Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ω Κύριε, Θεέ του πολυάθλου και υπομονετικού Ιώβ, δίδαξέ μας πώς να ευλογούμε το όνομά Σου στις δοκιμασίες της ζωής μας!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Γιατί δεν μπορούσε ο λόγος του Χριστού να επικρατήσει στη Γερουσία των Εβραίων Προεστώτων…;;;
«Διότι ήταν τόσο γεμάτοι με κακία, ώστε δεν υπήρχε τόπος μέσα τους για τον θείο σπόρο, για τη θεία επαγγελία. Οτιδήποτε φύτρωνε μέσα στις Καρδιές τους ήταν ο σπόρος του σατανά, του αντίχριστου! Γι’ αυτό ζητούσαν να σκοτώσουν τον Χριστό!
Μέσω του Προφητάνακτος Ψαλμωδού μιλάει ό Κύριος: “Σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμί ο Θεός”! (Ψαλμ. 45, 10)
Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να κενωθεί κανείς από οτιδήποτε αντιτίθεται στον Θεό, δηλαδή από καθετί εσωτερικό, το οποίο εμποδίζει το φως της γνώσεως του Θεού να κατοικήσει μέσα μας.
Όταν ο άνθρωπος αδειάσει τον εαυτό του απ’ αυτό, τότε και μόνον τότε μπορεί να καταλάβει ότι ο Θεός είναι Θεός!
Όσο η ψυχή του ανθρώπου είναι γεμάτη με σκέψεις χωρίς Θεό, συναισθήματα χωρίς Θεό και επιθυμίες χωρίς Θεό, ο άνθρωπος είναι εντελώς ανίκανος να ακούσει ή να δεχθεί τον λόγο του Θεού. Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν Θεό μέσα τους, ενεργούν υποκινούμενοι από μια κολασμένη παρόρμηση να ξεριζώσουν τον Θεό απ’ την ψυχή εκείνου που Τον έχει!
Αλλά ζητείτε με αποκτείναι. Γιατί;
Διότι, ούτε ένας θείος λόγος του Χριστού δεν μπόρεσε να βρει καταφύγιο ή αποδοχή στις άθεες καρδιές τους! Μη έχοντας τίποτε κοινό με τον Κύριο Ιησού Χριστό οι Εβραίοι Πρεσβύτεροι ήταν εξαρχής ανίκανοι να έχουν οποιοδήποτε είδος φιλικής σχέσης μαζί Του!
Ω, Κύριε Ιησού, Ευλογημένε Σωτήρα μας, βοήθησέ μας να κενωθούμε άπ’ όλους τούς αμαρτωλούς σπόρους μέσα μας, ώστε ο Άγιος Λόγος Σου να μπορεί να εισέλθει εκεί και να μας φωτίσει, να μας ενισχύσει και να μας αναστήσει!
Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν»…!!!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
(Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», Φεβρουάριος, Εκδ. Άθως, 2015)

[toula]

«Καθημερινά ο Κύριος μάς γνωρίζει το Θέλημά Του, μας αποκαλύπτει τον εαυτό Του.
Μέρα με την ημέρα η Κλήση και η Πρόσκληση του Θεού γίνεται πιο χειροπιαστή• την ακούει κανείς ευκρινώς και δεν μπορεί να ξεφύγει.
Καθώς εορτάζουμε την Μεσοπεντηκοστή, που ο Κύριος εμφανίζεται ως διδάσκαλος και είναι η Αλήθεια, η Σοφία, ο Λόγος, ο Υιός του Θεού που φανερώθηκε, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει;
Εάν Τον προσκυνήσεις και ταπεινωθείς ενώπιόν Του, δεν μένει δικαιολογία, δεν κρατάς κανένα άλλοθι. Γίνεσαι χαλί να πατηθείς και δέχεσαι να αδικηθείς από τους πάντες και τα πάντα!
Και τότε έρχεται ο ίδιος ο Χριστός από την πόρτα της Ταπεινώσεως, της αυτομεμψίας που άνοιξες. Καθώς δεν βρίσκει καμιά αντίσταση ή αντίδραση μέσα σου, κατοικεί στην Ψυχή σου και Εκείνος έπειτα τηρεί εν σοι τις εντολές Του, και γίνεται Αυτός η κάθε Αρετή μέσα σου»…!!!
Μακαριστός Αρχιμ. π. Συμεών Κραγιόπουλος

[toula]

– Αδελφοί μου, ας ανοίξουμε τις θύρες των ψυχών μας στη Σοφία του Θεού, την ενσαρκωμένη στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού! Κύριε Ιησού, η Σοφία και η Δύναμις του Θεού, άνοιξε τις ψυχές μας και σκήνωσε μέσα ς’ αυτές!
Άγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς...

[toula]

«Οταν έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας, είμαστε ευχαριστημένοι με το καθετί. Οι θλίψεις μας γίνονται γλυκιές, η φτώχεια δεν μας πειράζει, οι στενοχώριες μεταβάλλονται σε χαρά.
Όταν όμως ο Χριστός είναι έξω από την καρδιά μας, τίποτε δεν μας ικανοποιεί και σε τίποτε δεν μπορούμε να βρούμε ανάπαυση και παρηγοριά. Ούτε στην υγεία του σώματος, ούτε στις υλικές ανέσεις, ούτε στα κοινωνικά αξιώματα, ούτε στις διασκεδάσεις, ούτε στα πολυτελή σπίτια, ούτε στα πλούσια τραπέζια, ούτε σε τίποτε άλλο...
Ω, πόσο απαραίτητος είναι στον καθένα ο Χριστός...!»
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

"Και μια ευχή να πούμε και ένα λόγο
να προσφέρουμε στο Θεό.."
Πάρα πολλοί άνθρωποι σώθηκαν και ωφελήθηκαν επειδή είχαν απλές συνήθειες. Διαβάζουμε, ας πούμε, σε θαύματα της Παναγίας μας που η ίδια η Παναγία μας έσωσε και βοήθησε και υπεράσπισε ανθρώπους οι οποίοι είχαν μεν πολλά πνευματικά χρέη, πολλές πνευματικές ασθένειες μέσα τους,
όμως διατηρούσαν μία καλή συνήθεια.
Παραδείγματος χάρη να λένε κάθε μέρα μία προσευχή στην Παναγία ή να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας ή να ασπάζονται την εικόνα της.
Κάτι απλό, πολύ απλό, το οποίο είναι τίποτα σχεδόν, όμως ο Θεός δεν πετάει τίποτα από όσα Του δίνουμε.
Και μία ευχή να πούμε και ένα λόγο να προσφέρουμε στο Θεό, ο Θεός το δέχεται γιατί είναι Θεός φιλάνθρωπος που αγαπά τον άνθρωπο.
Λεμεσού Αθανασίου

[toula]

(Επί τη ευκαιρία της μνήμης του πατρός Φιλοθέου Ζερβάκου 8 Μαΐου...!)
"Το θαύμα του Αγίου Δημητρίου στον Όσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο.."
Αφηγείται ο Λεμεσού Αθανάσιος.
Τον Οκτώβριο του 1978 ενώ ήμουν τότε φοιτητής επισκέφτηκα το Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο στη νήσο Πάρο, στη Μονή της Λογγοβάρδας εκεί όπου ο Γέροντας Φιλόθεος ήταν για πολλά χρόνια Ηγούμενος.
Μιλήσαμε πάρα πολλές ώρες και είχα εξομολογηθεί κοντά του. Μου διηγήθηκε τότε ένα θαυμαστό γεγονός.
Με ρώτησε που σπούδαζα.
Εγώ του είπα γέροντα, σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη. Τότε με ρώτησε αν αγαπώ τον Άγιο Δημήτριο και λέω βέβαια, γέροντα, αλλοίμονο! Όλους τους Αγίους και τον Άγιο Δημήτριο.
Μου λέει, όχι να τον αγαπάς πάρα πολύ!
Και θα σου πω, μου λέει, τι έγινε με μένα.
Όταν ήταν ο πατήρ Φιλόθεος νέος, νέο παιδί και προσπάθησε να πάει στο Άγιον Όρος, τον συνέλαβαν οι Τούρκοι, οι οποίοι είχαν τότε τη Θεσσαλονίκη και τον έκλεισαν μέσα στο Λευκό Πύργο και εκεί είχε πάρα πολλές δυσκολίες και αν θυμάμαι καλά, μάλιστα είχαν σκοπό και να τον κακοποιήσουν ή και να τον σκοτώσουν ακόμα. Εκεί δια θαύματος τον γλύτωσε ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Δημήτριος παρουσιαζόμενος ως αξιωματικός στους Τούρκους και εμποδίζοντάς τους να τον κακοποιήσουν! Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Μετά το γεγονός αυτό, ο πατήρ Φιλόθεος έκανε τάμα στον Άγιο Δημήτριο, κάθε χρόνο στις 26 Οκτωβρίου που είναι η μνήμη του να πηγαίνει στο ναό του Αγίου Δημητρίου και να παρίσταται και να λειτουργεί εκεί στην πανήγυρη του Αγίου. Μια χρονιά -πριν περίπου 10 χρόνια μας είχε πει από τότε που μας διηγήθηκε το γεγονός- είχε πάρα πολύ μεγάλη κακοκαιρία στην Πάρο και δεν υπήρχαν πλοία, δεν μπορούσε κανένα πλοίο να αποπλεύσει. Οπότε ήταν αδύνατο για τον Πατέρα Φιλοθέο να φύγει από το νησί και να πάει στη Θεσσαλονίκη (στην Αθήνα και μετά
στη Θεσσαλονίκη) για να εκπληρώσει το τάμα του και την επιθυμία που είχε να παραβρεθεί στην πανήγυρη του Αγίου Δημητρίου στο ναό του. Και έτσι παρέμεινε στο Μοναστήρι αλλά ήταν πάρα πολύ θλιμμένος.
Έκαναν τον Εσπερινό κάτω στο καθολικό της Μονής του και επέστρεψε ο πατήρ Φιλόθεος στο κελί του, λυπημένος, αισθανόμενος τρόπον τινά μια αμηχανία γιατί δεν μπορούσε να εκπληρώσει αυτόν το λόγο που είχε δώσει στον Άγιο. Μόλις πήγε στο κελί του όμως και κάθισε στην καρέκλα του και άρχισε να προσεύχεται και να λέει, "Άγιε Δημήτριε, δυστυχώς δεν μπόρεσα να εκπληρώσω αυτό το τάμα. Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με, βοήθησε με" ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβει πώς, βρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου. Από την Πάρο βρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη. Εν σώματι, κανονικά. Κανονικά χαιρέτησε όλους εκεί τους παρόντες χωρίς βέβαια να πει σε κανέναν τίποτα. Αυτοί βέβαια ήξεραν ότι πάει κάθε χρόνο και έτσι δεν απόρησε κάνεις.
Έλαβε μέρος στον Εσπερινό, έμεινε το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, έλαβε μέρος την άλλη μέρα στη Θεία λειτουργία, τελείωσαν οι εορτασμοί όλοι και τότε λοιπόν ο πατήρ Φιλόθεος επέστρεψε πίσω στο μοναστήρι του.
Στο μοναστήρι όμως οι μοναχοί είχαν ανησυχήσει την άλλη μέρα διότι η πόρτα ήταν κλειστή από μέσα και νόμιζαν ότι πέθανε. Χτυπούσαν και δεν άνοιγε. Έσπασαν την πόρτα, ήταν κλειδωμένη από μέσα και ο πατήρ Φιλόθεος απουσίαζε.
Και μετά θυμάμαι όταν τον ρώτησα: γέροντα, λέω, μετά πώς επιστρέψατε;
-Με την παιδική αφέλεια νόμιζα ότι ήρθε πίσω κατά τον ίδιο τρόπο-
"Ε", μου λέει, "ρε παιδάκι μου μετά πήρα το καράβι και επέστρεψα. Την πρώτη φορά με πήρε ο Άγιος αεροπορικώς και μετά ήρθα με τα δικά μου τα μέσα".
Αυτό μας το διηγήθηκε ο ίδιος και εκτός που το είπε ο ίδιος, μετά και οι Πατέρες, οι Γέροντες της Μονής της Λογγοβάρδας, μας το είπαν και οι ίδιοι που ήταν παρόντες όταν έσπασαν την πόρτα που ήταν κλειδωμένη από μέσα και δεν βρήκαν τον Γέροντα Φιλόθεο στο κελί του.
Λεμεσού Αθανάσιος

[toula]

"Τότε τα κύματα της αγάπης σας, πηγαίνουν και επηρεάζουν αυτόν για τον οποίο προσεύχεσθε.."
Η προσευχή για τους άλλους, που γίνεται απαλά και με βαθιά αγάπη, είναι ανιδιοτελής και έχει μεγάλη πνευματική ωφέλεια. Χαριτώνει τον προσευχόμενο, αλλά χαριτώνει και εκείνον για τον οποίο προσεύχεται, του φέρνει την χάρη του Θεού. Οταν έχετε μεγάλη αγάπη και αυτή η αγάπη σας κινεί σε προσευχή, τότε τα κύματα της αγάπης σας πηγαίνουν και επηρεάζουν αυτόν για τον οποίο προσεύχεσθε και δημιουργείται γύρω του μία ασπίδα προστασίας και τον επηρεάζετε, τον οδηγείτε προς το αγαθόν. Βλέποντας την προσπάθειά σας ο Θεός, δίδει πλούσια την χάρη του και σε εσάς και σε εκείνον!
Αγίου Πορφυρίου
(Βίος και Λόγοι)

[toula]

«Να προσευχόμαστε αδιάκοπα μπορούμε πάντα και όπου και να βρισκόμαστε.
Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να έχει η καρδιά μας διάθεση για προσευχή.
Να είναι ταπεινή και να θρηνεί αδιάκοπα την αναξιότητα και την αμαρτωλότητά της»
Άγιος Λουκάς Κριμαίας

[toula]

"Επί τη ευκαιρία της μνήμης σήμερα της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας.." (6 Μαΐου)
Το θαύμα των Χαιρετισμών!
Η Αγία Σοφία, η ασκήτρια της Κλεισούρας, είχε σε πολύ μεγάλη ευλάβεια την Υπεραγία Θεοτόκο!
Παρ'όλο που κατά την θύραθεν παιδεία ήταν αγράμματη, ήταν πλούσια στην παιδεία του Κυρίου, και γνώριζε από καρδίας πολλές προσευχές εκ των οποίων ιδιαίτερα αγαπούσε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας!
Όσοι την γνώρισαν αναφέρουν ότι συχνά την άκουγαν να σιγοψιθυρίζει κάτι, και όσοι με παρρησία ή και με άδολη αφέλεια την ρωτούσαν τι λέει,
η Γερόντισσα με χαρά τους απαντούσε “Τους Χαιρετισμούς , παιδία, τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας !”
Ένα από τα διακονήματα της ήταν και το ανάβει τα καντήλια στα ξωκκλήσια πέριξ της Ιεράς Μονής όπου εγκαταβίωνε !
Μία ημέρα λοιπόν ξεκίνησε με μία ευλαβή πνευματική της θυγατέρα και ανέβηκαν 300 μέτρα σε μία απότομη πλαγία πάνω από την Μονή, για να ανάψουν τα καντήλια στο Ιερό Παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος.
Αφού λοιπόν άναψαν τα καντήλια, σκούπισαν το ξωκκλήσι και θυμίασαν πήραν βιαστικά το δρόμο της επιστροφής μιας και τα απειλητικά μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα προμήνυαν σφοδρή καταιγίδα
Με το που βγήκαν από το Παρεκκλήσιο η Αγία Σοφία της Κλεισούρας ξεκίνησε να απαγγέλει – όπως ήταν εξάλλου η συνήθεια της – τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου
Η καταιγίδα δεν άργησε να ξεσπάσει. Και ήταν όντως σφοδρή. Νεροποντή με χοντρό χαλάζι!
Και όμως! Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας μας έκαναν πάλι το θαύμα τους!
Η καταρρακτώδης βροχή και το χαλάζι δεν άγγιξαν την Αγία Σοφία της Κλεισούρας και την κοπέλα που την συνόδευε
Ούτε μία σταγόνα δεν έπεσε πάνω τους !
Και ενώ γύρω τους εμαίνετο η καταιγίδα, η Αγία Σοφία και η κοπέλα επέστρεψαν στεγνές στο Μοναστήρι, απαγγέλοντας με το στόμα τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας”