Tεκνογονία

[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ]

Xριστός Ανέστη, καλημέρα σε όλους!
Πράγματι, αυτό το θέμα που έθεσες φίλε avvas, δεν θίχτηκε. Όντως, θα δώσουμε λόγο στο Θεό για την διαπεδαγώγηση των παιδιών μας. Συμφωνώ και επαυξάνω. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είπε επίσης πως το γονιό δεν τον κάνει η γέννηση των παιδιών, αλλά η ανατροφή των παιδιών.

[avvas]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είπε επίσης πως το γονιό δεν τον κάνει η γέννηση των παιδιών, αλλά η ανατροφή των παιδιών.

Έτσι ακριβώς!
Και δεν θα δώσουμε λόγο για το πόσα παιδιά κάναμε αλλά
για το τι είδους παιδιά μεγαλώσαμε και προσφέραμε στον Θεό.
Και «προσφορά στον Θεό» δεν σημαίνει υποχρεωτικά σαν μοναχούς ή κληρικούς.

Αληθώς Ανέστη ο Κύριος! Αληθώς!

[filotas]

Όταν ζούμε τη ζωή μας εν Χριστώ, δηλαδή μαζί με το Χριστό, κάνουμε παιδιά με την ευλογία Του και τα μεγαλώνουμε με τη βοήθειά Του.

Αν όμως έχουμε το Χριστό έξω από τη ζωή μας και τον θυμόμαστε κάθε Κυριακή, τότε δεν κάνουμε παιδιά γιατί θα μας ξεβολέψουν κι αν κάνουμε 1-2 τα μεγαλώνουμε όπως νομίζουμε εμείς. Ακόμη κι αν προσπαθήσουμε να τους μιλήσουμε για το Χριστό, δε θα καταφέρουμε τίποτε, γιατί τα παιδιά μας καταλαβαίνουν ότι εμείς δεν έχουμε το Χριστό στη ζωή μας

[avvas]

Aπό προσωπική εμπειρία - έχω ακούσει και άλλες αλλά αναφέρομαι στις δικές μου - γνωρίζω δύο περιπτώσεις παιδιών ιερέων, που μεγάλωσαν στο κατηχητικό, που όλη μέρα για τον Χριστό μίλαγαν στο σπίτι τους, που συνέχεια στην Εκκλησία βρίσκονταν και που όμως η προσωπική ζωή αυτών των παιδιών - εννοώ σεξουαλικές προγαμιαίες σχέσεις, αλκοόλ, ναρκωτικά και τέτοια βαριά πράγματα - δεν ήταν καθόλου μα καθόλου χριστιανική. Τι να σκεφτώ δηλαδή τώρα; Από έναν κατά γενικήν ομολογίαν και καθόλα σωστό ιερέα, που μεγάλωσε τα παιδιά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πως είναι δυνατόν να προκύψουν τέτοια παιδιά; Άρα κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Γιατί μπορεί κάποιος κάλλιστα να μην μπορεί να πηγαίνει ούτε καν την Κυριακή στην Εκκλησία - μπορεί νάναι ναυτικός και να ταξιδεύει π.χ. - και η καρδιά του να είναι γεμάτη Χριστό, εν αντιθέσει με πολλούς που και στην Εκκλησία πηγαίνουν κάθε μέρα, και στα κατηχητικά μεγάλωσαν, και θεολογία σπούδασαν, και ιερείς έγιναν και Χριστό ποτέ δεν είχαν ούτε δράμι στην καρδιά τους και που ήταν ολοκληρωτικά δοσμένοι στον κόσμο και στο πως να αρέσουν και να φαίνονται σωστοί στους ανθρώπους ή πως να βολέψουν τα οικονομικά τους κυρίως. (Όχι, δεν γίνομαι ιεροκατήγορος, καταγράφω μια θλιβερή πραγματικότητα ανθρώπων που επιλέγουν την ιερωσύνη για βιοποριστικούς λόγους). Ξεχνώντας βέβαια το «ει γάρ έτι ανθρώποις ήρεσκον, Χριστού δούλος ουκ άν ήμην» επέλεξαν το να είναι σωστοί για τους ανθρώπους παρά αρεστοί στον Θεό.

Αν ο γονιός έχει Χριστό στην καρδιά θα μεγαλώσει σωστά τα παιδιά του.
Αν δεν έχει Χριστό στην καρδιά όσο και οι γύρω να τον βλέπουν
να γυροφέρνει στις Εκκλησίες παιδιά σωστά δεν θα μεγαλώσει.

[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ]

Χριστός Ανέστη!!!
Πες τα χρισόστομε avvas!!!
Τώρα, έγραψες! Ό,τι και να πούμε εμείς οι υπόλοιποι, είναι χάσιμο φαιάς ουσίας και χρόνου.

[angieholi]

Aπό προσωπική εμπειρία - έχω ακούσει και άλλες αλλά αναφέρομαι στις δικές μου - γνωρίζω δύο περιπτώσεις παιδιών ιερέων, που μεγάλωσαν στο κατηχητικό, που όλη μέρα για τον Χριστό μίλαγαν στο σπίτι τους, που συνέχεια στην Εκκλησία βρίσκονταν και που όμως η προσωπική ζωή αυτών των παιδιών - εννοώ σεξουαλικές προγαμιαίες σχέσεις, αλκοόλ, ναρκωτικά και τέτοια βαριά πράγματα - δεν ήταν καθόλου μα καθόλου χριστιανική. Τι να σκεφτώ δηλαδή τώρα; Από έναν κατά γενικήν ομολογίαν και καθόλα σωστό ιερέα, που μεγάλωσε τα παιδιά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πως είναι δυνατόν να προκύψουν τέτοια παιδιά; Άρα κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Αγαπητε avvas αν και συμφωνω με αυτα που λες σε γενικη ομολογια, μηπως ομως πρεπει να σκεφτουμε και την πιθανοτητα οτι ο Θεος τον δοκιμαζει ή τον παιδαγωγει με αυτο τον τροπο?
Πολλες φορες βλεπουμε καλους γονεις αλλα οχι και τοσο καλα παιδια. Αυτο τι σημαινει λοιπον οτι φταινε παντα οι γονεις ή οτι και ο "σπορος" δεν ειναι καλος?
Ποσο ρολο παιζει δηλαδη η διαπαιδαγωγιση των παιδιων και ποσο ο ιδιος ο χαρακτηρας τους ωστε να γινουν καλοι ή οχι ανθρωποι.

[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ]

Aπό προσωπική εμπειρία - έχω ακούσει και άλλες αλλά αναφέρομαι στις δικές μου - γνωρίζω δύο περιπτώσεις παιδιών ιερέων, που μεγάλωσαν στο κατηχητικό, που όλη μέρα για τον Χριστό μίλαγαν στο σπίτι τους, που συνέχεια στην Εκκλησία βρίσκονταν και που όμως η προσωπική ζωή αυτών των παιδιών - εννοώ σεξουαλικές προγαμιαίες σχέσεις, αλκοόλ, ναρκωτικά και τέτοια βαριά πράγματα - δεν ήταν καθόλου μα καθόλου χριστιανική. Τι να σκεφτώ δηλαδή τώρα; Από έναν κατά γενικήν ομολογίαν και καθόλα σωστό ιερέα, που μεγάλωσε τα παιδιά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πως είναι δυνατόν να προκύψουν τέτοια παιδιά; Άρα κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Αγαπητε avvas αν και συμφωνω με αυτα που λες σε γενικη ομολογια, μηπως ομως πρεπει να σκεφτουμε και την πιθανοτητα οτι ο Θεος τον δοκιμαζει ή τον παιδαγωγει με αυτο τον τροπο?
Πολλες φορες βλεπουμε καλους γονεις αλλα οχι και τοσο καλα παιδια. Αυτο τι σημαινει λοιπον οτι φταινε παντα οι γονεις ή οτι και ο "σπορος" δεν ειναι καλος?
Ποσο ρολο παιζει δηλαδη η διαπαιδαγωγιση των παιδιων και ποσο ο ιδιος ο χαρακτηρας τους ωστε να γινουν καλοι ή οχι ανθρωποι.

[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ]

με συγχωρείτε, το σύστημα δεν πήρε την παράθεση που έκανα στη angieholi.
Ο φίλος avvas έκανε λόγο για αυτό που ισχύει γενικώς και δεν ήταν απόλυτος.
Και φυσικά τα παιδιά έχουν τη δική τους προσωπικότητα και από τη δική μου εμπειρία, από καλούς γονείς έτυχε να βγουν όχι και τόσο καλά παιδιά.
Πάντως, αυτό που υποστηρίζω είναι ότι από γονείς με πραγματική ταπείνωση και πραγματική καλλιέργεια ψυχής, δύσκολα βγαίνουν κακά παιδιά.

[lazarr]

Αγαπητε avvas αν και συμφωνω με αυτα που λες σε γενικη ομολογια, μηπως ομως πρεπει να σκεφτουμε και την πιθανοτητα οτι ο Θεος τον δοκιμαζει ή τον παιδαγωγει με αυτο τον τροπο?
Πολλες φορες βλεπουμε καλους γονεις αλλα οχι και τοσο καλα παιδια. Αυτο τι σημαινει λοιπον οτι φταινε παντα οι γονεις ή οτι και ο "σπορος" δεν ειναι καλος?
Ποσο ρολο παιζει δηλαδη η διαπαιδαγωγιση των παιδιων και ποσο ο ιδιος ο χαρακτηρας τους ωστε να γινουν καλοι ή οχι ανθρωποι.

Πάντα σχεδόν φταίνε οι μεγάλοι και δη οι γονείς.Δεν αρκεί να είσαι καλό παράδειγμα, αλλά και να έχεις μέτρο και διάκριση.Αν πιέσεις το παιδί πολύ, θα "κλοτσίσει" κα θα καταλήξει αλλού.Να μη στερήσουμε απλά και καθημερινά αγαθά από τα παιδιά μας επιχειρώντας μια αμιγώς σφιχτή "χριστιανική" διαπαιδαγώγιση , μήπως και παραστρατήσουν.Τότε είναι που θα λοξοκοιτάνε στα κοσμικά που ενώ εμείς θα τα έχουμε δαιμονοποιήσει , αυτά θα τα επιθυμούν διακαώς.Χρειάζεται όμως να τα αξιολογήσουμε και να τα ιεραρχήσουμε στα παιδιά όλα αυτά καινα ξεκαθαρίσουμε ποιο είναι το κύριο (την αγαθή μερίδα)και ποια είναι τα επουσιώδη και δευτερεύοντα στη ζωή , στα οποία επ' ουδενί λόγω δεν πρέπει να προσκολλώνται.
Χριστός ανέστη

[angieholi]

Αγαπητη ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ και αγαπητε Lazarr ειναι ακριβως οπως τα λετε. Δεν εχω παιδια ακομα αλλα νιωθω οτι ολο αυτο το θεμα που συζηταμε σχετικα με τη διαπαιδαγωγηση κυμαινεται σε πολυ λεπτες γραμμες.Ειναι πολυ ευκολο να περασεις τα ορια...
Τι εννοω: πρεπει να τους δειχνεις την αγαπη σου αλλά οχι σε υπερμετρο βαθμο για να μη γινεις υπερπροστατευτικος, να τους παιρνεις πραγματα αλλα οχι και παρα πολλα για να μην μαθαινουν οτι ζητανε να το εχουν, και αλλα πολλα. Το θεμα ομως ειναι οτι ο καθε ανθρωπος εχει διαφορετικη αντιληψη για το πολυ ή το λιγο.
Νομιζω ομως οτι ξεφευγω απο το θεμα μας και σταματαω εδω.