμικό πνεύμα και πόσο ουτοπικός ο λόγος του Χριστού; Ακόμη κι εμείς που ομνύουμε στο όνομά Του, δύσκολα μπορούμε να παραιτηθούμε από τα δικαιώματά μας, όχι μόνο να ζήσουμε, αλλά ακόμη και από λιγότερο σημαντικά, όπως το να ανταποδώσουμε στα ίσια το κακό σ’ αυτόν που μας έχει βλάψει, να διαμορφώσουμε τον λογισμό της αντίθεσης σε όποιον στέκεται εναντίον μας, σε όποιον μας αμφισβητεί, σε όποιον δεν φέρεται σε μας όπως θα θέλαμε να μας φέρεται, σε όποιον δεν είναι αυτό που εμείς θα θέλαμε να είναι.

http://istologio.org/

[stathis73]

Ελπιδα ενα πολυ μεγαλο θεμα και πολυ ωραιο.
Υπαρχουν παρα πολες παραμετροι σε αυτο το θεμα, δηλαδη εαν εισαι κοντα στην Εκκλησια, εαν εχεις γεννηθει απο πλουσιους γονεις, εαν στην ζωη σου ειχες εσυ ή καποιος πολυ δικο σου σοβαρο προβλημα υγειας, εαν εχασες καποιον δικο σου ( πατερα, μητερα, αδελφο,παιδι), εαν σου συναιβει καποιο θαυμα και αλλα παρα πολλα πραγματα τα οποια θα μπορουσαν να παιξουν ρολο στο να αναρωτιθουμε τι αξιζει στη ζωη μας.

Λιγο πολυ ολοι εχουμε ακουση οτι τα σαββανα δεν εχουν τσεπες, αλλα κατα ποσο το αντιλαβανωμαστε αυτο το πραγμα ειναι ενα αλλο θεμα.
Η Οικογενεια και ο τροπος που θα μεγαλωσει καποιος ειναι ενας πολυ βασικος παραγοντας, για την μετεπειτα πορεια μας, βεβαια αυτο δεν ειναι απολυτο, αλλα παιζει πολυ σημαντικο ρολο το ποτε θα μπουμε στην διαδικασια να κανουμε αυτο το ερωτημα στον εαυτο μας.

Εμενα η συνχωρεμενη η Μητερα μου ελεγε, "σταθη σκοπος του ανθρωπου ειναι να συναντησουμε Τον Δημιουργο ΜΑς και οχι να κανουμε λεφτα και ασωτειες" και στην συνεχεια λιγο πολυ καταλαβα οτι ετσι ειναι.

Οταν καποιος καταλαβει το πραγματικο νοημα της παρουσιας μας πανω στην γη, τοτε δεν τον ενδιαφερουν ουτε τα λεφτα, ουτε οι τιτλοι, ουτε οι ηδονες, ουτε τιποτα, γιατι οταν γευτουμε λιγο απο την πνευματικη γλυκα, τοτε δεν σε ενδιαφερει τιποτα αλλο.
Υπαρχουν ομως και παρα μα παρα πολοι ανθρωποι που δεν πιστευουν στην αιωνια ζωη και το μονο που τους ενδιαφερει ειναι τα γηινα δηλαδη τα πλουτη η διασημοτητα και ολα αυτα που δε ταιριαζουν με εναν συνειδητο χριστιανο, αυτοι ως απαντηση στο ερωτημα τι αξιζει στην ζωη μας, δεν υπαρχει πουθενα Ο Θεος μεσα.

Τωρα οσον αφορα την τελευταια και πολυ σημαντικη παραγραφο του θεματος εχω να πω το εξης:
Ο Χριστος μας δεν ειπε να παραιτηθουμε απο τιποτα απλος ΜΑς εδειξε τον ευκολο δρομο που οδηγει στην απωλεια και τον δυσκολο που οδηγει στην σωτηρια μας αλλα και στην αιωνια ζωη, δεν μας ειπε ουτε μας αναγκασε να κανουμε το καλο αλλα ουτε και το αντιθετο.
Ο καθενας ας κανει τις ΕΠΙΛΟΓΕς του γιατι με αυτες θα κριθει απο τον μονο δικαιο ΚΡΙΤΗ τον ΘΕΟ ΜΑς, απλος να εχουμε συναισθηση και επιγνωση των επιπτωσεων που εχουν οι ΕΠΙΛΟΓΕς μας, γιατι γυρισμος δεν υπαρχει οταν αφησουμε αυτον τον ματαιο κοσμο.
ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟς ΕΓΩ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΟΜΩς ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΕ ΠΡΑΞΕΙς ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΗ ΔΙΧΩς ΠΡΕΞΕΙς= ΝΕΚΡΑ
Ο καλος Θεός ας μας παρει ολους εν μετανοια.

[ψυχουλα]

Σταθη η μητερα σου το ειπε οπως λιγοι θα μπορουσαν να το πουν! Δεν ειπε παιδι μου σκοπος ειναι να παμε στον Παραδεισο αλλα να συναντησουμε το Δημιουργο μας! Ποσοι απο τους χριστιανους ακομα και απο εκεινους που εκκλησιαζονται θα το ελεγαν ετσι;

κατα τα αλλα για μενα ειναι θεμα πιστης, απιστιας και μνημης θανατου.
Εφόσον δηλαδη πιστευεις οτι υπαρχει και κατι αλλο μετα την ταφοπλακα κανονιζεις την εδω πορεια σου. Αν παλι δε πιστευεις οτι υπαρχει κατι αλλο φυσικα και δινεις ολο σου τον εαυτο στον κοσμο. Αν τωρα ενω πιστευεις οτι υπαρχει αιωνια ζωη επιμενεις να ασχολεισαι με την παρουσα αυτο δειχνει μαλλον οτι ξεχνιεσαι, οτι δεν εχεις μνημη θανατου, οτι νομιζεις οτι εχεις χρονο ακομη, εισαι πολυ νεος, θα μετανοησεις στο νεκροκρεββατο και αλλα τετοια επιπολαια!

[eleimon]

Η φραση "μνημη θανατου" ειναι το κλειδι στην ολη ιστορια

[dionysisgr]

Λιγες παρατηρησεις εαν επιτρεπεται.

Η πρωτη εδω.: "..πόσο υποκριτικός φαίνεται ο λόγος όταν εκστομίζεται από τους ταγούς της Εκκλησίας, ακόμη κι αν είναι ο λόγος του Χριστού!"

Δεν ειναι εκφραση αυτη, αρμοζουσα, και ιδιως για ανθρωπους που υποτιθεται οτι πανε να νουθετησουν,
να προβληματισουν, να επηρεασουν με αγαθο ζηλο, καποιους αλλους,
και να τους δωσουν ενα ερεθισμα για την ορθοδοξη πνευματικοτητα,
η ακομα και αυτοκριτικη να κανουν, εαν θελετε.

Ειναι αναιδης η εκφραση, και κρυβει εναν αλαζονικο μηδενισμο.
Το τι κανουν οι ποιμενες, και οχι "ταγοι", ετσι τους αποκαλουν οι εκτος Εκκλησιας,
δεν ειναι δουλεια του καθενος, να κανει τον τιμητη.

Ας παρει το φορτιο της Ιερωσυνης και της διαποιμανσης, στην πλατη, με την φοβερη απειλη του κολασμου,
εαν δεν το τιμησει, με την φρικτη ευθυνη να τελει τα Μυστηρια και να παρισταται ενωπιον του αγιου θυσιαστηριου,
να κουβαλαει εκατονταδες ψυχες επανω στο ιερο πετραχηλι του, και μετα να κανει κριτικες μετα παρρησιας και ανεσεως.

Το ξερουν ολοι, και οσοι δεν το ξερουν να το μαθουν, οτι ο Θεος, δεν αστειευεται και ειδικα με τους λειτουργους Του,
θα ειναι αμειλικτος, σε οσους ατιμασουν, απο την ανθρωπινη πλευρα παντα, την Ιερωσυνη, γιατι η Ιερωσυνη, ουτε ατιμαζεται,
ουτε λερωνεται, ουτε πασχει τιποτα απο τα ανθρωπινα, αλλα επιστρεφει αθικτη στον Μεγα Αρχιερεα Χριστο, ως Ακτιστος ενεργεια, ποιητικη-τελεστικη των μυστηριων.

Πλεον αυτου, εχει καταντησει αηδια αυτο το πραγμα. Εχει κουρασει.
Εχουν παρει φορα ολοι, και φορτωνουν τις αμαρτιες ολες στο ρασο,
και υπαρχει μια νοοτροπια, ουτε λιγο ουτε πολυ, οτι εμεις ειμαστε αμετοχοι, και ανευθυνα, αβουλα οντα,
και οι "παπαδες", θα μας σωσουν με καποιο "μαγικο" τροπο, χωρις να ταλαιπωρηθουμε.

Στην κριτικη ευκολοι ειμαστε ολοι. Στην αυτοκριτικη τα χαλαμε λιγο..

Αλλο ειναι τα ζητηματα πιστεως και λατρειας, και δογματων και παραδοσεως, οπου πρεπει και εχουμε ευθυνη να μιλαμε,
και αλλο η πολιτεια του καθε λειτουργου στην ζωη, για την οποια δεν μας πεφτει λογος, εκτος και εαν ειμαστε ολοι,
αυτοχειροτονημενοι πνευματικοι, των Ιερεων..

Ουτε φερνεις καποιον κοντα στην Εκκλησια, με το να την απαξιωνεις, εμμεσα, αφου απαξιωνεις τους λειτουργους της.

Αντιθετο αποτελεσμα φερνεις, απο αυτο που επιθυμεις, εαν το επιθυμεις βεβαια στα αληθεια. Γιατι θα σκεφτει ο απεναντι σου, καλα, εκει θελει να με φερει αυτος, που λεει οτι τα εχουν κανει μπαχαλο; Δεν λειτουργει λοιπον το πραγμα ετσι. Ψυχραιμια.

Αλλο τωρα.

Ο Χριστος με την διδασκαλια Του, που δεν ειναι "θεωρηση" οπως ατυχως, αναφερει το κειμενο,
αλλα ειναι η θεϊκη αυθεντια και εξουσια με την εννοια την θεολογικη και παντοκρατορικη,
των παντων δημιουργικη και προνοιακη, και συνεκτικη και οχι την φθηνη και προσκαιρη ανθρωπινη,
αναγεννα και ανακαινιζει τον ανθρωπο.

Ειναι ο μονος δρομος, η μονη αληθεια, και η μονη ζωη, η πραγματικη. Δεν ειναι "αποψη". Να σοβαρευτουμε λιγο, και να ειμαστε πιο ιεροπρεπεις, εστω και ως λαϊκοι, στις εκφρασεις μας, και με περισσοτερο φοβο Θεου και σεβασμο.

Σημασια εχει και πως λεγονται τα πραγματα, και απο ποιο υψος και ευθυνη. Δεν μιλαμε για ολα με τον ιδιο τροπο.

Ο λογος πρεπει να οικοδομει, και να μεταδιδει και γνωση, οχι μονο να χαϊδευει, και να εξυπηρετει αυτα που θελει να ακουσει αυτος που δεχεται τον λογο.

Ο Κυριος μας, ο Χριστος, τον ανθρωπο, τον μεταποιει, απο αυτο στο οποιο επεσε,
σε αυτο το οποιο ηταν πλασμενος για να ειναι, και ακομα περισσοτερο.

Ο Χριστος δεν στερει, δεν ζητα απο τον ανθρωπο να "παραιτηθει", δεν φερνει την ελλειψη, ουτε την υπερβολη,
φερνει την βασιλικη οδο, την σοφια, την αρετη, την ευαγγελικη ηθικη, που ειναι οντολογια της σωτηριας,
και αντιθετα τον εμπλουτιζει, τον πληρει, και τον ανεβαζει εκ γης προς ουρανον, και απο δυναμεως εις δυναμιν, και τον καταξιωνει, οχι.. κοινωνικα, αλλα οντολογικα και αιωνια.

Εαν αλλο πολυ σημαντικο κομματι, ειναι οτι ο Θεος διατηρει ακεραια την ελευθερια του ανθρωπινου προσωπου.

Θελεις αγαπητε, να ακολουθησεις το Ευαγγελιο μου. Τι ειναι το Ευαγγελιο; Δεν ειναι η καλη αγγελια για την σωτηρια που πλεον εχει γινει εφικτη με την ολοκληρωση του σχεδιου της θειας οικονομιας, και την θεμελιωση της Εκκλησιας μας απο τον Χριστο;

Αυτην την αγγελια, την κομιζει ο Θεος στον ανθρωπο, την προσφερει, την διατηρει, και καλει ελευθερα τον καθενα,
να αποφασισει εαν θελει να σωσει, δηλαδη να κρατησει ολοκληρο και ακεραιο το προσωπο του,
γιατι αυτο σημαινει η σωτηρια, σε μια αιωνια και ατελευτητη ενατενιση και κοινωνια μαζι Του.

Λοιπον ολα ελευθερα γινονται. Προς τι ο προβληματισμος; Οποιος θελει. Με το ζορι οχι να σωθουμε, ουτε μια απλη σχεση που λεει ο λογος, φιλικη, ερωτικη, επαγγελματικη, που κραταει λιγο, δεν κανουμε.

Πολλοι, το παραζαλιζουν το πραγμα, και αμφιταλαντευονται, χρονια ολοκληρα, η και μια ζωη ακομα, με λογισμους του τυπου:

Γιατι, οι κανονες, γιατι το Ευαγγελιο, γιατι οι καταλογοι με τις αμαρτιες, γιατι να ακολουθουμε την χριστιανικη ζωη, γιατι το ενα, γιατι το αλλο..

Ανθρωπε, δεν σωζεσαι με το γιατι. Ουτε με το να λυσεις τις αποριες σου, που γεννοβολαει η μια την αλλη, σαν τα ποντικια..

Θελεις η δεν θελεις; Αγαπας τον Θεο, η οχι; Προσωπο ειναι ο Θεος. Θελεις να εχεις παρτιδες μαζι Του;

Ελευθερα και χωρις αγχος και ζορι, και γκρινια και μιζερια και μεμψιμοιρια; Αποφασισε τι θελεις;

Ναι η οχι.

Αλλα μην το κουραζεις με παλινωδιες, με ερωτηματα αδιεξοδα, που γινονται μονο για να γινονται, και με το σαρακι της αμφιβολιας και της "υποχεωσης". Aστο καλυτερα, γιατι τσαμπα παιδευεσαι.

Λοιπον, ειναι θεμα ευθυνης, ελευθεριας, αγαπης και αποφασιστικοτητας, κατα ποσο θελουμε να βαδισουμε αυτην την οδο.

Την οδο του Χριστου.

Ομως ας μην νταντευουμε, ας μην χαϊδευουμε τα αυτια οσων, απλα ακουνε, και περνανε τον καιρο τους,
χωρις να βρεξουν τα υποδηματα τους, και να κανουν μια προσπαθεια να λερωθουν, και να κοπιασουν λιγο.

Ειναι και ευτελιστικο, και απαξιωτικο συναμα για την αξιοπρεπεια του ανθρωπου, και χωρις να το καταλαβαινουν καποιοι,
πανε να δειξουν ακρα συγκαταβαση, και να βγαλουν συναισθημα,
αλλα μειωνουν την προσωπικοτητα του συνανθρωπου τους,
που πλαστηκε να ειναι ελευθερος και σοφρων, με ανδρεια και καρδια,
για να δικαιωσει τοσο οντολογικα, οσο και Χριστοκεντρικα την υπαρξη του,
και το περασμα του απο αυτον τον κοσμο, που δεν ειναι παρα ενα σταδιο, αγωνος.

Με το μπιμπερο, και το νταντεμα, οχι μονο δεν σωζομαστε,
αλλα μαλλον ο υπνος ο βαθυς θα μας παρει,
για να μην πω,
και κανενας αλλος, πιο.. ευκαιρος.