"Δὲ θὰ Σὲ ἀρνηθῶ, Χριστέ μου!"... εμείς τι θα κάναμε;

[eleimon]

Να είσαι Χριστιανός αληθινός δεν είναι καθό­λου εύκολο. Πρέπει να το λέει η καρδιά σου. Να πυρποληται από την αγάπη του Χριστού. Με τί­ποτα και με κανένα να μην τον άνταλλάζης. Ό Χριστιανισμός μας, αν είναι γνήσιος η νοθευμένος θα φανεί όταν ζητηθούν θυσίες.Εκεί ελέγχεται η γνησιότητά του. Και στην εποχή μας δεν λείπουν περιστατικά που θυμίζουν πρωτοχριστιανικό ηρωι­σμό η και αποκρουστικές προδοσίες. Λίγο παλαιό­τερο τό γεγονός, αλλά με διαρκή επικαιρότητα.
Στήν Καμπότζη μερικοί Χριστιανοί είχαν συγ­κεντρωθη σ' ένα ναό υποτυπώδη, για να προσευχηθούν. Δεν πρόλαβαν καλά να αρχίσουν και ό ναός βρέθηκε περικυκλωμένος από στρατιώτες. Προχώρησαν μέσα. Ξεκρέμασαν από τον τοίχο μια εικόνα τού Χριστού. την πέταξαν με περιφρόνη­ση κάπου εκεί στην είσοδο.
Μια δυνατή φωνή αντήχησε στον ιερό εκείνο χώρο που σκόρπιζε τον τρόμο: 'Όποιος θέλει να βγει ζωντανός από εδώ μέσα μόνο ένας τρόπος υπάρχει: Να αρνηθεί τον Χριστό και να φτύσει την εικόνα Του. Διαφορετικά θα τουφεκιστεί αυτή τη στιγμή. Το δίλημμα είναι τρομερό και περιθώρια επιλογής δεν υπάρχουν. Και ή άθεη εξουσία δεν αστειεύεται. Συχνά έχει δείξει το αποτρόπαιο πρό­σωπό της. Άλλα και ό συμβιβασμός είναι πάντα ελκυστικός και ό πειρασμός μεγάλος. Τι θα κά­νουν τώρα; Θα ομολογήσουν η θα αρνηθούν τον Χριστό;
Ό ένας είναι αρραβωνιασμένος και σε λίγες ημέρες πρόκειται να παντρευτεί. Αξίζει να θυσια­σθεί και να σβήσουν τα όνειρά του, οι όμορφες προσδοκίες του; Ό δεύτερος σκέπτεται το σπίτι τoυ, τήν οίκογένειά του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του ... Ό τρίτος. ,ο τέταρτος, ο πέμπτος, όλοι κάτι και κάποιον έχουν να σκεφθούν ... Κέρινες καρδιές που άρχισαν κιόλας να λιώνουν μέσα στο καμίνι της δοκιμασίας τα λόγια του Κυρίου «ό φιλών ... υπέρ εμέ ουκ εστι μου άξιος» είχαν κιό­λας ατονήσει μέσα τους.
Έτσι, ένας, ένας, προχωράει τώρα με σκυμμέ­νο κεφάλι και πιο πολύ με σκυμμένη και ντροπια­σμένη ψυχή. Δεν είναι πορεία μελλοθανάτων.
Εί­ναι νεκρική πομπή αρνητών που πορεύεται με στι­γματισμένο μέτωπο, για να θάψει τη νεκρή της πί­στη. Φθάνουν στην είκόνα του Χριστου, τη φτύ­νουν και βγαίνουν έξω ζωντανοί. Ζωντανοί, άλλα νεκροί. «Όνομα έχουν ότι ζουν και νεκροί είναι» κατά το θεόπνευστο βιβλίο της Αποκαλύψεως.
Γιατί ποια ζωή μπορεί να ζήση ό αρνητής και ό προδότης;Άλλα να, ανάμεσα στους πολλούς και ή μία. Ή ασυμβίβαστη, ή αλύγιστη, ή φλογερή. Στη νεανική αυτή ψυχή έχει ανάψει μια άλλη φωτιά. Ή φωτιά της αγάπης του Χριστου που καίει τα φρύγανα της δειλίας. Παρά τα δεκαέξι της χρόνια ή πίστη της δεν γνωρίζει δισταγμούς. Ό Χριστός και ή αγάπη Του είναι γι' αυτήν τό παν. Τίποτα δεν μπορεί να την χωρίσει. Μέσα της αντηχεί το σάλ­πισμα της γενναιότατος του θείου Παύλου, του ατρόμητου Αποστόλου πού, για την αγάπη του Χριστου, θυσίαζε τα πάντα: «Τίς ημας χωρίσει από της αγάπης τού Χριστού; Θλίψις η στενοχωρία η διωγμός η λιμός η γυμνότης η κίνδυνος η μάχαι­ρα;» (Ρωμ. η' 35). Τίποτε απολύτως.
Προχωρεί τελευταία. Οι στρατιώτες δεν έχουν καμιά αμφιβολία. Και αυτή το ίδιο θα κάνη, σκέ­πτονται .. Λύγισαν οι μεγάλοι, δεν θα λυγίσει ή μικρή ;Όλοι την .. κοιτάζουν προσεκτικά. το κορίτσι όμως αυτό έχει κάτι άλλο. Είναι κάτι άλλο. Βαδί­ζει σταθερά. Στο εφηβικό της πρόσωπο αντικατοπτρίζεται η γενναία ψυχή της. Ή ματιά της πετάει φλόγες, ενώ, στα χείλη της ανθίζει ένα ουράνιο χαμόγελο. Το βλέμμα της αστραφτερό μοιάζει με αρχαγγελική ρομφαία πού, καρφώνει τους δημίους στη θέση τους.Την παρατηρούν έκπληκτοι.

Οι θύτες ξαφνιά­ζονται από το θύμα τους. Ατάραχη εκείνη πλη­σιάζει την είκόνα. τα μάτια της βουρκώνουν, όταν ατενίζει τον Αρχηγό της πίστεώς της με τα φτυσί­ματα της προδοσίας των δειλών. Γονατίζει. Παίρ­νει την είκόνα στα χέρια της. την σκουπίζει. την ασπάζεται ευλαβικά, ενώ τα χείλη της ψιθυρίζουν:Δεν θα Σ' άρνηθώ, Χριστέ μου. Οι στρατιώτες προ­τάσσουν τα όπλα. Ατάραχη εκείνη. Μια ομοβροντία έρχεται να αιματοκυλίσει το γενναίο κορίτσι και να το προσθέσει στη χορεία των μαρτύρων. Στολισμένη τώρα πια με το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου προβάλλει ενώπιον μας. Εμείς, άραγε, θα κάναμε το ίδιο στη θέση της;
(Από το περιοδικο "ΖΩΗ")

[eleimon]

Κι ερχομαι να ρωτησω ειμαστε ολοι μας πιστοι?Πολλοι οι βαπτισμενοι στο ονομα του Ιησου Χριστου,λιγοι ομως οι πραγματικοι πιστοι.

1) Είναι πιστοί απλώς οι βαπτισμένοι 'Ορθόδοξοι χριστιανοί;

2) Είναι πιστοί όσοι µεγαλώνοντας δεν σκέπτονται και δεν λαμβάνουν υπ' όψιν τι σημαίνει τό βάπτισμα και ποιες υποχρεώσεις ανέλαβαν κατά την τέλεση τού µυστηρίου τού βα­πτίσµατος;

3) Είναι πιστοί όσοι διατείνονται, ότι είναι χριστιανοί, αλλά δεν εκκλησιά­ζονται τακτικώς, δεν εξοµολογούν­ται τις αμαρτίες τους σε πνευματικό πατέρα και δεν κοινωνούν τό Χρι­στό, η κοινωνούν απροετοίμαστοι, χωρίς µετάνοια και χωρίς κατά δια­στήµατα εξομολόγηση των αμαρτιών τους;

4) Είναι πιστοί όσοι δεν έχουν την προθυμία, ούτε καν την περιέργεια, να ανοίξουν και να διαβάσουν την Αγία Γραφή, αλλά διαβάζουν κοσµι­κά βιβλία και περιοδικά, και κάθονται επί ώρες µπροστά στην τηλεόραση και ακούουν και βλέπουν αμαρτωλά, αισχρά και σατανικά πράγματα;

5) Είναι πιστοί όσοι έπαυσαν να προσεύχονται και να κάνουν τό ση­µείο τού Σταυρού, η κουνούν τό χέ­ρι τους σαν να παίζουν µαντολίνο και αυτό τό ονομάζουν Σταυρό;

6) Είναι πιστοί οι τυπικώς εκκλησιαζό­µενοι, χασµώµενοι και αναμένοντες πότε να τελειώσn ή θεία λειτουργία;

7) Είναι πιστοί όσοι δυσφορούν, αν γίνει κήρυγμα κατά τη θεία λειτουρ­γία, και ψιθυρίζουν, και βγαίνουν έξω από τό ναό, και συζητούν, και καπνίζουν;

Είναι πιστοί οι άνδρες, οι οποίοι εισέρχονται στους ναούς και στα προσκυνήματα µε σορτς;

9) Είναι πιστές οι γυναίκες, οι οποίες θέτουν τη µόδα υπεράνω της Θρη­σκείας και εμφανίζονται δημοσίως ηµίγυµνες ή µε παντελόνια, σιχαμερό φαινόμενο στα µάτια τού Θεού κατά το λόγω τού Θεού, και εισβάλλουν έτσι και στους φοβερούς τόπους της λατρεί­ας; "Ο καταραμένος Διάβολος θα βγει απ' το καυκί του", προφήτευσε o άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. 'Άλλοτε ο Διάβολος τηρούσε προσχήματα, τώρα δεν τηρεί, έγινε τελείως αδιάντροπος. Με την ξετσιπωσιά των γυναικών επαληθεύεται Ο λόγος τού αγίου Κοσμά κατά τον ζωηρότε­ρο τρόπο.

10) Είναι πιστοί όσοι ανοίγουν το στό­µα τους για να τρώγουν τα αγαθά τού Θεού, άλλα δεν ανοίγουν το στόμα τους για να ομιλήσουν για το Θεό και να υπερασπίσουν την Πίστη, όταν κοσμικοί και άπιστοι ομιλούν εναντίον τού Θεού και της Πίστεως;

11) Είναι πιστοί όσοι είναι πνευµατικώς αδιάφοροι και δεν έχουν αγωνία για τη σωτηρία τους και τη σωτηρία των συνανθρώπων τους;

12) Είναι πιστοί όσοι δεν θέλουν κα­κοπάθεια, άλλα συνεχή καλοπέραση, και σκοπό και τρόπο της ζωης τους έχουν κάνει τα φαγοπότια, τα γλεν­τοκοπήµατα, τις κοσμικές και αμαρτωλές διασκεδάσεις;

13) Είναι πιστοί όσοι πορνεύουν, µοιχεύουν, ασελγαίνουν, ακολα­σταίνουν, κάνουν όλα τα κέφια τους, και δεν κάνουν αγώνα εναντίον των παθών τους, και δεν περιορίζουν και δεν κόβουν την αισχρή αμαρτία;

14) Είναι πιστοί όσοι κάνουν εκτρώσεις και κατακρεουργούν και σκοτώνουν τα αθώα παιδιά και τα ρίχνουν στους υπονόμους των ιατρείων; 'Εκατον­τάδες χιλιάδες παιδιά σκοτώνονται κάθε χρόνο µε τις εκτρώσεις εδώ στην 'Ορθόδοξη χριστιανική Ελλάδα! Και αν συνεχισθεί τό παιδοκτόνο και εθνο­κτόνο έγκλημα των εκτρώσεων, µετά από µερικές δεκαετίες οι ξένοι θα γίνουν πλειοψηφικά στην Ελλάδα και θα µας κάνουν εργάτες τους, υπηρέ­τες και δούλους! Ή Ελλάδα σβήνει, πεθαίνει!

15) Είναι πιστοί όσοι βλασφημούν τό Θεό' τό Χριστό, τον ενανθρωπήσαντα και σταυρωθέντα για τη σωτηρία µας Θεό' τό Σταυρό' την Παναγία' τους Αγίους;

16) Είναι πιστοί όσοι από τό µέσα της δηµοσιότητος, και ιδίως την τηλεό­ραση, πολεμούν τη χριστιανική πίστη και τη χριστιανική ηθική;

17) Είναι πιστοί οι µασόνοι, οι οποίοι, παρά τη µασονική τους ιδιότητα, διατείνονται, oτι είναι χριστιανοί; Είναι πιστοί οι οικουµενισταί, αρχιερείς, ιερείς, θεολόγοι και λοιποί, οι οποίοι, παρά τις προδοσίες της Πίστεως, διατείνονται, ότι είναι Ορθόδοξοι?

'Όχι, δυστηχως. Δεν είναι πιστοί αυ­τοί, τους οποίους αναφέραμε. Δεν είναι πιστοί όλοι οι βαπτισμένοι χριστιανοί 'Ορθόδοξοι Πολλοί οι βα­πτισµένοι χριστιανοί 'Ορθόδοξοι, λί­γοι οι πιστοί, πολύ λίγοι πιστοί είναι εκείνοι, οι οποίοι πιστεύουν, οµολο­γούν και υπερασπίζονται την Πίστη, αγαπούν τό Θεό και τον συνάνθρωπο, έχουν καλοσύνη, προσεύχονται, εξομολογούνται, κοινωνούν, αγωνιούν για τη σωτηρία τους και τη σωτηρία των συνανθρώπων τους, κάνουν πνευματικόν αγώνα, αποφεύγουν τα µε­γάλα αµαρτήµατα, πολεμούν και τα µικρά, κακοπάθουν χάριν τού Χριστού και της σωτηρίας τους, κάνουν θυσίες ακολουθώντας τό θέλημα τού Θεού και όχι τό δικό τους θέλημα και τό θέλημα τού κόσμου, σηκώνουν σταυ­ρό και σταυρώνονται και αυτοί, για ν' αξιωθούν ενδόξου αναστάσεως και αιωνίου ζωης.

[theodosis79]

Κάποτε ο Στάλιν έκαψε το Ναό της Αγίας Τριάδας και οι κάτοικοι μπήκαν με κίνδυνο της ζωής τους για να σώσουν τις ιερές εικόνες και τα ιερά σκεύη. Αργότερα ο Μπόρις Γιέλτσιν ζήτησε την ανοικοδόμοιση του εν λόγο Ναού και οι κάτοικοι δηλ. τα παιδιά και τα εγγόνια των τότε κατοίκων πήγαν τις ιερές εικόνες τις οποίες είχαν σώσει ΤΟΤΕ με κίνδυνο της ζωής τους απο την καταστροφή.Ο κόσμος τότε δεν πεινούσε? Εμείς τι θα κάναμε? Θα τις καρατούσαμε ή μήπως επικαλούμενοι την οικονομική κρίση θα τις πουλούσαμε έναντι πινακίου φακής.

[Andreasmas]

Ναι,η πιστη δε γνωρίζει δισταγμους, δεν αμφιταλαντέυεται, δε νικιέται.
Πίστη είναι ο μαρτυς μου ο πιστός,γιατί η πίστη εμμένειν τη πιστη την δι αγαπης ενεργουμένη.
Η πίστη δε φοβάται ,δε δειλειά στα θανάσιμα κύματα που θέλουν να την καταπιούν,
αντλεί δύναμη από τον ήλιο της δικαιοσύνης,γιατί η αγάπη έξω βάζει το φόβο.
Η πίστη επιζητεί το πρόσθες ημίν πίστη, και έχει πίστη τω σωθήναι,θώρακα ανυπόκριτης πίστης.
Δεν εμπίπτει εις πειρασμόν και παγίδες και επιθυμίες βλαβερές.
Αγωνίζεται τον αγώνα τον καλόν της πίστεως, γιατί αυτό θέλει ο Κύριός της,ο ακούων
την αγάπην και την πίστην.
Η πίστη ζει και αιωνίως θα ζει ,γιατί εκ πίστεως ζήσεται ο δίκαιος και εν αυτώ ευδοκεί η ψυχή μου , λέγει Κύριος.


ΟΝ ΓΑΡ ΑΓΑΠΑ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΙΔΕΥΕΙ ΜΑΣΤΙΓΟΙ ΔΕ ΠΑΝΤΑ ΥΙΟΝ ΟΝ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ

[lazarr]

Nαι Ελπίδα, είναι πιστοί...στον εαυτό τους! Ο Θεός μπορεί να μην ξεχνά, εμείς όμως τον ξεχνάμε.Και θυμόμαστε μόνο το συμφέρον μας, ακόμα και όσοι έχουν υποτίθεται πνευματική ζωή.πχ υπάρχουν κάποιοι που αλλάζουν πνευματικό γιατί θεωρούν αυτόν που έχουν αυστηρό..
Πίσω από όλες αυτές τις συμπεριφορές των σύγχρονων νεοελλήνων "χριστιανών", κρύβεται ο εγωϊσμός και η φιλαυτία.Η βόλεψη και η καλοπέραση είναι το ζητούμενο.Σε όλα να κάνουμε περικοπές και εκπτώσεις.
Ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του και "την οικογένειά του" ζώντας σε αντίθεση με την ιδιότητά του ως χριστιανού μια καθαρά κοσμική ζωή.Είχε δίκιο νομίζω ο γέροντας Παΐσιος όταν αποκαλούσε αυτή τη γενιά χριστιανών "νερόβραστη"!Και θα πάμε στα χειρότερα, γιατί οι γενιές που αναθρέψαμε δεν θεωρούν καθόλου αυτονόητα κάποια πράγματα όπως οι παλιότερες.μακάρι να διαψευσθώ

[eleimon]

Ειναι πολυ λιγοι οι πραγματικοι χριστιανοι,αυτοι που ζουν ζωη εν Χριστω οπως ακουγεται,δε ξερω ισως να κανω και λαθος,αλλα η ταπεινη μου γνωμη ειναι οτι δυστηχως στις μερες μας κυριαρχει ο υλισμος.
Βλεπω καμια φορα στην εκκλησια οικογενειες ιερεων οι πρεσβυτερες μικρες κοπελες με πεντε,εξι παιδακια,ολα μαζι στη σειρα ησυχα,τα προσωπα τους ειναι σαν αγγελοι,τους ζηλευω πραγματικα με την καλη εννοια.
Χθες τη Κυριακη της Ορθοδοξιας ημουν στο γυναικωνιτη της εκκλησιας μου,παρολο που ηταν γεματη η εκκλησια εγω εβλεπα καθαρα απο ψηλα.Μου εκανε λοιπον εντυπωση στη σειρα που περιμεναν να κοινωνησουν οι πιστοι,ηταν η πρεσβυτερα του πνευματικου μου νεα κοπελα γυρω στα 28-30,σεμνα ντυμενη,αβαφτη,καλοχτενισμενη,με τα 5 της παιδακια.Τα παιδακια ντυμενα επισης με απλα ρουχαλακια.
Ακριβως απο πισω ηταν μια αλλη οικογενεια τα με 2 παιδακια,τα παιδακια ντυμενα με οτι πιο μοντερνο υπηρχε,φουστιτσες με τουλια,μπλουζες με στρας μεχρι τσαντακια ασορτι με τα παπουτσια τους ειχαν.Και η μητερα ας μη σχολιασω καλυτερα λες κι εβγαινε για βραδυνη εξοδο,με χιλια χρυσαφικα πανω της.
Τα παιδια ειναι σφουγγαρια,οτι τους δωσεις αυτο θα παρουν,ειμαστε οι καθρεπτες των παιδιων μας και δε τοχουμε παρει ειδηση,μετα αναρωτιομαστε τι φταιει και τα παιδια δεν ειναι στο δρομο του Θεου.

[max1]

Ταπεινή μου γνώμη να μην κρίνουμε κανένα. Τι κάνουν και τι δεν κάνουν οι άλλοι.
Αυτοί θα δώσουν λόγο γι' αυτά που κάνουν κι εμείς γιατί τους κρίνουμε.
Εμείς είμαστε άγιοι δηλ. και τα γράφετε όλα αυτά στο τρίτο πρόσωπο;

[eleimon]

Τη συγκριση την εκανα αγαπητε μου Μαξιμε,γιατι στη δευτερη οικογενεια εβλεπα τα μειον τα δικα μου,και θαυμαζα την οικογενεια της πρεσβυτερας που με τοση απλοτητα κι αυτη και τα παιδια της πλησιαζαν τη Θεια Ευχαριστια

[max1]

Τη συγκριση την εκανα αγαπητε μου Μαξιμε,γιατι στη δευτερη οικογενεια εβλεπα τα μειον τα δικα μου,και θαυμαζα την οικογενεια της πρεσβυτερας που με τοση απλοτητα κι αυτη και τα παιδια της πλησιαζαν τη Θεια Ευχαριστια

Πρώτον δε σε έκρινα γιατί αυτό είπα κι εγώ πως δεν πρέπει να κάνουμε. Μια φιλική συμβουλή έδωσα αλλά δυστυχώς αυτό είναι το μειονέκτημα του γραπτού λόγου. Δεν μπορείς να δώσεις στον άλλο να καταλάβει το πνεύμα που τα γράφει κάποιος.
Δεύτερον, δεν εννοούσα αυτό το παράδειγμα αλλά όλο εκείνο το κατεβατό:
Είναι πιστός αυτός που...
Είναι πιστός αυτός που...
Είναι πιστός αυτός που...

Κι αν δεν είναι; Εμείς θα τον κρίνουμε; Ας κάνει ο καθένας ότι θέλει. Μπορεί αυτός που κάνει κάτι φαινομενικά άσχημο, από πίσω να κάνει δέκα πράγματα καλά που εμείς ούτε που τα φανταζόμαστε

Και πάλι επαναλαμβάνω τα λέω με αγάπη και όχι για να σε μαλώσω. Ίσα ίσα που μας δίνεις συχνά πολύ ωραία θέματα.

[eleimon]

Δε το πηρα οτι με μαλωσες,οπως λες και συ αυτο ειναι το μειονεκτημα του γραπτου λογου,αλλα το κατεβατο αυτο καπου φωτογραφιζει και τα προσωπα πολλων οπως το δικο μου ας πουμε.Εχω πληρη γνωση της καταστασης μου δυστηχως,δε περιμενω να με μαλωσουν αλλοι,μαλωνω καθε μερα με τον εαυτο μου