vivika έγραψε:
Η Κερκόπορτα αφορούσε το ότι στο όνομα κάποιων ελευθεριών επιτρέπουμε να εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο τάσεις ή ρεύματα τα οποία όπου ήταν τα ίδια πλειοψηφία έθεταν στο όνομα της ανεξιθρησκείας (όπως έχει δείξει το ιστορικό παράδειγμα) την Ορθοδοξία υπό διωγμό...
Τι εννοείς «επιτρέπουμε»;
Δεν είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη της χώρας να εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο;
Αν ένα ποσοστό των πολιτών θέλει να μην πιστεύει έχει δικαίωμα εκπροσώπησης.
Δεν ζούμε σε δικτατορικό καθεστώς τύπου Στάλιν ή Βόρειας Κορέας
Αν η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας γίνουν άθεοι και πάλι η πίστις υπό διωγμός θα είναι
Και όπως έχω ξαναγράψει για μένα Εκκλησία και πιστός μή διωκόμενοι
δεν είναι ούτε Εκκλησία του Χριστού ούτε πιστός Ορθόδοξος.
Η δίωξη είναι συνυφασμένη με την εν Χριστώ ζωή.
Αν την απαρνηθούμε ή θέλουμε να «την βγάλουμε καθαρή» αρνούμαστε τον Χριστό.
vivika έγραψε:avvas... αν ο 'Τσίπρας' και ο κάθε ένας από εμάς συναντούσε και συμβίωνε με ανθρώπους που ζούσαν σύμφωνα με το Πνεύμα του νόμου Του ή ακόμα και με το γράμμα του νόμου Του δύσκολα πιστεύω πως θα απομακρύνονταν από κοντά Του. Με το σκεπτικό αυτό ίσως έχουμε την αντίστοιχη ευθύνη που εκτός από το δικό μας αγώνα δε βοηθάμε και τον αδελφό μας στο δικό του πνευματικό αγώνα.
Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή. Ίσως πάλι να κάνω λάθος.
Επί της αρχής μπορώ να συμφωνήσω μαζί σου.
Το πρόβλημα για μένα έγκειται ακριβώς στο ότι προσπαθούμε να επιβάλλουμε την πίστη «διά της βίας», με νόμους, με συντάγματα, με δεν ξέρω εγώ τι άλλο, με την επίκληση του ότι είμαστε η πλειοψηφία κλπ και αυτό ακριβώς επειδή ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΙΝ ΟΎΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΟΥΤΕ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΑΝ ΜΗΤΕΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Αν και πιστεύω πως ακόμα και αν είμασταν παράδειγμα πρός μίμησιν εμείς οι πιστοί και η Εκκλησία πάντα θα υπήρχαν κάποιοι - η ιστορία διδάσκει πως είναι οι περισσότεροι - δεν θα ακολουθούσαν το παράδειγμα αλλά θα τράβαγαν την - καθόλα σεβαστή αν και απορριπτέα - αθεϊστική τους πορεία.
Εν κατακλείδι πιστεύω πως εγώ ως άνθρωπος ένα έργο έχω:
να γίνω παράδειγμα πρός μίμησιν.
Κατά το «μιμηταί μου γίγνεσθε καθώς καγώ Χριστού»..
Και μόνον έτσι συνεισφέρω στην Εκκλησία, αν είμαι εγώ ένα υγιές της μέλος
Και μόνον έτσι μπορεί να βοηθήσω έναν να πλησιάσει στον Χριστό αν είμαι σαν τον ήλιο που ζεσταίνει και αγκαλιάζει κάθε ψυχή, κάθε άνθρωπο, κάθε δημιούργημα του Θεού, χωρίς καμμία απολύτως διάκριση, χωρίς να ρωτάει αν είναι αμαρτωλός ή δίκαιος, πλούσιος ή φτωχός, πλάνος ή αληθής, χριστιανός ή αλλόθρησκος, υγιής ή ασθενής, μαύρος ή άσπρος κ.ο.κ.
Τα λόγια είναι λόγια, οι νόμοι και τα συντάγματα δεν ζεσταίνουν τις καρδιές των ανθρώπων
Και για να με πλησιάσει ένας άνθρωπος πρέπει να ζεσταίνεται η καρδιά του κοντά μου
Και δεν χρειάζεται να τον πείσω τότε για τίποτε με λόγια, με κηρύγματα, με θεωρίες κλπ
Θα ζεσταίνεται και θα ξέρει τι είναι ο Χριστός. Αγάπη και Φώς.
Δεν έχουμε όμως την ζεστή καρδιά, δεν είμαστε φώς, δεν είμαστε ο ήλιος ο νοητός.
Και παγωμένοι σαν πάγος αρχίζουμε το μπλαμπλάρισμα και τις μεγάλες θεωρίες και τους νόμους
Και μετά αναμένουμε κάποιος λογικά να πειστεί και να μας ακολουθήσει στην παγωμάρα μας..
Είμαστε να μας κλαίνε οι ρέγγες με λίγα λόγια .. ανέραστοι, πάγος, λογικές μηχανές παραγωγής πιστών.
Θλιβερό κατάντημα.. θλιβερό
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι άνθρωποι φεύγουν απ την Εκκλησία..
