panagiotisspy έγραψε:Αν και συμφωνώ στις προσεγγίσεις σας, για τα άσκοπα έξοδα και την ανώφελη σπουδή των διαφόρων φορέων περί άρτου και θεαμάτων, εν τούτοις δεν μπορώ παρά να πω, ότι καλύτερη η αποκριάτικη μάσκα, παρά η μάσκα που κατά καιρούς όλοι μας, λίγο ή πολύ φοράμε, σε θέματα Χριστιανικής συμπεριφοράς και περί την Πίστη μας δεοντολογίας.
Εξάλλου καθρέφτης της κοινωνίας, σε ποικίλους τομείς δυστυχώς είναι, αυτή η συνεχής παρέλαση "μασκαράδων".
Πολύ σωστά! Ακριβώς έτσι είναι.
Οι αποκριάτικες μάσκες καθρεφτίζουν τις αόρατες μάσκες που κατά καιρούς όλοι μας φοράμε στις διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας .
Οι αποκριάτικες μάσκες είναι ο καθρέφτης μας .
Λογίζομαι γάρ ότι ουκ άξια τά παθήματα του νυν καιρού πρός τήν μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς
Mascara, greco mascara!
Ο Θεός να μας λυπηθεί!
Τέρμα οι παρελάσεις.
Έξω το εθνόσημο από τις στολές των στρατιωτικών και αστυνομικών.
Αποκαθήλωση εικόνων και λοιπών χριστιανικών συμβόλων.
Ηλεκτρονικές ταυτότητες μέσα στο 2012.
Χρειάζεται να πούμε τίποτε περισσότερο;
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάτρα.
Οταν ήμουν μικρός (μέχρι 18 χρονών περίπου), συμμετείχα κάποιες φορές στο καρναβάλι, εκεί γύρω στο 1980.
Ωραία ήταν!
Και ήταν ωραία, διότι είχα την τύχη να προλάβω, ελάχιστα πριν το κύκνειο άσμα του, τον "παλιό" τρόπο διεξαγωγής του και κουλτούρας του.
Τα όμορφα αποκριάτικα πάρτυ-μασκέ στα σπίτια.
Την ωραία συμμετοχή, στις παρελάσεις. Με παρούσες, όλες τις δημοτικές φυλαρμονικές, όλης της χώρας. Με καταπληκτικά ανθοστόλιστα άρματα. Με τον εκπληκτικό σοκολατοπόλεμο. Με το απίστευτα εμπνευσμένο και έξυπνο, παιχνίδι του "κυνηγιού του χαμένου θησαυρού". Με τα πληρώματα που συμμετείχαν, να παρουσιάζουν με τρόπο χιουμοριστικό και σατυρικό, διάφορες πτυχές της τότε καθημερινότητας και των όποιων εξελίξεων (κοινωνικών, πολιτικών κλπ). Εμοιαζε με κάτι σαν θεατρική επιθεώρηση, το καρναβάλι τότε. Με ωραίους χορούς, παντομίμες και άλλα πολλά δρώμενα. Ολα αυτά, με μουσική υπόκρουση, από παραδοσικές καντρίλιες και Κεφαλλονίτικες καντάδες, εν αντιθέσει με σήμερα, όπου η προσπάθεια που καταβάλλεται, είναι να πιστέψει ο καθένας, ότι δεν βρίσκεται στην Πάτρα, αλλά στο Ρίο ντε Τζανέϊρο, με την μονότονη και ξένη προς την κουλτούρα μας λατινοαμερικάνικη σάμπα.
Επίσης, γιατί όχι, ήταν μιά ευκαιρία η παλιά Αποκριά, να συγχρωτιστούμε και λιγάκι με το αντίθετο φύλο. Ας μην κρυβόμαστε. Διαφορετικές οι εποχές, ντροπαλοί και συνεσταλμένοι οι νέοι, τα σχολεία ήταν αρρένων και θηλέων ακόμα, οι νοοτροπίες πιό ευαίσθητες.
Δεν υπήρχε όμως χυδαιότητα, ανηθικότητα και ακρότητες, ήταν τόσο διαφορετικά τα πράγματα.
Ας αφήσουμε όμως το χθες και ας πάμε στο σήμερα.
Σήμερα στην Πάτρα, κατά την διάρκεια του Καρναβαλιού, ένα αλλόφρον και γεμάτο απωθημένα πλήθος, ξεχύνεται στους δρόμους της πόλης. Κρατώντας συχνά στα χέρια του, μπουκάλια αλκοόλ, πάνω στα σπασμένα γυαλιά των οποίων εν συνεχεία, χορεύει μέχρι λιποθυμίας. Μέχρι μισό εκατομμύριο άνθρωποι, στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον, στους μικρούς σχετικά δρόμους της πόλης. Τα βράδυα, το πλήθος μεθάει μέχρι αναισθησίας, με τα αμφιβόλου ποιότητας, νοθευμένα αλκοολούχα πετρελαιοειδή, που το ποτίζουν οι ιδιοκτήτες των μπαρ και των κλαμπ, εννοείται με την ανοχή όλων των αρμοδίων φορέων. Τσακωμοί, ξυλοδαρμοί, ύβρεις είναι το φυσικό επακόλουθο. Τα νοσοκομεία, γεμίζουν χτυπημένους ανθρώπους και τύφλα στο μεθύσι νεολαίους, που έχουν συρρεύσει στην πόλη από κάθε γωνιά της χώρας.
Η πόλη, έχει ξοδέψει έναν πακτωλό χρήματος, για να παρουσιάσει, για να εξάγει ως προϊόν της μοναδικό, ως κουλτούρα της, ως εκδοχή πολιτισμού και χαράς, ένα αξιοθρήνητο, γηπεδικού τύπου, παρακμιακό υπερθέαμα.
Εννοείται, πως δεν περιέχουν πνευματικότητα, κάποιες τέτοιες εκδηλώσεις, όπως οι αποκριάτικες συνήθειες, ακόμα και στην παλιότερη light εκδοχή τους.
Δεν νομίζω όμως, πως πρέπει να ακρωτηριάσουμε από το σώμα της λαϊκής παράδοσης, ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει στα χνώτα μας.
Εξάλλου, ακόμα και ο αθλητισμός, η μουσική, το θέατρο, ο χορός, έχουν όλα τους πολλές φορές, δύο όψεις.
Δύο όψεις, που η μία μοιάζει στην παλιά Πατρινή και όμορφη Αποκριά, ενώ η άλλη μοιάζει στην καρναβαλική Αχαϊκή κόλαση των ημερών μας.
Αλλά και σε αυτό ακόμα το σύγχρονο ανήθικο πανηγύρι, που αλήθεια δεν έχει και πολλές διαφορές από την χυδαία γενικότερη καθημερινότητα του γύρω μας γίγνεσθαι, υπάρχει κατά τη γνώμη μου, κάτι καλό.
Η παρακμή έτσι κι'αλλιώς που βιώνει η κοινωνία μας, είναι πασιφανής και δεδομένη.
Ε, αυτή η παρακμή μεγαλώνει λιγάκι, κορυφώνεται κατά το 3ήμερο της Αποκριάς, αλλά μετά αρχίζει η Σαρακοστή.
Και ως γνωστόν, αυτή η παράδοση του λαού μας “κρατάει γερά” ακόμη!
Οι ρίζες είναι πολύ βαθιές, Δόξα Τω Θεώ!
Στο κάτω-κάτω, για αυτό ο λαός μας, έφτιαξε και την Απόκρια. Να φάει λιγάκι παραπάνω, να πιεί, να διασκεδάσει, για να αντεπεξέλθει στην 40ήμερη στέρηση, η οποία ακολουθεί.
Και την Καθαρά Δευτέρα, ακόμα και οι μη πιστοί, νηστεύουν!
Είναι τόσο παρήγορο αυτό!
Καλή Απόκρια και καλή Σαρακοστή σε όλους!
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Για μας φροντίζουν καλέ!