Ντρεπόμαστε να Τον ομολογήσουμε?

[eleimon]

ΑΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ''ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ'' ΠΩΣ ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΟΤΑΝ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ?

Τωρα βρισκομαστε σε μια περιοδο οπου δεν λεμε πλεον ουτε Καλημερες,ουτε Καλησπερες,ουτε Καληνυχτες,ουτε Χρονια πολλα.
Ο Χαιρετισμος ειναι μονο ενας.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ-ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ.
Αυτα τα λογια ομως θα πρεπει να τα ...
αισθανομαστε,να βγαινουν απο την καρδια μας και οχι μηχανικα.
Ναι ο Χριστος ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ,και ειναι αληθεια οτι Αναστηθηκε,πρεπει να το επιβεβαιωνουμε με χαρα και με ενθουσιασμο.
Ομολογια πιστεως ειναι,γιατι να ντρεπομαστε?
Οι ισλαμιστες δεν ντρεπονται για την πιστη τους,οι εβραιοι δεν ντρεπονται για την πιστη τους,οι ινδουιστες δεν ντρεπονται για την πιστη τους,και θα ντρεπομαστε εμεις που εχουμε την ΕΥΛΟΓΙΑ να ειμαστε Ορθοδοξοι Χριστιανοι και να εχουμε την μοναδικη ΑΛΗΘΕΙΑ?

''Ε ειπαμε Χριστος Ανεστη,παλι θα πουμε?''
Η πιο συνηθισμενη δικαιολογια,βαριομαστε να μιλαμε για τον Χριστο μας,δεν ειναι αρνηση αυτη?
''Ελα μωρε και τι εγινε αν δεν το ξαναπουμε?''
Ναι αδερφε,παλι θα το πουμε και για σαραντα μερες θα το λεμε και θα το χαιρομαστε γιατι θελουμε να βγαινει απο τα χειλη μας το γλυκο και χαρμοσυνο γενονος της Αναστασεως του Κυριου και Λυτρωτη μας.

Τα Χρονια πολλα δεν χρειαζονται,φτανει το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ-ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ.
Τιποτε αλλο δεν χρειαζετε,αρκει να το λεμε απο αγγαρια και να μην βαριομαστε.

Καποτε μια κυρια μετα το Πασχα τηλεφωνησε τον Σεβασμιωτατο Παισιο,ο σεβασμιωτατος της ειπε πρωτος μολις σηκωσε το ακουστικο,ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,η κυρια του απαντησε...''Χρονια πολλα''.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και παλι ο Δεσποτης,η κυρια του απαντησε ''Επισης''.
Εκανε και μια τριτη αποπειρα ο Σεβασμιωτατος μηπως και απαντησει στο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,ε την τριτη φορα η κυρια του απαντησε...''Ευχαριστω''
Τι αλλο να εκανε ο Σεβασμιωτατος?
Της εκλεισε το τηλεφωνο,δεν ειχε διαθεση να ασχοληθει με ατομα που ντρεπονται να ομολογουν την πιστη τους.
Ηταν Χριστιανη αυτη η κυρια?
Ετσι ειναι οι Χριστιανοι?
Να μην γνωριζουν τα βασικα?

Ακομη και με τα παιδια μας,δεν χρειαζονται καλημερες και καληνυχτες και στο καλο κτλ
Οταν ξυπναμε το πρωι ,ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,να ακουγεται μεσα στο σπιτι.
Οταν ειναι να παει το παιδι στο σχολειο,ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,θα του πουμε.
Οταν παει να κοιμηθει το παιδι,ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,θα του πουμε.
Το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ πρεπει απο μικρα να το μαθουν,οπως επισης και το ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ,ως απαντηση.
Τι ποιο ομορφο να ακους απο μια αγνη παιδικη ψυχουλα να σου λεει ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

TΑ ΠΑΙΔΙΑ Κ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ,ΑΠΟ ΜΙΚΡΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ,ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΥΝ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΑΛΛΙΩΣ....ΘΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΚΛΑΙΜΕ

Αναρτηθηκε απο το ΔΙ΄ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

[Andreasmas]

Τι ποιο ομορφο να ακους απο μια αγνη παιδικη ψυχουλα να σου λεει ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

TΑ ΠΑΙΔΙΑ Κ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ,ΑΠΟ ΜΙΚΡΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ,ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΥΝ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΑΛΛΙΩΣ....ΘΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΚΛΑΙΜΕ

Η Ανάσταση του Κυρίου είναι το πιο σημαντικό γεγονός της επίγειας και ως άνθρωπος βιωτής Του.
Με την Ανάσταση του Κυρίου ,νικήθηκε κατά κράτος ο Άδης ,ο σατανάς .

Αν δεν υπήρχε Ανάσταση ,μάταιο θα ήταν το έργο του Θεού.
Ανάσταση σημαίνει Ελπίδα και Χαρά αιώνια.
Ναι, πρέπει να το φωνάζουμε και να διαλαλούμε το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και όχι μόνο μέσα στην Πεντηκοστή ,αλλά όλο το χρόνο ,σε κάθε στιγμή,παντού και πάντοτε .



ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ,αδέλφια!

[panagiotisspy]

Θα σας πω κάτι προσωπικό, που μου συνέβαινε στις πρώτες επαφές μου με την Πίστη μας.
Πριν από αρκετά χρόνια, όταν περνούσα έξω από μια εκκλησία, ντρεπόμουν να κάνω το Σταυρό μου και να με βλέπουν οι άλλοι.....
Αισθανόμουν (μάλλον έκανα λάθος) ειρωνεία και χλευασμό στα βλέμματά τους και "ξινίλα" στα πρόσωπά τους.
Θυμάμαι κάποτε ως επιβάτης αστικού λεωφορείου, όταν πέρασε έξω από ένα ναό, με πολλά άτομα ασφυκτικά γύρω μου, απέφυγα να κάνω το Σταυρό μου.
Και γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις, είτε το απέφευγα, είτε τον έκανα φευγαλέα και "κρυφά", σαν να έκανα κάτι παράνομο.

Αργότερα το ξεπέρασα, αλλά για να το ξεπεράσω, αισθάνομαι όταν το ξανασκέφτομαι, ότι τα έκανα ακόμα χειρότερα τα πράγματα.
Πλέον δεν απέφευγα ποτέ να κάνω το Σταυρό μου.
Αλλά τα "όπλα" για να νικήσω τους εσωτερικούς δισταγμούς μου και τις αμηχανίες μου, δεν τα πήρα από το "φίλιο" στρατόπεδο, αλλά από το "εχθρικό".
Εξοπλίστηκα με εσωτερική ένταση και έπαρση, με σκέψεις του τύπου:
"Εγώ τώρα θα κάνω το Σταυρό μου και ας ξινίσει η μούρη τους" ή " βρε δεν πάνε να πνιγούνε όλοι, εγώ θα κάνω αυτό που γουστάρω".
Πλέον δεν μου "ξέφευγε" ναός για ναός, ξωκκλήσι ή εικονοστάσι!
Σταυροκοπιόμουνα ολημερίς, με ένταση και άγχος μπας και διαφύγει της προσοχής μου, καμμιά εκκλησία ή ό,τι άλλο.

Δόξα Τω Θεώ, σιγά σιγά ξεπέρασα (μόνο στο συγκεκριμένο θέμα του να κάνω το Σταυρό μου εννοώ, για να μην παρεξηγηθώ), από τη μιά τους δισταγμούς, από την άλλη τον Θρησκευτικό τρόπον τινά, "τύπο ψυχαναγκασμού".

Και σκέφτομαι τώρα, μετά από τόσα χρόνια, ότι ολόκληρη η ζωή μας, είναι γεμάτη από παρεμφερείς περιπτώσεις, σε θέματα Πίστης και συμπεριφοράς μας.
Και σκέφτομαι επίσης, ότι ο δρόμος προς την Σωτηρία όλων μας, είναι έτσι φτιαγμένος από τον Θεό, ώστε να είναι ΕΥΚΟΛΟΣ.
Ναι αλήθεια αδελφοί, είναι ΠΑΝΕΥΚΟΛΟΣ.
Αλλά εμείς οι άνθρωποι τον κάνουμε τρομακτικά δύσκολο, βάζοντας στο μυαλό μας, στη σκέψη μας και στην πρακτική μας, τεράστια εμπόδια.
Και μετατρέπουμε την ευθεία, σε κακοτράχαλη άγρια ανηφοριά, μεταμορφώνουμε το δροσερό δάσος σε πυρωμένη έρημο.
Και αυτό γιατί διαλέγουμε να εξοπλιστούμε με εφόδια άθλια, από το στρατόπεδο του εχθρού μας, με έπαρση, με εγωισμό και σκληρότητα.
Αντί να διαλέξουμε, τεπεινότητα και Αγάπη, που τόσο απλόχερα μας προσφέρονται από τον Θεό, συνεχώς και καθημερινά.

[toula]

Παναγιώτη συμφωνώ ως προς το ότι ο δρόμος προς την σωτηρία μας σε θέματα ΠΙΣΤΗΣ είναι ΕΥΚΟΛΟΣ. Όλοι πιστεύουμε βαθιά στον Θεό. Δεν τον αμφισβητούμε και πάντα προσευχόμαστε σ' αυτόν. Σε θέματα ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ όμως πιστεύω ότι είναι ΔΥΣΚΟΛΟΣ. Εκεί μας πειράζει ο έξω από δω. Καθορίζει πολλές φορές τις σκέψεις μας, τους λογισμούς μας, μας φέρνει πειρασμούς στον δρόμο μας, και άλλα πολλά που όλα αυτά καθορίζουν και την συμπεριφορά μας.