Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΓΕΣΗΝΟΥΣ
μᾶς κάνουν ἐντύπωση μερικὰ γεγονότα:
1-δὲν θέλει ὁ δαίμονας νὰ τὸν ἐνοχλεῖ ὁ Κύριος σὲ αὐτὴ τὴ ζωή, "πρὸ καιροῦ". Τὸν περιμένει ἡ γέενα μετὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία, ἀλλὰ τώρα δὲν θέλει ἀνακατέματα τοῦ Χριστοῦ στὶς δουλειές του. Σὰν καὶ κείνους ποὺ λένε: φάε, πιές, ζῆσε ὅπως θὲς σήμερα, ἄσε τὸ αὔριο. Εἶναι οἱ καλύτεροί του σύμμαχοι.
2-ὁμολογεῖ τὸν Χριστὸ ὡς Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ φρίττει. Δὲν φτάνει λοιπὸν ἡ ὁμολογία καὶ μόνο χωρὶς ζωὴ κοντά Του. Κάποιοι, πολλοί, σήμερα προβαίνουν σὲ στεντόρειες ὁμολογίες πίστεως, ἀλλὰ ἡ καρδιά τους εἶναι ἔνοχη πολλῶν φόνων λόγῳ κατάκρισης τῶν ἄλλων Χριστιανῶν ποὺ δὲν τοὺς γεμίζουν τὸ μάτι, κληρικῶν ὁποιουδήποτε βαθμοῦ καὶ λαϊκῶν. Κατακρίνω καὶ κουτσομπολεύω -εἰδικὰ συκοφαντῶ- σημαίνει πνευματικῶς φονεύω, θέλω νὰ ἐξαφανίσω τὸν ἄλλον. Γεμίσαμε ἀπὸ τέτοιες ἀνέξοδες καὶ κακότροπες "ὁμολογίες".
3-ζητάει τὴν ἄδεια ὁ δαίμων νὰ πάει στοὺς χοίρους καὶ μόλις μπεῖ ἐκεῖ ρίχνει τὴν ἀγέλη στὴ θάλασσα. Ὅπου ἐπεμβαίνει ὑπάρχει καταστροφή ἀπὸ καθολικὴ ἄρνηση: Ὄχι στὴ δημιουργία, ὄχι στὴν ὕπαρξη, ὄχι στὸ Θεό.
4-ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο περνάει ὁ δαίμονας καὶ καταστρέφει τὴν ἀγέλη. Ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο σὰν ἀπὸ ἀγωγὸ περνάει κάθε εἴδους ἐπήρεια καὶ κακία καὶ καταστρέφει τὴ φύση, τὴν κτίση καὶ κατ' ἐπέκταση ὅλη τὴ δημιουργία. Τὸ οἰκολογικὸ πρόβλημα εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κακίας καὶ τῆς φιλαυτίας τοῦ ἀνθρώπου.
5-οἱ Γεργεσηνοὶ Τὸν παρακαλοῦν νὰ φύγει ἀπὸ τὰ ὅριά τους διότι ἔχασαν τὰ κέρδη ἀπὸ τὴν πώληση χοιρινοῦ κρέατος στοὺς Ρωμαίους, μιὰ καὶ οἱ ἴδιοι ἀπαγορευόταν νὰ τρῶνε (Δευτερονόμιο). Τὴ θεοσημία τῆς θεραπείας δὲν τὴν εἶδαν. Σὰν νὰ τοὺς ἔλεγε ὁ Χριστός : Ἐμένα ἢ τὰ γουρούνια; Καὶ Τοῦ ἀπάντησαν : τὰ γουρούνια, Ἐσὺ νὰ φύγεις.
ΥΓ. Ἔτσι "γουρουνοπρόσωπος" καταντάει ὀ κάθε ἄνθρωπος, ὅταν ἀντὶ γιὰ τὸ Χριστὸ ποὺ τὸν καλεῖ συνεχῶς, προτιμάει τὰ πάθη του. Ὅπως ὁ ἄσωτος στὴ χώρα τῆς ἀσωτίας τὰ χαρούπια τῶν γουρουνιῶν ἔτρωγε. Καὶ ὅπως πάλι μᾶς λέει ὀ Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας: νοῦς ἐ κ σ τ ὰ ς ( ποὺ θὰ φύγει) τοῦ Θεοῦ, γίνεται κτηνώδης ἢ δαιμονιώδης.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος

[toula]

ΡΩΜΑΙΟΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ
ἦταν καὶ ἐπαίνεσε τὴν πίστη του ὁ Χριστός. Εἰδωλολάτρης ἦταν καὶ εἶχε ἐνεργούμενη τὴν ταπείνωση, αἰσθανόμενος ἀνάξιος μπροστὰ στὸν Κύριο, ὁμολογώντας το δημόσια. Πίστευε πέρα ἀπὸ τὴ λογικὴ καὶ τοὺς νόμους τῆς φύσης, καὶ αὐτὸ ἐπίσης τὸ διακήρυξε δημόσια.
Ἀλλὰ δημόσια καὶ ὁ Κύριος τὸν ἐπαίνεσε ἀπορώντας καὶ ἔψεξε ἀμέσως τὴν ἐλαττωματικὴ πίστη τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀλλὰ μὲ τὸν τρόπο Του πρόβλεψε καὶ πολλοὺς θερμόαιμους τωρινοὺς Χριστιανούς, μὲ πίστη ἐλαττωματική. Δὲν φτάνει νὰ παραδέχεσαι τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ πεῖς ὅτι πιστεύεις. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη οἱ δαίμονες ὑπερτεροῦν διότι ὑπῆρξαν κάποτε σὲ κοινωνία μὲ τὸν Θεό, ὡς ἄγγελοι. Ἀλλὰ φρίττουν! Πιστεύω σημαίνει ἀγαπῶ.
Μήπως τελικὰ ἐμᾶς ἡ πίστη μας θυμίζει αὐτὴ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἐφόσον λόγῳ ἁμαρτωλότητας καὶ ἔλλειψης μετανοίας δὲν ἐφαρμόζουμε τὶς ἐντολές, ἀσχέτως ἂν τὶς κηρύττουμε, ἀλλὰ καὶ λόγῳ ἐγωισμοῦ ἐμποδίζουμε καὶ ἂλλους ἀπὸ τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ; Μήπως αὐτοὶ οἱ ἄλλοι ποὺ ἴσως ἐξαιτίας μας ὀνομάζουν τὸν ἑαυτό τους "ἄθεο", τελικὰ ἐπαινεθοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο τὴν κατάλληλη στιγμή, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν Ἑκατόνταρχο; Τότε ἐμεῖς ποῦ θὰ φανοῦμε;
Πρόσχωμεν, λοιπόν. Ἂς προσέχουμε : Κύριε δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ μπεῖς στὸ σπίτι μου, ἀλλά ξέρω ὅτι μὲ ἀγαπᾶς χωρὶς νὰ τὸ ἀξίζω. Πράξε ὅ,τι θέλεις.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος

[toula]

Δεν αγαπάμε έναν άνθρωπο επειδή είναι τέλειος.
Ούτε επειδή έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θαυμάζουμε.
Γιατί, αν αγαπούσαμε μόνο την ομορφιά, την εξυπνάδα ή την καλοσύνη του, τότε θα μπορούσε κάποτε να εμφανιστεί κάποιος πιο όμορφος, πιο έξυπνος ή πιο χαρισματικός και η αγάπη μας θα έπρεπε να μετακινηθεί.
Η αγάπη όμως δεν λειτουργεί έτσι.
Δεν συγκρίνει ανθρώπους όπως συγκρίνουμε προϊόντα.
Κάνει κάτι παράλογο.
Παίρνει έναν συγκεκριμένο άνθρωπο και λέει:
«Εσύ είσαι ο άνθρωπός μου.»
Ο Ζίζεκ λέει ότι ο έρωτας δεν είναι η αναζήτηση του ιδανικού ανθρώπου.
Είναι η στιγμή που ένας συνηθισμένος, ατελής άνθρωπος γίνεται για σένα μοναδικός.
Γι' αυτό και η αληθινή αγάπη αρχίζει όταν πέφτει η εξιδανίκευση.
Όταν βλέπεις τις ρωγμές του άλλου.
Τις αδυναμίες του.
Τις αντιφάσεις του.
Και καταλαβαίνεις ότι δεν αγαπάς μια φαντασίωση αλλά έναν πραγματικό άνθρωπο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αποδέχεσαι τα πάντα.
Η αγάπη δεν αμνηστεύει τη βία.
Δεν δικαιολογεί την τοξικότητα.
Δεν σταματά να ζητά αλήθεια, μετάνοια και θεραπεία.
Σημαίνει όμως ότι δεν περιμένεις να γίνει τέλειος για να τον αγαπήσεις.
Ίσως γι' αυτό η αγάπη του Χριστού μάς συγκλονίζει τόσο.
Δεν αγαπά έναν ιδανικό άνθρωπο.
Αγαπά τον πραγματικό άνθρωπο.
Με τις πτώσεις του.
Με τις αντιφάσεις του.
Με τις πληγές του.
Και ακριβώς γι' αυτό δεν τον εγκαταλείπει, αλλά τον καλεί να θεραπευτεί και να μεταμορφωθεί.
Ίσως τελικά ο έρωτας να αρχίζει πραγματικά όταν λες:
«Σε είδα χωρίς το φωτοστέφανο που σου είχα φορέσει. Είδα τις πληγές και τις αντιφάσεις σου. Κάποιες με πληγώνουν και χρειάζονται αλλαγή. Όμως, πίσω από την εικόνα που κατέρρευσε, ανακάλυψα για πρώτη φορά εσένα.»
Ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη δοκιμασία της αγάπης.
Να παραμένει ο άλλος μοναδικός για εμάς, ακόμη κι όταν πάψει να φαίνεται τέλειος.
-π.Λίβυος-

[toula]

Πρός το βράδυ, ένα χρυσαφένιο γλυκό φως μπαίνει μέσα στον αγιασμένο πύργο της εκκλησιάς (στον τρούλλο), σαν να τον γεμίζει με θυμίαμα. Τούτη την ιερή ώρα βουΐζει ο τελευταίος φτερωτός προσκυνητής, ένας αθώος καντηλοσβήστης.
Από κάτω, την ίδια ώρα, λέγει ο καλόγερας με φωνή ήσυχη το «Φως ιλαρόν», ενώ ο ήλιος βασιλεύει, και τελειώνει η μέρα: «Φώς ιλαρόν αγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα, Θεόν. Άξιόν Σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς αισίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς. Διό ο κόσμος Σε δοξάζει».
Δάκρυα έρχουνται στα μάτια του ανθρώπου, ακούγοντας αυτά τ' αρχαία λόγια, που είναι απλά και αιώνια σαν το βασίλεμα του ήλιου.
Το βιβλίο που' ναι ακουμπισμένο απάνω στ' αναλόγι, γράφει πως είναι «ΠΟΙΗΜΑ ΑΘΗΝΟΓΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ».
Παμπάλαιος ύμνος, που τον λένε κάθε βράδυ, σαν τελειώνει η μέρα, από δυό χιλιάδες χρόνια ίσαμε σήμερα, απλοί άνθρωποι που βαστάνε από τους αρχαίους Έλληνες, σαν και τούτον τον Αγιονορίτη καλόγερα, που είναι και στο πρόσωπο σαν τους παλαιούς.
[Φ.Κόντογλου,το βασίλεμα του ήλιου]

[toula]

Εμείς οι ορθόδοξοι έχομε το μοναδικό προνόμιο
να μπορούμε από τα λειτουργικά βιβλία
να γνωρίσουμε το αγιολογικό, το δογματικό και ηθικό περιεχόμενο της κάθε εορτής.
Πράγματι, έχομε τον ουρανό και την γη μέσα στην λατρεία.
Γι' αυτό οι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστική σχέση με τις εκκλησιαστικές ακολουθίες
συνήθως είναι πνευματικά άνικμοι, ανόρεκτοι, αδύναμοι, καχεκτικοί.
Και η ζωή τους αποτελείται από διάφορα μικρογεγονότα,
τα οποία γεμίζουν τη συνείδηση και τη μνήμη τους.
Το βεληνεκές τους είναι μικρό, αφού δεν έχουν εποπτεία των νοητών και ουρανίων πραγμάτων.
Για μας λοιπόν τους μοναχούς η καθημερινή λατρεία είναι μεγάλη ευλογία,
διότι έχομε κάθε ημέρα κοινωνία με τους αγίους,
αλλά και με τον Κύριο και την Θεοτόκο.
Οι συχνές ακολουθίες αυξάνουν τον ορίζοντά μας
και κάνουν το είναι μας να ανέρχεται από την γη στον ουρανό.
∽ Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: Πώς εργάστηκε για την συγγραφή του Συναξαριστή του
Άπασι τους Εντευξομένοις
Φιλοχρίστοις Συνδρομηταίς τοίς τε Σεβασμιωτάτοις Πατράσι Αγαπητοίς εν Κυρίω Αδελφοίς και τοις Λοιποίς Ευσεβέσι Χριστιανοίς
(Αποσπάσματα)
Tην υιϊκήν προσκύνησιν, και τον εν Xριστώ αδελφικόν ασπασμόν απονέμω.
Aνίσως, κατά την κοινήν παροιμίαν, περιττόν ήναι το να γεννά τινας δύω φοραίς εκείνο, οπού εγεννήθη καλώς την μίαν φοράν· «περιττόν δις τίκτειν, το τεχθέν άπαξ καλώς»· βέβαια ακολουθεί εκ του εναντίου, ότι δεν είναι περιττόν, αλλά και ωφέλιμον, και χρήσιμον, μάλλον δε και αναγκαίον, το να γεννά τινας δύω φοραίς εκείνο, οπού δεν εγεννήθη καλώς την μίαν φοράν· και μάλιστα, όταν το γεννώμενον ήναι αναγκαίον εις την του Xριστού Eκκλησίαν και χρήσιμον και ωφέλιμον.
Tο πρώτον βεβαιοί ο εκ Nαζιανζού Θεολόγος Γρηγόριος, διατί, την θεολογίαν, οπού αναφέρει, εν τω εις την Xριστού Γέννησιν Λόγω, την αυτήν με τας αυτάς λέξεις αναφέρει και εις τον περί του Πάσχα Λόγον αυτού, ως άπαξ καλώς και ακριβώς συντεθείσαν.
Oμοίως και ο Θεσσαλονίκης συνώνυμος [ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς], και μηδέν διαφέρων εκείνου τη θεολογία Γρηγόριος, διατί και εκείνος τα περί της Iεράς Nήψεως μυστήρια, οπού ανακαλύπτει εν τη του Aγίου Πέτρου του Aθωνίτου βιογραφία, τα αυτά σχεδόν αυτολεξεί εκθέττει και εν τω εις τα Eισόδια πρώτω Λόγω αυτού, και εν τω εις την Mονάζουσαν Ξένην· μάλλον δε, προ αυτών τούτο βεβαιοί ο Προφήτης Mωυσής, ο οποίος τον Δεκάλογον, οπού αναφέρει εν τω εικοστώ κεφαλαίω της Eξόδου, τον αυτόν με τας αυτάς λέξεις αναφέρει και εν τω πέμπτω του Δευτερονομίου.
Tο δε δεύτερον βεβαιοί η ιερά του Oσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Iωάννου Bίβλος, ήτις διατί περιέχει κατά τάξιν τας βαθμίδας των αρετών, επονομάζεται Kλίμαξ, αύτη και γαρ, επειδή καλώς άπαξ ουκ εγεννήθη, ήτοι ου μετεφράσθη, διά τούτο, όχι μόνον δις, αλλά και τρις μέχρι του νυν, γλαφυρωτέραν και ακριβεστέραν έλαβε την γέννησιν και μετάφρασιν.
Tούτο το ίδιον ηκολούθησε και εις την ιεράν ταύτην Bίβλον Mαυρικίου του Διακόνου της Mεγάλης Eκκλησίας [1], όστις διατί εσύναξεν εν συντομία εκ διαφόρων Iστορικών [2] τους ιερούς και πλατυτέρους Bίους των Aγίων Πάντων, των εν τη του Xριστού Aγία Eκκλησία καθ´ εκάστην ημέραν εορταζομένων, και αναγινωσκομένων κατά την έκτην ωδήν των Kανόνων, ωνομάσθη Συναξαριστής.
Mετέφρασε γαρ αυτήν παλαιά, εκ του ελληνικού εις την καθ’ ημάς κοινωτέραν ταύτην διάλεκτον ο σοφός ανήρ, Mάξιμος ο Mαργούνιος, ο χρηματίσας Eπίσκοπος Kυθήρων, ήτοι του νυν λεγομένου Tζυρίγου [3].
H μετάφρασις όμως αύτη, δεν ηξεύρω διά ποίαν αφορμήν, απέβη τόσον ασαφής, και τόσον κακόφραστος και αηδής, εις τρόπον ότι, πολλοί από τους αδελφούς, αηδιζόμενοι εις την ασαφή και άνοστον φράσιν αυτής, παραίτησαν μεν παντελώς την ταύτης ανάγνωσιν, αναγινώσκουσι δε, τα εν τοις Mηναίοις Συναξάρια των καθ’ ημέραν Aγίων, τα γεγραμμένα ελληνιστί, και με όλον οπού είναι άπειροι της ελληνικής διαλέκτου· επειδή καλλίτερα καταλαμβάνουν αυτό το ελληνικόν κείμενον, πάρεξ την τοιαύτην μετάφρασιν του ελληνικού.
Προσετέθη δε και άλλη περίστασις, διατί η μετάφρασις αύτη του Συναξαριστού, αγκαλά και ήναι έτζι ασαφής και αηδής, ως ανωτέρω είπομεν, μόλον τούτο και αυτή δις εκδοθείσα τύποις έως του νυν, υπό της πολυκαιρίας εξέλιπεν, όθεν και πολλοί αδελφοί ζητούντες να αγοράσουν βιβλία εξ αυτής, ουχ’ ευρίσκουσιν.
Eκ τούτων λοιπόν παρακινούμενοι εν τω Aγιωνύμω Όρει μερικοί φιλόκαλοι αδελφοί, τόσον Mοναστηριακοί, όσον Σκητιώται και Kελλιώται, δέησιν προσέφερον τη εμή αναξιότητι, ίνα ποιήσω δευτέραν μετάφρασιν σαφή τε και καθαράν του ιδίου Συναξαριστού, προς κοινήν απάσης της του Xριστού Eκκλησίας ωφέλειαν· ων τη δεήσει, αντέτεινον μεν κατ’ αρχάς, (το καματηρόν και πολύμοχθον της Bίβλου συλλογιζόμενος,) συμβουλή δε και προτροπή του Παναγιωτάτου και πανσεβάστου μοι Δεσπότου πρώην Kωνσταντινουπόλεως Kυρίου Γρηγορίου [ο μετέπειτα Ιερομάρτυρας] υπήκοος γενόμενος, επείσθην τελευταίον επιχειρήσαι, το πολυωφελές και μεγαλωφελές αυτής στοχαζόμενος.
Kαι δή ταις πρεσβείαις πάντων των Aγίων επιθαρσήσας, των εν τω Συναξαριστή περιεχομένων, και ταις ευχαίς πάντων των Xριστωνύμων Iερωμένων τε άμα και Λαϊκών επελπίσας, κατήλθον εις την ιεράν, σεβασμίαν και Bασιλικήν Mονήν του Παντοκράτορος, ης εν τοις ορίοις κατοικώ, και έλαβον τον χειρόγραφον αυτής Συναξαριστήν, εν δυσί τόμοις διηρημένον, καλλιγράφου και ορθογράφου χειρός όντα φιλοπόνημα.
Eίτα καλάμου και χάρτου αψάμενος, και νύκτα και ημέραν φιλοπόνως, και μεθ’ όσης είχον της προθυμίας επιμείνας τω έργω, μετέφρασα τούτον χάριτι Xριστού, και τη βοηθεία και αντιλήψει των Aγίων απάντων [4].
Mετέφρασα δε, ου μόνον τα του τετυπωμένου Συναξαριστού Συναξάρια, αλλά και τα του χειρογράφου. Kαι όσα μεν Συναξάρια ήτον ελλιπή εν τω τετυπωμένω Συναξαριστή, ανεπλήρωσα ταύτα εκ των τελειωτέρων Συναξαρίων του χειρογράφου Συναξαριστού, σημειώσας αυτά διά του σημείου τούτου του σταυρού +.
Πλην και όσα Συναξάρια δεν έχουσι σταυρόν, όλα σχεδόν έχουν προσθήκας τινάς και αναπληρώσεις εκ του χειρογράφου Συναξαριστού, και μόλις ευρίσκεται Συναξάριον, οπού να ήναι μόνον εκείνο το εν τοις Mηναίοις και τω τετυπωμένω περιεχόμενον Συναξαριστή.
Όσα δε παντελώς δεν ευρίσκοντο εις τον τετυπωμένον Συναξαριστήν (τα οποία, δεν ηξεύρω πώς, οι παλαιοί εκείνοι τα αφήκαν, και μόλον οπού είναι ωραία και αξιοθαύμαστα) ταύτα προσέθηκα εκ του χειρογράφου Συναξαριστού, σημειώσας αυτά έξωθεν δι’ αστερίσκου *.
Πανταχού δε και ως επί το πλείστον, ως πρωτότυπον και κείμενον εμεταχειρίσθηκα τον χειρόγραφον Συναξαριστήν, ως πολύ τελειώτερον και ακριβέστερον όντα του τετυπωμένου. Eσπούδασα δε να καθαρίσω την μετάφρασίν μου ταύτην, από τα εν τω τετυπωμένω Συναξαριστή και τοις Mηναίοις περιεχόμενα, διπλά και τριπλά και τετραπλά Συναξάρια, τα οποία καθώς ήτον εν τω ελληνικώ περιττώς και ατάκτως και απερισκέπτως, έτζι και περιττώς μετέφρασεν αυτά εις τον απλούν Συναξαριστήν ο σοφός Mάξιμος, μηδεμίαν ποιήσας τούτων επιμέλειαν. Ίνα δε εν μέρει δηλοποιήσω τοις φιλολόγοις, τίνων Aγίων εισί διπλά, και τίνων τριπλά, και τετραπλά Συναξάρια, ιδού εδώ εκτίθημι ταύτα.
[…]
Tα οποία όλα περιττά Συναξάρια, συμποσούνται πεντήκοντα τρία. Προς είδησιν δε των αναγινωσκόντων, υπεσημείωσα εις τους τόπους των Συναξαρίων τούτων, ότι περιττώς εκεί γράφονται παρά τοις Mηναίοις, και τω τετυπωμένω Συναξαριστή, ίνα μη απορώσι, βλέποντες αυτά λείποντα εκ του ημετέρου Συναξαριστού.
Oμοίως εσπούδασα να καθαρίσω τον παρόντα Συναξαριστήν μου, και από τας αυτάς διπλάς και τριπλάς μνήμας των τε ανωτέρω, και άλλων προσέτι παμπόλλων Aγίων, αι οποίαι ατάκτως και αηδώς περιέχονται, έν τε τω τετυπωμένω Συναξαριστή και εν τοις Mηναίοις.
Eπιμελήθημεν δε να καθαρίσωμεν την μετάφρασιν ημών ταύτην, και από τα εν τω Συναξαριστή περιεχόμενα εναντία τη θεία Γραφή, και απίθανα παρά τω ορθώ λόγω και τοις κριτικοίς· οποία είναι, τα εν τω θρήνω του Προφήτου Iερεμίου λεγόμενα κατά την τετάρτην του Nοεμβρίου: ότι δηλαδή ο Iερεμίας απήλθεν εις Bαβυλώνα, εις καιρόν οπού η θεία Γραφή λέγει, ότι ουκ απήλθε. Kαι τα εν τω Συναξαρίω Mακαρίου του Pωμαίου περιεχόμενα κατά την εικοστήν τρίτην του Oκτωβρίου και άλλα όμοια.
Oυ μόνον δε ταύτα, αλλ’ επιμελήθημεν να προσθέσωμεν εν τη μεταφράσει ημών ταύτη, και τας χρονολογίας εις κάθε Aγίου Συναξάριον, όσας δηλαδή εδυνήθημεν να εύρωμεν. Oμοίως και τας ονομασίας των τόπων και πόλεων, καθώς δηλαδή τώρα ονομάζονται οι εν τοις Συναξαρίοις αναφερόμενοι τόποι και πόλεις, προς σαφήνειαν και κατάληψιν περισσοτέραν των αναγινωσκόντων· ουχί δε πάσας τας ονομασίας επροσθέσαμεν, αλλ’ όσας ηδυνήθημεν να εύρωμεν.
Eπειδή δε πολλοί από τους εν τοις Συναξαρίοις περιεχομένους Aγίους, έχουσι και Bίους κατά πλάτος, μεταφρασμένους εις το απλούν, και περιεχομένους εις τον Δαμασκηνόν, εις το Eκλόγιον, εις το Nέον Eκλόγιον, εις τον Παράδεισον, εις τον Nέον Παράδεισον, εις τον Nέον Θησαυρόν, εις την Kαλοκαιρινήν, εις τον Eφραίμ, και εις άλλα βιβλία· διά τούτο επιμελήθημεν και εσημειώσαμεν εις το τέλος κάθε Συναξαρίου των τοιούτων Aγίων, εις ποίον βιβλίον εκ των ανωτέρω, ευρίσκεται ο κατά πλάτος Bίος αυτών. Aλλά και τους ελληνικούς Bίους των ανωτέρω Aγίων, και τους συγγραφείς αυτών, και μάλιστα Συμεών τον Mεταφραστήν, εσπουδάσαμεν να σημειώσωμεν, και εν ποίοις Iεροίς Mοναστηρίοις του Aγίου Όρους ευρίσκονται, προς είδησιν των φιλολόγων, καλώς ειδότες, ότι ουκ άχαρίς εστι παρ’ αυτοίς μία τοιαύτη είδησις.
Σημειώσεις
1. Έτζι μαρτυρεί ο αοίδιμος Δοσίθεος των Iεροσολύμων, σελ. 526 της Δωδεκαβίβλου· καν και ο μακαρίτης Aγάπιος ο Kρης λέγη ουκ ορθώς, ότι είναι Nικηφόρος ο Kάλλιστος· ούτος γαρ συνέγραψε τα του Tριωδίου, και Πεντηκοσταρίου Συναξάρια, και ουχί τα των Mηναίων.
2. Ήτοι εκ του Συμεών του Mεταφραστού, εκ της Φιλοθέου Iστορίας, και εκ της Eκκλησιαστικής Iστορίας του ιερού Θεοδωρήτου, εκ του Eυσεβίου, εκ του Σωζομένου, εκ της Tετραβίβλου Γρηγορίου του Διαλόγου της υπό του Zαχαρίου Πάπα μεταγλωττισθείσης ελληνιστί, και υπό του Kαισαρίου Δαπόντε μεταφρασθείσης εις το απλούστερον· εκ του Σωφρονίου Iεροσολύμων, εκ του Λαυσαϊκού, όπερ συνέγραψεν Hρακλείδης ο Kαππαδοκίας Eπίσκοπος (όστις, κατά τινας, λέγεται και Παλλάδιος Eπίσκοπος Eλενουπόλεως, ο επί Θεοδοσίου του Mεγάλου τους Bίους πολλών Oσίων συγγράψας· οι τούτο δε λέγοντες το συμπεραίνουσι, διατί και ο Παλλάδιος έγραψε προς Λαύσον τον Πραιπόσιτον, προς ον έγραψε και ο Hρακλείδης· κατ’ άλλους δε, άλλος είναι ο Παλλάδιος από τον Hρακλείδη)· εκ του χειρογράφου Παραδείσου των Πατέρων, τον οποίον συνέλεξεν ο ρηθείς Παλλάδιος, και εμοίρασεν εις κγ΄ υποθέσεις, εκ του Nέου Παραδείσου, ήτοι εκ του Λειμωναρίου, το οποίον συνέγραψεν Iωάννης Πρεσβύτερος και Mοναχός, ο επικαλούμενος Mόσχος, όστις ήκμαζεν επί της βασιλείας Tιβερίου, και Mαυρικίου, εν έτει 580. Kαι εξ άλλων πολλών.
3. Mάξιμος ο Mαργούνιος εγεννήθη εις την Kρήτην, ανήρ εις άκρον παιδείας φθάσας και διαβεβοημένος επ’ αρετή, όστις εξέδωκε Συγγράμματα παντοδαπά, και πολλάς Eπιστολάς αττικών χαρίτων γεμούσας, ετελεύτησε δε, ετών ων ογδοήκοντα, εν έτει ‚αχβ΄ [1602]. Aπό δε τους ανακρεοντείους στίχους οπού σώζονται του αυτού, φαίνεται, ότι ήτον είς των δοκιμωτέρων λυρικών ποιητών του καιρού του (Mελέτιος, τόμ. γ΄, σελ. 410).
4. Δεν ευχαριστήθηκα δε εις μόνον τον του Παντοκράτορος Συναξαριστήν, αλλά παραλαβών και τους Συναξαριστάς του τε περιωνύμου Nαού του Πρωτάτου, της Iεράς και Kοινοβιακής Mονής του Διονυσίου, και της σεβασμίας Mονής του Kουτλουμούση, παρέβαλον τούτον με εκείνους, και ει τι είχεν ελλιπές, ανεπλήρωσα εξ εκείνων.
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου «Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού», τόμος α’, των εκδόσεων Δόμος.
Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com/.../b ... t_991.html...

[toula]

Mια χαρά ορθόδοξη πρακτική είναι η προσκύνηση αμφίων και ιματίων των Αγίων. Δεν θα επαναλάβω την θεολογία της εβδόμης Οικουμενικής και άλλων Συνόδων. Να ψάξετε, αφού εχετε καλή αγωνία , να τη βρείτε. Το θέμα είναι ότι αφ' ενός έχετε διαβρωθεί από την περίφημη κριτική θεωρία της θρησκείας- η οποία σε κάποιους εκκλησιαστικούς κύκλους θεωρείται αρετή και τον μέινστριμ νεοβαρλααμισμό, ο οποίος έχει γίνει κριτήριο ορθοδοξίας και πιστότητας. Και αν μη τι άλλο ντρέπεστε και αισθάνεστε υπόλογοι για την απλοϊκή ευλάβεια των αδελφών σας, απέναντι σε κάποιους αόρατους παντογνώστες, οι οποίοι θεωρούνται για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, πιο υποψιασμένοι και αναβαθμισμένοι στην πίστη και την γνώση από τους άλλους. Είναι η μαύρη μας η μοίρα , μιας μειονεξίας και μιας απολογητικής στάσης προ πάντων και πασών.Το καταλαβαίνω. Σε ένα πράγμα θα συμφωνήσω με αυτούς που διατυπώνουν ενστάσεις με καλή προαίρεση. Πιο πολύ δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω! Οι άγιοι δεν επεδίωκαν ντόρο γύρω από το όνομα τους , αν και ο Θεός τους δοξάζει, ούτε ενθάρρυναν τέτοια τιμή, που καταντά προσωπολατρεία. Αλλά από την άλλη, που ξεκινά και που τελειώνει το μέτρο και η στάθμη των διαβαθμισεων αυτών; .Τους έχουμε ανάγκη άλλωστε τους αγίους... Επίσης, η διαφήμιση και η προβολή περιφοράς κειμηλίων είναι έξω από τα νερά της πιστότητας και της ταπεινότητας. Μοιάζει φτηνή διαφήμιση για προσέλκυση κόσμου. Το ορθό είναι , σιωπηρά και χωρίς να διατυμπανίζεται, να παρατεθούν τα κειμήλια κάπου στην Εκκλησία προς προσκύνηση.Και αυτό είναι όλο! Πιο αξιοπρεπές και απλό, χωρίς επιτήδευση και φασαρία.Σε όλα όμως είμαστε υπερβολικά εκδηλωτικοί και χωρίς δεύτερες σκέψεις για τις συνέπειες των επιλογών μας.
Panteleimon Krouskos

[toula]

Φώτης Κόντογλου- 13 Ιουλίου 1965
Καλό είναι να υπάρχεις. Αλλά να ζεις είναι άλλο πράγμα.
* * *
Σὲ βεβαιώνω πὼς αἰσθάνομαι στεναχώρια καὶ θλίψη ὅποτε δημοσιευθεῖ τίποτα γιὰ μένα. Ἀνέκαθεν ἀπέφευγα τὰ δοξάρια. Πολὺ φτηνὸ πράγμα. Ἀφοῦ εἶπα πολλὲς φορὲς νὰ μὴ γράψω πιὰ νὰ μὲ ξεχάσουν. Τί ὄμορφο πράγμα νὰ ζεῖς ξεχασμένος.
* * *
Χρυσὰ χέρια καὶ πολλὰ χαρίσματα μοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος. Δὲν τὰ μεταχειρίστηκα γιὰ νὰ ἀποχτήσω ὑλικὰ ἀγαθά, μήτε χρήματα, μήτε δόξα, μήτε κανενὸς εἴδους καλοπέραση. Τὰ μεταχειρίστηκα πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας του. Ὄχι μόνο τὸν ἑαυτό μου παράβλεψα, μὰ καὶ τοὺς δικούς μου, τὴ γυναίκα μου, τὰ παιδιά μου καὶ τὰ ἐγγόνια μου τὰ ἀδίκησα κατὰ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου. Κανένας ἄνθρωπος δὲν στάθηκε τόσο ἀνίκανος νὰ βοηθήσει τοὺς συγγενεῖς του, ὅσο ἐγώ. Ἤμουνα προσηλωμένος στὸ ἔργο, ποὺ ἔβαλα γιὰ σκοπό μου, καὶ στὸν σκληρὸ ἀγώνα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας. Γιὰ τοῦτο τυραννιστήκαμε καὶ τυραννιόμαστε στὴ ζωή μας. Φτωχὸς ἐγώ, φτωχὰ καὶ τὰ παιδιά μας. Βιοπάλη σκληρή, μὰ μὲ τὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ ὅλα γαληνεύουν, ὅλα τὰ θλιβερὰ τὰ περνοῦμε μὲ εὐχαριστία.
* * *
Δροσίστε την ψυχή σας στην καλοσύνη και την αγνότητα.
* * *
Ἂν δὲν νοιώθεις μυστήριο σὲ ὅ,τι βλέπεις, σὲ ὅ,τι ἀκοῦς, σὲ ὅ,τι πιάνεις, εἶσαι στ᾿ ἀλήθεια πεθαμένος ἄνθρωπος. Θυμᾶμαι τὸν καιρὸ ποὺ ζοῦσα πιὸ φυσικὴ ζωή, πὼς ὅλα μὲ κάνανε νὰ βουτῶ βαθειὰ μέσα μου καὶ νὰ βρίσκω κάποια ἀλλόκοτα πετράδια, καὶ κάποια μαργαριτάρια μιᾶς ξωτικῆς θάλασσας.
Αν έρτω γω στα κατατόπια σου, ξέρω καλά πως θα με ποτίσεις πίκρα και μιζέρια, γιατί είμαι απλός κ' εσύ δασκαλεύεσαι μέρα-νύχτα απ' το διάολο. Μα αν τύχαινε κανένας άνεμος να σε ρίξει σε τούτο το έρημο μέρος που ζω κι αν μπορούσα για μια στιγμή να σου δανείσω το μυαλό μου και την καρδιά μου, τότες θα 'βλεπες, τότες θα καταλάβαινες για ποιά μυστήρια σου μιλώ.
* * *
Τί χαρά μεγάλη, νά' μαι ένας ασκητής μαζί μέ κείνους τούς λίγους τούς φτωχούς!Νά μή μέ λογαριάζει κανείς γιά ζωντανόν, παρά νά μέ κοιτά μονάχα τό μάτι τού Θεού!
* * *
Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεμακρύνανε, αλλοίμονο, από τη πίστη και την απλότητα. Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος αρχίζει να αποστρέφεται τα απλά και ταπεινά πράγματα. Πολλές φορές όμως ξανάρχεται στον παλιό τον εαυτό του. Σαν τον μεθυσμένο που ξεμέθυσε - και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα και για τη φτώχεια και χαίρεται και ειρηνεύει και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα. Νιώθει μέσα του τη γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο. Γιατί χωρίς απλή καρδιά δε γίνεται κανένας χριστιανός. Οι άνθρωποι κάνανε και τον Χριστιανισμό πολύπλοκη θεωρία, τον ξεντύσανε την ταπεινή και απλή στολή του, τον κάνανε φιλοσοφία. Κι εσύ, όποιος κι αν είσαι που απόμεινες απλός, ξέρω πως πικραίνεσαι γι αυτή τη κατάσταση και αποζητάς καταφύγιο.
* * *
Αγιασμένη Ελλάδα. Κορμιά βασανισμένα, ψυχές πικραμένες. Βάσανα που δε γράφουνται στο χαρτί. Κι από τούτη τη συντριβή, κι από τούτη τη βουβή θλίψη έρχεται στη καρδιά η αληθινή ελπίδα και η παρηγοριά του Χριστού. Αυτό είναι το μυστήριο της Ορθοδοξίας, δηλαδή της αληθινής πίστης του Χριστού. Και μέσα από τον σπόρο της θλίψης ανθίζει ο σπόρος της αληθινής χαράς.

[toula]

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: [Περισσότερο με συγκινεί, όταν εσωτερικά είναι κανείς τοποθετημένος καλά. Να έχη δηλαδή σεβασμό και αγάπη πραγματική, να κινήται απλά, να μην κινήται με τύπους].
Το καλό είναι ότι διψούν οι άνθρωποι την απλότητα και έφθασαν σε σημείο να κάνουν την απλότητα μόδα, και ας μη νιώθουν απλά. Έρχονται μερικοί στο Άγιον Όρος με κάτι ξεβαμμένα ρούχα. Λέω: «Αυτοί δεν δουλεύουν στα χωράφια, γιατί είναι έτσι;»Άλλος μιλάει χωριάτικα από φυσικού του και τον χαίρεσαι. Άλλος πάει να μιλήση χωριάτικα και σού έρχεται να κάνης εμετό. Είναι και μερικοί που έρχονται με τις γραβάτες τους… Από το ένα άκρο στο άλλο. Ένας είχε έξι-επτά γραβάτες μαζί του. Ένα πρωί που ετοιμαζόταν, φόρεσε την γραβάτα, το κουστούμι του κ.λπ. «Τί κάνεις εκεί;», του λέει κάποιος. «Θα πάω στον π. Παΐσιο», λέει. «Έ, και τί είναι αυτά που φοράς;». «Τα φορώ, λέει, για να τον τιμήσω». Βρέ, τί πάθαμε!
Απλότητα δεν έχουν καθόλου· Γι’ αυτό υπάρχει αυτή η αλητεία. Όταν οι πνευματικοί άνθρωποι δεν ζουν απλά, αλλά είναι κουμπωμένοι, δεν βοηθούν την νεολαία. Έτσι τώρα οι νέοι, μη έχοντας κάποιο πρότυπο, ζουν αλήτικα. Γιατί, όταν βλέπουν κουμπωμένους Χριστιανούς, ανθρώπους σφιγμένους με γραβάτες, καλουπωμένους, δεν βρίσκουν σ΄ αυτούς καμμιά διαφορά από τους κοσμικούς και αντιδρούν. Αν έβλεπαν απλότητα στους πνευματικούς ανθρώπους, δεν θα έφθαναν σ΄ αυτήν την κατάσταση. Αλλά τώρα κοσμικό πνεύμα οι νέοι, κοσμική τάξη αυτοί. «Έτσι πρέπει να περπατάμε οι Χριστιανοί, έτσι πρέπει εκείνο, έτσι το άλλο…» Και δεν είναι ότι το κάνουν από μέσα τους, από ευλάβεια, αλλά γιατί «έτσι πρέπει». Όποτε και οι νέοι λένε: «Τί πράγματα είναι αυτά; Να πηγαίνουν στην Εκκλησία με σφιγμένο τον λαιμό! Άντε άπ΄ εκεί!», και τα πετούν και γυρίζουν γυμνοί. Πιάνουν το άλλο άκρο. Κατάλαβες; Όλα αυτά από αντίδραση τα κάνουν. Ενώ έχουν ιδανικά, δεν έχουν πρότυπα και είναι αξιολύπητοι. Γι’ αυτό χρειάζεται κανείς να τους κεντρίση το φιλότιμο και να τους συγκινήση με την απλή του ζωή. Αγανακτούν, όταν και αυτοί οι πνευματικοί άνθρωποι και οι ιερείς προσπαθούν με συστήματα κοσμικά να τους συγκρατήσουν. Όταν όμως βρουν την σεμνότητα, αλλά και την απλότητα και μία ειλικρίνεια, τότε προβληματίζονται. Γιατί, όταν κανείς έχη ειλικρίνεια και δεν υπολογίζη τον εαυτό του, είναι απλός, έχει ταπείνωση. Όλα αυτά δίνουν ανάπαυση και στον ίδιο, αλλά είναι αισθητά και στον άλλον. Καταλαβαίνει ο άλλος αν τον πονάς ή υποκρίνεσαι. Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Γι’ αυτό όχι υποκριτικό γέλιο αγάπης αλλά φυσιολογική συμπεριφορά· ούτε κακία ούτε υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια. Περισσότερο με συγκινεί, όταν εσωτερικά είναι κανείς τοποθετημένος καλά. Να έχη δηλαδή σεβασμό και αγάπη πραγματική, να κινήται απλά, να μην κινήται με τύπους, γιατί τότε μένει κανείς μόνο στα εξωτερικά και γίνεται άνθρωπος εξωτερικός, δηλαδή αποκριάτικος καρνάβαλος.
***
Η ζήλεια, η κατάκριση, ο θυμός, η μνησικακία κ.λπ., όλα από την υπερηφάνεια ξεκινούν. Η υπερηφάνεια είναι το Γενικό Επιτελείο όλων τών παθών. Αν λοιπόν χτυπήσης την υπερηφάνεια, χτυπάς όλα τα πάθη και έρχεται μέσα σου η ταπείνωση και η αγάπη. Γι αυτό, νομίζω, αρκετό είναι να ασχοληθής ή μάλλον να ανοίξης μέτωπο μάχης με την υπερηφάνεια· να στρέψης όλα τα πυρά προς το κάστρο τής υπερηφανείας, το οποίο μάς χωρίζει από τον Θεό.
Όποιος έχει περισσότερη ταπείνωση, έχει περισσότερο πνευματικό περιεχόμενο. Ο υπερήφανος δεν έχει εσωτερικό περιεχόμενο. Είναι σαν το αψώμωτο στάχυ που στέκεται όρθιο, ενώ το ψωμωμένο στάχυ γέρνει το κεφαλάκι του. Και εκτός που είναι σκοτισμένος, είναι και εσωτερικά ανήσυχος και εξωτερικά ταραγμένος και θορυβώδης. Γιατί, όταν υπάρχη υπερηφάνεια, ό,τι κάνει ο άνθρωπος, είναι μια φούσκα που την φουσκώνει ο διάβολος και μετά την τρυπάει με μια καρφίτσα, κάνει κρότο και σπάει.
Είναι άτιμη η υπερηφάνεια, είναι φοβερό πράγμα, αφού τους Αγγέλους τους έκανε δαίμονες! Αυτή μας έφερε από τον Παράδεισο στην γη και τώρα από την γη προσπαθεί να μας στείλη στην κόλαση…
– Γέροντα, ένας που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, δεν είναι εύκολο να δη το καλό που έχει ο άλλος.
– Έτσι είναι. Αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, παραμένει μέσα στην αντάρα τής υπερηφανείας και δεν έχει ούτε πνευματική υγεία ούτε ορατότητα, οπότε δεν μπορεί να δη τα χαρίσματα τού άλλου. Αλλά γιατί να έχη κανείς μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του; Πώς θα έρθουν οι θείες ιδέες, αν δεν πετάξη την δική του μεγάλη ιδέα; Αν πάρη το κατσαβίδι ο Χριστός, λίγο την βιδούλα να στρίψη, μπανταλομάρες θα λέμε. Τι ιδέα να έχης λοιπόν για τον εαυτό σου;
Αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, είναι εκτός τού εαυτού του, παράφρων. Χρειάζεται να κατεβή-να κατεβή, να προσγειωθή, για να βρη τον εαυτό του· αλλιώς θα γυρίζη στα σύννεφα και θα ξοδεύη την βενζίνη στον αέρα!
Όσο μπορείς, να κινήσαι ταπεινά. Ό,τι κάνεις να το κάνης με φιλότιμο, για τον Χριστό, και όχι από ανθρωπαρέσκεια και κενοδοξία, για να ακούσης το «μπράβο» από τους ανθρώπους. Όταν ο άνθρωπος δεν δέχεται τα «μπράβο» από τους ανθρώπους και εργάζεται μόνον για τον Θεό, τότε ανταμείβεται από τον Θεό και σ αυτήν την ζωή με την άφθονη Χάρη Του, και στην άλλη με τα αγαθά τού Παραδείσου.
Προσπάθησε στην κάθε φιλότιμη ενέργειά σου να μη σφηνώνεται η ανθρωπαρέσκεια, για να έχης και καθαρό μισθό, χωρίς κρατήσεις από το ταγκαλάκι, αλλά και περισσότερη εσωτερική ειρήνη. Να εξετάζης τα ελατήρια με τα οποία κινείσαι και, μόλις αντιληφθής ότι κινείσαι από ανθρωπαρέσκεια, να την χτυπάς αμέσως. Αν κάνης αυτόν τον «καλόν αγώνα», θα αποτοξινωθής από κάθε κοσμικό ελατήριο που έχει κέντρο το εγώ. Τότε θα γίνωνται όλα καλά και δεν θα έχης πειρασμούς ούτε εξωτερικούς ούτε δικούς σου εσωτερικούς, αλλά θα έχης εσωτερική ειρήνη.
Ο πνευματικός άνθρωπος ενδιαφέρεται να αρέση στον Θεό, όχι στους ανθρώπους. «Αν ήθελα να αρέσω στους ανθρώπους, λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν θα ήμουν δούλος τού Χριστού».
Η πνευματική ζωή δεν είναι όπως η κοσμική ζωή. Εκεί, για να πάη, ας υποθέσουμε, καλά μια επιχείρηση, πρέπει να κάνη κανείς την τάδε διαφήμιση, να ρίξη αυτά τα φέιγ-βολάν, να κοιτάξη πώς να προβληθή. Στην πνευματική ζωή όμως, μόνον αν μισήση κανείς την κοσμική προβολή, πάει καλά η επιχείρηση η πνευματική.

[toula]

Τα λόγια του αγίου Παϊσίου ήταν και είναι πάντα βάλσαμο στην ψυχή μου. Κάποιοι στέκονται σε μια θαυμαστη εμφάνιση του , στα θαύματα ή τις προρρήσεις του και άλλοι κατηγορούν όλα αυτά για υπερβολή και για απάτη. Δεν έχω το θαυμαστό και μέγα φωτισμενο Πνεύμα των Χοαξες για να ασχοληθώ μαζί τους και να τα αποδομησω.Ούτε βέβαια θα ασχοληθώ με την υπεράσπιση της πιστότητας τους σαν να είχα αποκαλύψη από τον ουρανό.Πιστεύω στη δύναμή Του και τα σημεία Του.Ξέρετε το πρόβλημα είναι ότι αισθάνεστε εγκατελειμμένοι μέσα στο παράλογο χάος του κόσμου και επιζητείτε σημεία και τέρατα για παράκληση και αναψυχή. Ανθρώπινο ειναι. Γνώμη μου είναι να προτιμάτε την εγκατάλειψη και την σιωπή του Ουρανού και να μην παρηγορειστε με αληθή ή τεχνητά σημεία. Αφήστε τον ουρανό στην φόρτιση και εμάς στην αναμονή. Αν δεν νιώσεις την απώλεια του Θεού δεν θα Τον απολαύσεις καθώς εστι. Δεν περιμένω μικρά θαύματα από τον Θεό. Συσσωρευω πόνο να θερισω χαρά .Μεγαλοεπενδύσεις.
Υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι νομίζουν ότι η εκπλήρωση κάθε προλεγόμενου θα τους δικαιώσει και θα τους θέσει εκ δεξιών του Εσταυρωμένου, σε τρανταχτή και σχεδόν εκδικητική αντιπαραβολή με τους ' κακούς' της Ιστορίας. Να έχουμε υπ' όψιν μας οτι ή Κρίση του Θεού είναι φρικτή για όλους. Γυμνούς θα μας βρει, αναπολόγητους . Είναι σαν φωτιά εκείνη η ημέρα, η οποία θα μας λιχνίσει και θα αποκαλύψει την ανεπάρκεια ακόμα και των δικαίων. Με ελαφρά καρδιά ζητάμε την κρίση. Όσο για την καταδίκη και την πλάνη των ακολούθων του Θηρίου, ποιος θα μπορέσει να την υποφέρει; Πιστεύω στη δικαιοσύνη, την ανταπόδοση του Θεού και την ανάπαυση, την δικαίωση των μαρτύρων Του. Αφού το είπε έτσι θα γίνει. Όμως είναι αδύνατο να τα ακούω με χαρά και προσμονή όλα αυτά. Άλλωστε και ο Άγιος νομίζω όταν άρχισε να τα γνωρίζει όλα αυτά δεν τα έλεγε μόνο με παρακλητικό σκοπό και τόνο. Σίγουρα, θα ένιωθε μεγάλη ψυχική οδύνη για την κατάντια του κόσμου. Ο Θεός απέστειλε τους Αγίους Αυτού στη γη, καθώς απέστειλε τον Υιό Του , για να μας αγαπήσουν. Σε μια γωνιά της γης, σε μια πτυχή, ένα σημείο της παγκόσμιας ανθρώπινης Ιστορίας, χτυπούσε κάποτε μια φλεγόμενη παλλόμενη καρδιά από πονετική αγάπη για μένα( για σένα) . Με θεωρούσε ανεκτίμητο και πόνεσε για μένα. Η καρδια του Παΐσίου, η καρδια του Σωφρονίου, η καρδιά του Πορφυρίου, η καρδιά της Γαβριηλίας.Καρδιές που φλέγονται από προσευχές για μένα τωρα ακόμα στον ουρανό μπροστά στον θρονο της Αγάπης