Τα πάθη

[smarti]

Πλακα μου κανεις:Παλι δεν καταλαβαινω.Βοηθηστε ρε παιδια...................... :mozilla_frown
Λοιπον παρετουμε γιατι ειμαι μαλλον πολυ αργοστροφη. :rolleyes:

[aposal]

Αντώνη δεν παίζεσαι!
Σμαραγδή είναι λογικό να μας μπερδεύει ο plagiaskepsi (Αντώνης) γιατί σκέφτεται λίγο διαφορετικά από εμάς! Όχι λανθασμένα, αλλά διαφορετικά! Πού να τον δεις και στην παρέα! Εμείς όλο το πρώτο ημίχρονο τον ψάχναμε! Είχε εξαφανιστεί σε τόπους και καταστάσεις που του θύμισαν οι αδελφοί μας Πόντιοι!
Είναι κι αυτή η εφηβεία που την περνάει δύσκολα...

[smarti]

Για να διευκρινησω κατι.Μονο [/b]εγωεδω μεσα δεν καταλαβα:

[aposal]

Συνεχίζω με μερικά αποσπάσματα από ρήσεις του Γέροντα : Τα έχει δημοσιεύσει η gkou σε ενότητα που άνοιξε η ίδια, αλλά θα με συγχωρέσει να τα υπενθυμίσω :

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Γ΄ : ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»

(σελ. 120-121)
Ο Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς, ανάλογα με την πνευματική μας κατάσταση. Άλλοτε επιτρέπει να κάνουμε ένα σφάλμα, λχ μια μικρή απροσεξία, για να είμαστε άλλη φορά πιο προσεκτικοί και να αποφύγουμε, ή μάλλον να προλάβουμε ένα μεγαλύτερο κακό που θα μας έκανε το ταγκαλάκι. Άλλοτε αφήνει τον διάβολο να μας πειράζει, για να μας δοκιμάσει. Δίνουμε δηλαδή εξετάσεις και αντί για κακό ο διάβολος μας κάνει καλό. Θυμηθείτε τον γερο – Φιλάρετο που έλεγε : «Τέκνον, εγκατάλειψις Θεού, ουδένα πειρασμόν σήμερα». Ήθελε να παλεύει κάθε μέρα με τους πειρασμούς, για να στεφανώνεται από τον Χριστό.
Ένας δυνατός, όπως ο Γερο – Φιλάρετος, δεν αποφεύγει τους πειρασμούς, αλλά λέει στον Χριστό : «Στείλε μου Χριστέ μου πειρασμούς και δώσε μου κουράγιο να παλέψω». Ένας αδύνατος όμως θα πει: «Μην επιτρέπεις Χριστέ μου να πειραστώ». «Μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν» (Ματθ.6,13). Εμείς όμως, πολλές φορές, όταν έχουμε έναν πειρασμό, λέμε : «Ε, μα άνθρωπος είμαι κι εγώ! Δεν αντέχω άλλο», ενώ θα έπρεπε να πούμε : «Δεν είμαι άνθρωπος, είμαι παλιάνθρωπος! Θεέ μου, βοήθησέ με να γίνω άνθρωπος». Δεν λέω να επιδιώκουμε εμείς τους πειρασμούς, αλλά, όταν έρχονται, να τους αντιμετωπίζουμε με καρτερία και προσευχή.
(σελ. 122)
Με λίγη προσπάθεια και πολλή ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον Θεό, μπορεί κανείς να προχωρήσει πολύ. Γιατί, όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν και πειρασμοί.
Βλέπουμε την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που έζησε αμαρτωλή ζωή, όταν μετάνιωσε και άλλαξε ζωή, οι κοσμικές επιθυμίες την βασάνιζαν. Έκανε όμως μεγάλη πάλη, για να τις διώχνει. Της έλεγε ο διάβολος : «Τι θα χάσεις αν δεις λιγάκι την Αλεξάνδρεια; Δεν σου λέω να διασκεδάσεις, μόνο να τη δεις λίγο από μακριά» και εκείνη ούτε γύρισε να κοιτάξει! Τι μετάνοια είχε! Άλλες Όσιες που δεν είχαν ζήσει κοσμική ζωή, δεν είχαν πόλεμο. Η Οσία Μαρία, που είχε ζήσει κοσμική ζωή είχε ΚΑΙ πόλεμο. Η ταλαιπωρία αυτή είναι η καυτηρίαση των πληγών της αμαρτίας. Κι έτσι φθάνουν στο τέλος και οι μεν και οι δε στην ίδια κατάσταση.
-Σε όλες τις περιπτώσεις Γέροντα, δεν υπάρχει καθόλου θεία παρηγοριά;
-Πώς! Πολλή, πολλή! Η Οσία Μαρία είχε φθάσει σε τέτοια μέτρα πνευματικά, που βρισκόταν ένα πήχη πάνω από τη γη όταν προσευχόταν.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄, ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

(σελ. 30)
Όταν παρακαλούμε τον Θεό με όλη μας τη δύναμη να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από ένα πάθος και δεν μας βοηθάει, πρέπει αμέσως να καταλάβουμε ότι πίσω από το πάθος κρύβεται άλλο μεγαλύτερο και αυτό είναι η υπερηφάνεια. Επειδή δηλαδή δεν βλέπουμε την υπερηφάνεια, αφήνει ο Θεός να παραμένει το πάθος που βλέπουμε, πχ η γαστριμαργία, η φιλαργυρία, ο θυμός κλπ, για να ταπεινωνόμαστε. Όταν σιχαθούμε πια τα πάθη μας από τις συνεχείς πτώσεις μας, γνωρίσουμε την αδυναμία μας και ταπεινωθούμε, τότε μας βοηθάει ο Θεός και ανεβαίνουμε δυο – δυο τα πνευματικά σκαλιά.
(σελ. 32)
-Γιατί, Γέροντα, ενώ παίρνω πολλές αποφάσεις να αγωνιστώ με ζήλο κατά των παθών μου, τελικά δεν τις πραγματοποιώ;
-Γιατί παίρνεις πολλές αποφάσεις μαζί. Τα πάθη, όπως και οι αρετές, αποτελούν μια αλυσίδα. Το ένα πάθος είναι συνδεδεμένο με το άλλο και η μία αρετή είναι συνδεδεμένη με την άλλη, όπως τα βαγόνια του τραίνου είναι ενωμένα το ένα με το άλλο και όλα ακολουθούν το πρώτο. Αν λοιπόν αποφασίσεις να αγωνιστείς για αρκετό διάστημα, για να κόψεις ένα συγκεκριμένο πάθος και να καλλιεργήσεις την αντίστοιχη αρετή, θα το πετύχεις. Και μαζί μ’ αυτό το πάθος που θα κόψεις, θα απαλλαγείς και από άλλα πάθη και θα αναπτυχθούν οι αντίστοιχες αρετές. Ας πούμε ότι ζηλεύεις. Αν αγωνιστείς να μην ζηλεύεις, θα καλλιεργήσεις την αγάπη, την καλοσύνη και συγχρόνως θα απαλλαγείς από τον θυμό, από την κατάκριση, από την κακία, από την λύπη.

(σελ. 88)
-Γέροντα, στενοχωριέμαι όταν οι αδελφές μου κάνουν κάποια παρατήρηση.
-Έχεις υπερηφάνεια, γι’ αυτό στενοχωριέσαι. Την υπερηφάνεια την τσακίζεις με τη βοήθεια του αδελφού, όταν του δίνεις το δικαίωμα να σου κάνει παρατηρήσεις και δέχεσαι μια κουβέντα που θα σου πει. Έτσι λαμπικάρεται η ψυχή.
Επειδή το υψηλό φρόνημα δύσκολα το αντιλαμβάνεται κανείς μόνος του, πρέπει να δέχεται τους άλλους σαν γιατρούς του και να παίρνει όλα τα φάρμακα που του δίνουν, για να απαλλαγεί από αυτό. Και όλοι οι άνθρωποι έχουν στη τσέπη τους φάρμακα για τους άλλους : οι μεν καλοί συμβουλεύουν με πόνο και αγάπη τον άρρωστο, οι δε κακοί τον ελέγχουν με κακία και πάθος – αυτοί μάλιστα πολλές φορές γίνονται καλύτεροι χειρούργοι από τους πρώτους, γιατί προχωρούν το νυστέρι πιο βαθιά.

(σελ. 104)
-Γέροντα, νυστάζω πολύ στην πρωινή Ακολουθία.
-Μήπως κατέκρινες καμιά αδελφή; Εσύ βλέπεις εξωτερικά τα πράγματα και κατακρίνεις, γι’ αυτό νυστάζεις μετά, στην Ακολουθία. Από τη στιγμή δηλαδή που κατακρίνει κανείς και δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα πνευματικά, μαζεύονται δέκατα πνευματικά και αποδυναμώνεται. Και όταν αποδυναμωθεί, ή νυστάζει, ή έχει αϋπνία.
-Γέροντα, συχνά πέφτω και στη γαστριμαργία.
-Κοίταξε, εκείνο που τώρα πρέπει να προσέξεις πολύ είναι η κατάκριση. Αν δεν κόψεις την κατάκριση, ούτε από τη γαστριμαργία θα μπορέσεις να απαλλαγείς. Ο άνθρωπος που κατακρίνει, επειδή διώχνει την χάρη του Θεού, μένει αβοήθητος και δεν μπορεί να κόψει τα ελαττώματά του. και αν δεν καταλάβει τα σφάλματά του. Και αν δεν καταλάβει το σφάλμα του, για να ταπεινωθεί, θα έχει συνέχεια πτώσεις. Αν όμως το καταλάβει και ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, τότε ξανάρχεται η Χάρις του Θεού.

(σελ. 287)
-Γέροντα, όταν περνούμε κάποιον πειρασμό, μια μεγάλη δοκιμασία, τι να κάνουμε;
-Τι να κάνετε; Υπομονή να κάνετε! Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα. Εκεί που δεν περιμένεις τη λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση.
Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται, όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένει αγόγγυστα δοξάζοντας το Άγιο Όνομά Του. «Μακάριος ανήρ, ός υπομένει πειρασμόν» (Ιακ. 1,2), λέει ο Άγιος Ιάκωβος. Γι’ αυτό να προσευχόμαστε να μα δίνει ο καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία.
[/b]

[aposal]

Για να διευκρινησω κατι.Μονο [/b]εγωεδω μεσα δεν καταλαβα:

Γιατί το παίρνεις προσωπικά;
Ούτε κι εγώ τον καταλαβαίνω τον Αντώνη! Κινείται σε δικό του οδικό δίκτυο, χωρίς να χρησιμοποιεί τις δικές μας εθνικές οδούς. Παρ' όλα αυτά είναι ένας υπέροχος άνθρωπος!

[smarti]

Δεν το πηρα προσωπικα.Η αληθεια ειναι οτι δεν καταλαβα τιποτα,μαλλον γι αυτο δεν παρεξηγηθηκα.Λοιπον εγω σας χαιρετω γιατι εχω ραντεβου σε ενα μοναστηρι να μιλησω με τον γεροντα.Το πρωτο που θα του αναφερω θα ειναι για το τσιγγαρο.Πρωτα ο θεος ομως.Θα αναψω και ενα κερακι για ολο το φορουμ. :)

[aposal]

Ευχαριστούμε Σμαραγδή. Μακάρι η κίνησή σου να βρει πολλούς μιμητές (μετά τον Διονύση που προηγήθηκε)!

[panagiotis2008]

Εγώ είδα οτί είχαν καεί τα 2 μου βασικά πάθη από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος που μου στειλε ο καλος Θεός,κι υπερήφανεύτηκα ότι έφτασα στην απάθεια πάλι ξαναβγήκε το ένα για να ταπεινωθώ κι επανέρχεται τακτικά από καιρού εις καιρόν.
Κι ενώ είχα προβληματιστεί γιατί δεν μπορούσα να το ξεριζώσω,κι έλεγα "Μα επιτέλους πότε θα το ξεριζώσω?",τώρα λέω στον Θεό καλύτερα να εμφανίζεται κατά καιρούς παρά να ξεριζωθεί για να πέφτω κάποιες φορές και να ταπεινώνομαι,προκειμένου να μην το παίρνω επάνω μου και επαίρομαι για το κατόρθωμα μου.
Γιατί η υπερηφάνεια είναι δηλητήριο που τα καταστρέφει όλα,κι ενώ όλα γίνονται με την Χάρη του Θεού το να καπηλεύεσαι εσύ το αποτέλεσμα της ενέργειας της Θείας Χάριτος είναι κατάπτυστο.

[aposal]

Εγώ είδα οτί είχαν καεί τα 2 μου βασικά πάθη από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος που μου στειλε ο καλος Θεός,κι υπερήφανεύτηκα ότι έφτασα στην απάθεια πάλι ξαναβγήκε το ένα για να ταπεινωθώ κι επανέρχεται τακτικά από καιρού εις καιρόν.
Κι ενώ είχα προβληματιστεί γιατί δεν μπορούσα να το ξεριζώσω,κι έλεγα "Μα επιτέλους πότε θα το ξεριζώσω?",τώρα λέω στον Θεό καλύτερα να εμφανίζεται κατά καιρούς παρά να ξεριζωθεί για να πέφτω κάποιες φορές και να ταπεινώνομαι,προκειμένου να μην το παίρνω επάνω μου και επαίρομαι για το κατόρθωμα μου.
Γιατί η υπερηφάνεια είναι δηλητήριο που τα καταστρέφει όλα,κι ενώ όλα γίνονται με την Χάρη του Θεού το να καπηλεύεσαι εσύ το αποτέλεσμα της ενέργειας της Θείας Χάριτος είναι κατάπτυστο.

Πράγματι αυτό συμβαίνει!
Και η οικειοποίηση των δώρων του Θεού είναι πολύ πιο έντονη όταν πρόκειται για χαρίσματα όπως : καλιφωνία, ποίηση, ζωγραφική, μουσική, εξυπνάδα, αντίληψη, αντοχή, μυική δύναμη κλπ. Για να μην μιλήσουμε για την εξωτερική εμφάνιση που όταν αυτή είναι άνω του μέσου όρου, μπορεί να γίνει καταστροφική για τον άνθρωπο, ενώ θα έπρεπε να δοξάζουμε καθημερινά τον Θεό που μας τα χάρισε!

[AngelsGR]

Το συγκεκριμένο θέμα το βρίσκω πολύ έξυπνο και με προβλημάτισε αρκετά. Δεν είναι μόνο να σκεφτούμε ποια είναι τα πάθη μας αλλά τι είναι αυτά που κάνουμε στην ζωή μας και στεναχωρούν τον Θεό. Μάλλον το χειρότερο για μένα είναι να μην ξέρω ότι δεν ξέρω, δηλαδή να μην ξέρω ποια είναι τα πάθη μου.