«Στην αδυναμία του Θεού αντιστοιχεί η αδυναμία του ανθρώπου. O Άγιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν για τον υποτακτικό του που είχε αρνηθεί τον Χριστό.
Ο Κύριος του παρουσιάστηκε και είπε: «Δεν τo ξέρεις ότι μ’αρνήθηκε;»
Όμως ο Άγιος δεν έπαυσε να λυπάται και να προσεύχεται ακόμα πιο έντονα για το μαθητή του, οπότε ο Κύριος του λέει: «Παΐσιε, με την αγάπη σου ταυτίστηκες μαζί μου…»».
(Π. Ευδοκίμωφ, "Η τρελή αγάπη του Θεού", μτφ., εκδ. Ι.Μ. Κύκκου)
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
O Iούδας, δούλος του Ιησού Χριστού και αδελφός του Ιακώβου, απευθύνεται σ’ εκείνους που ο Θεός κάλεσε, που είναι αφιερωμένοι σ’ Αυτόν και προστατευμένοι από τον Ιησού Χριστό. Εύχομαι το έλεος, η ειρήνη και η αγάπη να πληθύνονται ανάμεσά σας.
Αγαπημένοι μου, ήθελα πολύ να σας γράψω για τη σωτηρία που μοιραζόμαστε, αλλά ένιωσα την ανάγκη να σας παροτρύνω να αγωνιστείτε για την πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα στους αφιερωμένους του Θεού. Γιατί κάποιοι άνθρωποι τρύπωσαν κρυφά ανάμεσά σας, αυτοί που από παλιά ήταν προορισμένοι για την καταδίκη, άνθρωποι ασεβείς, που μετέτρεψαν τη χάρη του Θεού σε ασέλγεια και αρνήθηκαν τον μόνο Κύριο και Δεσπότη μας, τον Ιησού Χριστό.
Θέλω να σας υπενθυμίσω, παρόλο που ήδη τα γνωρίζετε, ότι ο Κύριος, ενώ έσωσε τον λαό από τη γη της Αιγύπτου, ύστερα κατέστρεψε όσους δεν πίστεψαν. Ακόμα και αγγέλους που δεν κράτησαν τη θέση τους, αλλά εγκατέλειψαν τον τόπο που τους είχε δοθεί, τους κρατά δεμένους αιώνια στο σκοτάδι για την κρίση της μεγάλης Ημέρας. Το ίδιο και τα Σόδομα και τα Γόμορρα, καθώς και οι γύρω πόλεις που, όπως κι αυτοί, παραδόθηκαν στην πορνεία και σε αφύσικες επιθυμίες, αποτελούν παράδειγμα τιμωρίας με την αιώνια φωτιά.
Το ίδιο κάνουν κι αυτοί οι άνθρωποι· μέσα στα όνειρά τους μολύνουν το σώμα, απορρίπτουν την εξουσία του Θεού και βλαστημούν τα ουράνια όντα. Ο αρχάγγελος Μιχαήλ, όταν διαφωνούσε με τον διάβολο για το σώμα του Μωυσή, δεν τόλμησε να τον κατηγορήσει με ύβρεις, αλλά είπε: «Ο Κύριος να σε επιτιμήσει». Αυτοί όμως βλαστημούν πράγματα που δεν καταλαβαίνουν· και αυτά που καταλαβαίνουν με το ένστικτο, σαν τα άλογα ζώα, είναι κι αυτά που τους καταστρέφουν.
Αλίμονό τους, γιατί πήραν τον δρόμο του Κάιν, παρασύρθηκαν για χρήματα όπως ο Βαλαάμ, και χάθηκαν στην ανταρσία όπως ο Κορέ. Είναι ντροπή στις κοινές σας συνάξεις, καθώς τρώνε μαζί σας χωρίς ντροπή, είναι σαν βοσκοί που φροντίζουν μόνο τον εαυτό τους, σύννεφα χωρίς νερό που τα σέρνει ο άνεμος, δέντρα φθινοπωρινά, άκαρπα, διπλά πεθαμένα και ξεριζωμένα. Είναι άγρια κύματα της θάλασσας που ξεβράζουν τις ντροπές τους σαν αφρό, περιπλανώμενα αστέρια για τα οποία το αιώνιο σκοτάδι είναι το μόνο που τους περιμένει.
Ο Ενώχ, έβδομος απόγονος του Αδάμ, είχε προφητέψει γι’ αυτούς όταν είπε: «Να, έρχεται ο Κύριος με τις μυριάδες των αγίων του για να κρίνει όλους και να ελέγξει κάθε ασεβή για τα ασεβή τους έργα και για όλα τα σκληρά λόγια που είπαν εναντίον του οι αμαρτωλοί». Αυτοί οι άνθρωποι συνεχώς γογγύζουν, είναι ανικανοποίητοι, ζουν με βάση τις επιθυμίες τους, μιλούν με αλαζονεία και κολακεύουν για να ωφεληθούν.
Εσείς όμως, αγαπημένοι μου, θυμηθείτε όσα σας είπαν οι απόστολοι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Σας είχαν προειδοποιήσει ότι, στους τελευταίους καιρούς, θα εμφανιστούν χλευαστές που θα ζουν σύμφωνα με τις ασεβείς επιθυμίες τους. Αυτοί είναι που προκαλούν διαίρεση, είναι άνθρωποι κοσμικοί, χωρίς το Πνεύμα του Θεού.
Εσείς όμως να οικοδομείτε τον εαυτό σας πάνω στην άγια πίστη σας, να προσεύχεστε με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, να διατηρείτε τον εαυτό σας στην αγάπη του Θεού και να περιμένετε το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού που φέρνει αιώνια ζωή. Να δείχνετε έλεος με διάκριση σε μερικούς, να σώζετε άλλους με φόβο, τραβώντας τους κυριολεκτικά από τη φωτιά, και να αποστρέφεστε ακόμη και το ρούχο που έχει μολυνθεί από την αμαρτία.
Σ’ Αυτόν που έχει τη δύναμη να σας κρατήσει ώστε να μην πέσετε και να σας παρουσιάσει μπροστά στη δόξα Του καθαρούς και γεμάτους χαρά, στον μόνο σοφό Θεό και Σωτήρα μας, ανήκει η δόξα, το μεγαλείο, η δύναμη και η εξουσία, τώρα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Καθολική Επιστολή του Ιούδα
Αγαπημένοι μου, ήθελα πολύ να σας γράψω για τη σωτηρία που μοιραζόμαστε, αλλά ένιωσα την ανάγκη να σας παροτρύνω να αγωνιστείτε για την πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα στους αφιερωμένους του Θεού. Γιατί κάποιοι άνθρωποι τρύπωσαν κρυφά ανάμεσά σας, αυτοί που από παλιά ήταν προορισμένοι για την καταδίκη, άνθρωποι ασεβείς, που μετέτρεψαν τη χάρη του Θεού σε ασέλγεια και αρνήθηκαν τον μόνο Κύριο και Δεσπότη μας, τον Ιησού Χριστό.
Θέλω να σας υπενθυμίσω, παρόλο που ήδη τα γνωρίζετε, ότι ο Κύριος, ενώ έσωσε τον λαό από τη γη της Αιγύπτου, ύστερα κατέστρεψε όσους δεν πίστεψαν. Ακόμα και αγγέλους που δεν κράτησαν τη θέση τους, αλλά εγκατέλειψαν τον τόπο που τους είχε δοθεί, τους κρατά δεμένους αιώνια στο σκοτάδι για την κρίση της μεγάλης Ημέρας. Το ίδιο και τα Σόδομα και τα Γόμορρα, καθώς και οι γύρω πόλεις που, όπως κι αυτοί, παραδόθηκαν στην πορνεία και σε αφύσικες επιθυμίες, αποτελούν παράδειγμα τιμωρίας με την αιώνια φωτιά.
Το ίδιο κάνουν κι αυτοί οι άνθρωποι· μέσα στα όνειρά τους μολύνουν το σώμα, απορρίπτουν την εξουσία του Θεού και βλαστημούν τα ουράνια όντα. Ο αρχάγγελος Μιχαήλ, όταν διαφωνούσε με τον διάβολο για το σώμα του Μωυσή, δεν τόλμησε να τον κατηγορήσει με ύβρεις, αλλά είπε: «Ο Κύριος να σε επιτιμήσει». Αυτοί όμως βλαστημούν πράγματα που δεν καταλαβαίνουν· και αυτά που καταλαβαίνουν με το ένστικτο, σαν τα άλογα ζώα, είναι κι αυτά που τους καταστρέφουν.
Αλίμονό τους, γιατί πήραν τον δρόμο του Κάιν, παρασύρθηκαν για χρήματα όπως ο Βαλαάμ, και χάθηκαν στην ανταρσία όπως ο Κορέ. Είναι ντροπή στις κοινές σας συνάξεις, καθώς τρώνε μαζί σας χωρίς ντροπή, είναι σαν βοσκοί που φροντίζουν μόνο τον εαυτό τους, σύννεφα χωρίς νερό που τα σέρνει ο άνεμος, δέντρα φθινοπωρινά, άκαρπα, διπλά πεθαμένα και ξεριζωμένα. Είναι άγρια κύματα της θάλασσας που ξεβράζουν τις ντροπές τους σαν αφρό, περιπλανώμενα αστέρια για τα οποία το αιώνιο σκοτάδι είναι το μόνο που τους περιμένει.
Ο Ενώχ, έβδομος απόγονος του Αδάμ, είχε προφητέψει γι’ αυτούς όταν είπε: «Να, έρχεται ο Κύριος με τις μυριάδες των αγίων του για να κρίνει όλους και να ελέγξει κάθε ασεβή για τα ασεβή τους έργα και για όλα τα σκληρά λόγια που είπαν εναντίον του οι αμαρτωλοί». Αυτοί οι άνθρωποι συνεχώς γογγύζουν, είναι ανικανοποίητοι, ζουν με βάση τις επιθυμίες τους, μιλούν με αλαζονεία και κολακεύουν για να ωφεληθούν.
Εσείς όμως, αγαπημένοι μου, θυμηθείτε όσα σας είπαν οι απόστολοι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Σας είχαν προειδοποιήσει ότι, στους τελευταίους καιρούς, θα εμφανιστούν χλευαστές που θα ζουν σύμφωνα με τις ασεβείς επιθυμίες τους. Αυτοί είναι που προκαλούν διαίρεση, είναι άνθρωποι κοσμικοί, χωρίς το Πνεύμα του Θεού.
Εσείς όμως να οικοδομείτε τον εαυτό σας πάνω στην άγια πίστη σας, να προσεύχεστε με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, να διατηρείτε τον εαυτό σας στην αγάπη του Θεού και να περιμένετε το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού που φέρνει αιώνια ζωή. Να δείχνετε έλεος με διάκριση σε μερικούς, να σώζετε άλλους με φόβο, τραβώντας τους κυριολεκτικά από τη φωτιά, και να αποστρέφεστε ακόμη και το ρούχο που έχει μολυνθεί από την αμαρτία.
Σ’ Αυτόν που έχει τη δύναμη να σας κρατήσει ώστε να μην πέσετε και να σας παρουσιάσει μπροστά στη δόξα Του καθαρούς και γεμάτους χαρά, στον μόνο σοφό Θεό και Σωτήρα μας, ανήκει η δόξα, το μεγαλείο, η δύναμη και η εξουσία, τώρα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Καθολική Επιστολή του Ιούδα
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Γιατί ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό;
Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής
Ἐρωτ.: Γέροντα, μᾶς μιλήσατε προηγουμένως γιά τό ἀτελές τοῦ Ἀπ. Πέτρου, πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Λόγω τῆς ἀτέλειάς του ἀρνήθηκε τόν Κύριό μας;
Ἀπαντ.: Τό θέμα τῆς ἀρνήσεως τοῦ Πέτρου, κατά τίς κρίσεις τῶν Πατέρων, εἶναι οἰκονομία. Διότι δέν ἦτο δυνατό ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλη τήν περίοδο ποὺ ἦταν μαζί μέ τόν Χριστό καί ἔδειξε τόσο ζῆλο καί τόση ταπεινοφροσύνη, νά πέση σέ τόσο μεγάλο λάθος, νά ἀρνηθῆ τρεῖς φορές τόν Δεσπότη Χριστό. Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Θυμηθεῖτε τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου!
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἐρώτησε: «Ὑμεῖς δέ τίνα μέ λέγετε εἶναι;» ὁ Πέτρος ὡμολόγησε καί εἶπε: «Σύ εἰ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Καί ὁ Ἰησοῦς μας ἐγύρισε καί τοῦ εἶπε: «Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνά, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν». (Ματθ. 16,16-18).
Ὁ Πέτρος κατά φύσι ἦταν πολύ ζηλωτής καί ἀσυμβίβαστος. Μέσα στήν πανσοφία Του ὁ Θεός, μετά τήν θερμή του ὁμολογία, τόν ἔθεσε θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή ὅμως ἡ Ἐκκλησία θά ἀγκάλιαζε ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύσι, ὅλους τοὺς χαρακτῆρες, ὄχι μόνο τούς ζηλωτές καί ἰσχυρούς ἀλλά καί τούς ἀσθενεῖς καί ἀδυνάτους, ἐπιτρέπει ὁ Κύριος τήν τριπλῆ ἄρνησι. Διότι, μήν ξεχνᾶμε∙ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι ἀσθενεῖς καί ἀδύνατοι. Οὔτε στούς πέντε ἀνά ἑκατό δέν θά εὕρωμε ἰσχυρούς χαρακτήρας, οἱ ὅποιοι ἀγάπησαν τόν Θεό ἐξ ὁλοκλήρου καί μέ τήν ὁρμή τῆς ἀγάπης τους ἔδειξαν αὐταπάρνησι. Γι’ αὐτούς λοιπόν τούς ὑπολοίπους ἀσθενεῖς ἔγινε οἰκονομία. Ὁ Πέτρος ὅμως ὡς ζηλωτής καί ἰσχυρός, ποὺ δέν εἶχε μέσα του νόημα συγκαταβάσεως, δέν θά τό καταλάβαινε αὐτό.
Ἑπομένως κάνει μία οἰκονομία ὁ Θεός καί ἐπιτρέπει νά τόν ἀρνηθῆ. Ὕστερα τόν θεραπεύει μόνος Του. Τόν πλησιάζει καί τοῦ λέει: «Πέτρε, φιλεῖς με; Πέτρε, ἀγαπᾶς με;» Ἐλυπήθη ὁ Πέτρος, δέν τό κατάλαβε. Ἀλλά οἱ τρεῖς ἐρωτήσεις ἦταν ἡ θεραπεία τῆς τρισσῆς ἀρνήσεως.
Μέ τήν τριπλῆ Ὁμολογία, ὁ Πέτρος, ἐξήλειψε τήν ἐνοχή. Ἔμαθε ὅμως ἐκ πείρας, ὅτι καί οἱ ζηλωταί ἀκόμη ἔχουν ἀνάγκη ἐπιεικείας.
Τό ἴδιο κάνει ὁ Θεός καί στόν Ἀπ. Παῦλο. Ἐπειδή ἦταν ἡ σπονδυλική στήλη τῆς Ἐκκλησίας, τόν ἀφήνει στήν ἀρχή νά γίνη διώκτης, ἐχθρός∙ καί ὕστερα τόν παίρνει∙ καί αὐτός μέ συναίσθησι βαθυτάτης ταπεινοφροσύνης λέγει: «Οὐκ εἰμί ἱκανός καλεῖσθαι Ἀπόστολος, διότι ἐδίωξα τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ». Ἔχω ὅμως ἕνα ἐλαφρυντικό, ὅτι «ἀγνοῶν ἐποίησα».
Βλέπετε μέ πόση πανσοφία ὁ Θεός οἰκονομεῖ γιά νά δώση καί σέ μᾶς παρηγοριά. Διότι αὐτοί οἱ κορυφαῖοι ἐάν ἔμπαιναν μέ τήν δύναμι τῆς ὁρμῆς τους μέσα στήν Ἐκκλησία, ποῦ θά ἤξεραν ὅτι ἐμεῖς οἱ ἀδύνατοι δέν ἠμποροῦμε τώρα νά κρατήσωμε; Μέ αὐτό τόν τρόπο συγκαταβαίνει ἡ θεία ἀγαθότης πρός τίς ἀδυναμίες τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά ἠμπορέσωμε καί ἐμεῖς νά φθάσωμε εἰς αὐτή. Κατεβαίνει ὁ Θεός γιά νά σηκωθοῦμε ἐμεῖς.
Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής : «Περί παθών και μετανοίας», πρακτικές υποτυπώσεις.
Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής
Ἐρωτ.: Γέροντα, μᾶς μιλήσατε προηγουμένως γιά τό ἀτελές τοῦ Ἀπ. Πέτρου, πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Λόγω τῆς ἀτέλειάς του ἀρνήθηκε τόν Κύριό μας;
Ἀπαντ.: Τό θέμα τῆς ἀρνήσεως τοῦ Πέτρου, κατά τίς κρίσεις τῶν Πατέρων, εἶναι οἰκονομία. Διότι δέν ἦτο δυνατό ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλη τήν περίοδο ποὺ ἦταν μαζί μέ τόν Χριστό καί ἔδειξε τόσο ζῆλο καί τόση ταπεινοφροσύνη, νά πέση σέ τόσο μεγάλο λάθος, νά ἀρνηθῆ τρεῖς φορές τόν Δεσπότη Χριστό. Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Θυμηθεῖτε τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου!
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἐρώτησε: «Ὑμεῖς δέ τίνα μέ λέγετε εἶναι;» ὁ Πέτρος ὡμολόγησε καί εἶπε: «Σύ εἰ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Καί ὁ Ἰησοῦς μας ἐγύρισε καί τοῦ εἶπε: «Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνά, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν». (Ματθ. 16,16-18).
Ὁ Πέτρος κατά φύσι ἦταν πολύ ζηλωτής καί ἀσυμβίβαστος. Μέσα στήν πανσοφία Του ὁ Θεός, μετά τήν θερμή του ὁμολογία, τόν ἔθεσε θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή ὅμως ἡ Ἐκκλησία θά ἀγκάλιαζε ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύσι, ὅλους τοὺς χαρακτῆρες, ὄχι μόνο τούς ζηλωτές καί ἰσχυρούς ἀλλά καί τούς ἀσθενεῖς καί ἀδυνάτους, ἐπιτρέπει ὁ Κύριος τήν τριπλῆ ἄρνησι. Διότι, μήν ξεχνᾶμε∙ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι ἀσθενεῖς καί ἀδύνατοι. Οὔτε στούς πέντε ἀνά ἑκατό δέν θά εὕρωμε ἰσχυρούς χαρακτήρας, οἱ ὅποιοι ἀγάπησαν τόν Θεό ἐξ ὁλοκλήρου καί μέ τήν ὁρμή τῆς ἀγάπης τους ἔδειξαν αὐταπάρνησι. Γι’ αὐτούς λοιπόν τούς ὑπολοίπους ἀσθενεῖς ἔγινε οἰκονομία. Ὁ Πέτρος ὅμως ὡς ζηλωτής καί ἰσχυρός, ποὺ δέν εἶχε μέσα του νόημα συγκαταβάσεως, δέν θά τό καταλάβαινε αὐτό.
Ἑπομένως κάνει μία οἰκονομία ὁ Θεός καί ἐπιτρέπει νά τόν ἀρνηθῆ. Ὕστερα τόν θεραπεύει μόνος Του. Τόν πλησιάζει καί τοῦ λέει: «Πέτρε, φιλεῖς με; Πέτρε, ἀγαπᾶς με;» Ἐλυπήθη ὁ Πέτρος, δέν τό κατάλαβε. Ἀλλά οἱ τρεῖς ἐρωτήσεις ἦταν ἡ θεραπεία τῆς τρισσῆς ἀρνήσεως.
Μέ τήν τριπλῆ Ὁμολογία, ὁ Πέτρος, ἐξήλειψε τήν ἐνοχή. Ἔμαθε ὅμως ἐκ πείρας, ὅτι καί οἱ ζηλωταί ἀκόμη ἔχουν ἀνάγκη ἐπιεικείας.
Τό ἴδιο κάνει ὁ Θεός καί στόν Ἀπ. Παῦλο. Ἐπειδή ἦταν ἡ σπονδυλική στήλη τῆς Ἐκκλησίας, τόν ἀφήνει στήν ἀρχή νά γίνη διώκτης, ἐχθρός∙ καί ὕστερα τόν παίρνει∙ καί αὐτός μέ συναίσθησι βαθυτάτης ταπεινοφροσύνης λέγει: «Οὐκ εἰμί ἱκανός καλεῖσθαι Ἀπόστολος, διότι ἐδίωξα τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ». Ἔχω ὅμως ἕνα ἐλαφρυντικό, ὅτι «ἀγνοῶν ἐποίησα».
Βλέπετε μέ πόση πανσοφία ὁ Θεός οἰκονομεῖ γιά νά δώση καί σέ μᾶς παρηγοριά. Διότι αὐτοί οἱ κορυφαῖοι ἐάν ἔμπαιναν μέ τήν δύναμι τῆς ὁρμῆς τους μέσα στήν Ἐκκλησία, ποῦ θά ἤξεραν ὅτι ἐμεῖς οἱ ἀδύνατοι δέν ἠμποροῦμε τώρα νά κρατήσωμε; Μέ αὐτό τόν τρόπο συγκαταβαίνει ἡ θεία ἀγαθότης πρός τίς ἀδυναμίες τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά ἠμπορέσωμε καί ἐμεῖς νά φθάσωμε εἰς αὐτή. Κατεβαίνει ὁ Θεός γιά νά σηκωθοῦμε ἐμεῖς.
Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής : «Περί παθών και μετανοίας», πρακτικές υποτυπώσεις.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Το παλιό ήθος είναι αλλιώς και η διάκριση σπανίζει και σε μοντέρνους και σε νεοπουριτανούς. Ευτυχώς που έχουμε αυτή την στόφα ακόμα ανάμεσα μας .
" Προβληματίστηκα πολύ ἄν ἔπρεπε νά γράψω κάτι ἤ νά σιωπήσω γιά τό ζήτημα τῆς κυβερνητικῆς πρωτοβουλίας γιά τήν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί τῶν Μητροπολιτῶν, τό ὁποῖο αὐτές τίς μέρες τόσο θόρυβο προκαλεῖ. Ἡ ἐπίμονη ὅμως σύσταση προσώπου πού μέ περιβάλλει μέ βαθύ σεβασμό καί πολλή ἀγάπη μέ ἀνάγκασε τελικά νά παραμερίσω τούς δισταγμούς μου καί νά χαράξω τίς γραμμές πού ἀκολουθοῦν.
1. Διανύω τό 24ο ἔτος τῆς ἀρχιερατείας μου. Οὐδέποτε σέ σύνοδο ἐτέθη ἤ διατυπώθηκε γραπτῶς ἀπό κάποιον Ἱεράρχη δημοσίως αἴτημα αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν μας. Ἑπομένως τό λεχθέν ἀπό ἐπίσημα χείλη ὅτι αὐτό ἀποτελοῦσε «πάγιο αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας», δέν εἶναι ἀληθές.
2. Ὅτι δέν ἀντιστοιχοῦν οἱ ἀποδοχές μας στή θέση καί στήν τιμή πού ἀνέκαθεν ἀποδίδει ἡ Πολιτεία, στό ὑφιστάμενο πλαίσιο σχέσεων, πρός τό λειτούργημά μας εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό. Κανείς ὅμως ἀπό μᾶς τούς ἀρχιερεῖς δέν διανοήθηκε αὐτό νά τό ἀπαιτήσει. Τώρα ἄν στίς ἐπικοινωνίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μέ τόν πρωθυπουργό, ὁ πρῶτος χαριτολογώντας «ἀπείλησε» νά μεταπηδήσει στό Ἰσλάμ καί νά ...γίνει «μουφτῆς» (ἐπειδή οἱ ἕλληνες μουφτῆδες ἀμείβονται κατά πολύ ὑψηλότερα ἀπό τούς Μητροπολίτες) καί ὁ πρωθυπουργός «φοβήθηκε» μήπως κοντά στά ἄλλα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει θά τοῦ τύχαινε καί αὐτό, δέν μπορῶ νά γνωρίζω...
3. Δυστυχῶς τό πολιτικό κατεστημένο τοῦ τόπου μας ὅλων τῶν χρωμάτων χαίρεται ὅταν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο καί ἀφορμή πλήττεται τό κύρος τῶν ἐπισκόπων. Ἔτσι καί τώρα ἡ πρόταση γιά αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τῶν Ἱεραρχῶν σήκωσε ὁλόκληρο κουρνιαχτό. Βουΐζει τό διαδίκτυο. Οἱ πάντες μέ πολλή χολή σπεύδουν νά ἐκφέρουν γνώμη. Ἀπρόσμενη ἐπιτυχία τῶν κομματικῶν ἐπικοινωνιολόγων! Ἔστρεψαν τήν προσοχή τῆς κοινῆς γνώμης ἀπό τά φλέγοντα ζητήματα τῆς κοινωνίας στήν αὔξηση τῶν ἀρχιερατικῶν ἀποδοχῶν! Τῶν ἐπικοινωνιολόγων λοιπόν οἱ ἀμοιβές θά πρέπει νά πολλαπλασιαστοῦν!
4. Ἀπό τό μυαλό κάποιων ἴσως πέρασε καί ἡ πονηρή σκέψη ὅτι μέ τή συγκεκριμένη πρόταση «θά φέρουμε σέ ἀντιπαράθεση τό σῶμα τῶν πρεσβυτέρων-ἐφημερίων πρός τούς Μητροπολίτες τους. Ἑπομένως κι ἀπ᾽ αὐτό κερδίζουμε»!
5. Ὁ κυριότερος λόγος ὅμως φαίνεται πώς εἶναι —ἐν ὄψει ἐκλογῶν— νά λησμονηθεῖ ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας (καί φυσικά τῶν Ἱεραρχῶν) στό νόμο γιά τόν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων. Ἀντιλαμβάνονται οἱ κυβερνῶντες ὅτι αὐτό τό ζήτημα γιά τήν Ἐκκλησία δέν ἔχει κλείσει. Προσβάλλει τό ἦθος της. Τήν εὐαγγελική διδασκαλία. Τό μυστήριο τοῦ Γάμου. Τόν θεσμό τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας. Γι᾽ αὐτό καί εἶναι δύσκολο νά λησμονηθεῖ.
Τί θά μποροῦσε, λοιπόν, νά βοηθήσει νά ξεχαστοῦν ἡ στάση, ἡ ψῆφος καί τά καμώματα πολλῶν; Νά κλείσουν τά στόματα τῶν ἀρχιερέων μέ τήν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τους γιά νά σταματήσουν νά τό θυμίζουν καί νά ἐπηρεάζουν τούς χριστιανούς, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
6. Κοντά σέ ὅλα αὐτά καί κάποιοι ἐξ ἡμῶν βγῆκαν στούς ἐξῶστες νά «ἀπολογηθοῦν» γιά τό τί κάνουν ἤ τί θά κάνουν μέ τίς αὐξημένες 90% (!) ἀποδοχές τους, λησμονώντας τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ «μή γνώτω...» (Ματθ. 6,3). Ἀχρείαστες ἐξηγήσεις!
«Τῶν φρονίμων ὀλίγα!» Πάραυτα ἡ συγκεκριμένη διάταξη νά ἀποσυρθεῖ! Νά μή φτάσει στή Βουλή! Ὄχι κι ἄλλος διασυρμός!"
π. Παντ. Κρούσκος
" Προβληματίστηκα πολύ ἄν ἔπρεπε νά γράψω κάτι ἤ νά σιωπήσω γιά τό ζήτημα τῆς κυβερνητικῆς πρωτοβουλίας γιά τήν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί τῶν Μητροπολιτῶν, τό ὁποῖο αὐτές τίς μέρες τόσο θόρυβο προκαλεῖ. Ἡ ἐπίμονη ὅμως σύσταση προσώπου πού μέ περιβάλλει μέ βαθύ σεβασμό καί πολλή ἀγάπη μέ ἀνάγκασε τελικά νά παραμερίσω τούς δισταγμούς μου καί νά χαράξω τίς γραμμές πού ἀκολουθοῦν.
1. Διανύω τό 24ο ἔτος τῆς ἀρχιερατείας μου. Οὐδέποτε σέ σύνοδο ἐτέθη ἤ διατυπώθηκε γραπτῶς ἀπό κάποιον Ἱεράρχη δημοσίως αἴτημα αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν μας. Ἑπομένως τό λεχθέν ἀπό ἐπίσημα χείλη ὅτι αὐτό ἀποτελοῦσε «πάγιο αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας», δέν εἶναι ἀληθές.
2. Ὅτι δέν ἀντιστοιχοῦν οἱ ἀποδοχές μας στή θέση καί στήν τιμή πού ἀνέκαθεν ἀποδίδει ἡ Πολιτεία, στό ὑφιστάμενο πλαίσιο σχέσεων, πρός τό λειτούργημά μας εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό. Κανείς ὅμως ἀπό μᾶς τούς ἀρχιερεῖς δέν διανοήθηκε αὐτό νά τό ἀπαιτήσει. Τώρα ἄν στίς ἐπικοινωνίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μέ τόν πρωθυπουργό, ὁ πρῶτος χαριτολογώντας «ἀπείλησε» νά μεταπηδήσει στό Ἰσλάμ καί νά ...γίνει «μουφτῆς» (ἐπειδή οἱ ἕλληνες μουφτῆδες ἀμείβονται κατά πολύ ὑψηλότερα ἀπό τούς Μητροπολίτες) καί ὁ πρωθυπουργός «φοβήθηκε» μήπως κοντά στά ἄλλα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει θά τοῦ τύχαινε καί αὐτό, δέν μπορῶ νά γνωρίζω...
3. Δυστυχῶς τό πολιτικό κατεστημένο τοῦ τόπου μας ὅλων τῶν χρωμάτων χαίρεται ὅταν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο καί ἀφορμή πλήττεται τό κύρος τῶν ἐπισκόπων. Ἔτσι καί τώρα ἡ πρόταση γιά αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τῶν Ἱεραρχῶν σήκωσε ὁλόκληρο κουρνιαχτό. Βουΐζει τό διαδίκτυο. Οἱ πάντες μέ πολλή χολή σπεύδουν νά ἐκφέρουν γνώμη. Ἀπρόσμενη ἐπιτυχία τῶν κομματικῶν ἐπικοινωνιολόγων! Ἔστρεψαν τήν προσοχή τῆς κοινῆς γνώμης ἀπό τά φλέγοντα ζητήματα τῆς κοινωνίας στήν αὔξηση τῶν ἀρχιερατικῶν ἀποδοχῶν! Τῶν ἐπικοινωνιολόγων λοιπόν οἱ ἀμοιβές θά πρέπει νά πολλαπλασιαστοῦν!
4. Ἀπό τό μυαλό κάποιων ἴσως πέρασε καί ἡ πονηρή σκέψη ὅτι μέ τή συγκεκριμένη πρόταση «θά φέρουμε σέ ἀντιπαράθεση τό σῶμα τῶν πρεσβυτέρων-ἐφημερίων πρός τούς Μητροπολίτες τους. Ἑπομένως κι ἀπ᾽ αὐτό κερδίζουμε»!
5. Ὁ κυριότερος λόγος ὅμως φαίνεται πώς εἶναι —ἐν ὄψει ἐκλογῶν— νά λησμονηθεῖ ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας (καί φυσικά τῶν Ἱεραρχῶν) στό νόμο γιά τόν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων. Ἀντιλαμβάνονται οἱ κυβερνῶντες ὅτι αὐτό τό ζήτημα γιά τήν Ἐκκλησία δέν ἔχει κλείσει. Προσβάλλει τό ἦθος της. Τήν εὐαγγελική διδασκαλία. Τό μυστήριο τοῦ Γάμου. Τόν θεσμό τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας. Γι᾽ αὐτό καί εἶναι δύσκολο νά λησμονηθεῖ.
Τί θά μποροῦσε, λοιπόν, νά βοηθήσει νά ξεχαστοῦν ἡ στάση, ἡ ψῆφος καί τά καμώματα πολλῶν; Νά κλείσουν τά στόματα τῶν ἀρχιερέων μέ τήν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τους γιά νά σταματήσουν νά τό θυμίζουν καί νά ἐπηρεάζουν τούς χριστιανούς, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
6. Κοντά σέ ὅλα αὐτά καί κάποιοι ἐξ ἡμῶν βγῆκαν στούς ἐξῶστες νά «ἀπολογηθοῦν» γιά τό τί κάνουν ἤ τί θά κάνουν μέ τίς αὐξημένες 90% (!) ἀποδοχές τους, λησμονώντας τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ «μή γνώτω...» (Ματθ. 6,3). Ἀχρείαστες ἐξηγήσεις!
«Τῶν φρονίμων ὀλίγα!» Πάραυτα ἡ συγκεκριμένη διάταξη νά ἀποσυρθεῖ! Νά μή φτάσει στή Βουλή! Ὄχι κι ἄλλος διασυρμός!"
π. Παντ. Κρούσκος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Την δεκάτη ενάτη του ίδιου μήνα, τιμάται η μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΙΟΥΔΑ , αδελφού του Κυρίου.
Ο Ιούδας ήταν ένας από τους Δώδεκα Αποστόλους. Στο Ευαγγέλιο του Λουκά (κεφ. 6, στ. 16) και στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. 1, στ. 13), αναφέρεται ως Ιούδας του Ιακώβου, δηλαδή αδελφός του Ιακώβου του αδελφοθέου. Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (κεφ. 10, στ. 3), αποκαλείται Θαδδαίος και Λεββαίος. Αυτός είναι και ο συγγραφέας της Καθολικής Επιστολής του Ιούδα, εκείνης της φωτισμένης και δογματικής επιστολής που απευθύνεται σε όλους τους χριστιανούς.
Ο Ιούδας θεωρούνταν, κατά σάρκα, αδελφός του Κυρίου, αφού ήταν γιος του μνήστορα Ιωσήφ, σύμφωνα με τον άγιο Επιφάνιο. Υπηρέτησε το φοβερό Μυστήριο της άρρητης ενανθρώπησης του Λόγου του Θεού.
Ο Ιούδας, λοιπόν, απεσταλμένος στον κόσμο από τον ίδιο τον Χριστό, ως αδελφός και μυητής Του, σαν κάρβουνο αναμμένο από τη θεία φλόγα, έκαιγε κάθε πλάνη και φώτιζε τους σκοτισμένους. Έχοντας πάρει επάνω του τον ζυγό του Σωτήρα, όργωσε τη γη της ανθρωπότητας και έσπειρε το σπόρο της ευσέβειας. Ο καρπός που προέκυψε ήταν πολύς· στήριξε πολλούς στην αληθινή πίστη και τους έπεισε να περιφρονήσουν τα ελληνικά είδωλα.
Επειδή αυτοί που λάτρευαν τους ψευδώνυμους θεούς δεν μπορούσαν να θεραπεύσουν ανίατες ασθένειες, κατέφευγαν στον Άγιο Απόστολο Ιούδα. Έτσι λάμβαναν διπλή θεραπεία – και στο σώμα και στην ψυχή. Η σωματική θεραπεία τους οδηγούσε στην πίστη στον Χριστό.
Ο θείος Ιούδας κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία και σε γειτονικές περιοχές, φωτίζοντας τα εκεί έθνη. Πήγε και στην πόλη Έδεσσα και θεράπευσε τον τοπάρχη Άβγαρο από τη λέπρα (εφόσον δεχτούμε ότι πρόκειται για τον ίδιο Θαδδαίο). Στη συνέχεια πήγε στην πόλη Αραρά, όπου οι άπιστοι τον κρέμασαν και τον χτύπησαν με βέλη. Έτσι παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού και έλαβε από Εκείνον το άφθαρτο στεφάνι του μαρτυρίου.
Σημειώσεις:
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Θαδδαίος της Εδέσσης είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον Ιούδα αυτόν. Ο Θαδδαίος εορτάζεται στις 21 Αυγούστου. Για περισσότερα, δες εκεί. Να σημειωθεί ότι εγκώμιο για τον Ιούδα – Θαδδαίο έχει γράψει και ο Νικήτας ο Ρήτορας, αρχίζοντας με τα λόγια: «Ο μεν μακάριος Ιακώβ εκείνος...», το οποίο σώζεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και στο Κοινόβιο του Αγίου Διονυσίου.
Ο αυτοκράτορας Δομετιανός αναζήτησε τους απογόνους του γένους του Δαβίδ για να τους θανατώσει, ώστε να μην υπάρχει ελπίδα για τον Μεσσία. Βρήκε και ανέκρινε τους απογόνους του Αποστόλου Ιούδα. Έμαθε ότι ήταν φτωχοί, αγρότες και εργατικοί. Είδε στα σώματά τους σημάδια σκληρής δουλειάς (ρόζους και κάλους στα χέρια). Όταν τους ρώτησε για τη Βασιλεία του Χριστού, απάντησαν πως είναι ουράνια και όχι επίγεια. Τότε τους περιφρόνησε και τους άφησε, σταματώντας προσωρινά τον διωγμό κατά των χριστιανών, όπως αναφέρει ο Ευσέβιος, βασιζόμενος στις μαρτυρίες του Ηγήσιππου.
Ο Νικηφόρος Κάλλιστος γράφει ότι ο Ιούδας πήρε γυναίκα, ονόματι Μαρία, και απέκτησε παιδιά. Από αυτούς κατάγονται οι λεγόμενοι Δεσπόσυνοι, δηλαδή οι συγγενείς του Κυρίου Ιησού Χριστού, σύμφωνα και με τον Αφρικανό στην επιστολή του προς τον Αριστείδη. Ο Ιερός Χρυσόστομος γράφει ότι οι συγγενείς του Χριστού τιμούνταν για πολύ καιρό παντού και αποκαλούνταν Δεσπόσυνοι – όμως δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους.
* * *
Την ίδια ημέρα μνήμη του Οσίου Πατρός μας Παϊσίου του Μεγάλου.
Ο όσιος Παΐσιος καταγόταν από την Αίγυπτο και γεννήθηκε το έτος 300 μ.Χ. από γονείς πολύ πλούσιους, αλλά και ευσεβείς. Ήταν επτά αδέλφια και ο μικρότερος ήταν ο Παΐσιος. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα και η στοργική μητέρα του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Σε νεαρή ηλικία ο Παΐσιος, πήγε στην έρημο κοντά στον διάσημο, για την αρετή του αββά Παμβώ. Με οδηγό αυτόν τον έμπειρο πνευματικό πατέρα, ο Παΐσιος απέκτησε πολλές θείες αρετές. Όταν πέθανε ο Παμβώ, ο Παΐσιος αναχώρησε στο δυτικό μέρος της ερήμου και εκεί έστησε τη διαμονή του, όπου πλήθος ανθρώπων πήγαιναν προς αυτόν, για να ζητήσουν το δρόμο της σωτηρίας και ν' ακούσουν από το στόμα του λόγια πνευματικά και ψυχωφελή. Όταν ο Παΐσιος έφτασε σε βαθιά γεράματα, τον παρεκάλεσαν πολλοί αδελφοί, ν' αφήσει την έρημο και να κατεβεί στην κοντινότερη πόλη, για να μπορέσουν πολλοί άνθρωποι να ωφεληθούν από τους άγιους λόγους του. Πράγμα που έγινε και έτσι δόθηκε σε πολλούς η ευκαιρία να γνωρίσουν τον δρόμο της σωτηρίας, από τα θεόπνευστα λόγια του Παϊσίου. Μαθητής του Οσίου, υπήρξε και ο Όσιος Παύλος. Αφού ωφέλησε πολλούς συνανθρώπους του, πέθανε σε πολύ προχωρημένη ηλικία και τον έθαψαν στην έρημο όπου ασκήτευε. Μετά από χρόνια, ο πατήρ Ισίδωρος, ανακόμισε τα άγια λείψανα του και τα μετέφερε στην Πισιδία, όπου τα εναπόθεσε στο εκεί Μοναστήρι του.
Κάποτε, την ώρα που ο όσιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν στο κελλί του, τον επισκέφτηκε ο Χριστός με δύο Αγγέλους -όπως πήγε και στον Πατριάρχη Αβραάμ- και του λέει: Χαίρε Παΐσιε! Σήμερα πρέπει να με φιλοξενήσεις. Και πράγματι, ο όσιος Παΐσιος, κατά μίμηση του Πατριάρχη, τον φιλοξένησε με μεγάλη προθυμία! Αλλά αυτός δεν φρόντιζε να ετοιμάσει φαγητά και ποτά, όπως εκείνος, αλλά φιλοξένησε Τον πανταχού παρόντα με “γνώμην καθαράν”.
Έπειτα, βάζοντας νερό μέσα στον νιπτήρα, ένιψε, ω του θαύματος διά την άκρα συγκατάβαση του Κυρίου, τους άχραντούς Του πόδας!
Και ενώ ο όσιος Παΐσιος Τον φιλοξενούσε με πάσαν επιμέλεια, ο Σωτήρας, έδειχνε σ’ αυτόν την μεγάλην Του αγάπη φιλανθρώπως. Αφού, από αυτά που ταιριάζουν στην φιλοξενία, τίποτε άλλο δεν είναι πιο ευγενές από το να πλύνει κάποιος τα πόδια αυτών που τον επισκέπτονται. Πράγμα, βεβαίως, που ο όσιος Παΐσιος το έπραξε! Και για τον λόγο αυτό, ο Σωτήρας, αφού του είπε: “Ειρήνη σοι τω εκλεκτώ μου θεράποντι”, έγινε άφαντος.
Τότε, ο θείος Παΐσιος φλεγόμενος από Θείο έρωτα, λόγω της συνομιλίας αυτής, και μιμούμενος τον Κλεόπα -δηλαδή έχοντας την καρδιάν του καιομένην- έτσι και αυτός, όπως και εκείνος, έτρεξε ασυγκράτητος προς το νερό, δηλαδή σε κείνο το απόνιμμα, που είχαν πλυθεί τα πόδια του Κυρίου, (το οποίο του άφησε ο Χριστός ως ένα πράγμα μεγάλο και αξιόλογο), και το ήπιε προθύμως και με μεγάλη επιθυμία. Ο όσιος Παΐσιος, όμως, δεν το ήπιε όλο, αλλά άφησε και λίγο για τον μαθητή του, που έλειπε στην Αίγυπτο.
Έτσι όταν αυτός επέστρεψε εξουθενωμένος από την οδοιπορία, ο Όσιος του είπε: Πήγαινε παιδί μου στον νιπτήρα, και για να σβήσεις τη δίψα που έχεις από την κάψα του ήλιου, πιες αυτό που έχει μέσα.
Ο μαθητής του, του είπε πως θα κάνει αυτό που τον πρόσταξε, αλλά μέσα στο μυαλό του σκεφτόταν αντίθετα πράγματα. Έλεγε, λοιπόν, στον εαυτόν του: Εγώ ήλθα μέσα σε τέτοιο καύσωνα, και ο γέροντας αντί να με στείλει στη βρύση να πιω καθαρό και κρύο νερό, με προστάζει αδιάκριτα να πιω το νερό του νιπτήρα, που είναι απόνιμμα;
Αυτά συλλογιζόταν ο μαθητής, ο δε Όσιος του είπε ξανά: Πήγαινε παιδί μου στο νιπτήρα και πιες. Και ο μαθητής είπε πάω. Αλλά δεν πήγε. Και τρίτη φορά του επανέλαβε ο Όσιος να πιει το νερό αυτό, αλλά τελικά αυτός δεν υπάκουσε. Τότε ο Όσιος του είπε: Έλαβες, παιδί μου, την πληρωμή της παρακοής σου! Στερήθηκες τα θεία χαρίσματα!
Όταν ο μαθητής άκουσε αυτά τα λόγια, λυπήθηκε πολύ, και γι’ αυτό έτρεξε στον νιπτήρα, αλλά δεν βρήκε τίποτε. Και είπε στον Γέροντα: Πάτερ, δεν βρίσκω νερό στο νιπτήρα για να πιω. Ο δε θείος Παΐσιος του είπε: Και πώς είναι δυνατόν να βρεις, αφού έκανες τον εαυτό σου ανάξιο; Γιατί η παρακοή διώχνει από τον παρήκοο το χάρισμα, όπως αντιθέτως η υπακοή το φέρνει στον υπάκουο.
Και επειδή ο υποτακτικός ακούγοντας αυτά λυπήθηκε, ρώτησε τον Όσιο να μάθει, τι ήταν αυτό το μεγάλο χάρισμα που στερήθηκε. Και επιπλέον πώς εξαφανίστηκε το νερό από τον νιπτήρα; Τότε, ο Όσιος Παΐσιος του διηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν και συμπλήρωσε κι’ αυτό επίσης: Επειδή φάνηκες παρήκοος και δεν καταδέχτηκες να πιεις εκείνο το νερό, που προστάχτηκες τρεις φορές, για τον λόγο αυτό κατέβηκε από τον ουρανό Άγγελος Κυρίου, και αφού με κάθε ευλάβεια, πήρε το απόνιμμα στα χέρια του, ανέβηκε και πάλιν στον ουρανό.
Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Μέγας προσευχόταν γιὰ ἕνα μαθητή του ποὺ ἀρνήθηκε τὸν Χριστό...
Ἐνῶ λοιπὸν προσευχόταν, τοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Κύριος καὶ τοῦ εἶπε: «Παΐσιε, γιὰ ποιὸν παρακαλεῖς ; Δὲν ξέρεις πῶς μ᾿ ἔχει ἀρνηθεῖ ;»
Ὁ Παΐσιος ὅμως ἐσυνέχιζε νὰ λυπᾶται τὸν μαθητή του καὶ τότε τοῦ εἶπε ὁ Κύριος: «Παΐσιε, ἔγινες ὅμοιος μὲ μένα στὴν ἀγάπη...».
Συχνά παρουσιαζόταν σ’ αυτόν Προφήτες, όπως ο Ιερεμίας ερμηνεύοντάς του απόκρυφα νοήματα. Άλλες φορές αρπάχτηκε εκστατικός στον ουρανό βλέποντας τα κάλλη του Παραδείσου, καθώς και όλους τους Αγίους!
Μια φορά ήλθε σε αυτόν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος βασιλιάς των Χριστιανών και του είπε:
– Μακάριοι ήσαστε εσείς οι οποίοι αξιωθήκατε να γίνεται μοναχοί.
Και ρωτώντας τον αυτός ποιος είναι του απάντησε:
– Εγώ είμαι ο Μέγας Κωνσταντίνος. Κατέβηκα από τους ουρανούς, για να σου φανερώσω την δόξαν που απολαμβάνουν εις τους ουρανούς οι μοναχοί, και την οικειότητα και την παρρησίαν που έχουν προς τον Χριστό. Και σε μακαρίζω, Παΐσιε, γιατί παρακινείς τους μοναχούς στην ιερή διαγωγή της άσκησης. Αντιθέτως εγώ μέμφομαι και κατηγορώ τον εαυτόν μου, γιατί δεν κατάφερα να μπω σ’ αυτήν την μεγάλη τάξη των μοναχών. Και δεν μπορώ να υποφέρω αυτήν την ζημιά που έπαθα.
Και πάλιν του είπε αυτός:
– Γιατί θαυμάσιε κατηγορείς τον εαυτό σου; Μήπως και εσύ δεν απόλαυσες “την αΐδιον εκείνην δόξαν και την θείαν έλλαμψιν”;
– Ναι, την απέλαυσα, του αποκρίθηκε, αλλά δεν έχω την ίδια παρρησία με τους μοναχούς. Ούτε την ίδια τιμή με εκείνους! Θα ήμουν ευτυχισμένος αν άφηνα την πρόσκαιρη βασιλεία , τον βασιλικό μανδύα και το στεμμά και γινόμουν φτωχός φορώντας σάκκο και δεχόμουνα όσα ζητεί η μοναχική πολιτεία».
Συναξαριστής και Νέον Εκλογιον Αγίου Νικοδήμου
Γεροντικα
Ο Ιούδας ήταν ένας από τους Δώδεκα Αποστόλους. Στο Ευαγγέλιο του Λουκά (κεφ. 6, στ. 16) και στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. 1, στ. 13), αναφέρεται ως Ιούδας του Ιακώβου, δηλαδή αδελφός του Ιακώβου του αδελφοθέου. Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (κεφ. 10, στ. 3), αποκαλείται Θαδδαίος και Λεββαίος. Αυτός είναι και ο συγγραφέας της Καθολικής Επιστολής του Ιούδα, εκείνης της φωτισμένης και δογματικής επιστολής που απευθύνεται σε όλους τους χριστιανούς.
Ο Ιούδας θεωρούνταν, κατά σάρκα, αδελφός του Κυρίου, αφού ήταν γιος του μνήστορα Ιωσήφ, σύμφωνα με τον άγιο Επιφάνιο. Υπηρέτησε το φοβερό Μυστήριο της άρρητης ενανθρώπησης του Λόγου του Θεού.
Ο Ιούδας, λοιπόν, απεσταλμένος στον κόσμο από τον ίδιο τον Χριστό, ως αδελφός και μυητής Του, σαν κάρβουνο αναμμένο από τη θεία φλόγα, έκαιγε κάθε πλάνη και φώτιζε τους σκοτισμένους. Έχοντας πάρει επάνω του τον ζυγό του Σωτήρα, όργωσε τη γη της ανθρωπότητας και έσπειρε το σπόρο της ευσέβειας. Ο καρπός που προέκυψε ήταν πολύς· στήριξε πολλούς στην αληθινή πίστη και τους έπεισε να περιφρονήσουν τα ελληνικά είδωλα.
Επειδή αυτοί που λάτρευαν τους ψευδώνυμους θεούς δεν μπορούσαν να θεραπεύσουν ανίατες ασθένειες, κατέφευγαν στον Άγιο Απόστολο Ιούδα. Έτσι λάμβαναν διπλή θεραπεία – και στο σώμα και στην ψυχή. Η σωματική θεραπεία τους οδηγούσε στην πίστη στον Χριστό.
Ο θείος Ιούδας κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία και σε γειτονικές περιοχές, φωτίζοντας τα εκεί έθνη. Πήγε και στην πόλη Έδεσσα και θεράπευσε τον τοπάρχη Άβγαρο από τη λέπρα (εφόσον δεχτούμε ότι πρόκειται για τον ίδιο Θαδδαίο). Στη συνέχεια πήγε στην πόλη Αραρά, όπου οι άπιστοι τον κρέμασαν και τον χτύπησαν με βέλη. Έτσι παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού και έλαβε από Εκείνον το άφθαρτο στεφάνι του μαρτυρίου.
Σημειώσεις:
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Θαδδαίος της Εδέσσης είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον Ιούδα αυτόν. Ο Θαδδαίος εορτάζεται στις 21 Αυγούστου. Για περισσότερα, δες εκεί. Να σημειωθεί ότι εγκώμιο για τον Ιούδα – Θαδδαίο έχει γράψει και ο Νικήτας ο Ρήτορας, αρχίζοντας με τα λόγια: «Ο μεν μακάριος Ιακώβ εκείνος...», το οποίο σώζεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και στο Κοινόβιο του Αγίου Διονυσίου.
Ο αυτοκράτορας Δομετιανός αναζήτησε τους απογόνους του γένους του Δαβίδ για να τους θανατώσει, ώστε να μην υπάρχει ελπίδα για τον Μεσσία. Βρήκε και ανέκρινε τους απογόνους του Αποστόλου Ιούδα. Έμαθε ότι ήταν φτωχοί, αγρότες και εργατικοί. Είδε στα σώματά τους σημάδια σκληρής δουλειάς (ρόζους και κάλους στα χέρια). Όταν τους ρώτησε για τη Βασιλεία του Χριστού, απάντησαν πως είναι ουράνια και όχι επίγεια. Τότε τους περιφρόνησε και τους άφησε, σταματώντας προσωρινά τον διωγμό κατά των χριστιανών, όπως αναφέρει ο Ευσέβιος, βασιζόμενος στις μαρτυρίες του Ηγήσιππου.
Ο Νικηφόρος Κάλλιστος γράφει ότι ο Ιούδας πήρε γυναίκα, ονόματι Μαρία, και απέκτησε παιδιά. Από αυτούς κατάγονται οι λεγόμενοι Δεσπόσυνοι, δηλαδή οι συγγενείς του Κυρίου Ιησού Χριστού, σύμφωνα και με τον Αφρικανό στην επιστολή του προς τον Αριστείδη. Ο Ιερός Χρυσόστομος γράφει ότι οι συγγενείς του Χριστού τιμούνταν για πολύ καιρό παντού και αποκαλούνταν Δεσπόσυνοι – όμως δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους.
* * *
Την ίδια ημέρα μνήμη του Οσίου Πατρός μας Παϊσίου του Μεγάλου.
Ο όσιος Παΐσιος καταγόταν από την Αίγυπτο και γεννήθηκε το έτος 300 μ.Χ. από γονείς πολύ πλούσιους, αλλά και ευσεβείς. Ήταν επτά αδέλφια και ο μικρότερος ήταν ο Παΐσιος. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα και η στοργική μητέρα του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Σε νεαρή ηλικία ο Παΐσιος, πήγε στην έρημο κοντά στον διάσημο, για την αρετή του αββά Παμβώ. Με οδηγό αυτόν τον έμπειρο πνευματικό πατέρα, ο Παΐσιος απέκτησε πολλές θείες αρετές. Όταν πέθανε ο Παμβώ, ο Παΐσιος αναχώρησε στο δυτικό μέρος της ερήμου και εκεί έστησε τη διαμονή του, όπου πλήθος ανθρώπων πήγαιναν προς αυτόν, για να ζητήσουν το δρόμο της σωτηρίας και ν' ακούσουν από το στόμα του λόγια πνευματικά και ψυχωφελή. Όταν ο Παΐσιος έφτασε σε βαθιά γεράματα, τον παρεκάλεσαν πολλοί αδελφοί, ν' αφήσει την έρημο και να κατεβεί στην κοντινότερη πόλη, για να μπορέσουν πολλοί άνθρωποι να ωφεληθούν από τους άγιους λόγους του. Πράγμα που έγινε και έτσι δόθηκε σε πολλούς η ευκαιρία να γνωρίσουν τον δρόμο της σωτηρίας, από τα θεόπνευστα λόγια του Παϊσίου. Μαθητής του Οσίου, υπήρξε και ο Όσιος Παύλος. Αφού ωφέλησε πολλούς συνανθρώπους του, πέθανε σε πολύ προχωρημένη ηλικία και τον έθαψαν στην έρημο όπου ασκήτευε. Μετά από χρόνια, ο πατήρ Ισίδωρος, ανακόμισε τα άγια λείψανα του και τα μετέφερε στην Πισιδία, όπου τα εναπόθεσε στο εκεί Μοναστήρι του.
Κάποτε, την ώρα που ο όσιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν στο κελλί του, τον επισκέφτηκε ο Χριστός με δύο Αγγέλους -όπως πήγε και στον Πατριάρχη Αβραάμ- και του λέει: Χαίρε Παΐσιε! Σήμερα πρέπει να με φιλοξενήσεις. Και πράγματι, ο όσιος Παΐσιος, κατά μίμηση του Πατριάρχη, τον φιλοξένησε με μεγάλη προθυμία! Αλλά αυτός δεν φρόντιζε να ετοιμάσει φαγητά και ποτά, όπως εκείνος, αλλά φιλοξένησε Τον πανταχού παρόντα με “γνώμην καθαράν”.
Έπειτα, βάζοντας νερό μέσα στον νιπτήρα, ένιψε, ω του θαύματος διά την άκρα συγκατάβαση του Κυρίου, τους άχραντούς Του πόδας!
Και ενώ ο όσιος Παΐσιος Τον φιλοξενούσε με πάσαν επιμέλεια, ο Σωτήρας, έδειχνε σ’ αυτόν την μεγάλην Του αγάπη φιλανθρώπως. Αφού, από αυτά που ταιριάζουν στην φιλοξενία, τίποτε άλλο δεν είναι πιο ευγενές από το να πλύνει κάποιος τα πόδια αυτών που τον επισκέπτονται. Πράγμα, βεβαίως, που ο όσιος Παΐσιος το έπραξε! Και για τον λόγο αυτό, ο Σωτήρας, αφού του είπε: “Ειρήνη σοι τω εκλεκτώ μου θεράποντι”, έγινε άφαντος.
Τότε, ο θείος Παΐσιος φλεγόμενος από Θείο έρωτα, λόγω της συνομιλίας αυτής, και μιμούμενος τον Κλεόπα -δηλαδή έχοντας την καρδιάν του καιομένην- έτσι και αυτός, όπως και εκείνος, έτρεξε ασυγκράτητος προς το νερό, δηλαδή σε κείνο το απόνιμμα, που είχαν πλυθεί τα πόδια του Κυρίου, (το οποίο του άφησε ο Χριστός ως ένα πράγμα μεγάλο και αξιόλογο), και το ήπιε προθύμως και με μεγάλη επιθυμία. Ο όσιος Παΐσιος, όμως, δεν το ήπιε όλο, αλλά άφησε και λίγο για τον μαθητή του, που έλειπε στην Αίγυπτο.
Έτσι όταν αυτός επέστρεψε εξουθενωμένος από την οδοιπορία, ο Όσιος του είπε: Πήγαινε παιδί μου στον νιπτήρα, και για να σβήσεις τη δίψα που έχεις από την κάψα του ήλιου, πιες αυτό που έχει μέσα.
Ο μαθητής του, του είπε πως θα κάνει αυτό που τον πρόσταξε, αλλά μέσα στο μυαλό του σκεφτόταν αντίθετα πράγματα. Έλεγε, λοιπόν, στον εαυτόν του: Εγώ ήλθα μέσα σε τέτοιο καύσωνα, και ο γέροντας αντί να με στείλει στη βρύση να πιω καθαρό και κρύο νερό, με προστάζει αδιάκριτα να πιω το νερό του νιπτήρα, που είναι απόνιμμα;
Αυτά συλλογιζόταν ο μαθητής, ο δε Όσιος του είπε ξανά: Πήγαινε παιδί μου στο νιπτήρα και πιες. Και ο μαθητής είπε πάω. Αλλά δεν πήγε. Και τρίτη φορά του επανέλαβε ο Όσιος να πιει το νερό αυτό, αλλά τελικά αυτός δεν υπάκουσε. Τότε ο Όσιος του είπε: Έλαβες, παιδί μου, την πληρωμή της παρακοής σου! Στερήθηκες τα θεία χαρίσματα!
Όταν ο μαθητής άκουσε αυτά τα λόγια, λυπήθηκε πολύ, και γι’ αυτό έτρεξε στον νιπτήρα, αλλά δεν βρήκε τίποτε. Και είπε στον Γέροντα: Πάτερ, δεν βρίσκω νερό στο νιπτήρα για να πιω. Ο δε θείος Παΐσιος του είπε: Και πώς είναι δυνατόν να βρεις, αφού έκανες τον εαυτό σου ανάξιο; Γιατί η παρακοή διώχνει από τον παρήκοο το χάρισμα, όπως αντιθέτως η υπακοή το φέρνει στον υπάκουο.
Και επειδή ο υποτακτικός ακούγοντας αυτά λυπήθηκε, ρώτησε τον Όσιο να μάθει, τι ήταν αυτό το μεγάλο χάρισμα που στερήθηκε. Και επιπλέον πώς εξαφανίστηκε το νερό από τον νιπτήρα; Τότε, ο Όσιος Παΐσιος του διηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν και συμπλήρωσε κι’ αυτό επίσης: Επειδή φάνηκες παρήκοος και δεν καταδέχτηκες να πιεις εκείνο το νερό, που προστάχτηκες τρεις φορές, για τον λόγο αυτό κατέβηκε από τον ουρανό Άγγελος Κυρίου, και αφού με κάθε ευλάβεια, πήρε το απόνιμμα στα χέρια του, ανέβηκε και πάλιν στον ουρανό.
Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Μέγας προσευχόταν γιὰ ἕνα μαθητή του ποὺ ἀρνήθηκε τὸν Χριστό...
Ἐνῶ λοιπὸν προσευχόταν, τοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Κύριος καὶ τοῦ εἶπε: «Παΐσιε, γιὰ ποιὸν παρακαλεῖς ; Δὲν ξέρεις πῶς μ᾿ ἔχει ἀρνηθεῖ ;»
Ὁ Παΐσιος ὅμως ἐσυνέχιζε νὰ λυπᾶται τὸν μαθητή του καὶ τότε τοῦ εἶπε ὁ Κύριος: «Παΐσιε, ἔγινες ὅμοιος μὲ μένα στὴν ἀγάπη...».
Συχνά παρουσιαζόταν σ’ αυτόν Προφήτες, όπως ο Ιερεμίας ερμηνεύοντάς του απόκρυφα νοήματα. Άλλες φορές αρπάχτηκε εκστατικός στον ουρανό βλέποντας τα κάλλη του Παραδείσου, καθώς και όλους τους Αγίους!
Μια φορά ήλθε σε αυτόν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος βασιλιάς των Χριστιανών και του είπε:
– Μακάριοι ήσαστε εσείς οι οποίοι αξιωθήκατε να γίνεται μοναχοί.
Και ρωτώντας τον αυτός ποιος είναι του απάντησε:
– Εγώ είμαι ο Μέγας Κωνσταντίνος. Κατέβηκα από τους ουρανούς, για να σου φανερώσω την δόξαν που απολαμβάνουν εις τους ουρανούς οι μοναχοί, και την οικειότητα και την παρρησίαν που έχουν προς τον Χριστό. Και σε μακαρίζω, Παΐσιε, γιατί παρακινείς τους μοναχούς στην ιερή διαγωγή της άσκησης. Αντιθέτως εγώ μέμφομαι και κατηγορώ τον εαυτόν μου, γιατί δεν κατάφερα να μπω σ’ αυτήν την μεγάλη τάξη των μοναχών. Και δεν μπορώ να υποφέρω αυτήν την ζημιά που έπαθα.
Και πάλιν του είπε αυτός:
– Γιατί θαυμάσιε κατηγορείς τον εαυτό σου; Μήπως και εσύ δεν απόλαυσες “την αΐδιον εκείνην δόξαν και την θείαν έλλαμψιν”;
– Ναι, την απέλαυσα, του αποκρίθηκε, αλλά δεν έχω την ίδια παρρησία με τους μοναχούς. Ούτε την ίδια τιμή με εκείνους! Θα ήμουν ευτυχισμένος αν άφηνα την πρόσκαιρη βασιλεία , τον βασιλικό μανδύα και το στεμμά και γινόμουν φτωχός φορώντας σάκκο και δεχόμουνα όσα ζητεί η μοναχική πολιτεία».
Συναξαριστής και Νέον Εκλογιον Αγίου Νικοδήμου
Γεροντικα
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Μέσα από το κήρυγμα των Αποστόλων άλλαξαν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ο καθένας έγινε πολύτιμος στα μάτια κάποιου άλλου. Ο κόσμος έγινε πιο πλατύς και πιο βαθύς. Άνοιξαν τα όρια της γης και η γη ενώθηκε με τον ουρανό και τώρα, εμείς – οι χριστιανοί – είμαστε, όπως το είπε ένας δυτικός θεολόγος, εκείνοι οι άνθρωποι, στα χέρια των οποίων ο Θεός, μέσα από τον Χριστό, έδωσε άλλους ανθρώπους, για να πιστέψουν στον εαυτό τους – επειδή ο Θεός πιστεύει σε μας – για να μπορέσουν να ελπίζουν τα πάντα, επειδή ο Θεός ελπίζει σε μας. Για να μπορέσουν να κρατήσουν την πίστη μας μέσα από δοκιμασίες, μίσος, φρίκη και διωγμό: τη νίκη η οποία έχει ήδη νικήσει τον κόσμο, την πίστη στον Χριστό, τον σταυρωμένο και αναστημένο.»
Ο Χριστός πέθανε, μα και αναστήθηκε. Κάθεται τώρα στα δεξιά του Πατρός και μεσιτεύει με τις παρακλήσεις Του για μας. Τι, λοιπόν, μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Μήπως τα παθήματα, οι στενοχώριες, οι διωγμοί, η πείνα, η γύμνια, οι κίνδυνοι ή ο μαρτυρικός θάνατος; Σύμφωνα με τη Γραφή: «Για σένα πεθαίνουμε όλη τη μέρα. Μας μεταχειρίζονται σαν πρόβατα που τα πάνε για σφαγή» (Ψαλμ. 44,23). Εμείς, όμως, βγαίνουμε νικητές μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες με τη βοήθεια του Χριστού, ο οποίος μας αγάπησε. Κι είμαι πραγματικά βέβαιος πως ούτε θάνατος ούτε ζωή, ούτε άγγελοι ούτε άλλες ουράνιες δυνάμεις, ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα, ούτε κάτι άλλο, είτε στον ουρανό είτε στον άδη, ούτε κανένα άλλο δημιούργημα θα μπορέσουν ποτέ να μας χωρίσουν από την αγάπη του Θεού για μας, όπως αυτή φανερώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας.
Αναστημένος από τον τάφο, ο Χριστός, όταν παρουσιάστηκε μπροστά στους μαθητές και στις μυροφόρες, τους καλωσόρισε πρώτα με τις λέξεις: «Χαίρετε!». Και κατόπιν, όταν εμφανίστηκε μπροστά στους αποστόλους, τα πρώτα λόγια Του ήταν: «Ειρήνη σε σας!». Ειρήνη, γιατί οι απόστολοι ήταν βαθιά ταραγμένοι. Ο Κύριος πέθανε. Φάνηκε ότι είχε χαθεί κάθε ελπίδα για τη νίκη του Θεού πάνω στην ανθρώπινη κακία, για τη νίκη του καλού πάνω στο κακό. Φάνηκε ότι η ίδια η ζωή είχε πεθάνει και το φως σκοτείνιασε.
Το μόνο που απέμεινε στους μαθητές, οι οποίοι πίστεψαν στον Χριστό, στη ζωή, στην αγάπη, ήταν να συνεχίζουν να υπάρχουν. Να ζουν δεν μπορούσαν πια. Αφού γνώρισαν τη γεύση της αιώνιας ζωής, τώρα δεν τους απέμενε τίποτε άλλο παρά να πεθαίνουν αργά και να περιμένουν τον θάνατο και την καταδίωξη από τους εχθρούς του Χριστού. «Ειρήνη σε σας» – τους χαιρέτισε ο Χριστός. «Αναστήθηκα. Είμαι ζωντανός! Είμαι μαζί σας και τίποτε δεν θα μας χωρίσει πια, ούτε μπορεί να σας στερήσει την αιώνια ζωή και τη νίκη του Θεού!»
Αφού τους βεβαίωσε ότι είχε αναστηθεί σωματικά, τους ξανάδωσε ειρήνη και μια καινούργια σιγουριά και πεποίθηση στην πίστη τους, την οποία κανείς δεν μπορούσε πλέον να καταστρέψει. Ο Χριστός τους είπε κάτι που μπορεί να φανεί σε πολλούς σήμερα τρομερό και απειλητικό: «Όπως ο Πατέρας έστειλε Εμένα, στέλνω κι Εγώ εσάς». Λίγες ώρες μετά τον θάνατό Του στον Σταυρό, λίγες μέρες μετά τη φρικτή νύχτα στον κήπο της Γεθσημανής, μετά την προδοσία του Ιούδα, αφού οι εχθροί συνέλαβαν τον Σωτήρα, Τον καταδίκασαν άδικα σε θάνατο και Τον οδήγησαν έξω από την πόλη, όπου πέθανε πάνω στον Σταυρό, αυτά τα λόγια ακούγονταν απειλητικά. Και μόνο η πίστη, μόνο η πεποίθηση της νίκης, ότι ο Χριστός αναστήθηκε, ότι ο Θεός νίκησε και ότι η Εκκλησία έγινε μια ανίκητη δύναμη, μετέτρεψαν αυτά τα λόγια σε λόγια ελπίδας και ενίσχυσης.
Και οι μαθητές βγήκαν για να κηρύξουν. Και κανείς δεν μπόρεσε να τους σταματήσει. Δώδεκα άνθρωποι εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δώδεκα ανυπεράσπιστοι άνθρωποι, χωρίς δικαιώματα, βγήκαν με ένα πολύ απλό κήρυγμα: ότι στον κόσμο εισήλθε η αγάπη του Θεού, ότι οι ίδιοι ήταν πρόθυμοι να δώσουν τη ζωή τους χάρη σε εκείνη την αγάπη, για να μπορέσουν άλλοι να πιστέψουν, για να μπορέσουν άλλοι να αναζωογονηθούν, για να αρχίσει για άλλους μια καινούργια ζωή μέσα από τον δικό τους θάνατο.
«Μου φαίνεται πως ο Θεός σ’ εμάς, τους αποστόλους, έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα. Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και για ανθρώπους. Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί χάρη στον Χριστό, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στον Χριστό. Εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί. Εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι! Ως αυτή την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι, από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι, και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια. Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου. Ως αυτή την ώρα θεωρούμαστε τα αποβράσματα της κοινωνίας» (Α΄ Κορ. 4,9-13).
Και πώς πέθαναν οι απόστολοι! Όλοι, εκτός από τον Ιωάννη τον Θεολόγο, πέθαναν με μαρτυρικό θάνατο. Υπέμειναν θάνατο, διωγμούς, πάθη και σταυρό.
«Κανένα πρόσκομμα δεν φέρνουμε σε κανέναν, για να μη δυσφημιστεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συστήνουμε τον εαυτό μας ως υπηρέτες του Θεού: με τη μεγάλη υπομονή μας, με τις θλίψεις, με τις δυσχέρειες, τις στενοχώριες, τις κακοποιήσεις, τις φυλακίσεις, τις εναντίον μας εξεγέρσεις, τις ταλαιπωρίες, τις αγρυπνίες, την πείνα. Συστήνουμε τον εαυτό μας με την εντιμότητα, τη γνώση της αλήθειας, την ανεκτικότητα, την καλοσύνη, τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, την ανυπόκριτη αγάπη, με το κήρυγμα της αλήθειας, με τη δύναμη του Θεού, με τα όπλα της σωτηρίας, τα επιθετικά και τα αμυντικά.
Δοκιμάζουμε δόξα και ατίμωση, δυσφήμιση και έπαινο. Μας θεωρούν λαοπλάνους, κι όμως λέμε την αλήθεια. Μας αγνοούν, κι όμως γινόμαστε γνωστοί. Φτάνουμε στον θάνατο, και όμως ζούμε. Μας βασανίζουν, αλλά δεν πεθαίνουμε. Μας προξενούν στενοχώριες, κι όμως πάντοτε χαιρόμαστε. Είμαστε φτωχοί, κάνουμε όμως πολλούς να πλουτίσουν. Τίποτε δεν έχουμε και τα πάντα κατέχουμε.
Σας μιλήσαμε με ειλικρίνεια, Κορίνθιοι. Σας ανοίξαμε διάπλατα την καρδιά μας. Δεν σας κλείσαμε την καρδιά μας· εσείς κλείσατε τη δική σας. Σας μιλάω σαν παιδιά μου. Κάνετε κι εσείς το ίδιο με μας! Ανοίξτε κι εσείς διάπλατα τις καρδιές σας. Μην κάνετε αταίριαστους δεσμούς με απίστους. Γιατί ποια σχέση μπορεί να έχει η δικαιοσύνη με την ανομία ή τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι;» (Β΄ Κορ. 6,3-14).
Μα η πίστη θριάμβευσε: η πίστη στον Χριστό, τον Θεό που ενανθρώπησε, η πίστη στον Χριστό τον σταυρωμένο και αναστημένο, η πίστη στον Χριστό που έφερε την ανίκητη αγάπη στη γη.
Μέσα από αυτό το κήρυγμα άλλαξαν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ο καθένας έγινε πολύτιμος στα μάτια κάποιου άλλου. Ο κόσμος έγινε πιο πλατύς και πιο βαθύς. Άνοιξαν τα όρια της γης και η γη ενώθηκε με τον ουρανό και τώρα, εμείς – οι χριστιανοί – είμαστε, όπως το είπε ένας δυτικός θεολόγος, εκείνοι οι άνθρωποι, στα χέρια των οποίων ο Θεός, μέσα από τον Χριστό, έδωσε άλλους ανθρώπους, για να πιστέψουν στον εαυτό τους – επειδή ο Θεός πιστεύει σε μας – για να μπορέσουν να ελπίζουν τα πάντα, επειδή ο Θεός ελπίζει σε μας. Για να μπορέσουν να κρατήσουν την πίστη μας μέσα από δοκιμασίες, μίσος, φρίκη και διωγμό: τη νίκη η οποία έχει ήδη νικήσει τον κόσμο, την πίστη στον Χριστό, τον σταυρωμένο και αναστημένο.
Γι’ αυτό ας γίνουμε κι εμείς αυτή η πίστη! Ας την κηρύξουμε ατρόμητα, ας τη διδάξουμε στα παιδιά μας, ας τα κάνουμε να συμμετέχουν στα μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία τα ενώνουν – χωρίς να το συνειδητοποιούν πλήρως – με τον Θεό και τα οδηγούν στην αιώνια ζωή.
Όλοι εμείς – νωρίς ή αργά – θα σταθούμε μπροστά στην Κρίση του Θεού, και τότε θα πρέπει να απαντήσουμε αν μπορέσαμε να αγαπήσουμε με εκείνη την αγάπη που δεν φοβάται ούτε σταυρό ούτε θυσίες, με την οποία ο Κύριος αγαπούσε όλο τον κόσμο, πιστούς και απίστους, καλούς και κακούς. Ας μας δώσει ο Κύριος ακλόνητο θάρρος, δυναμική πίστη και χαρούμενη αγάπη, ώστε να ανθίσει στη γη μας εκείνη η Βασιλεία, για χάρη της οποίας ο Θεός έγινε άνθρωπος, ώστε να γίνουμε κατά χάριν θεοί, ώστε η γη μας να γίνει ουρανός, όπου ζει και ακμάζει η αγάπη!
+ μητρ. Σουρόζης Αντωνίου
Ο Χριστός πέθανε, μα και αναστήθηκε. Κάθεται τώρα στα δεξιά του Πατρός και μεσιτεύει με τις παρακλήσεις Του για μας. Τι, λοιπόν, μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Μήπως τα παθήματα, οι στενοχώριες, οι διωγμοί, η πείνα, η γύμνια, οι κίνδυνοι ή ο μαρτυρικός θάνατος; Σύμφωνα με τη Γραφή: «Για σένα πεθαίνουμε όλη τη μέρα. Μας μεταχειρίζονται σαν πρόβατα που τα πάνε για σφαγή» (Ψαλμ. 44,23). Εμείς, όμως, βγαίνουμε νικητές μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες με τη βοήθεια του Χριστού, ο οποίος μας αγάπησε. Κι είμαι πραγματικά βέβαιος πως ούτε θάνατος ούτε ζωή, ούτε άγγελοι ούτε άλλες ουράνιες δυνάμεις, ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα, ούτε κάτι άλλο, είτε στον ουρανό είτε στον άδη, ούτε κανένα άλλο δημιούργημα θα μπορέσουν ποτέ να μας χωρίσουν από την αγάπη του Θεού για μας, όπως αυτή φανερώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας.
Αναστημένος από τον τάφο, ο Χριστός, όταν παρουσιάστηκε μπροστά στους μαθητές και στις μυροφόρες, τους καλωσόρισε πρώτα με τις λέξεις: «Χαίρετε!». Και κατόπιν, όταν εμφανίστηκε μπροστά στους αποστόλους, τα πρώτα λόγια Του ήταν: «Ειρήνη σε σας!». Ειρήνη, γιατί οι απόστολοι ήταν βαθιά ταραγμένοι. Ο Κύριος πέθανε. Φάνηκε ότι είχε χαθεί κάθε ελπίδα για τη νίκη του Θεού πάνω στην ανθρώπινη κακία, για τη νίκη του καλού πάνω στο κακό. Φάνηκε ότι η ίδια η ζωή είχε πεθάνει και το φως σκοτείνιασε.
Το μόνο που απέμεινε στους μαθητές, οι οποίοι πίστεψαν στον Χριστό, στη ζωή, στην αγάπη, ήταν να συνεχίζουν να υπάρχουν. Να ζουν δεν μπορούσαν πια. Αφού γνώρισαν τη γεύση της αιώνιας ζωής, τώρα δεν τους απέμενε τίποτε άλλο παρά να πεθαίνουν αργά και να περιμένουν τον θάνατο και την καταδίωξη από τους εχθρούς του Χριστού. «Ειρήνη σε σας» – τους χαιρέτισε ο Χριστός. «Αναστήθηκα. Είμαι ζωντανός! Είμαι μαζί σας και τίποτε δεν θα μας χωρίσει πια, ούτε μπορεί να σας στερήσει την αιώνια ζωή και τη νίκη του Θεού!»
Αφού τους βεβαίωσε ότι είχε αναστηθεί σωματικά, τους ξανάδωσε ειρήνη και μια καινούργια σιγουριά και πεποίθηση στην πίστη τους, την οποία κανείς δεν μπορούσε πλέον να καταστρέψει. Ο Χριστός τους είπε κάτι που μπορεί να φανεί σε πολλούς σήμερα τρομερό και απειλητικό: «Όπως ο Πατέρας έστειλε Εμένα, στέλνω κι Εγώ εσάς». Λίγες ώρες μετά τον θάνατό Του στον Σταυρό, λίγες μέρες μετά τη φρικτή νύχτα στον κήπο της Γεθσημανής, μετά την προδοσία του Ιούδα, αφού οι εχθροί συνέλαβαν τον Σωτήρα, Τον καταδίκασαν άδικα σε θάνατο και Τον οδήγησαν έξω από την πόλη, όπου πέθανε πάνω στον Σταυρό, αυτά τα λόγια ακούγονταν απειλητικά. Και μόνο η πίστη, μόνο η πεποίθηση της νίκης, ότι ο Χριστός αναστήθηκε, ότι ο Θεός νίκησε και ότι η Εκκλησία έγινε μια ανίκητη δύναμη, μετέτρεψαν αυτά τα λόγια σε λόγια ελπίδας και ενίσχυσης.
Και οι μαθητές βγήκαν για να κηρύξουν. Και κανείς δεν μπόρεσε να τους σταματήσει. Δώδεκα άνθρωποι εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δώδεκα ανυπεράσπιστοι άνθρωποι, χωρίς δικαιώματα, βγήκαν με ένα πολύ απλό κήρυγμα: ότι στον κόσμο εισήλθε η αγάπη του Θεού, ότι οι ίδιοι ήταν πρόθυμοι να δώσουν τη ζωή τους χάρη σε εκείνη την αγάπη, για να μπορέσουν άλλοι να πιστέψουν, για να μπορέσουν άλλοι να αναζωογονηθούν, για να αρχίσει για άλλους μια καινούργια ζωή μέσα από τον δικό τους θάνατο.
«Μου φαίνεται πως ο Θεός σ’ εμάς, τους αποστόλους, έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα. Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και για ανθρώπους. Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί χάρη στον Χριστό, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στον Χριστό. Εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί. Εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι! Ως αυτή την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι, από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι, και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια. Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου. Ως αυτή την ώρα θεωρούμαστε τα αποβράσματα της κοινωνίας» (Α΄ Κορ. 4,9-13).
Και πώς πέθαναν οι απόστολοι! Όλοι, εκτός από τον Ιωάννη τον Θεολόγο, πέθαναν με μαρτυρικό θάνατο. Υπέμειναν θάνατο, διωγμούς, πάθη και σταυρό.
«Κανένα πρόσκομμα δεν φέρνουμε σε κανέναν, για να μη δυσφημιστεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συστήνουμε τον εαυτό μας ως υπηρέτες του Θεού: με τη μεγάλη υπομονή μας, με τις θλίψεις, με τις δυσχέρειες, τις στενοχώριες, τις κακοποιήσεις, τις φυλακίσεις, τις εναντίον μας εξεγέρσεις, τις ταλαιπωρίες, τις αγρυπνίες, την πείνα. Συστήνουμε τον εαυτό μας με την εντιμότητα, τη γνώση της αλήθειας, την ανεκτικότητα, την καλοσύνη, τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, την ανυπόκριτη αγάπη, με το κήρυγμα της αλήθειας, με τη δύναμη του Θεού, με τα όπλα της σωτηρίας, τα επιθετικά και τα αμυντικά.
Δοκιμάζουμε δόξα και ατίμωση, δυσφήμιση και έπαινο. Μας θεωρούν λαοπλάνους, κι όμως λέμε την αλήθεια. Μας αγνοούν, κι όμως γινόμαστε γνωστοί. Φτάνουμε στον θάνατο, και όμως ζούμε. Μας βασανίζουν, αλλά δεν πεθαίνουμε. Μας προξενούν στενοχώριες, κι όμως πάντοτε χαιρόμαστε. Είμαστε φτωχοί, κάνουμε όμως πολλούς να πλουτίσουν. Τίποτε δεν έχουμε και τα πάντα κατέχουμε.
Σας μιλήσαμε με ειλικρίνεια, Κορίνθιοι. Σας ανοίξαμε διάπλατα την καρδιά μας. Δεν σας κλείσαμε την καρδιά μας· εσείς κλείσατε τη δική σας. Σας μιλάω σαν παιδιά μου. Κάνετε κι εσείς το ίδιο με μας! Ανοίξτε κι εσείς διάπλατα τις καρδιές σας. Μην κάνετε αταίριαστους δεσμούς με απίστους. Γιατί ποια σχέση μπορεί να έχει η δικαιοσύνη με την ανομία ή τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι;» (Β΄ Κορ. 6,3-14).
Μα η πίστη θριάμβευσε: η πίστη στον Χριστό, τον Θεό που ενανθρώπησε, η πίστη στον Χριστό τον σταυρωμένο και αναστημένο, η πίστη στον Χριστό που έφερε την ανίκητη αγάπη στη γη.
Μέσα από αυτό το κήρυγμα άλλαξαν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ο καθένας έγινε πολύτιμος στα μάτια κάποιου άλλου. Ο κόσμος έγινε πιο πλατύς και πιο βαθύς. Άνοιξαν τα όρια της γης και η γη ενώθηκε με τον ουρανό και τώρα, εμείς – οι χριστιανοί – είμαστε, όπως το είπε ένας δυτικός θεολόγος, εκείνοι οι άνθρωποι, στα χέρια των οποίων ο Θεός, μέσα από τον Χριστό, έδωσε άλλους ανθρώπους, για να πιστέψουν στον εαυτό τους – επειδή ο Θεός πιστεύει σε μας – για να μπορέσουν να ελπίζουν τα πάντα, επειδή ο Θεός ελπίζει σε μας. Για να μπορέσουν να κρατήσουν την πίστη μας μέσα από δοκιμασίες, μίσος, φρίκη και διωγμό: τη νίκη η οποία έχει ήδη νικήσει τον κόσμο, την πίστη στον Χριστό, τον σταυρωμένο και αναστημένο.
Γι’ αυτό ας γίνουμε κι εμείς αυτή η πίστη! Ας την κηρύξουμε ατρόμητα, ας τη διδάξουμε στα παιδιά μας, ας τα κάνουμε να συμμετέχουν στα μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία τα ενώνουν – χωρίς να το συνειδητοποιούν πλήρως – με τον Θεό και τα οδηγούν στην αιώνια ζωή.
Όλοι εμείς – νωρίς ή αργά – θα σταθούμε μπροστά στην Κρίση του Θεού, και τότε θα πρέπει να απαντήσουμε αν μπορέσαμε να αγαπήσουμε με εκείνη την αγάπη που δεν φοβάται ούτε σταυρό ούτε θυσίες, με την οποία ο Κύριος αγαπούσε όλο τον κόσμο, πιστούς και απίστους, καλούς και κακούς. Ας μας δώσει ο Κύριος ακλόνητο θάρρος, δυναμική πίστη και χαρούμενη αγάπη, ώστε να ανθίσει στη γη μας εκείνη η Βασιλεία, για χάρη της οποίας ο Θεός έγινε άνθρωπος, ώστε να γίνουμε κατά χάριν θεοί, ώστε η γη μας να γίνει ουρανός, όπου ζει και ακμάζει η αγάπη!
+ μητρ. Σουρόζης Αντωνίου
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Είναι μεγάλο, αλλά αν το διαβάσετε θα αποζημιωθείτε.
ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ
Τα πολλά νοήματα στην λέξη Λόγος .
Υπάρχει μια λέξη στην πρώτη ακριβώς γραμμή ενός από τα Ευαγγέλια. Μια λέξη με την οποία οι μεταφραστές έχουν παλέψει για περισσότερα από 1.500 χρόνια. Και ακόμη και σήμερα, μετά από όλο αυτό το διάστημα, καμία αγγλική λέξη δεν μπορεί να την περιγράψει πλήρως.
Η Βίβλος σας πιθανότατα ξεκινά έτσι. «Εν αρχή ην ο λόγος, και ο λόγος ην προς τον Θεό, και Θεός ήν ο λόγος». Αυτό βρίσκεται στο Ιωάννης 1:1.
Τρεις σύντομες προτάσεις ίσως να είναι το πιο πυκνό άνοιγμα σε ολόκληρη την Αγία Γραφή. Και όλα σταματούν ακριβώς στην πρώτη λέξη-κλειδί, «λόγος». Τι παράξενη λέξη για αρχή ενός Ευαγγελίου! Χρησιμοποιούμε την λέξη «λόγος» κάθε μέρα. Ακούγεται απλή, σχεδόν συνηθισμένη. Δεν φαίνεται αρκετά σπουδαία για ένα Ευαγγέλιο.
Και αυτό δεν είναι το μόνο για το οποίο μιλάει ο Ιωάννης, επειδή η λέξη που έγραψε ο Ιωάννης δεν ήταν «λέξη». Ο Ιωάννης έγραψε στα ελληνικά - την αρχική γλώσσα της Καινής Διαθήκης -και η λέξη που χρησιμοποίησε εκεί ήταν «λόγος». Και εδώ είναι που όλα αρχίζουν να γίνονται ενδιαφέροντα.
Ο «λόγος» προέρχεται από το ελληνικό ρήμα «λέγω» που σημαίνει απλώς «ομιλώ».
Έτσι, μπορείτε να φανταστείτε πως ο «λόγος» είναι ακριβώς αυτό – αυτό που εκπέμπεται από το στόμα κάποιου. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο «λόγος» είναι μια από τις πιο εκτεταμένες λέξεις στα αρχαία ελληνικά. Σημαίνει λέξη. Σημαίνει επίσης ομιλία, κάτι που έχει ειπωθεί. Και ταυτόχρονα, σημαίνει αιτία. Η αρχή που οργανώνει την σκέψη, η λογική των πραγμάτων… Μάλιστα η αγγλική λέξη «λογική» (logic) προέρχεται από το «λόγος».
Προσέξτε το μέγεθος του προβλήματος του μεταφραστή. Από τη μία πλευρά, ο λόγος είναι ο ήχος που βγαίνει από το στόμα. Από την άλλη, είναι ο λόγος που υπάρχει στο μυαλό - πολύ πριν βγει οποιοσδήποτε ήχος.
Και οι δύο έννοιες ζουν μέσα σε μία μόνο λέξη. Δεν είναι μόνο λέξη, δεν είναι μόνο λόγος, δεν είναι μόνο ομιλία, είναι και τα τρία ταυτόχρονα. Και τα αγγλικά δεν έχουν μία λέξη που να μπορεί να χωρέσει και τα τρία ταυτόχρονα. Γι' αυτό ο αγώνας κράτησε τόσο πολύ.
Όταν η Βίβλος μεταφράστηκε στα λατινικά γύρω στο έτος 400, ένας μεταφραστής ονόματι Ιερώνυμος επέλεξε μια λέξη για τον λόγο, επέλεξε τη λέξη verbum. «In principio erat verbum», (στην αρχή ήταν το ρήμα). Και από αυτό το λατινικό ρήμα προήλθε μια μακρά παράδοση μετάφρασης του «λόγου» ως «λέξη» στις αγγλικές Βίβλους.
Αυτό σημαίνει ότι η επιλογή ενός ανθρώπου πριν από 1600 χρόνια εξακολουθεί να αντηχεί στην λέξη που διαβάζετε στην αγγλική Βίβλο σας σήμερα. Αλλά δεν συμφωνούσαν όλοι με τον Ιερώνυμο. Πριν από αυτόν, γύρω στο έτος 200, ένας Χριστιανός συγγραφέας ονόματι Τερτυλλιανός πίστευε ήδη ότι το «Verbum» ήταν μια αδύναμη μετάφραση. Προτιμούσε μια άλλη λατινική λέξη sermo, που σημαίνει ομιλία, διάλογος, κήρυγμα, συνομιλία, η ζωντανή πράξη της ομιλίας. Γιατί; Επειδή για τον Τερτυλλιανό, ο λόγος δεν ήταν απλώς μια ολοκληρωμένη λέξη που καθόταν ακίνητη. Ήταν επίσης ο λόγος που υπήρχε μέσα στον Θεό, πριν ο Θεός δημιουργήσει οτιδήποτε. Και το «verbum» (ρήμα) από μόνο του έχασε αυτή την πλευρά. Έχασε τον λόγο και κράτησε μόνο τον ήχο.
Παρατηρήστε το εξής. Η συζήτηση για το πώς να μεταφραστεί αυτή η μία λέξη είναι σχεδόν τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο Χριστιανισμός. Και υπάρχει για έναν λόγο. Ο λόγος είναι πολύ μεγάλος για να χωρέσει σε ένα μόνο μέρος.
Πριν εμβαθύνουμε, υπάρχει κάτι που αξίζει να παρατηρήσουμε - κάτι που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν.
Αυτή η λέξη «λόγος» εμφανίζεται συνεχώς στην Καινή Διαθήκη. Εκατοντάδες φορές, αλλά σχεδόν πάντα είναι ακριβώς αυτό. Μια συνηθισμένη λέξη, ένα μήνυμα, μια συζήτηση, το θέμα για το οποίο κάποιος μίλησε. Ο Ιησούς κήρυξε τον λόγο. Οι απόστολοι διακήρυξαν τον λόγο. Όλα αυτά είναι λόγος με την κανονική έννοια.
Αλλά η χρήση του «λόγου» ως ονόματος, ως τίτλου ενός προσώπου, είναι εξαιρετικά σπάνια. Σχεδόν κανείς σε ολόκληρη την Αγία Γραφή το έχει κάνει αυτό. Μόνο ένας συγγραφέας - και αυτός είναι ο Ιωάννης.
Το κάνει στην αρχή του Ευαγγελίου στο Ιωάννης 1:1. Το κάνει ξανά στην πρώτη του μικρή επιστολή όταν γράφει στην Α΄ Ιωάν.1:1 για τον «λόγο της ζωής, αυτόν που ήταν από την αρχή». Και το κάνει για τελευταία φορά στο τέλος της Αγίας Γραφής επειδή υπάρχει μια εντυπωσιακή σκηνή στην Αποκάλ.19:13. Μια μορφή έρχεται καβάλα σε ένα άσπρο άλογο. Το ρούχο του είναι βουτηγμένη στο αίμα και το κείμενο δίνει το όνομά του. Το όνομα με το οποίο ονομάζεται είναι «ο λόγος του Θεού»… ο λόγος του Θεού!
Είναι ο ίδιος τίτλος της αρχής του Ευαγγελίου, που εμφανίζεται ξανά στο αποκορύφωμα του τελευταίου βιβλίου. Ο Ιωάννης τα ανοίγει και τα κλείνει δείχνοντας το ίδιο όνομα. Αυτός είναι ο τρόπος του. Αυτό είναι η υπογραφή του. Το ερώτημα λοιπόν που πραγματικά έχει σημασία είναι το εξής: Γιατί ο Ιωάννης άνοιξε το Ευαγγέλιό του ακριβώς έτσι; Γιατί έψαξε για αυτή τη λέξη, την πιο ευρεία, την πιο δύσκολη σε μετάφραση λέξη σε όλη την ελληνική γλώσσα;
Για να καταλάβετε, επιστρέψτε στις τρεις προτάσεις. Στην αρχή ήταν ο λόγος. Ο λόγος ήταν με τον Θεό. Θεός ήταν ο Λόγος. Ακούγεται απλό. Αλλά κάθε πρόταση κάνει έναν διαφορετικό ισχυρισμό. Και μαζί σχηματίζουν μια από τις πιο τολμηρές δηλώσεις σε όλη την Αγία Γραφή. Η πρώτη πρόταση μιλάει για τον Χρόνο. Στην αρχή, ο Λόγος ήδη υπήρχε. Δώστε προσοχή στο ρήμα υπήρχε. Δεν ήρθε σε ύπαρξη. Δεν δημιουργήθηκε σε μια συγκεκριμένη ημέρα. Όταν όλα όσα υπάρχουν άρχισαν να υπάρχουν, ο Λόγος ήταν ήδη εκεί. "Πριν" από το πρώτο δευτερόλεπτο, ήταν ήδη εκεί.
Η δεύτερη πρόταση μιλάει για Σχέση. Ο Λόγος ήταν με τον Θεό. Και αυτή η μικρή λέξη «με» αλλάζει τα πάντα, επειδή δεν γίνεται να είσαι «με» τον εαυτό σου. Το να είσαι «με» κάποιον προϋποθέτει δύο πρόσωπα. Έτσι, ο Λόγος δεν είναι απλώς το ίδιο πρόσωπο με τον Θεό Πατέρα. Υπάρχει μια διάκριση εκεί. Υπάρχει ένα πρόσωπο με ένα ακόμα πρόσωπο. Κάποιος ήταν «προς τον Θεό».
Και η τρίτη πρόταση κλείνει με έναν τρόπο που κανείς δεν περίμενε. Θεός ήταν ο Λόγος. Αυτό σημαίνει ότι είναι ταυτόχρονα διακριτός. Ταυτόχρονα είναι «προς τον Θεό». Είναι Θεός. Διακριτός και όμως πλήρως Θεός. Κρατήστε αυτή την ένταση προς το παρόν, επειδή είναι τόσο σημαντική που έγινε μια από τις μεγαλύτερες συζητήσεις σε ολόκληρη την ιστορία του Χριστιανισμού και θα επανέλθουμε σε αυτήν προσεκτικά αργότερα.
Προς το παρόν, απλώς νιώστε το εύρος αυτού που είπε ο Ιωάννης σε τρεις σύντομες προτάσεις. Υπάρχει κάποιος που υπήρχε πάντα. Αυτός ο κάποιος ήταν «προς τον Θεό», και αυτός ο κάποιος είναι Θεός. Αλλά υπάρχει μια κρυφή λεπτομέρεια σε αυτές τις προτάσεις που σχεδόν κάθε αναγνώστης παραβλέπει και ίσως να είναι η πιο όμορφη λεπτομέρεια από όλες.
Αυτές οι πρώτες λέξεις στην αρχή στα ελληνικά είναι «Εν αρχή» και ο Ιωάννης δεν τις εφηύρε αυτές τις λέξεις. Τις αντέγραψε. Επέστρεψε στην ακριβή αρχή του πρώτου βιβλίου της Αγίας Γραφής. Ανοίξτε την Γένεση 1:1. Εν αρχή ο Θεός δημιούργησε τους ουρανούς και την γη. Στην ελληνική μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης (αυτή που διάβαζαν οι πρώτοι Χριστιανοί στην καθημερινή ζωή), αυτό το εδάφιο ξεκινά με τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποίησε ο Ιωάννης, «εν αρχή». Στην αρχή… Νιώθετε αυτό που ένιωσε ο Ιωάννης όταν έγραψε «Εν αρχή ην ο λόγος»; Αμέσως ανάβει μια ανάμνηση στο μυαλό του αναγνώστη. Μας λέει - χωρίς να το γράφει – «θυμηθείτε πώς ξεκίνησαν όλα. Θυμηθείτε εκείνη την πρώτη σελίδα, την δημιουργία του κόσμου.»
Ναι, θα σας πω ποιος ήταν εκεί εκείνη την ημέρα. Και εδώ είναι που ταιριάζει το παζλ, επειδή το ερώτημα αξίζει να τεθεί. Πώς δημιούργησε ο Θεός τον κόσμο στην Γένεση; Με ποιον τρόπο; Κοιτάξτε προσεκτικά. Είπε στην Γένεση 1:3. «και είπε ο Θεός: ‘Γενηθήτω φως’». Και έγινε φως. Ο Θεός δεν σκάλισε το φως σαν ανάγλυφο - με τα χέρια Του. Δεν συναρμολόγησε το φως όπως κάποιος που συναρμολογεί έπιπλα. Είπε, και το φως απλώς ήρθε.
Και ολόκληρη η αφήγηση της Δημιουργίας σε αυτό το πρώτο κεφάλαιο λειτουργεί έτσι, από την αρχή μέχρι το τέλος. «Και ο Θεός είπε»… «και ο Θεός είπε»… «και ο Θεός είπε». Η φράση επαναλαμβάνεται. Και κάθε φορά που «μιλάει» ο Θεός, ένα κομμάτι του κόσμου εμφανίζεται από το τίποτα. Αυτό σημαίνει πως το όργανο της δημιουργίας ήταν ο λόγος του Θεού. Ο ίδιος ο λόγος του Θεού είναι αυτός που έφερε στην ύπαρξη το σύμπαν. Και εδώ έρχεται μια λεπτομέρεια από την εβραϊκή γλώσσα που ανοίγει τα πάντα.
Στα εβραϊκά, τη γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης, η λέξη για τον λόγο είναι davar (דָּבָר).
Και το davar είναι μια συναρπαστική λέξη, επειδή δεν σημαίνει μόνο «λέξη». Μπορεί επίσης να σημαίνει «ύλη» και μπορεί να σημαίνει «πράξη», «δράση», «γεγονός». Στον εβραϊκό τρόπο σκέψης, η ομιλία και η πράξη είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Ειδικά όταν ο Θεός είναι Αυτός που μιλάει. Ο λόγος του Θεού δεν πλανάται στον αέρα χωρίς αποτέλεσμα. Επιτυγχάνει αυτό που λέει. Γίνεται. Πραγματοποιείται.
Υπάρχει μια όμορφη διατύπωση σχετικά με αυτό στον Ησαΐα 55:11. Ο Θεός μιλάει και λέει τα εξής: «ούτως έσται το ρήμά μου, ό εάν εξέλθη εκ του στόματός μου, ου μη αποστραφή, έως αν τελεσθή όσα αν ηθέλησα και ευοδώσω τας οδούς μου και τα εντάλματά μου.» (Έτσι θα είναι ο λόγος μου, ο οποίος αν εξέλθει από το στόμα μου δεν θα επιστρέψει μέχρι να γίνουν όσα θέλησα, και ευοδώσω τις οδούς μου και τα εντάλματά μου).
Με άλλα λόγια, εξέρχεται ο «λόγος» του Θεού και εκπληρώνει. Εξέρχεται και οικοδομεί. Εξέρχεται και γίνεται πραγματικότητα. Δεν υπάρχει «λόγος του Θεού» που να επιστρέφει «με άδεια χέρια».
Και υπάρχει ένας ψαλμός που τα συγκεντρώνει όλα αυτά σε μία πρόταση. Ψαλμός 32:6. «τω λόγω του Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν και τω πνεύματι του στόματος αυτού πάσα η δύναμις αυτών·» (Διά του λόγου του Κυρίου, έγιναν στέρεοι οι ουρανοί, και δια του πνεύματος του στόματός του έγινε όλη η δύναμη αυτών). Δηλαδή όλοι οι ουρανοί, όλα τα αστέρια έγιναν με ένα προφορικό λόγο του στόματός Του.
Και προσέξτε την λεπτομέρεια που προκαλεί ρίγη. Σε αυτή την ελληνική μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης, η λέξη που εμφανίζεται εκεί σε αυτόν τον ψαλμό είναι ακριβώς ο λόγος. (τω λόγω του Κυρίου έγιναν οι ουρανοί.
Βλέπετε τι έκανε ο Ιωάννης; Πήρε μια ιδέα που είχε ήδη φυτευτεί από την αρχή μέχρι το τέλος μέσα στην Παλαιά Διαθήκη. Ο λόγος του Θεού που δημιουργεί, ο λόγος του Θεού που κάνει τα πράγματα να συμβούν, η φωνή που έδωσε φως σε ύπαρξη, αυτό το davar, δηλαδή λόγος και δράση ταυτόχρονα.
Ο Ιωάννης τα πήρε όλα αυτά και είπε κάτι που κανένας – οπουδήποτε - είχε πει ποτέ με αυτό τον τρόπο πριν.
Είπε πως αυτός ο δημιουργός λόγος δεν είναι απλώς ένας ήχος που βγαίνει από το στόμα του Θεού. Δεν είναι απλώς μια όμορφη έννοια. Αυτή η λέξη είναι κάποιος, ένα πρόσωπο. Και αυτό το πρόσωπο ήταν ήδη με τον Θεό από την αρχή της δημιουργίας. Και το πρόσωπο αυτό ήταν Θεός. Η δύναμη που «μίλησε» τον κόσμο στην ύπαρξη έχει ένα πρόσωπο. Έχει μια ταυτότητα. Γι' αυτό το εδάφιο αυτό είναι τόσο υπέρλαμπρο: επειδή μιλάει σε δύο κόσμους ταυτόχρονα, μέσα στην ίδια πρόταση.
Για τον Εβραίο αναγνώστη που μεγάλωσε διαβάζοντας τη Γένεση και τους Ψαλμούς, ο Λόγος αμέσως άγγιξε κάτι οικείο. Ήταν ο δημιουργικός λόγος του Θεού. Ήταν το davar της αρχής. Ήταν η φωνή που είπε: «Γεννηθήτω φως».
Αυτός ο αναγνώστης άκουσε το «εν αρχή ην ο λόγος» και ήδη μπορούσε να οσμιστεί ολόκληρη την ιστορία της Δημιουργίας. Αλλά ο Ιωάννης δεν έγραφε μόνο για τους Εβραίους. Υπήρχε ένα άλλο είδος αναγνώστη που έπαιρνε αυτό το Ευαγγέλιο στα χέρια του: ο Έλληνας αναγνώστης. Και για αυτόν, η λέξη «λόγος» δεν έφερε το άρωμα της Γένεσης. Έφερε κάτι εντελώς διαφορετικό. Έφερε αιώνες και αιώνες φιλοσοφίας. Έφερε αίθουσες συζητήσεων, δασκάλους, ολόκληρες σχολές που είχαν περάσει την ζωή τους συζητώντας τι ήταν αυτός ο λόγος που κυβερνούσε το σύμπαν.
Και ακριβώς εκεί, η ιστορία αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη απ’ ό,τι έμοιαζε αρχικά. Ας πάμε στην Ελλάδα περίπου 500 χρόνια πριν από τον Χριστό.
Υπάρχει ένας φιλόσοφος εκεί που ονομάζεται Ηράκλειτος ο οποίος κοιτάζει τον κόσμο και θέτει ένα ερώτημα που ακούγεται απλό αλλά δεν είναι καθόλου απλό: «Γιατί το σύμπαν δεν πέφτει σε αταξία; Γιατί ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα την σωστή στιγμή; Γιατί υπάρχει τάξη και όχι καθαρό χάος;» Και η απάντησή του ήταν μία λέξη, «λόγος». Ο Ηράκλειτος είπε πως υπάρχει κάποιος λόγος κάτω από τα πάντα - ένας κρυμμένος λόγος, μια λογική που κυβερνά το σύμπαν και κρατάει κάθε πράγμα στην πορεία του. Δεν τον βλέπεις αυτόν τον λόγο με τα μάτια σου, αλλά βρίσκεται εκεί πίσω από όλα όσα δίνουν τάξη στον κόσμο - και η ιδέα αυτή έγινε πολύ δημοφιλής.
Αιώνες αργότερα, μια ομάδα στοχαστών, οι Στωικοί, το πήγαν ακόμα παραπέρα. Για τους Στωικούς, ο Λόγος ήταν κάτι σχεδόν θεϊκό.
Ήταν ένας λόγος που διαπερνούσε ολόκληρο το σύμπαν από άκρη σε άκρη.
Ήταν στον σπόρο που γίνεται δέντρο.
Ήταν στην κίνηση των αστεριών.
Ήταν μέσα στο μυαλό σου, στην ικανότητά σου να σκέφτεσαι.
Ό,τι είχε νόημα είχε νόημα λόγω του «λόγου». Αυτό σημαίνει ότι κάθε μορφωμένος Έλληνας μεγάλωσε ακούγοντας αυτή τη λέξη. Ο «λόγος» δεν ήταν ένας τυχαίος όρος για αυτόν. Ήταν ένα από τα μεγάλα θέματα σοφίας στον κόσμο του.
Παρατηρήστε λοιπόν τη σκηνή. Ένας μορφωμένος Έλληνας παίρνει το Ευαγγέλιο και διαβάζει: «Εν αρχή ην ο λόγος». Δεν πάει το μυαλό του στην Γένεση. Δεν μελετά το «γενηθήτω φως». Το μυαλό του πηγαίνει κατευθείαν στην άλλη πλευρά: στον «λόγο» που κρατάει τον κόσμο ενωμένο - η αρχή που ορίζει τα πάντα, αυτό που οι δάσκαλοί του συζητούσαν επί αιώνες στις δημόσιες πλατείες.
Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος αυτής της κίνησης; Ο Ιωάννης επέλεξε την μία λέξη σε ολόκληρο το λεξικό η οποία «μιλούσε» και στις δύο πλευρές ταυτόχρονα.
Για τον Εβραίο, ήταν η δημιουργός λέξη της Γένεσης, το davar που κάνει τα πράγματα να συμβαίνουν.
Για τον Έλληνα, ήταν ο λόγος που ορίζει το σύμπαν.
Μία λέξη, δύο κόσμοι που σχεδόν ποτέ δεν μιλούσαν μεταξύ τους. Και ο Ιωάννης πρόκειται να τους συνδέσει και τους δύο με ένα πρόσωπο. Και υπάρχει μια φιγούρα στην πορεία που το κάνει αυτό ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Γύρω στην εποχή του Ιησού, ζούσε ένας Εβραίος στοχαστής σε μια πόλη στην Αίγυπτο που ονομαζόταν Αλεξάνδρεια. Το όνομά του ήταν Φίλων. Και αυτός είχε από ένα πόδι σε κάθε κόσμο. Ήταν Εβραίος και διάβαζε τις γραφές του Ισραήλ κάθε μέρα. Αλλά τον έλκυε βαθιά και η ελληνική φιλοσοφία. Και μαντέψτε ποια λέξη χρησιμοποιούσε συνέχεια για να ενώσει τις δύο πλευρές; «Λόγος».
Για τον Φίλωνα ο «λόγος» ήταν ένα είδος γέφυρας μεταξύ του Θεού και του κόσμου. Θεός επάνω, τέλειος, πέρα από τα πάντα. Και ο «λόγος» ενδιάμεσα, που κάνει την σύνδεση μεταξύ ουρανού και γης. Τον ονόμασε μάλιστα «λόγο - τον πρωτότοκο του Θεού, την εικόνα του Θεού». Με άλλα λόγια, ο «λόγος» ήταν στον αέρα. Η ιδέα ενός θεϊκού «λόγου» συνδεδεμένου με τον Θεό, που ενεργεί ως μεσάζων, κυκλοφορούσε ήδη όταν ο Ιωάννης βούτηξε την πένα του για να γράψει.
Αλλά δώστε προσοχή στη διαφορά γιατί είναι τεράστια.
Για τον Φίλωνα, για τους Στωικούς, για τους Έλληνες στο σύνολό τους, ο «λόγος» ήταν πάντα ένα πράγμα, μια αρχή, μια δύναμη, κάτι αφαιρετικό, υψηλό, όμορφο, αλλά απρόσωπο. Ήταν ένα «τι», ποτέ ένα «ποιός».
Και ο Ιωάννης τα παίρνει όλα αυτά, και τα αναποδογυρίζει με μια πρόταση. Γιατί λίγα εδάφια αργότερα στο ίδιο κεφάλαιο, διαβάζουμε μια δήλωση που κανείς πουθενά στον αρχαίο κόσμο δεν είχε το θάρρος να πει με αυτόν τον τρόπο.
Βρίσκεται στο Ιωάν.1:14. «Και ο λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας».
Σταματήστε. Διαβάστε το ξανά, και αργά. Ο «λόγος» έγινε σάρκα!
Σκεφτείτε έναν Στωικό που ακούει αυτή την πρόταση. Για αυτόν ο «λόγος» ήταν η καθαρή λογική, καθαρή, τέλεια, που κυβερνούσε τα αστέρια στους ουρανούς. Και τώρα εμφανίζεται ένας άνθρωπος λέγοντας ότι αυτός ο «λόγος» έγινε σάρκα, έγινε δέρμα, κόκκαλο, ιδρώτας, πείνα, κούραση! Για τον ελληνικό τρόπο σκέψης, αυτό ήταν σχεδόν προσβλητικό. Η τέλεια λογική ποτέ δεν θα μαγαριζόταν με ύλη. Δεν θα γινόταν ένα σώμα που αισθάνεται πόνο, αρρωσταίνει και πεθαίνει.
Και σκεφτείτε τώρα τον Εβραίο να ακούει το ίδιο πράγμα. Για αυτόν, ο λόγος του Θεού ήταν άγιος, ισχυρός, δημιουργικός. Η φωνή που έφερε το φως σε ύπαρξη την πρώτη μέρα.
Και τώρα αυτή η λέξη έχει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, περπατάει στους σκονισμένους δρόμους της Γαλιλαίας, κάθεται να φάει ψάρι, δακρύζει μπροστά στον τάφο ενός φίλου;;
Ο Ιωάννης απάντησε «ναι» και στις δύο πλευρές: αυτόν τον «λόγο» οι Έλληνες σοφοί αναζητούσαν όλη τους τη ζωή. Και αυτός ο «Λόγος» που έφερε τον κόσμο σε ύπαρξη δεν παρέμεινε ακίνητος μέσα στον ουρανό ως έννοια. Έγινε ανθρώπινος. Είχε ένα όνομα, μια προσφώνηση, μια προφορά, και γνωρίζουμε καλά το όνομα. Είναι ο Ιησούς.
Και δείτε πόσο προσεκτικά κινείται ο Ιωάννης σε αυτή την πρόταση. Δεν έγραψε «ο λόγος ανήρ εγένετο» (πως έγινε άνδρας). Υπήρχε μια απόλυτα κατάλληλη ελληνική λέξη για αυτό, πιο ευγενική, πιο κομψή. Δεν τη χρησιμοποίησε. Διάλεξε την πιο ωμή λέξη που ήταν διαθέσιμη, κύριοι. Σάρξ. Σάρκα που πεινάει, πληγώνεται, αιμορραγεί, αποσυντίθεται. Ο Ιωάννης σκόπιμα κατέβηκε στο έδαφος, σαν να έλεγε: «Μην νομίζετε ότι αυτό ήταν της φαντασίας. Μην νομίζετε ότι μόνο φαινόταν σαν άνθρωπος. Ήταν αληθινή σάρκα, από την κορυφή ως τα νύχια».
Και υπάρχει μια άλλη κρυμμένη λέξη σε αυτό το εδάφιο που αξίζει να ξεκλειδωθεί. «Εσκήνωσε εν ημίν» Κατοίκησε ανάμεσά μας, λέει η αγγλική μετάφραση. Αλλά το ρήμα που χρησιμοποίησε ο Ιωάννης στα ελληνικά είναι ιδιαίτερο. Είναι το «εσκήνωσε» και προέρχεται από την λέξη σκηνή, κατοικία, κιβωτός.
Έτσι, πολύ κυριολεκτικά ο Ιωάννης έγραψε πως ο «Λόγος» έστησε την σκηνή Του ανάμεσά μας. Έστησε την σκηνή Του δίπλα στις σκηνές μας. Και αυτό δεν είναι ένα απλό, οποιοδήποτε σχήμα λόγου. Είναι μια ανάμνηση φυτεμένη με πρόθεση. Γιατί στο βιβλίο της Εξόδου, όταν ο Ισραήλ διέσχιζε την έρημο, ο Θεός τους διέταξε να χτίσουν μια ειδική σκηνή, την σκηνή του Μαρτυρίου. Και η δόξα του Θεού κατέβηκε και κατοίκησε εκεί - στην μέση της παρεμβολής του λαού. Έτσι έμεινε ο Θεός κοντά τους τότε: μέσα σε μια σκηνή περιτριγυρισμένη από τις σκηνές όλων των άλλων.
Αυτή είναι η σύνδεση που κάνει ο Ιωάννης. Λέει πως στον Ιησού, ο Θεός «έστησε ξανά τη σκηνή Του ανάμεσά μας». Αλλά όχι πια σε μια σκηνή από ύφασμα και δέρματα μέσα στην έρημο. Τώρα μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα, η δόξα που κατοικούσε μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου ήρθε να κατοικήσει σε ένα Πρόσωπο που περπατούσε και ανέπνεε. Ο Θεός κατασκήνωσε ξανά κοντά στον λαό Του, αλλά με ένα τρόπο που κανείς δεν είχε φανταστεί.
Τώρα μπορούμε να επιστρέψουμε σε εκείνη την ένταση που έμεινε αιωρούμενη νωρίτερα. Θυμηθείτε την. «Ο λόγος ήταν με τον Θεό και Θεός ήταν ο λόγος». Ξεχωριστός και ταυτόχρονα πλήρως Θεός. Σας ζήτησα να κρατήσετε αυτήν την ένταση για λίγο.
Λοιπόν, δεν έμεινε μόνο μέσα στο μυαλό σας. Εξερράγη, πάνω σε ολόκληρη την Ιστορία του Χριστιανισμού.
Γύρω στη δεκαετία του 300, ένας Χριστιανός ηγέτης ονόματι Άρειος άρχισε να διδάσκει κάτι νέο. Είπε ότι ο «Λόγος», ο Υιός, δεν ήταν αληθινά Θεός. Ήταν το ανώτερο απ' όλα τα πλάσματα, το πρώτο που δημιούργησε ο Θεός. Το πιο ένδοξο μεν, αλλά παρά ταύτα, ένα δημιούργημα. Και ο Άρειος τόνισε μάλιστα μια φράση. «Υπήρξε μια εποχή» - είπε – «που ο γιος δεν υπήρχε»· και η απάντηση ήρθε από την πρώτη ακριβώς γραμμή του Ιωάννη. «Εν αρχή ην ο λόγος». Από την αρχή ήταν ο λόγος. Προσέξτε για άλλη μια φορά το ρήμα. Ήταν. Δεν λέει ότι δημιουργήθηκε. Δεν λέει ότι ήρθε σε ύπαρξη σε μια συγκεκριμένη ημέρα. Λέει ότι ήταν ήδη, πριν από οποιαδήποτε αρχή. Και αν ήταν ήδη όταν άρχισαν όλα, τότε δεν μπορεί να είναι μέρος όσων δημιουργήθηκαν. Η ίδια η γραμματική του εδαφίου κλείνει την πόρτα κατάμουτρα στην ιδέα του Άρειου.
Αυτή η διένεξη ήταν τόσο μεγάλη, τόσο βαρυσήμαντη, που έφερε κοντά Χριστιανούς ηγέτες από όλο τον κόσμο σε μια πόλη που ονομάζεται Νίκαια για να αποφασίσουν για το θέμα μια και καλή. Και η απόφασή τους αντηχεί ακόμα και σήμερα, μέσα στο Σύμβολο της Πίστεως που πολλές εκκλησίες συνεχίζουν να απαγγέλλουν δυνατά. Ο Υιός είναι της ίδιας ουσίας με τον Πατέρα. Δεν δημιουργήθηκε. Είναι Θεός από τον Θεό, φως από το φως.
Και εδώ έρχεται μια τελευταία μικροσκοπική λεπτομέρεια που δείχνει την ακρίβεια του Ιωάννη. Σε αυτή την τρίτη πρόταση, «Θεός ην ο λόγος» στα ελληνικά είναι γραμμένη με τρόπο που κρατά και τα δύο άκρα ταυτόχρονα. Επιβεβαιώνει πως ο Λόγος είναι Θεός, πλήρως θεϊκός και αμείωτος. Όμως είναι γραμμένο με τρόπο που δεν «μπερδεύει» τον Λόγο με τον Πατέρα. Δεν είναι το ίδιο πρόσωπο. Είναι ξεχωριστοί, και οι δύο είναι Θεός. Η ένταση που έμοιαζε με ελάττωμα, σαν λάθος γραφής, δεν ήταν καθόλου λάθος. Ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε να πει, λέξη προς λέξη.
Και εδώ πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Η Γραφή δεν σταματά να εξηγεί πώς λειτουργεί αυτό. Ο Ιωάννης δεν κάθεται μαζί μας για να διαλύσει το μυστήριο βήμα προς βήμα με ένα διάγραμμα. Απλώς επιβεβαιώνει και τα δύο πράγματα πλάι -πλάι και αφήνει την ένταση να παραμένει ως έχει. Ο Λόγος ήταν προς τον Θεό – μαζί Του. Θεός ήταν και ο Λόγος. Δέξου το, ή παραιτήσου.
Και ίσως - ακριβώς επειδή δεν χωράει μέσα σε μια εύκολη εξήγηση - γι' αυτό αυτή η πρόταση έχει διανύσει 2.000 χρόνια χωρίς να έχει χάσει την δύναμή της.
Γυρίστε λοιπόν πίσω στην αρχή, σε εκείνη την απορία που μας τριγυρίζει από την αρχή. Γιατί άρχισε ο Ιωάννης το Ευαγγέλιό του με την πιο δύσκολη για μετάφραση ελληνική λέξη;
Τώρα μπορούμε να δούμε την απάντηση. Δεν ήταν για να κάνει τη ζωή σας περίπλοκη. Ήταν επειδή καμία μικρότερη λέξη δεν μπορούσε να μεταφέρει το μήνυμα. Ο Ιωάννης χρειαζόταν μια λέξη που να μιλάει για την Δημιουργία και την Λογική ταυτόχρονα. Μια λέξη που να άγγιζε τον Εβραίο και τον Έλληνα χωρίς να αλλάζει το θέμα. Μια λέξη που να μεταφέρει την φωνή της Γένεσης και την αναζήτηση των φιλοσόφων ταυτόχρονα. Και υπήρχε μία λέξη, μόνο μία, ικανή να το κάνει αυτό. Η λέξη «λόγος». Και δείτε τι έχτισε με αυτήν.
Ο «Λόγος» που έφερε το φως σε ύπαρξη δεν ήταν μια τυφλή δύναμη πλανώμενη μέσα στο σκοτάδι. Ο «λόγος» που οι σοφοί αναζητούσαν όλη τους τη ζωή δεν ήταν μια ψυχρή, μακρινή ιδέα χωρίς καρδιά. Πίσω από την φωνή που έλεγε, «Γενηθήτω φως», υπήρχε κάποιος. Πίσω από την λογική που κρατά το σύμπαν όρθιο, υπήρχε ένα Πρόσωπο. Και αυτός ο «κάποιος» δεν παρακολουθούσε την Δημιουργία από μακριά. Εισήλθε μέσα σε αυτήν, έστησε την σκηνή Του, έγινε σάρκα, περπάτησε πάνω στο χώμα στη σκόνη που ο Ίδιος είχε φέρει σε ύπαρξη.
Γι' αυτό οι μεταφραστές πάλευαν επί 1500 χρόνια για μία λέξη.
Λέξη, ρήμα, verb, sermo, word.... Κανένα από αυτά δεν περιέχει από μόνο του όλα όσα είχε τοποθετήσει ο Ιωάννης εκεί, στην πρώτη γραμμή.
Και σκεφθείτε το εξής. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Ίσως το γεγονός ότι αυτή η λέξη είναι πολύ “μεγάλη» για να χωρέσει μέσα σε μια μετάφραση είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος που υπάρχει, για να υποδείξει «κάποιον» που ήταν ανέκαθεν πολύ Μέγας για να χωρέσει μέσα στον κόσμο.
Εν αρχή ην ο λόγος. Πέντε λέξεις μέσα στην Βίβλο σας, μια έννοια κάτω από καθεμία από τις πέντε.
Και τώρα όταν ανοίξετε το Ευαγγέλιο του Ιωάννη και τα μάτια σας πέσουν ξανά σε αυτή τη γραμμή, δεν θα την διαβάσετε με τον ίδιο τρόπο. Θα ξέρετε πλέον «ποιος» ήταν εκεί εν αρχή. Θα ακούσετε την Γένεση και την ελληνική φιλοσοφία να μιλούν μέσα σε μία μόνο λέξη.
Και θα θυμάστε ότι αυτή η λέξη – Λόγος – μια μέρα έγινε άνθρωπος και ήρθε και σκήνωσε ανάμεσά μας.
Από Painted Bible
Εγώ απο Οοδέ, συντάκτης Κ.Ν.
π. Παντ. Κρουσκος
ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ
Τα πολλά νοήματα στην λέξη Λόγος .
Υπάρχει μια λέξη στην πρώτη ακριβώς γραμμή ενός από τα Ευαγγέλια. Μια λέξη με την οποία οι μεταφραστές έχουν παλέψει για περισσότερα από 1.500 χρόνια. Και ακόμη και σήμερα, μετά από όλο αυτό το διάστημα, καμία αγγλική λέξη δεν μπορεί να την περιγράψει πλήρως.
Η Βίβλος σας πιθανότατα ξεκινά έτσι. «Εν αρχή ην ο λόγος, και ο λόγος ην προς τον Θεό, και Θεός ήν ο λόγος». Αυτό βρίσκεται στο Ιωάννης 1:1.
Τρεις σύντομες προτάσεις ίσως να είναι το πιο πυκνό άνοιγμα σε ολόκληρη την Αγία Γραφή. Και όλα σταματούν ακριβώς στην πρώτη λέξη-κλειδί, «λόγος». Τι παράξενη λέξη για αρχή ενός Ευαγγελίου! Χρησιμοποιούμε την λέξη «λόγος» κάθε μέρα. Ακούγεται απλή, σχεδόν συνηθισμένη. Δεν φαίνεται αρκετά σπουδαία για ένα Ευαγγέλιο.
Και αυτό δεν είναι το μόνο για το οποίο μιλάει ο Ιωάννης, επειδή η λέξη που έγραψε ο Ιωάννης δεν ήταν «λέξη». Ο Ιωάννης έγραψε στα ελληνικά - την αρχική γλώσσα της Καινής Διαθήκης -και η λέξη που χρησιμοποίησε εκεί ήταν «λόγος». Και εδώ είναι που όλα αρχίζουν να γίνονται ενδιαφέροντα.
Ο «λόγος» προέρχεται από το ελληνικό ρήμα «λέγω» που σημαίνει απλώς «ομιλώ».
Έτσι, μπορείτε να φανταστείτε πως ο «λόγος» είναι ακριβώς αυτό – αυτό που εκπέμπεται από το στόμα κάποιου. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο «λόγος» είναι μια από τις πιο εκτεταμένες λέξεις στα αρχαία ελληνικά. Σημαίνει λέξη. Σημαίνει επίσης ομιλία, κάτι που έχει ειπωθεί. Και ταυτόχρονα, σημαίνει αιτία. Η αρχή που οργανώνει την σκέψη, η λογική των πραγμάτων… Μάλιστα η αγγλική λέξη «λογική» (logic) προέρχεται από το «λόγος».
Προσέξτε το μέγεθος του προβλήματος του μεταφραστή. Από τη μία πλευρά, ο λόγος είναι ο ήχος που βγαίνει από το στόμα. Από την άλλη, είναι ο λόγος που υπάρχει στο μυαλό - πολύ πριν βγει οποιοσδήποτε ήχος.
Και οι δύο έννοιες ζουν μέσα σε μία μόνο λέξη. Δεν είναι μόνο λέξη, δεν είναι μόνο λόγος, δεν είναι μόνο ομιλία, είναι και τα τρία ταυτόχρονα. Και τα αγγλικά δεν έχουν μία λέξη που να μπορεί να χωρέσει και τα τρία ταυτόχρονα. Γι' αυτό ο αγώνας κράτησε τόσο πολύ.
Όταν η Βίβλος μεταφράστηκε στα λατινικά γύρω στο έτος 400, ένας μεταφραστής ονόματι Ιερώνυμος επέλεξε μια λέξη για τον λόγο, επέλεξε τη λέξη verbum. «In principio erat verbum», (στην αρχή ήταν το ρήμα). Και από αυτό το λατινικό ρήμα προήλθε μια μακρά παράδοση μετάφρασης του «λόγου» ως «λέξη» στις αγγλικές Βίβλους.
Αυτό σημαίνει ότι η επιλογή ενός ανθρώπου πριν από 1600 χρόνια εξακολουθεί να αντηχεί στην λέξη που διαβάζετε στην αγγλική Βίβλο σας σήμερα. Αλλά δεν συμφωνούσαν όλοι με τον Ιερώνυμο. Πριν από αυτόν, γύρω στο έτος 200, ένας Χριστιανός συγγραφέας ονόματι Τερτυλλιανός πίστευε ήδη ότι το «Verbum» ήταν μια αδύναμη μετάφραση. Προτιμούσε μια άλλη λατινική λέξη sermo, που σημαίνει ομιλία, διάλογος, κήρυγμα, συνομιλία, η ζωντανή πράξη της ομιλίας. Γιατί; Επειδή για τον Τερτυλλιανό, ο λόγος δεν ήταν απλώς μια ολοκληρωμένη λέξη που καθόταν ακίνητη. Ήταν επίσης ο λόγος που υπήρχε μέσα στον Θεό, πριν ο Θεός δημιουργήσει οτιδήποτε. Και το «verbum» (ρήμα) από μόνο του έχασε αυτή την πλευρά. Έχασε τον λόγο και κράτησε μόνο τον ήχο.
Παρατηρήστε το εξής. Η συζήτηση για το πώς να μεταφραστεί αυτή η μία λέξη είναι σχεδόν τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο Χριστιανισμός. Και υπάρχει για έναν λόγο. Ο λόγος είναι πολύ μεγάλος για να χωρέσει σε ένα μόνο μέρος.
Πριν εμβαθύνουμε, υπάρχει κάτι που αξίζει να παρατηρήσουμε - κάτι που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν.
Αυτή η λέξη «λόγος» εμφανίζεται συνεχώς στην Καινή Διαθήκη. Εκατοντάδες φορές, αλλά σχεδόν πάντα είναι ακριβώς αυτό. Μια συνηθισμένη λέξη, ένα μήνυμα, μια συζήτηση, το θέμα για το οποίο κάποιος μίλησε. Ο Ιησούς κήρυξε τον λόγο. Οι απόστολοι διακήρυξαν τον λόγο. Όλα αυτά είναι λόγος με την κανονική έννοια.
Αλλά η χρήση του «λόγου» ως ονόματος, ως τίτλου ενός προσώπου, είναι εξαιρετικά σπάνια. Σχεδόν κανείς σε ολόκληρη την Αγία Γραφή το έχει κάνει αυτό. Μόνο ένας συγγραφέας - και αυτός είναι ο Ιωάννης.
Το κάνει στην αρχή του Ευαγγελίου στο Ιωάννης 1:1. Το κάνει ξανά στην πρώτη του μικρή επιστολή όταν γράφει στην Α΄ Ιωάν.1:1 για τον «λόγο της ζωής, αυτόν που ήταν από την αρχή». Και το κάνει για τελευταία φορά στο τέλος της Αγίας Γραφής επειδή υπάρχει μια εντυπωσιακή σκηνή στην Αποκάλ.19:13. Μια μορφή έρχεται καβάλα σε ένα άσπρο άλογο. Το ρούχο του είναι βουτηγμένη στο αίμα και το κείμενο δίνει το όνομά του. Το όνομα με το οποίο ονομάζεται είναι «ο λόγος του Θεού»… ο λόγος του Θεού!
Είναι ο ίδιος τίτλος της αρχής του Ευαγγελίου, που εμφανίζεται ξανά στο αποκορύφωμα του τελευταίου βιβλίου. Ο Ιωάννης τα ανοίγει και τα κλείνει δείχνοντας το ίδιο όνομα. Αυτός είναι ο τρόπος του. Αυτό είναι η υπογραφή του. Το ερώτημα λοιπόν που πραγματικά έχει σημασία είναι το εξής: Γιατί ο Ιωάννης άνοιξε το Ευαγγέλιό του ακριβώς έτσι; Γιατί έψαξε για αυτή τη λέξη, την πιο ευρεία, την πιο δύσκολη σε μετάφραση λέξη σε όλη την ελληνική γλώσσα;
Για να καταλάβετε, επιστρέψτε στις τρεις προτάσεις. Στην αρχή ήταν ο λόγος. Ο λόγος ήταν με τον Θεό. Θεός ήταν ο Λόγος. Ακούγεται απλό. Αλλά κάθε πρόταση κάνει έναν διαφορετικό ισχυρισμό. Και μαζί σχηματίζουν μια από τις πιο τολμηρές δηλώσεις σε όλη την Αγία Γραφή. Η πρώτη πρόταση μιλάει για τον Χρόνο. Στην αρχή, ο Λόγος ήδη υπήρχε. Δώστε προσοχή στο ρήμα υπήρχε. Δεν ήρθε σε ύπαρξη. Δεν δημιουργήθηκε σε μια συγκεκριμένη ημέρα. Όταν όλα όσα υπάρχουν άρχισαν να υπάρχουν, ο Λόγος ήταν ήδη εκεί. "Πριν" από το πρώτο δευτερόλεπτο, ήταν ήδη εκεί.
Η δεύτερη πρόταση μιλάει για Σχέση. Ο Λόγος ήταν με τον Θεό. Και αυτή η μικρή λέξη «με» αλλάζει τα πάντα, επειδή δεν γίνεται να είσαι «με» τον εαυτό σου. Το να είσαι «με» κάποιον προϋποθέτει δύο πρόσωπα. Έτσι, ο Λόγος δεν είναι απλώς το ίδιο πρόσωπο με τον Θεό Πατέρα. Υπάρχει μια διάκριση εκεί. Υπάρχει ένα πρόσωπο με ένα ακόμα πρόσωπο. Κάποιος ήταν «προς τον Θεό».
Και η τρίτη πρόταση κλείνει με έναν τρόπο που κανείς δεν περίμενε. Θεός ήταν ο Λόγος. Αυτό σημαίνει ότι είναι ταυτόχρονα διακριτός. Ταυτόχρονα είναι «προς τον Θεό». Είναι Θεός. Διακριτός και όμως πλήρως Θεός. Κρατήστε αυτή την ένταση προς το παρόν, επειδή είναι τόσο σημαντική που έγινε μια από τις μεγαλύτερες συζητήσεις σε ολόκληρη την ιστορία του Χριστιανισμού και θα επανέλθουμε σε αυτήν προσεκτικά αργότερα.
Προς το παρόν, απλώς νιώστε το εύρος αυτού που είπε ο Ιωάννης σε τρεις σύντομες προτάσεις. Υπάρχει κάποιος που υπήρχε πάντα. Αυτός ο κάποιος ήταν «προς τον Θεό», και αυτός ο κάποιος είναι Θεός. Αλλά υπάρχει μια κρυφή λεπτομέρεια σε αυτές τις προτάσεις που σχεδόν κάθε αναγνώστης παραβλέπει και ίσως να είναι η πιο όμορφη λεπτομέρεια από όλες.
Αυτές οι πρώτες λέξεις στην αρχή στα ελληνικά είναι «Εν αρχή» και ο Ιωάννης δεν τις εφηύρε αυτές τις λέξεις. Τις αντέγραψε. Επέστρεψε στην ακριβή αρχή του πρώτου βιβλίου της Αγίας Γραφής. Ανοίξτε την Γένεση 1:1. Εν αρχή ο Θεός δημιούργησε τους ουρανούς και την γη. Στην ελληνική μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης (αυτή που διάβαζαν οι πρώτοι Χριστιανοί στην καθημερινή ζωή), αυτό το εδάφιο ξεκινά με τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποίησε ο Ιωάννης, «εν αρχή». Στην αρχή… Νιώθετε αυτό που ένιωσε ο Ιωάννης όταν έγραψε «Εν αρχή ην ο λόγος»; Αμέσως ανάβει μια ανάμνηση στο μυαλό του αναγνώστη. Μας λέει - χωρίς να το γράφει – «θυμηθείτε πώς ξεκίνησαν όλα. Θυμηθείτε εκείνη την πρώτη σελίδα, την δημιουργία του κόσμου.»
Ναι, θα σας πω ποιος ήταν εκεί εκείνη την ημέρα. Και εδώ είναι που ταιριάζει το παζλ, επειδή το ερώτημα αξίζει να τεθεί. Πώς δημιούργησε ο Θεός τον κόσμο στην Γένεση; Με ποιον τρόπο; Κοιτάξτε προσεκτικά. Είπε στην Γένεση 1:3. «και είπε ο Θεός: ‘Γενηθήτω φως’». Και έγινε φως. Ο Θεός δεν σκάλισε το φως σαν ανάγλυφο - με τα χέρια Του. Δεν συναρμολόγησε το φως όπως κάποιος που συναρμολογεί έπιπλα. Είπε, και το φως απλώς ήρθε.
Και ολόκληρη η αφήγηση της Δημιουργίας σε αυτό το πρώτο κεφάλαιο λειτουργεί έτσι, από την αρχή μέχρι το τέλος. «Και ο Θεός είπε»… «και ο Θεός είπε»… «και ο Θεός είπε». Η φράση επαναλαμβάνεται. Και κάθε φορά που «μιλάει» ο Θεός, ένα κομμάτι του κόσμου εμφανίζεται από το τίποτα. Αυτό σημαίνει πως το όργανο της δημιουργίας ήταν ο λόγος του Θεού. Ο ίδιος ο λόγος του Θεού είναι αυτός που έφερε στην ύπαρξη το σύμπαν. Και εδώ έρχεται μια λεπτομέρεια από την εβραϊκή γλώσσα που ανοίγει τα πάντα.
Στα εβραϊκά, τη γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης, η λέξη για τον λόγο είναι davar (דָּבָר).
Και το davar είναι μια συναρπαστική λέξη, επειδή δεν σημαίνει μόνο «λέξη». Μπορεί επίσης να σημαίνει «ύλη» και μπορεί να σημαίνει «πράξη», «δράση», «γεγονός». Στον εβραϊκό τρόπο σκέψης, η ομιλία και η πράξη είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Ειδικά όταν ο Θεός είναι Αυτός που μιλάει. Ο λόγος του Θεού δεν πλανάται στον αέρα χωρίς αποτέλεσμα. Επιτυγχάνει αυτό που λέει. Γίνεται. Πραγματοποιείται.
Υπάρχει μια όμορφη διατύπωση σχετικά με αυτό στον Ησαΐα 55:11. Ο Θεός μιλάει και λέει τα εξής: «ούτως έσται το ρήμά μου, ό εάν εξέλθη εκ του στόματός μου, ου μη αποστραφή, έως αν τελεσθή όσα αν ηθέλησα και ευοδώσω τας οδούς μου και τα εντάλματά μου.» (Έτσι θα είναι ο λόγος μου, ο οποίος αν εξέλθει από το στόμα μου δεν θα επιστρέψει μέχρι να γίνουν όσα θέλησα, και ευοδώσω τις οδούς μου και τα εντάλματά μου).
Με άλλα λόγια, εξέρχεται ο «λόγος» του Θεού και εκπληρώνει. Εξέρχεται και οικοδομεί. Εξέρχεται και γίνεται πραγματικότητα. Δεν υπάρχει «λόγος του Θεού» που να επιστρέφει «με άδεια χέρια».
Και υπάρχει ένας ψαλμός που τα συγκεντρώνει όλα αυτά σε μία πρόταση. Ψαλμός 32:6. «τω λόγω του Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν και τω πνεύματι του στόματος αυτού πάσα η δύναμις αυτών·» (Διά του λόγου του Κυρίου, έγιναν στέρεοι οι ουρανοί, και δια του πνεύματος του στόματός του έγινε όλη η δύναμη αυτών). Δηλαδή όλοι οι ουρανοί, όλα τα αστέρια έγιναν με ένα προφορικό λόγο του στόματός Του.
Και προσέξτε την λεπτομέρεια που προκαλεί ρίγη. Σε αυτή την ελληνική μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης, η λέξη που εμφανίζεται εκεί σε αυτόν τον ψαλμό είναι ακριβώς ο λόγος. (τω λόγω του Κυρίου έγιναν οι ουρανοί.
Βλέπετε τι έκανε ο Ιωάννης; Πήρε μια ιδέα που είχε ήδη φυτευτεί από την αρχή μέχρι το τέλος μέσα στην Παλαιά Διαθήκη. Ο λόγος του Θεού που δημιουργεί, ο λόγος του Θεού που κάνει τα πράγματα να συμβούν, η φωνή που έδωσε φως σε ύπαρξη, αυτό το davar, δηλαδή λόγος και δράση ταυτόχρονα.
Ο Ιωάννης τα πήρε όλα αυτά και είπε κάτι που κανένας – οπουδήποτε - είχε πει ποτέ με αυτό τον τρόπο πριν.
Είπε πως αυτός ο δημιουργός λόγος δεν είναι απλώς ένας ήχος που βγαίνει από το στόμα του Θεού. Δεν είναι απλώς μια όμορφη έννοια. Αυτή η λέξη είναι κάποιος, ένα πρόσωπο. Και αυτό το πρόσωπο ήταν ήδη με τον Θεό από την αρχή της δημιουργίας. Και το πρόσωπο αυτό ήταν Θεός. Η δύναμη που «μίλησε» τον κόσμο στην ύπαρξη έχει ένα πρόσωπο. Έχει μια ταυτότητα. Γι' αυτό το εδάφιο αυτό είναι τόσο υπέρλαμπρο: επειδή μιλάει σε δύο κόσμους ταυτόχρονα, μέσα στην ίδια πρόταση.
Για τον Εβραίο αναγνώστη που μεγάλωσε διαβάζοντας τη Γένεση και τους Ψαλμούς, ο Λόγος αμέσως άγγιξε κάτι οικείο. Ήταν ο δημιουργικός λόγος του Θεού. Ήταν το davar της αρχής. Ήταν η φωνή που είπε: «Γεννηθήτω φως».
Αυτός ο αναγνώστης άκουσε το «εν αρχή ην ο λόγος» και ήδη μπορούσε να οσμιστεί ολόκληρη την ιστορία της Δημιουργίας. Αλλά ο Ιωάννης δεν έγραφε μόνο για τους Εβραίους. Υπήρχε ένα άλλο είδος αναγνώστη που έπαιρνε αυτό το Ευαγγέλιο στα χέρια του: ο Έλληνας αναγνώστης. Και για αυτόν, η λέξη «λόγος» δεν έφερε το άρωμα της Γένεσης. Έφερε κάτι εντελώς διαφορετικό. Έφερε αιώνες και αιώνες φιλοσοφίας. Έφερε αίθουσες συζητήσεων, δασκάλους, ολόκληρες σχολές που είχαν περάσει την ζωή τους συζητώντας τι ήταν αυτός ο λόγος που κυβερνούσε το σύμπαν.
Και ακριβώς εκεί, η ιστορία αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη απ’ ό,τι έμοιαζε αρχικά. Ας πάμε στην Ελλάδα περίπου 500 χρόνια πριν από τον Χριστό.
Υπάρχει ένας φιλόσοφος εκεί που ονομάζεται Ηράκλειτος ο οποίος κοιτάζει τον κόσμο και θέτει ένα ερώτημα που ακούγεται απλό αλλά δεν είναι καθόλου απλό: «Γιατί το σύμπαν δεν πέφτει σε αταξία; Γιατί ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα την σωστή στιγμή; Γιατί υπάρχει τάξη και όχι καθαρό χάος;» Και η απάντησή του ήταν μία λέξη, «λόγος». Ο Ηράκλειτος είπε πως υπάρχει κάποιος λόγος κάτω από τα πάντα - ένας κρυμμένος λόγος, μια λογική που κυβερνά το σύμπαν και κρατάει κάθε πράγμα στην πορεία του. Δεν τον βλέπεις αυτόν τον λόγο με τα μάτια σου, αλλά βρίσκεται εκεί πίσω από όλα όσα δίνουν τάξη στον κόσμο - και η ιδέα αυτή έγινε πολύ δημοφιλής.
Αιώνες αργότερα, μια ομάδα στοχαστών, οι Στωικοί, το πήγαν ακόμα παραπέρα. Για τους Στωικούς, ο Λόγος ήταν κάτι σχεδόν θεϊκό.
Ήταν ένας λόγος που διαπερνούσε ολόκληρο το σύμπαν από άκρη σε άκρη.
Ήταν στον σπόρο που γίνεται δέντρο.
Ήταν στην κίνηση των αστεριών.
Ήταν μέσα στο μυαλό σου, στην ικανότητά σου να σκέφτεσαι.
Ό,τι είχε νόημα είχε νόημα λόγω του «λόγου». Αυτό σημαίνει ότι κάθε μορφωμένος Έλληνας μεγάλωσε ακούγοντας αυτή τη λέξη. Ο «λόγος» δεν ήταν ένας τυχαίος όρος για αυτόν. Ήταν ένα από τα μεγάλα θέματα σοφίας στον κόσμο του.
Παρατηρήστε λοιπόν τη σκηνή. Ένας μορφωμένος Έλληνας παίρνει το Ευαγγέλιο και διαβάζει: «Εν αρχή ην ο λόγος». Δεν πάει το μυαλό του στην Γένεση. Δεν μελετά το «γενηθήτω φως». Το μυαλό του πηγαίνει κατευθείαν στην άλλη πλευρά: στον «λόγο» που κρατάει τον κόσμο ενωμένο - η αρχή που ορίζει τα πάντα, αυτό που οι δάσκαλοί του συζητούσαν επί αιώνες στις δημόσιες πλατείες.
Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος αυτής της κίνησης; Ο Ιωάννης επέλεξε την μία λέξη σε ολόκληρο το λεξικό η οποία «μιλούσε» και στις δύο πλευρές ταυτόχρονα.
Για τον Εβραίο, ήταν η δημιουργός λέξη της Γένεσης, το davar που κάνει τα πράγματα να συμβαίνουν.
Για τον Έλληνα, ήταν ο λόγος που ορίζει το σύμπαν.
Μία λέξη, δύο κόσμοι που σχεδόν ποτέ δεν μιλούσαν μεταξύ τους. Και ο Ιωάννης πρόκειται να τους συνδέσει και τους δύο με ένα πρόσωπο. Και υπάρχει μια φιγούρα στην πορεία που το κάνει αυτό ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Γύρω στην εποχή του Ιησού, ζούσε ένας Εβραίος στοχαστής σε μια πόλη στην Αίγυπτο που ονομαζόταν Αλεξάνδρεια. Το όνομά του ήταν Φίλων. Και αυτός είχε από ένα πόδι σε κάθε κόσμο. Ήταν Εβραίος και διάβαζε τις γραφές του Ισραήλ κάθε μέρα. Αλλά τον έλκυε βαθιά και η ελληνική φιλοσοφία. Και μαντέψτε ποια λέξη χρησιμοποιούσε συνέχεια για να ενώσει τις δύο πλευρές; «Λόγος».
Για τον Φίλωνα ο «λόγος» ήταν ένα είδος γέφυρας μεταξύ του Θεού και του κόσμου. Θεός επάνω, τέλειος, πέρα από τα πάντα. Και ο «λόγος» ενδιάμεσα, που κάνει την σύνδεση μεταξύ ουρανού και γης. Τον ονόμασε μάλιστα «λόγο - τον πρωτότοκο του Θεού, την εικόνα του Θεού». Με άλλα λόγια, ο «λόγος» ήταν στον αέρα. Η ιδέα ενός θεϊκού «λόγου» συνδεδεμένου με τον Θεό, που ενεργεί ως μεσάζων, κυκλοφορούσε ήδη όταν ο Ιωάννης βούτηξε την πένα του για να γράψει.
Αλλά δώστε προσοχή στη διαφορά γιατί είναι τεράστια.
Για τον Φίλωνα, για τους Στωικούς, για τους Έλληνες στο σύνολό τους, ο «λόγος» ήταν πάντα ένα πράγμα, μια αρχή, μια δύναμη, κάτι αφαιρετικό, υψηλό, όμορφο, αλλά απρόσωπο. Ήταν ένα «τι», ποτέ ένα «ποιός».
Και ο Ιωάννης τα παίρνει όλα αυτά, και τα αναποδογυρίζει με μια πρόταση. Γιατί λίγα εδάφια αργότερα στο ίδιο κεφάλαιο, διαβάζουμε μια δήλωση που κανείς πουθενά στον αρχαίο κόσμο δεν είχε το θάρρος να πει με αυτόν τον τρόπο.
Βρίσκεται στο Ιωάν.1:14. «Και ο λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας».
Σταματήστε. Διαβάστε το ξανά, και αργά. Ο «λόγος» έγινε σάρκα!
Σκεφτείτε έναν Στωικό που ακούει αυτή την πρόταση. Για αυτόν ο «λόγος» ήταν η καθαρή λογική, καθαρή, τέλεια, που κυβερνούσε τα αστέρια στους ουρανούς. Και τώρα εμφανίζεται ένας άνθρωπος λέγοντας ότι αυτός ο «λόγος» έγινε σάρκα, έγινε δέρμα, κόκκαλο, ιδρώτας, πείνα, κούραση! Για τον ελληνικό τρόπο σκέψης, αυτό ήταν σχεδόν προσβλητικό. Η τέλεια λογική ποτέ δεν θα μαγαριζόταν με ύλη. Δεν θα γινόταν ένα σώμα που αισθάνεται πόνο, αρρωσταίνει και πεθαίνει.
Και σκεφτείτε τώρα τον Εβραίο να ακούει το ίδιο πράγμα. Για αυτόν, ο λόγος του Θεού ήταν άγιος, ισχυρός, δημιουργικός. Η φωνή που έφερε το φως σε ύπαρξη την πρώτη μέρα.
Και τώρα αυτή η λέξη έχει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, περπατάει στους σκονισμένους δρόμους της Γαλιλαίας, κάθεται να φάει ψάρι, δακρύζει μπροστά στον τάφο ενός φίλου;;
Ο Ιωάννης απάντησε «ναι» και στις δύο πλευρές: αυτόν τον «λόγο» οι Έλληνες σοφοί αναζητούσαν όλη τους τη ζωή. Και αυτός ο «Λόγος» που έφερε τον κόσμο σε ύπαρξη δεν παρέμεινε ακίνητος μέσα στον ουρανό ως έννοια. Έγινε ανθρώπινος. Είχε ένα όνομα, μια προσφώνηση, μια προφορά, και γνωρίζουμε καλά το όνομα. Είναι ο Ιησούς.
Και δείτε πόσο προσεκτικά κινείται ο Ιωάννης σε αυτή την πρόταση. Δεν έγραψε «ο λόγος ανήρ εγένετο» (πως έγινε άνδρας). Υπήρχε μια απόλυτα κατάλληλη ελληνική λέξη για αυτό, πιο ευγενική, πιο κομψή. Δεν τη χρησιμοποίησε. Διάλεξε την πιο ωμή λέξη που ήταν διαθέσιμη, κύριοι. Σάρξ. Σάρκα που πεινάει, πληγώνεται, αιμορραγεί, αποσυντίθεται. Ο Ιωάννης σκόπιμα κατέβηκε στο έδαφος, σαν να έλεγε: «Μην νομίζετε ότι αυτό ήταν της φαντασίας. Μην νομίζετε ότι μόνο φαινόταν σαν άνθρωπος. Ήταν αληθινή σάρκα, από την κορυφή ως τα νύχια».
Και υπάρχει μια άλλη κρυμμένη λέξη σε αυτό το εδάφιο που αξίζει να ξεκλειδωθεί. «Εσκήνωσε εν ημίν» Κατοίκησε ανάμεσά μας, λέει η αγγλική μετάφραση. Αλλά το ρήμα που χρησιμοποίησε ο Ιωάννης στα ελληνικά είναι ιδιαίτερο. Είναι το «εσκήνωσε» και προέρχεται από την λέξη σκηνή, κατοικία, κιβωτός.
Έτσι, πολύ κυριολεκτικά ο Ιωάννης έγραψε πως ο «Λόγος» έστησε την σκηνή Του ανάμεσά μας. Έστησε την σκηνή Του δίπλα στις σκηνές μας. Και αυτό δεν είναι ένα απλό, οποιοδήποτε σχήμα λόγου. Είναι μια ανάμνηση φυτεμένη με πρόθεση. Γιατί στο βιβλίο της Εξόδου, όταν ο Ισραήλ διέσχιζε την έρημο, ο Θεός τους διέταξε να χτίσουν μια ειδική σκηνή, την σκηνή του Μαρτυρίου. Και η δόξα του Θεού κατέβηκε και κατοίκησε εκεί - στην μέση της παρεμβολής του λαού. Έτσι έμεινε ο Θεός κοντά τους τότε: μέσα σε μια σκηνή περιτριγυρισμένη από τις σκηνές όλων των άλλων.
Αυτή είναι η σύνδεση που κάνει ο Ιωάννης. Λέει πως στον Ιησού, ο Θεός «έστησε ξανά τη σκηνή Του ανάμεσά μας». Αλλά όχι πια σε μια σκηνή από ύφασμα και δέρματα μέσα στην έρημο. Τώρα μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα, η δόξα που κατοικούσε μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου ήρθε να κατοικήσει σε ένα Πρόσωπο που περπατούσε και ανέπνεε. Ο Θεός κατασκήνωσε ξανά κοντά στον λαό Του, αλλά με ένα τρόπο που κανείς δεν είχε φανταστεί.
Τώρα μπορούμε να επιστρέψουμε σε εκείνη την ένταση που έμεινε αιωρούμενη νωρίτερα. Θυμηθείτε την. «Ο λόγος ήταν με τον Θεό και Θεός ήταν ο λόγος». Ξεχωριστός και ταυτόχρονα πλήρως Θεός. Σας ζήτησα να κρατήσετε αυτήν την ένταση για λίγο.
Λοιπόν, δεν έμεινε μόνο μέσα στο μυαλό σας. Εξερράγη, πάνω σε ολόκληρη την Ιστορία του Χριστιανισμού.
Γύρω στη δεκαετία του 300, ένας Χριστιανός ηγέτης ονόματι Άρειος άρχισε να διδάσκει κάτι νέο. Είπε ότι ο «Λόγος», ο Υιός, δεν ήταν αληθινά Θεός. Ήταν το ανώτερο απ' όλα τα πλάσματα, το πρώτο που δημιούργησε ο Θεός. Το πιο ένδοξο μεν, αλλά παρά ταύτα, ένα δημιούργημα. Και ο Άρειος τόνισε μάλιστα μια φράση. «Υπήρξε μια εποχή» - είπε – «που ο γιος δεν υπήρχε»· και η απάντηση ήρθε από την πρώτη ακριβώς γραμμή του Ιωάννη. «Εν αρχή ην ο λόγος». Από την αρχή ήταν ο λόγος. Προσέξτε για άλλη μια φορά το ρήμα. Ήταν. Δεν λέει ότι δημιουργήθηκε. Δεν λέει ότι ήρθε σε ύπαρξη σε μια συγκεκριμένη ημέρα. Λέει ότι ήταν ήδη, πριν από οποιαδήποτε αρχή. Και αν ήταν ήδη όταν άρχισαν όλα, τότε δεν μπορεί να είναι μέρος όσων δημιουργήθηκαν. Η ίδια η γραμματική του εδαφίου κλείνει την πόρτα κατάμουτρα στην ιδέα του Άρειου.
Αυτή η διένεξη ήταν τόσο μεγάλη, τόσο βαρυσήμαντη, που έφερε κοντά Χριστιανούς ηγέτες από όλο τον κόσμο σε μια πόλη που ονομάζεται Νίκαια για να αποφασίσουν για το θέμα μια και καλή. Και η απόφασή τους αντηχεί ακόμα και σήμερα, μέσα στο Σύμβολο της Πίστεως που πολλές εκκλησίες συνεχίζουν να απαγγέλλουν δυνατά. Ο Υιός είναι της ίδιας ουσίας με τον Πατέρα. Δεν δημιουργήθηκε. Είναι Θεός από τον Θεό, φως από το φως.
Και εδώ έρχεται μια τελευταία μικροσκοπική λεπτομέρεια που δείχνει την ακρίβεια του Ιωάννη. Σε αυτή την τρίτη πρόταση, «Θεός ην ο λόγος» στα ελληνικά είναι γραμμένη με τρόπο που κρατά και τα δύο άκρα ταυτόχρονα. Επιβεβαιώνει πως ο Λόγος είναι Θεός, πλήρως θεϊκός και αμείωτος. Όμως είναι γραμμένο με τρόπο που δεν «μπερδεύει» τον Λόγο με τον Πατέρα. Δεν είναι το ίδιο πρόσωπο. Είναι ξεχωριστοί, και οι δύο είναι Θεός. Η ένταση που έμοιαζε με ελάττωμα, σαν λάθος γραφής, δεν ήταν καθόλου λάθος. Ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε να πει, λέξη προς λέξη.
Και εδώ πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Η Γραφή δεν σταματά να εξηγεί πώς λειτουργεί αυτό. Ο Ιωάννης δεν κάθεται μαζί μας για να διαλύσει το μυστήριο βήμα προς βήμα με ένα διάγραμμα. Απλώς επιβεβαιώνει και τα δύο πράγματα πλάι -πλάι και αφήνει την ένταση να παραμένει ως έχει. Ο Λόγος ήταν προς τον Θεό – μαζί Του. Θεός ήταν και ο Λόγος. Δέξου το, ή παραιτήσου.
Και ίσως - ακριβώς επειδή δεν χωράει μέσα σε μια εύκολη εξήγηση - γι' αυτό αυτή η πρόταση έχει διανύσει 2.000 χρόνια χωρίς να έχει χάσει την δύναμή της.
Γυρίστε λοιπόν πίσω στην αρχή, σε εκείνη την απορία που μας τριγυρίζει από την αρχή. Γιατί άρχισε ο Ιωάννης το Ευαγγέλιό του με την πιο δύσκολη για μετάφραση ελληνική λέξη;
Τώρα μπορούμε να δούμε την απάντηση. Δεν ήταν για να κάνει τη ζωή σας περίπλοκη. Ήταν επειδή καμία μικρότερη λέξη δεν μπορούσε να μεταφέρει το μήνυμα. Ο Ιωάννης χρειαζόταν μια λέξη που να μιλάει για την Δημιουργία και την Λογική ταυτόχρονα. Μια λέξη που να άγγιζε τον Εβραίο και τον Έλληνα χωρίς να αλλάζει το θέμα. Μια λέξη που να μεταφέρει την φωνή της Γένεσης και την αναζήτηση των φιλοσόφων ταυτόχρονα. Και υπήρχε μία λέξη, μόνο μία, ικανή να το κάνει αυτό. Η λέξη «λόγος». Και δείτε τι έχτισε με αυτήν.
Ο «Λόγος» που έφερε το φως σε ύπαρξη δεν ήταν μια τυφλή δύναμη πλανώμενη μέσα στο σκοτάδι. Ο «λόγος» που οι σοφοί αναζητούσαν όλη τους τη ζωή δεν ήταν μια ψυχρή, μακρινή ιδέα χωρίς καρδιά. Πίσω από την φωνή που έλεγε, «Γενηθήτω φως», υπήρχε κάποιος. Πίσω από την λογική που κρατά το σύμπαν όρθιο, υπήρχε ένα Πρόσωπο. Και αυτός ο «κάποιος» δεν παρακολουθούσε την Δημιουργία από μακριά. Εισήλθε μέσα σε αυτήν, έστησε την σκηνή Του, έγινε σάρκα, περπάτησε πάνω στο χώμα στη σκόνη που ο Ίδιος είχε φέρει σε ύπαρξη.
Γι' αυτό οι μεταφραστές πάλευαν επί 1500 χρόνια για μία λέξη.
Λέξη, ρήμα, verb, sermo, word.... Κανένα από αυτά δεν περιέχει από μόνο του όλα όσα είχε τοποθετήσει ο Ιωάννης εκεί, στην πρώτη γραμμή.
Και σκεφθείτε το εξής. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Ίσως το γεγονός ότι αυτή η λέξη είναι πολύ “μεγάλη» για να χωρέσει μέσα σε μια μετάφραση είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος που υπάρχει, για να υποδείξει «κάποιον» που ήταν ανέκαθεν πολύ Μέγας για να χωρέσει μέσα στον κόσμο.
Εν αρχή ην ο λόγος. Πέντε λέξεις μέσα στην Βίβλο σας, μια έννοια κάτω από καθεμία από τις πέντε.
Και τώρα όταν ανοίξετε το Ευαγγέλιο του Ιωάννη και τα μάτια σας πέσουν ξανά σε αυτή τη γραμμή, δεν θα την διαβάσετε με τον ίδιο τρόπο. Θα ξέρετε πλέον «ποιος» ήταν εκεί εν αρχή. Θα ακούσετε την Γένεση και την ελληνική φιλοσοφία να μιλούν μέσα σε μία μόνο λέξη.
Και θα θυμάστε ότι αυτή η λέξη – Λόγος – μια μέρα έγινε άνθρωπος και ήρθε και σκήνωσε ανάμεσά μας.
Από Painted Bible
Εγώ απο Οοδέ, συντάκτης Κ.Ν.
π. Παντ. Κρουσκος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ο άνθρωπος που δεν ελπίζει σε καμμιά βοήθεια εκτός από τον Θεό, και σε καμμιά ζωή εκτός από αυτόν, και σε καμμιά άλλη χαρά εκτός από αυτόν, και σε καμμιά δικαιοσύνη εκτός από αυτόν, και κρεμιέται με δάκρυα μονάχα σ’ Εκείνον, έχοντας «μονογενή ελπίδα», αυτός βρίσκει έλεος και αναπαύεται από «τα της ματαιότητος και πολυμόχθου σαρκός». Γι’ αυτόν «η αγάπη η εν Χριστώ ισχυροτέρα εστί της ενταύθα ζωής», κατά τον άγιο Ισαάκ. Και δεν θέλει να χωρισθεί από τον Θεό, και προτιμά τον θάνατο από τούτον τον χωρισμό, γιατί νοιώθει καλά πως σωστά λέγει ο άγιος Κύριλλος ότι «θάνατος αληθής είναι ο χωρισμός της ψυχής από τον Θεόν και όχι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα». Σ’ αυτή τη μακάρια κατάσταση βρίσκονται οι άγιοι, όχι λίγες ώρες της ζωής τους, αλλά παντοτεινά. Και για τούτο νοιώθουνε πως από τούτον τον κόσμο απογευθήκανε σαν ένα αρραβώνα τη μακαριότητα της αιωνίου ζωής. Και αγαπούνε κάθε άνθρωπο και κάθε πλάσμα, επειδή η τέλεια αγάπη προέρχεται από τη χαρά της πίστεως κι’ από τη βεβαιότητα κι’ από τη στερεή ελπίδα που έχουνε μέσα στην ψυχή τους. Οι άλλοι άνθρωποι, οι αμαρτωλοί, μπορεί να ελεηθούνε και να αξιωθούνε για λίγο αυτή την απελευθέρωση από τη δουλεία της φθοράς, ν’ απογευθούνε λίγο από τον ουράνιον άρτον. Μα ύστερα πάλι, σαν αδύνατοι άνθρωποι που είναι, από αμέλεια ξαναπέφτουνε στις μέριμνες του βίου, και χάνουνε εκείνη την ευωδία του μυστικού κόσμου στον οποίον ζήσανε εκείνον τον σύντομον καιρό. Και ποθούνε θερμά να ξαναμπούνε πάλι στην ουράνια εκείνη πολιτεία, και την αναθυμιούνται με δάκρυα, κι’ ολοένα ελπίζουνε να την ξαναδούνε. Κι’ απορούνε πώς την χάσανε και πώς καταντήσανε πάλι δούλοι της σαρκός, και θρηνούνε σαν τους πρωτόπλαστους που καθήσανε έξω από τον Παράδεισο, μη μπορώντας να ξαναμπούνε μέσα. Ξέρω πως πολλοί, διαβάζοντας αυτά που γράφω, θα πούνε πως η ζωή μας σήμερα δεν σηκώνει τέτοια καλογερίστικα πράγματα. Μα δεν έχουνε δίκιο. Οι σημερινοί άνθρωποι, όπως έγραψα κι’ άλλη φορά, δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι από τη ζωή που ζούνε, ας έχουνε κάθε λογής υλικές αναπαύσεις και ασχολίες. Ίσια-ίσια σήμερα η ανθρώπινη ψυχή βρίσκεται σε παραζάλη και σε αγωνία, γιατί είδε καλά πως, ενώ ήλπιζε να πιάσει την ευτυχία με την επιστήμη και με την υλική και διανοητική δραστηριότητα, δεν επέτυχε αυτό που ήλπιζε. Υπάρχουνε λοιπόν πολλοί άνθρωποι που διψάνε για αληθινή τροφή της ψυχής, και γι’ αυτούς γράφω. Κ’ εκτός από την Ελλάδα, μια τέτοια δίψα κατατρώγει εκατομμύρια κόσμο, κατά τα λόγια του Προφήτη που λέγει: «Να, έρχονται ημέρες, λέγει Κύριος, και θα στείλω επάνω στη γη όχι πείνα για ψωμί, ούτε δίψα για νερό, αλλά πείνα του ν’ ακούσετε λόγον Κυρίου»…
+ Φώτης Κόντογλου
+ Φώτης Κόντογλου
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ο καθένας από τους αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ο Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μας έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα έτσι ώστε ο καθένας τους να είναι παράδειγμα για μας.
Για παράδειγμα ο απόστολος Πέτρος είχε δυνατή πίστη. Για την πίστη του μίλησε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας γι’ αυτόν: «Σ’ αυτή την πέτρα θα χτίσω την εκκλησία». Παρόλο όμως πού είχε τόση δυνατή πίστη αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Η άρνηση του Πέτρου αποτελεί για μας τούς αδύναμους ανθρώπους δίδαγμα. Όπως βέβαια είναι γνωστό ο απόστολος Πέτρος στη συνέχεια μετάνιωσε.
Ο Χριστός θα συγχωρούσε και τον Ιούδα, αν μετάνιωνε…
Ο Ιούδας διέπραξε μεγάλη αμαρτία, όταν πρόδωσε τον Χριστό. Το έκανε, γιατί δεν είχε δυνατή πίστη και συνέχεια σκεφτόταν για τα υλικά.
Ο Ιούδας συνεχώς σκεφτόταν πώς ο Χριστός θα γινόταν ένας κοσμικός αυτοκράτορας και πώς ο ίδιος θα γινόταν δικαστής σέ κοσμικό δικαστήριο. Ακόμη πίστευε πώς θα υπερασπιζόταν τον Χριστό, επειδή είχε επαφές με το συνέδριο. Η εξέλιξη βέβαια ήταν διαφορετική.
Έτσι πάντα συμβαίνει με όλους όσους ελπίζουν σέ κοσμικά γεγονότα και κοσμικά πράγματα.
Μερικοί άνθρωποι φτάνουν σέ ένα σημείο από το οποίο μετά δεν μπορούν να επιστρέψουν, όταν ο στόχος της ζωής τους είναι αυτός ο κόσμος και όχι η αιωνιότητα.
Ο απόστολος Πέτρος, όταν αρνήθηκε τον Κύριο, βλέποντας τί έκανε, μετάνιωσε πραγματικά, με όλη του την καρδιά και ζήτησε από τον Κύριο συγχώρεση. Ενώ ο Ιούδας ελπίζοντας συνεχώς πώς θα αποκτήσει κοσμικά πλούτη και κοσμική δόξα, μετά την προδοσία του ένιωσε πώς χάθηκαν όλα. Τον έπιασαν απαισιόδοξες σκέψεις, μεγάλη απελπισία και γι’ αυτό το λόγο κρεμάστηκε.
Αν και ο Ιούδας ερχόταν στον Κύριο, τον Σωτήρα και του έλεγε: «Αμάρτησα, συγχώρεσέ με», είναι σίγουρο πως ο Κύριος θα τον συγχωρούσε.
Τα πνεύματα κάτω από τον ουρανό κυρίευσαν απόλυτα τον Ιούδα και δεν του επέτρεψαν να μετανιώσει και να ζητήσει συγχώρεση από τον Κύριο. Η συνείδησή του παραμορφώθηκε από την απελπισία. Έπεσε ηθικά, γιατί ήταν περήφανος και γιατί επεδίωκε να είναι ο πρώτος ανάμεσα στους μαθητές του Κυρίου. Αγωνίστηκε να είναι πολύ σημαντικός. Αγωνίστηκε να προστατεύσει τον Κύριο από τούς φαρισαίους. Διακρινόταν σχεδόν παντού, αλλά η σκέψη του ήταν λανθασμένη, επειδή ήταν δεμένος με την γη. Δεν μπόρεσε να καταλάβει πώς το βασίλειο του Κυρίου δεν ήταν από αυτό τον κόσμο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι το βασίλειο του Κυρίου βρίσκεται μέσα μας, στην ψυχή μας. Γι’ αυτό το λόγο έμεινε δέσμιος αυτού του κόσμου.
Όπως είναι γνωστό ο απόστολος Παύλος υπερβολικά καταδίωξε την εκκλησία και οδήγησε πολλούς ανθρώπους στο θάνατο. Τα έργα του ήταν πολύ λυπηρά αλλά μετάνιωσε ειλικρινά. Όταν αργότερα ό Κύριος τον φώτισε έγινε ο πιο πρόθυμος Απόστολος.
Όλα τα παραδείγματα που έχουμε από τους Αποστόλους έμειναν για μας, για να δούμε τί μπορεί να μας συμβεί, αν δεν προφυλάσσουμε τον εαυτό μας.
Τέτοια παραδείγματα έχουμε και σήμερα, δηλαδή κάποιον άνθρωπο που οδηγείται στα άκρα και κυνηγά την εκκλησία… Συμβαίνει όμως ο τέτοιου είδους άνθρωπος να συνέρχεται, να χτυπάει το κεφάλι στον τοίχο και να λέει στον εαυτό του: «Θέλω ειλικρινά να μετανιώσω…» και στη συνέχεια να μετανιώνει ειλικρινά…
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία, σε αυτόν τον κόσμο, από την εσωτερική γαλήνη.
Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, Πνευματικές Συζητήσεις, σελ. 108-110, Εκδόσεις ” Ορθόδοξος Κυψέλη ”.
Για παράδειγμα ο απόστολος Πέτρος είχε δυνατή πίστη. Για την πίστη του μίλησε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας γι’ αυτόν: «Σ’ αυτή την πέτρα θα χτίσω την εκκλησία». Παρόλο όμως πού είχε τόση δυνατή πίστη αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Η άρνηση του Πέτρου αποτελεί για μας τούς αδύναμους ανθρώπους δίδαγμα. Όπως βέβαια είναι γνωστό ο απόστολος Πέτρος στη συνέχεια μετάνιωσε.
Ο Χριστός θα συγχωρούσε και τον Ιούδα, αν μετάνιωνε…
Ο Ιούδας διέπραξε μεγάλη αμαρτία, όταν πρόδωσε τον Χριστό. Το έκανε, γιατί δεν είχε δυνατή πίστη και συνέχεια σκεφτόταν για τα υλικά.
Ο Ιούδας συνεχώς σκεφτόταν πώς ο Χριστός θα γινόταν ένας κοσμικός αυτοκράτορας και πώς ο ίδιος θα γινόταν δικαστής σέ κοσμικό δικαστήριο. Ακόμη πίστευε πώς θα υπερασπιζόταν τον Χριστό, επειδή είχε επαφές με το συνέδριο. Η εξέλιξη βέβαια ήταν διαφορετική.
Έτσι πάντα συμβαίνει με όλους όσους ελπίζουν σέ κοσμικά γεγονότα και κοσμικά πράγματα.
Μερικοί άνθρωποι φτάνουν σέ ένα σημείο από το οποίο μετά δεν μπορούν να επιστρέψουν, όταν ο στόχος της ζωής τους είναι αυτός ο κόσμος και όχι η αιωνιότητα.
Ο απόστολος Πέτρος, όταν αρνήθηκε τον Κύριο, βλέποντας τί έκανε, μετάνιωσε πραγματικά, με όλη του την καρδιά και ζήτησε από τον Κύριο συγχώρεση. Ενώ ο Ιούδας ελπίζοντας συνεχώς πώς θα αποκτήσει κοσμικά πλούτη και κοσμική δόξα, μετά την προδοσία του ένιωσε πώς χάθηκαν όλα. Τον έπιασαν απαισιόδοξες σκέψεις, μεγάλη απελπισία και γι’ αυτό το λόγο κρεμάστηκε.
Αν και ο Ιούδας ερχόταν στον Κύριο, τον Σωτήρα και του έλεγε: «Αμάρτησα, συγχώρεσέ με», είναι σίγουρο πως ο Κύριος θα τον συγχωρούσε.
Τα πνεύματα κάτω από τον ουρανό κυρίευσαν απόλυτα τον Ιούδα και δεν του επέτρεψαν να μετανιώσει και να ζητήσει συγχώρεση από τον Κύριο. Η συνείδησή του παραμορφώθηκε από την απελπισία. Έπεσε ηθικά, γιατί ήταν περήφανος και γιατί επεδίωκε να είναι ο πρώτος ανάμεσα στους μαθητές του Κυρίου. Αγωνίστηκε να είναι πολύ σημαντικός. Αγωνίστηκε να προστατεύσει τον Κύριο από τούς φαρισαίους. Διακρινόταν σχεδόν παντού, αλλά η σκέψη του ήταν λανθασμένη, επειδή ήταν δεμένος με την γη. Δεν μπόρεσε να καταλάβει πώς το βασίλειο του Κυρίου δεν ήταν από αυτό τον κόσμο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι το βασίλειο του Κυρίου βρίσκεται μέσα μας, στην ψυχή μας. Γι’ αυτό το λόγο έμεινε δέσμιος αυτού του κόσμου.
Όπως είναι γνωστό ο απόστολος Παύλος υπερβολικά καταδίωξε την εκκλησία και οδήγησε πολλούς ανθρώπους στο θάνατο. Τα έργα του ήταν πολύ λυπηρά αλλά μετάνιωσε ειλικρινά. Όταν αργότερα ό Κύριος τον φώτισε έγινε ο πιο πρόθυμος Απόστολος.
Όλα τα παραδείγματα που έχουμε από τους Αποστόλους έμειναν για μας, για να δούμε τί μπορεί να μας συμβεί, αν δεν προφυλάσσουμε τον εαυτό μας.
Τέτοια παραδείγματα έχουμε και σήμερα, δηλαδή κάποιον άνθρωπο που οδηγείται στα άκρα και κυνηγά την εκκλησία… Συμβαίνει όμως ο τέτοιου είδους άνθρωπος να συνέρχεται, να χτυπάει το κεφάλι στον τοίχο και να λέει στον εαυτό του: «Θέλω ειλικρινά να μετανιώσω…» και στη συνέχεια να μετανιώνει ειλικρινά…
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία, σε αυτόν τον κόσμο, από την εσωτερική γαλήνη.
Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, Πνευματικές Συζητήσεις, σελ. 108-110, Εκδόσεις ” Ορθόδοξος Κυψέλη ”.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53090
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί! Τι Θεό έχουμε! Είναι αξιολύπητοι όσοι δεν γνώρισαν το Θεό. Αυτοί δεν βλέπουν το αιώνιο φως, και μετά το θάνατο πορεύονται στο αιώνιο σκοτάδι. Αυτό το ξέρουμε, γιατί το Άγιο Πνεύμα πληροφορεί μέσα στην Εκκλησία τους αγίους για το τι υπάρχει στον ουρανό και τι στον Άδη.
Ο νωθρός στην προσευχή εξετάζει με περιέργεια τα πάντα, όσα βλέπει στη γη και στον ουρανό, αλλά δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Κύριος ούτε προσπαθεί να το μάθει. Κι όταν ακούει διδασκαλία για το Θεό, λέει:
“Μα πώς είναι δυνατό να γνωρίσουμε το Θεό; Κι εσύ από πού Τον γνωρίζεις;”.
Θα σου πω: Μαρτυρεί το Άγιο Πνεύμα, Αυτό γνωρίζει και μας διδάσκει.
“Αλλά μήπως το Πνεύμα είναι ορατό;”.
Οι απόστολοι Το είδαν να κατεβαίνει σε πύρινες γλώσσες, κι εμείς Το αισθανόμαστε μέσα μας. Είναι γλυκύτερο από καθετί γήινο. Αυτό γεύονταν οι προφήτες και μιλούσαν στο λαό, και ο λαός τους πρόσεχε. Οι άγιοι απόστολοι έλαβαν Άγιο Πνεύμα και κήρυξαν σωτηρία στον κόσμο χωρίς να φοβούνται τίποτα, γιατί τους ενίσχυε αυτό το Πνεύμα. Ο Απόστολος Ανδρέας είπε στο ηγεμόνα των Πατρών που τον απειλούσε πως θα τον σταυρώση, αν εξακολουθή να κηρύττη•
“῎Αν φοβόμουν τον Σταυρό, δεν θα τον εκήρυττα”.
Το ίδιο και όλοι οι άλλοι Απόστολοι και οι μάρτυρες και οι ασκητές πήγαιναν χαρούμενοι στο μαρτύριο και την κακοπάθεια. Γιατί το Άγιο Πνεύμα, το αγαθό και γλυκύ, έλκει την ψυχή στην αγάπη του Κυρίου. Κι έτσι η ψυχή, χάρη στη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος, δεν φοβάται τα βασανιστήρια.Πολλοί άγιοι μάρτυρες γνώρισαν μέσα στα βασανιστήρια τον Κύριο και τη βοήθειά Του. Πολλοί μοναχοί αντέχουν σε μεγάλη άσκηση και σε πολλούς κόπους για χάρη του Κυρίου. Κι αυτοί γνώρισαν τον Κύριο και παλαίβουν για να νικήσουν τα πάθη και προσεύχονται για όλη την οικουμένη και η χάρη του Θεού τους εμπνέει την αγάπη για τους εχθρούς. Γιατί όποιος δεν αγαπά τους εχθρούς, αυτός δεν γνώρισε ακόμη όλο τον πλούτο της χάρης του Κυρίου, ο Οποίος πέθανε στο Σταυρό για τους εχθρούς και μας έδωσε τον Εαυτό Του ως πρότυπο και μας έδωσε την εντολή ν᾿ αγαπούμε τους εχθρούς.
Ο Κύριος είναι αγάπη. Και μας έδωσε εντολή ν᾿ αγαπούμε αλλήλους και ν᾿ αγαπούμε τους εχθρούς.και το Αγιο Πνεύμα μας διδάσκει αυτη την αγάπη.
Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης
Ο νωθρός στην προσευχή εξετάζει με περιέργεια τα πάντα, όσα βλέπει στη γη και στον ουρανό, αλλά δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Κύριος ούτε προσπαθεί να το μάθει. Κι όταν ακούει διδασκαλία για το Θεό, λέει:
“Μα πώς είναι δυνατό να γνωρίσουμε το Θεό; Κι εσύ από πού Τον γνωρίζεις;”.
Θα σου πω: Μαρτυρεί το Άγιο Πνεύμα, Αυτό γνωρίζει και μας διδάσκει.
“Αλλά μήπως το Πνεύμα είναι ορατό;”.
Οι απόστολοι Το είδαν να κατεβαίνει σε πύρινες γλώσσες, κι εμείς Το αισθανόμαστε μέσα μας. Είναι γλυκύτερο από καθετί γήινο. Αυτό γεύονταν οι προφήτες και μιλούσαν στο λαό, και ο λαός τους πρόσεχε. Οι άγιοι απόστολοι έλαβαν Άγιο Πνεύμα και κήρυξαν σωτηρία στον κόσμο χωρίς να φοβούνται τίποτα, γιατί τους ενίσχυε αυτό το Πνεύμα. Ο Απόστολος Ανδρέας είπε στο ηγεμόνα των Πατρών που τον απειλούσε πως θα τον σταυρώση, αν εξακολουθή να κηρύττη•
“῎Αν φοβόμουν τον Σταυρό, δεν θα τον εκήρυττα”.
Το ίδιο και όλοι οι άλλοι Απόστολοι και οι μάρτυρες και οι ασκητές πήγαιναν χαρούμενοι στο μαρτύριο και την κακοπάθεια. Γιατί το Άγιο Πνεύμα, το αγαθό και γλυκύ, έλκει την ψυχή στην αγάπη του Κυρίου. Κι έτσι η ψυχή, χάρη στη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος, δεν φοβάται τα βασανιστήρια.Πολλοί άγιοι μάρτυρες γνώρισαν μέσα στα βασανιστήρια τον Κύριο και τη βοήθειά Του. Πολλοί μοναχοί αντέχουν σε μεγάλη άσκηση και σε πολλούς κόπους για χάρη του Κυρίου. Κι αυτοί γνώρισαν τον Κύριο και παλαίβουν για να νικήσουν τα πάθη και προσεύχονται για όλη την οικουμένη και η χάρη του Θεού τους εμπνέει την αγάπη για τους εχθρούς. Γιατί όποιος δεν αγαπά τους εχθρούς, αυτός δεν γνώρισε ακόμη όλο τον πλούτο της χάρης του Κυρίου, ο Οποίος πέθανε στο Σταυρό για τους εχθρούς και μας έδωσε τον Εαυτό Του ως πρότυπο και μας έδωσε την εντολή ν᾿ αγαπούμε τους εχθρούς.
Ο Κύριος είναι αγάπη. Και μας έδωσε εντολή ν᾿ αγαπούμε αλλήλους και ν᾿ αγαπούμε τους εχθρούς.και το Αγιο Πνεύμα μας διδάσκει αυτη την αγάπη.
Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης