Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αυτος ο Ιδιος με τη θέληση Του ανέβηκε και καρφωσε στον αγιο Σταυρό Του την αμαρτία,εξαιτίας της οποίας εκδιωχθηκαμε από τον Παράδεισο.
Αββας Δωροθεος.

[toula]

Τα πάθη διώχνονται από τον Θεόν…

Βλέποντας τους πειρασμούς, μας πιάνει μία τραγική δειλία.

Όμως όχι!

Χίλια χρόνια να παιδεύεσαι μέσα στην αμαρτία να την νικήσης, θα πας στον παράδεισο, επειδή ο αγώνας σου δείχνει ότι θέλεις τον παράδεισο, και ο Θεός μας δίνει αυτό που θέλομε.

Άρα, το πρόβλημα είναι όχι τι κάνω, αλλά τι θέλω ή τι αγωνίζομαι να επιτύχω.

Μη φοβάσαι λοιπόν και μην ανησυχής, εάν βλέπης ότι σήμερα είσαι αμαρτωλός.

Σήμερα ναι, είμαι αμαρτωλός, όμως δεν εγκαταλείπω τον Θεόν μου και αυτόν παρακαλώ να με βοηθήση.

Όσο και να θέλωμε, μέσα στην εκκλησία μας θα ζούμε πλάι πλάι δίκαιοι και αμαρτωλοί. Θα συζούμε άγιοι και εμπαθείς.

Αλλά οι άγιοι μπορεί να πέσουν αύριο, ενώ ο εμπαθής προσελκύει την προσοχή του Θεού και αύριο πιθανόν να γίνη άγιος.

Θυμάστε τι ωραία που λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Συμβοσκηθήσετε λύκος μετά αρνός και πάρδαλις συναναπαύσεται ερίφω».

Και επί τέλους, ας μην ξεχνάμε ότι το πάθος δεν θα το νικήσωμε εμείς.

Μπορείς εσύ να βάλεις το χέρι σου μέσα στην καρδιά σου;

Δεν μπορείς.

Μόνον ο Θεός μπορεί.

Μπορείς να βάλεις το χέρι σου στην ψυχή σου και να την κάνεις διαφορετική;

Δεν μπορείς.

Τα πάθη διώχνονται από τον Θεόν.

Καμιά φορά λέμε: Ωχ, Θεέ μου, πώς θα μπορέσω να κόψω αυτό το πάθος;

Μα, δεν έχεις να κόψεις τίποτε εσύ, θα σου το κόψη ο Θεός.

Όσο και αν θέλης και αν τρέχης, δεν θα κάνης εσύ τίποτε.

«Το εκριζώσαι την αμαρτίαν και το συνόν κακόν, λέγει ένας άγιος, τούτο τη θεία δυνάμει μόνο δυνατόν εστι κατορθώσαι».

Λοιπόν, ειρήνευε, έχε θάρρος εσύ!

Μα, δεν μπορεί ο Θεός να σου κόψη το πάθος;

Βεβαίως μπορεί.

Και αφού σε κάλεσε για την αρετή, θα το κάνη ο Θεός.

Εσύ πάλεψε όσο θέλεις, αγωνίζου μέσα στην ζωή, όχι για να κόψης το πάθος σου, αλλά για να δείξης την αγάπη σου στον Θεόν.

+ Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: “Βοάς το «Κύριε Ιησού Χριστέ» και αναδίδεται η ευωδία του Αγίου Πνεύματος…”

Το όνομα του Ιησού, η νοερά προσευχή είναι, λέγουν οι άγιοι Πατέρες, μυροδοχείον.

Το ανοίγεις, το γέρνεις και χύνεται το μύρον, πληρούται ευοσμίας ο τόπος.

Βοάς το «Κύριε Ιησού Χριστέ» και αναδίδεται η ευωδία του Αγίου Πνεύματος, λαμβάνεις «αρραβώνα Θείου Πνεύματος».

Διότι «το άγιον Πνεύμα συμπάσχον ημίν επιφοιτά» και «προτρέπεται εις έρωτα πνευματικής προσευχής». Και, μάλιστα, προσεύχεται και αυτό, αντί δι’ ημάς που ξεχνούμεθα και αναλαμβάνει τα υστερήματά μας, τας ακαθαρσίας ημών, την πτωχείαν της υπάρξεώς μας. Διότι είμεθα έκαστος ναός του Θεού και όταν προσευχώμεθα γινόμεθα ιερουργοί του μεγάλου μυστηρίου.

Δι’ αυτό λέγει πολύ-πολύ όμορφα ένας Πατήρ της Εκκλησίας: «Πάρε ένα θυμιατό να θυμιάσης, διότι ο Χριστός είναι εδώ εις την καρδίαν σου, από την οποίαν ανατέλλει το “Κύριε Ιησού Χριστέ”». Και πάλιν αλλαχού λέγει. «όταν ακούωμεν κανένα θυμιατό να κτυπάη, ας ενθυμούμεθα ότι ναός είμεθα ημείς, και ας νιώθωμεν νοερώς ότι θυμιάζομεν τον Χριστόν, που είναι μέσα εις ημάς, και, έτσι, να προσκυνώμεν ταύτην την σκηνήν του Αγίου Πνεύματος»

https://simeiakairwn.gr/

[toula]

Διδαχές από το Γεροντικό

Έλεγεν ο Αββάς Νικήτας δια δύο αδελφούς, ότι ήλθαν μαζί θέλοντες να συγκατοικήσουν.

Εσκέφθη δε ο ένας μέσα του, ότι εκείνο όπου θέλει ο αδελφός μου, εκείνο κάμνω ομοίως και ο άλλος εσκέφθη, ότι το θέλημα του αδελφού μου θα κάμνω.

Και έζησαν πολλά χρόνια με πολλήν αγάπην.

Ιδών δε ο διάβολος, επήγε θέλων να τους χωρίση και σταθείς εις την εξώπορταν, αφαίνετο εις τον ένα ωσάν περιστερά και εις τον άλλον ωσάν κουρούνα.

Λέγει ο ένας: Βλέπεις αυτό το περιστέρι;

Λέγει εκείνος: Κουρούνα είναι.

Και άρχισαν να φιλονικούν λέγοντες ο ένας το ένα, άλλος το άλλον και σηκωθέντες συνεκρούσθησαν μέχρις αίματος, προς τέλειαν χαράν του διαβόλου και εχωρίσθησαν.

Μετά δε τρεις ημέρας, εξεζαλίσθησαν και ήλθαν εις τον εαυτόν των και αφού έκαμαν μεταξύ τους μετάνοιαν, ωμολόγησε καθένας των εκείνο όπου ενόμιζε το πτηνόν όπου είδον και εννοήσαντες τον πόλεμον του διαβόλου, έμειναν μέχρι τέλους χωρίς να χωρισθούν.

[toula]

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος: “Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς”

Το μέλι εί­ναι πολύ ωραίο. Όταν όμως φάει κα­νείς πάρα πολύ, μπο­ρεί να του δη­μιουρ­γή­σει εμε­τό. Έτσι και στα πνευ­μα­τι­κά, δεν πρέ­πει να βγαί­νεις αδιά­κρι­τα από τα όρια των δυ­να­το­τή­των σου.

Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς.

Αυτό θέ­λει ο Θεός. Τα άλλα θα τα ανα­πλη­ρώ­σει ο ίδιος με την Χάρη Του.

Γιατί υπάρ­χει και ο φό­βος να απελ­πι­στείς, δια­βά­ζον­τας τις υψη­λές κα­τα­στά­σεις που έφτα­σαν οι Άγιοι. Προ­χώ­ρα στην πνευ­μα­τι­κή ζωή με τα­πει­νό φρό­νη­μα και ο Θεός δεν θα σε εγ­κα­τα­λεί­ψει. Μην προ­σπα­θείς να φτά­σεις πνευ­μα­τι­κές κα­τα­στά­σεις που υπερ­βαί­νουν τις δυ­νά­μεις σου, για­τί θα πέ­σεις οπωσ­δή­πο­τε, και την πτώ­ση σου αυ­τήν θα την εκμε­ταλ­λευ­τεί ο διά­βο­λος.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Αν θέ­λε­τε να κά­νε­τε δου­λειά στον εαυ­τό σας, να μην εξε­τά­ζε­τε τι κά­νουν οι άλ­λοι γύρω σας, αλλά να φέρ­νε­τε κα­λούς λο­γι­σμούς και για τα καλά και για τα άσχη­μα που βλέ­πε­τε στους άλ­λους. Άσχε­τα με τι σκο­πό κά­νει κάτι ο άλ­λος, εσείς βάλ­τε έναν καλό λο­γι­σμό. Ο κα­λός λο­γι­σμός έχει μέσα αγά­πη, αφο­πλί­ζει τον άλ­λον και τον κά­νει να σου φερ­θεί καλά.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Η Παναγία δεν ξεχνάει κανέναν μας!
Αθήνα 28/4/2026

Πριν λίγες ημέρες θέλησα να επισκεφτώ μια κυρία, γιαγιά πλέον, που με βοήθησε τα 8 χρόνια που διακονούσα το Αρεταίειο Νοσοκομείο, εδώ στην Αθήνα!

Πλέον τα χρόνια πέρασαν, και ολομόναχη, αφού δεν έχει κανέναν συγγενή ώστε να ακουμπήσει τον πόνο της, νοσηλεύετε ολομόναχη στο νοσοκομείο που φέρει το όνομα Της Παναγίας μας.
Τον Ευαγγελισμό.

Μπήκα στο θάλαμο και την είδα μόνη της, μεταξύ άλλων γιαγιάδων που δοκιμάζονται αυτές τις ημέρες με την υγεία τους. Γύρω της, μηχανήματα μετρούσαν τον χρόνο με τον ρυθμό της αναπνοής της. Δεν είχε κανέναν. Κανένα χέρι να σφίξει, καμιά φωνή οικεία να την προσφωνήσει. Και όμως, εκείνη με κοίταξε και μου μίλησε για τη συντροφιά που κανείς δεν βλέπει.

«Τα βράδια» παπαθανάση, μου είπε, «όταν φεύγουν όλοι, όταν ησυχάζουν οι ασθενείς και τα βήματα στο διάδρομο σταματούν, τότε έρχεται Εκείνη».
Εκείνη που διακονείς εσύ τον Αύγουστο!

Μου μίλησε για την απέραντη ηρεμία που απλώνεται σαν πέπλο πάνω στο νοσοκομείο. Τότε, είπε, που μόνο ο σταθερός, μονότονος ήχος των μηχανημάτων υπάρχει σαν να μετράει την μοναξιά μου, τότε συμβαίνει το αόρατο.

Εκεί διακρίνει. Εκεί νιώθει. Εκεί βλέπει.

Την Παναγία!

Τη διαισθάνεται να στέκεται δίπλα της , εκεί που δεν χωράει άλλο κρεβάτι, εκεί που δεν περπατάει νοσοκόμα. Την ακουμπάει σαν να είναι ζεστή ανάσα δίπλα στο πρόσωπό της. Μου είπε πως η Παναγία δεν έρχεται με φως και δόξα, έρχεται σαν την ησυχία, σαν την υπόσχεση ότι υπάρχει Κάποιος που δεν ξεχνάει.

Ολομόναχη στη γη είμαι παπαθανάση μου όπως γνωρίζεις. Κανέναν συγγενή δεν έχω. Κι όμως, τα βράδια, όταν το νοσοκομείο παύει να είναι κτίριο και γίνεται σιωπή, γνωρίζω ότι δεν κοιμάμαι μόνη μου…

Και καθώς την άκουγα, αναρωτήθηκα: πόσοι άραγε από εμάς έχουμε δίπλα μας αυτό που εκείνη βρίσκει στην απόλυτη μοναξιά της; Κι αν η Παναγία επιλέγει ακριβώς εκεί να φανεί όχι στην πολυκοσμία, αλλά στο άδειο δωμάτιο, τη νύχτα, ανάμεσα στα μηχανήματα και σε έναν άνθρωπο που κανείς άλλος δεν θυμάται;

Έκατσα ώρα δίπλα της αν και ένιωθα λίγος μπροστά σε Εκείνη που την επισκέπτεται κάθε βράδυ!

Βγήκα από τον θάλαμο με δάκρυα στα μάτια για την Παναγία του Αυγούστου, και σκέφτηκα: ίσως αυτός ο άνθρωπος να μην είναι τελικά ούτε μόνος, ούτε φτωχός. Γιατί είχε εμάς για λίγο και Εκείνη για πάντα.

ΥΓ
Εσύ που διαβάζεις τώρα τις πέντε αράδες μου, μη βιαστείς να με κρίνεις για αυτά που σου γράφω! Απλά ήθελα να σου πω για άλλη μία φορά ότι η Παναγία δεν ξεχνάει κανέναν μας! Όπου και να βρισκόμαστε, σε όποια κατάσταση κι αν περνάμε, όποιον σταυρό κι αν κουβαλάμε!

Αύγουστε αργείς;

www.orthmad.gr

[toula]

Ο κόσμος βλέπει έναν άνθρωπο
να ελπίζει και να πιστεύει στο Χριστό
και τον παρεξηγεί.
Νομίζει ότι δεν καταλαβαίνει.
Τον περνάει για ανόητο.
Ότι ζει αλλού.
Ότι κρύβεται πίσω από μεγάλα λόγια.
Δεν είναι όμως έτσι.
Ο Χριστιανός δεν χαίρεται γιατί όλα του πήγαν καλά.
Ούτε γιατί έχει λύσει όλα τα προβλήματα του.
Χαίρεται γιατί εμπιστεύεται τον Χριστό.
Ο Χριστιανός δεν αγνοεί το σκοτάδι. Το έχει δει.
Το έχει περπατήσει.
Το έχει νιώσει να τον σκεπάζει.
Ξέρει καλά τι θα πει κόλαση γι αυτό ποθεί το παράδεισο.
Έχει γευτεί την ελπίδα που γεννιέται στις στάχτες.
Την πίστη που ανθίζει στην σαπίλα.
Γνωρίζει καλά, ότι ποτέ δεν άπλωσε το χέρι του στο Χριστό
κι Εκείνος δεν του το κράτησε σφικτά.
Ο θάνατος και το μνήμα μπορεί να έκλεισε για λίγο τον Χριστό,
αλλά δεν μπόρεσε να Τον κρατήσει μέσα του για πάντα.
Ο πόνος και ο θάνατος δεν έχουν τον τελευταίο λόγο.
Ο τελευταίος λόγος ανήκει στο Θεό.
Κι όταν ο Θεός μιλάει γίνονται πάντα εκπλήξεις και ανατροπές.
Από εκεί γεννιέται η χαρά.
-π. Λίβυος-

[toula]

Τα παιδιά δεν έρχονται στην Εκκλησία, διότι οι περισσότεροι γονείς είναι θρησκευτικοί άνθρωποι και όχι άνθρωποι του Χριστού. Όταν ο Χριστός μέσα στην οικογένεια είναι για να μας έχει καλά στην υγεία και για να μας τιμωρεί αν κάνουμε λάθη, τότε μιλάμε για ειδωλολατρία. Έναν τέτοιο ψεύτικο Θεό και τέτοια υποκριτική συμπεριφορά, καλά κάνουν τα παιδιά και την πετάνε στα σκουπίδια. Το παιδί θα το ελκύσει η οντολογική εφαρμοσμένη αγάπη στην καθημερινότητα και όταν ο γονέας του ζει εν μετανοία, αγωνιζόμενος για την αγάπη του Χριστού. Το παιδί αν δεν δει τα στίγματα του Χριστού στους γονείς του, θα οδηγηθεί στην αίρεση ή στην αθεΐα. Κάνουμε παιδιά για να αναδειχθεί η αγιότητα στον κόσμο και η φανέρωση του Χριστού στην οικουμένη, μέσα από έναν νέο Άγιο άνθρωπο.

Δεν κάνουμε παιδιά για να βγάζουμε φωτογραφίες στο Instagram, ούτε για να πάρει νόημα η ζωή μας, επειδή η συζυγία μας είναι νεκρή. Τα παιδιά δεν δίνουνε νόημα στη ζωή μας, διότι αν η συζυγία είναι ήδη νεκρή και περιμένεις να σου δώσουν τα παιδιά νόημα, τότε έχεις χάσει το πραγματικό νόημα του γάμου και της πορείας του. Τα παιδιά χρειάζονται νόημα ζωής, όραμα ζωής και Χριστό μέσα στην καρδιά τους.
Αν αυτά δεν τα έχουν δουλέψει οι γονείς ως ζευγάρι, τότε δεν θα μπορέσουν να δώσουν στα παιδιά τους τίποτα. Για να δώσεις κάτι πρέπει να το έχεις. Απλά πράγματα. Όταν θέλεις να κάνεις παιδιά, πρέπει να έχεις συνειδητοποιήσει με τον άνθρωπό σου ότι σου δίνεται η ευλογία και η ευκαιρία να γίνεις συνεργός με τον Θεό για να οδηγηθεί στην αγιότητα μια νέα ύπαρξη.

Αληθινός γονιός είναι αυτός που έμαθε το παιδί του να γονατίζει μπροστά στον Θεό. Πολλές φορές ακούμε τη φράση: «Να φτιάξω ένα σπιτάκι να έχει το παιδί μου ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του». Παλεύουμε να φτιάξουμε σπίτια στα παιδιά μας, αλλά όχι θεμέλια στη καρδιά τους για να κατοικήσει ο Χριστός.
Για τους περισσότερους, αυτά δυστυχώς είναι πυρηνική φυσική και όπου και να τα πεις, γίνεσαι κακός και γραφικός.
Καλό αγώνα στον δρόμο προς την Αγιότητα.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr

[toula]

Να μη βάζουμε ποτέ κακό στον νου μας. Να μη φοβούμαστε. Να μη νοιαζόμαστε. Να μην αγωνιούμε. Μα και όταν δέχεσθε αδικίες, πάθη, συκοφαντίες εκ μέρους άλλων, μην ταράσσεστε, μην ασχολείσθε. Ας πουν ό,τι θέλουν για σας. Και αν σας καταριούνται, μην ανησυχείτε. Η ευτυχία δεν χάνεται, διότι δεν την περιμένουμε από τους ανθρώπους αλλά από τον Θεό.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης