Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τοῦτος ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Χρόνου, ποὺ τὸν κάνει ν᾿ ἀνθίζει καὶ νὰ μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορὰ εἶναι ὁ σκληρὸς νόμος ποὺ ἔβαλε ἀπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄσπαστη ἁλυσίδα βαστᾷ καὶ τὸν ἄνθρωπο, σκλάβο ἀνήμπορον κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του.
Μόνο μία ἐλπίδα ὑπάρχει γι᾿ αὐτόν, νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὴ φθορά: ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς. Ἐκεῖνος ποὺ πάτησε τὸν θάνατο καὶ ποὺ εἶπε: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα»!
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κλειδοκράτορας τοῦ μυστικοῦ κόσμου, λέγει: «Ἡ κτίσις ὑποτάχθηκε στὴ ματαιότητα, ἄθελά της, μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς κι αὐτὴ ἡ κτίση θὰ λευτερωθεῖ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς, στὴν ἐλευθερία τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ γνωρίζουμε, πὼς ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾷ μαζί μας ὡς τώρα. Κι ὄχι μοναχὰ ἡ κτίση, ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ ἔχουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, ἀναστενάζουμε, περιμένοντας τὴν υἱοθεσία (δηλ. νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ), ἤγουν νὰ λυτρωθεῖ τὸ σῶμα μας ἀπὸ τὴ φθορά». Κι ἀλλοῦ λέγει: «Ἂν κατοικεῖ μέσα σας τὸ Πνεῦμα Ἐκείνου ποὺ ἀνάστησε τὸν Ἰησοῦ, Αὐτὸς ποὺ ἀνάστησε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, θὰ ζωοποιήσει τὰ θνητὰ σώματά σας μὲ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικεῖ μέσα σας».
Ναί. Μοναχὰ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Πατρὸς καὶ ποὺ πῆρε ἀπ᾿ Αὐτὸν κάθε ἐξουσία, θὰ δώσει τὴν ἀφθαρσία στοὺς ἀγαπημένους του, καταργώντας καὶ τὸν χρόνο καὶ τὸν τόπο τῆς ὕλης, ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς φθορᾶς. Νά, τί λέγει ὁ ἅγιος Πέτρος γι᾿ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή: «Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾗ οὐρανοὶ ροιζηδὸν παρελεύσονται, στοιχεῖα δὲ καυσούμενα λυθήσονται, καὶ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται».
Καὶ στὴν Ἀποκάλυψη εἶναι γραμμένα τὰ παρακάτω λόγια γιὰ τὸν καινούργιον κόσμο τῆς παλιγγενεσίας: «Καὶ νὺξ οὐκ ἔσται ἐκεῖ, καὶ χρείαν οὐκ ἔχουσι λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς φωτιεῖ αὐτούς, καὶ βασιλεύσουσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
Φώτης Κόντογλου

[toula]

Οι ΠΕΝΤΕ Εξορίες του Μεγάλου Αθανασίου…!!!
Α’ Εξορία: Ιούλιος 335 μ.Χ. – Νοέμβριος 337 μ.Χ.
Β’ Εξορία: Μάρτιος 340 μ.Χ. – Οκτώβριος 346 μ.Χ.
Γ’ Εξορία: Φεβρουάριος 356 μ.Χ. – Φεβρουάριος 362 μ.Χ.
Δ’ Εξορία: Οκτώβριος 362μ.Χ. – Σεπτέμβριος 363 μ.Χ.
Ε’ Εξορία: Οκτώβριος 365 μ.Χ. – Ιανουάριος 366 μ.Χ.
«Ἀθανάσιε, ποῦ κομίζῃ;
Μὴ πάλιν καὶ νεκρὸν Εξόριστον ἐκπέμπουσί σε»…;;;
O Άρειος, μετά την καταδίκη του από την Α' Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.), δεν συμμορφώθηκε προς τις αποφάσεις της. Αν και καθαιρέθηκε και εξορίστηκε, δεν μετανόησε! Αντίθετα, υποκρίθηκε ότι αποδέχεται την Ορθόδοξη περί του Υιού διδασκαλία.
Υπέβαλε ομολογία πίστεως (το 330 ή 331 μ.Χ.), αποφεύγοντας προσεκτικά να αναφέρει σ' αυτήν εκφράσεις που τον είχαν εκθέσει, όπως: "κτίσμα", "εξ ετέρας ουσίας", "ην ποτέ χρόνος, ότε ούκ ήν ο Υιός" κλπ, όμως δεν περιέλαβε και διατυπώσεις Ορθόδοξες, όπως "ομοούσιος", "εκ της αυτής ουσίας", "εκ της ουσίας του Πατρός"!
Αυτά που ανέφερε πάντως ήταν διφορούμενα, τουλάχιστον γι' αυτούς που ήταν γνώστες της ουσίας του θέματος.
Την ομολογία πίστεως του Αρείου έκανε δεκτή ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος, επηρεασμένος και από τον Ευσέβιο Νικομηδείας, που ήταν συγγενής της βασιλικής οικογενείας και ένας από τους επικεφαλής των Αρειανών κακοδόξων.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος διέταξε να γίνει δεκτός ο Άρειος σε Εκκλησιαστική Κοινωνία!
Ο Αθανάσιος όμως, διαβλέποντας την απάτη του Αρείου και όσων τον ακολουθούσαν – και με δικαιολογία ότι αυτός είχε καταδικαστεί από Οικουμενική Σύνοδο, απάντησε σε σχετικό γράμμα του αυτοκράτορα ότι δεν είναι δυνατό να υπάρξει Εκκλησιαστική Κοινωνία μεταξύ της Ορθοδόξου (Καθολικής) Εκκλησίας και μιας Αίρεσης, που μάχεται και απορρίπτει τη θεότητα του Χριστού!
Πρώτη εξορία (Ιούλιος 335 μ.Χ. – Νοέμβριος 337 μ.Χ.)...!!!
Η ευκαιρία που περίμεναν ο Άρειος, ο Ευσέβιος Νικομηδείας, άλλοι αρειανοί Επίσκοποι και οι φανατισμένοι οπαδοί τους, είχε δοθεί:
Αφού είχαν όλοι αυτοί συνασπιστεί και με την αίρεση των Μελιτιανών, έστειλαν αντιπροσωπεία τους στον Μέγα Κωνσταντίνο και κατηγόρησαν τον Αθανάσιο ότι δήθεν είχε αυθαίρετα επιβάλλει στην Αλεξάνδρεια φόρους για λογαριασμό της Εκκλησίας, ότι τάχα είχε προσφέρει σε κάποιο στασιαστή “λάρνακα χρυσίου μεστήν” για να κάνει εξέγερση κ.ά.
Ο αυτοκράτορας, παρά την εκτίμηση και το θαυμασμό του προς τον Αθανάσιο, υποχώρησε στις πιέσεις, υιοθέτησε τις κατηγορίες και διέταξε να συγκληθεί Σύνοδος στην Καισάρεια της Παλαιστίνης, για να εξετάσει το θέμα και να λάβει σχετικές αποφάσεις.
Ο Αθανάσιος, όντας βέβαιος για την σε βάρος του σκευωρία, δεν πήγε στη Σύνοδο και ο Μέγας Κωνσταντίνος όρισε ως νέο τόπο των εργασιών της την Τύρο της Φοινίκης, απειλώντας τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας πως θα τον προσαγάγουν δια της βίας αν δεν πήγαινε με τη θέλησή του. Εκείνος πήγε και όπως φοβόταν έγινε!
Στη σύνοδο ήταν παρόντες 60 Επίσκοποι, όλοι οπαδοί του Αρείου!
Οι εχθροί του Μεγάλου Πρόμαχου της Ορθοδοξίας Αθανασίου στις παλιές κατηγορίες πρόσθεσαν και νέες. Οι πιο χαρακτηριστικές, γιατί δείχνουν τη σατανική εφευρετικότητά τους, είναι οι εξής:
Τον κατηγόρησαν ότι αφού σκότωσε κάποιον Επίσκοπο, τον Αρσένιο, που ανήκε πριν στο Σχίσμα του Μελετίου, έκοψε το δεξί του χέρι και το χρησιμοποιούσε για μαγεία!
Ο Μέγας Κωνσταντίνος διέταξε ανακρίσεις και διαπιστώθηκε ότι ο Αρσένιος ζούσε και τον έφεραν στη Σύνοδο!
Ο Αθανάσιος δείχνοντας τα δυο χέρια του Αρσενίου, είπε στους αδιάντροπους κατηγόρους του: “Άλλην χείρα ζητείτω μηδείς, δύο γαρ ανθρώπων έκαστος παρά του Ποιητού των όλων εδέξατο χείρας”!
Οι Αρειανοί όμως, ανεξάντλητοι συκοφάντες, δεν σταμάτησαν τις ραδιουργίες τους προκειμένου να συντρίψουν, αν ήταν δυνατόν, τον ανυποχώρητο Πρόμαχο της Ορθής Πίστεως!
Όπως αναφέρουν ο Ρουφίνος και άλλοι Εκκλησιαστικοί Ιστορικοί, έφεραν στη Σύνοδο μια ανήθικη γυναίκα, που φώναζε ότι την είχε διαφθείρει ο Αθανάσιος με βία!
Τότε εκείνος πήρε μαζί του έναν Ιερέα φίλο του, τον Τιμόθεο, και πήγε στη Σύνοδο.
Ο Τιμόθεος, ενώ ο Αθανάσιος δεν μιλούσε, ρώτησε τη γυναίκα:
- Σε συνάντησα εγώ ποτέ, ήρθα στο σπίτι σου;
Αυτή, επειδή δεν γνώριζε ούτε κατ’ όψιν τον Αθανάσιο, είπε στον Τιμόθεο, περνώντας τον για τον κατηγορούμενο Πατριάρχη:
- «Συ μου την παρθενίαν αφείλου, συ με της σωφροσύνης εγύμνωσας»!
Δηλαδή, εσύ μου πήρες την παρθενία, εσύ με ξεγύμνωσες από την σωφροσύνη μου.
Έτσι αποκαλύφθηκε και αυτή η φοβερή συκοφαντία των Αρειανών!
Ο Μέγας Αθανάσιος, για να σωθεί από τις ραδιουργίες και από την απειλή να τον φονεύσουν, μπήκε σε καράβι που ταξίδευε για την Κωνσταντινούπολη, με σκοπό να παρουσιαστεί στον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο και να ζητήσει την προστασία του.
Πρόλαβαν όμως και πάλι οι Αιρετικοί και με ψεύτικες κατηγορίες έπεισαν τον βασιλιά όχι μόνο να μην τον δεχτεί σε ακρόαση, αλλά να διατάξει και την εξορία του στη Γαλατία!
Εκεί όμως, τόσο ο άρχοντας Κωνστάντιος (ο νεότερος γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου) όσο και ο Επίσκοπος Μαξιμίνος, υποδέχθηκαν τον Αθανάσιο με μεγάλες τιμές, γιατί εκτιμούσαν τους αγώνες του!
Αυτή ήταν η πρώτη εξορία, που κράτησε 2 χρόνια και 4 μήνες.
Επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια μετά τον θάνατο του Μεγάλου Κωνσταντίνου (το έτος 337 μ.Χ.) και «ήδιστα αυτόν εδέξατο ο των Αλεξανδρέων λαός», όπως αναφέρει ο Εκκλησιαστικός Ιστορικός Σωκράτης (2, 3)…!!!
Δεύτερη Εξορία του Μεγάλου Αθανασίου (Μάρτιος 340 μ.Χ. – Οκτώβριος 346 μ.Χ.)…!!!
Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά την επιστροφή του, οι Αρειανοί δεν έμειναν άπραγοι. Ξανάρχισαν τις σε βάρος του συκοφαντίες, ότι δήθεν ήταν υποκινητής ταραχών, φόνων και στάσεων, και ότι είχε χειροτονηθεί χωρίς τη “γνώμη Κοινού Συνεδρίου των Επισκόπων”!
Ο Αθανάσιος για να τους αντικρούσει συγκάλεσε στην Αλεξάνδρεια Σύνοδο 100 Επισκόπων (το έτος 339 μ.Χ.), η οποία αφού απέδειξε ότι όλες οι σε βάρος του κατηγορίες είναι ανυπόστατες, αποφάνθηκε ότι αξιοθρήνητα δεν είναι όσα κάνει ο Αθανάσιος, “αλλά τα παρ’ αυτών γενόμενα”!
Οι Αρειανοί συγκρότησαν δική τους Σύνοδο στην Αντιόχεια, καθαίρεσαν τον Αθανάσιο, όρισαν ως Επίσκοπο Αλεξανδρείας τον ημιαρειανό Ευσέβιο τον Εμισηνό και, μετά την άρνησή του, τον Γρηγόριο τον Καππαδόκη.
Ο Αθανάσιος αναγκάστηκε και πάλι να πάρει τον δρόμο της Εξορίας (αρχές του 340 μ.Χ.), ενώ αμέσως εγκαταστάθηκε ο Γρηγόριος ο Καππαδόκης με τη βία στρατιωτικής συνοδείας, παρά τη γενναία αντίδραση των Ορθοδόξων, οι οποίοι υπέστησαν πολλά εκ μέρους των Αρειανών, που βοηθούσαν και οι Ειδωλολάτρες και οι Ιουδαίοι.
Το τι υπέστησαν οι Ορθόδοξοι … περιγράφεται με ζωντάνια στην εγκύκλιο Επιστολή προς τους Επισκόπους που έστειλε αργότερα ο Αθανάσιος.
Ο εξόριστος Πατριάρχης κατέφυγε στη Ρώμη, όπου βρίσκονταν και άλλοι Ορθόδοξοι Επίσκοποι της Ανατολής. Έγινε δεκτός με τιμές και αγάπη!
Ο Πάπας Ιούλιος συγκάλεσε Σύνοδο (341 μ.Χ.), που διακήρυξε την αθωότητα του Αθανασίου και αποφάνθηκε ότι αυτός είναι ο Κανονικός Επίσκοπος Αλεξανδρείας!
Η ανάμιξη όμως των πολιτικών αρχόντων, εξαιτίας της πίεσης που ασκούσαν οι Αρειανοί, περιέπλεξε εκ νέου το θέμα.
Ο Κωνστάντιος, μόνος αυτοκράτορας στο ανατολικό τμήμα του Ρωμαϊκού κράτους, πιεζόμενος από τον αδελφό του Κώνστα, αυτοκράτορα στο δυτικό τμήμα, συγκάλεσε το 343 μ.Χ. άλλη Σύνοδο στη Σαρδική (σημερινή Σόφια), όπου οι μεν 399 Δυτικοί Επίσκοποι ανανέωσαν την απόφαση της Συνόδου της Ρώμης, ενώ πολλοί από τους Ανατολικούς, που ήταν συνολικά 76, αποχώρησαν και συγκρότησαν άλλη σύνοδο, στη Φιλιππούπολη, και ανανέωσαν την Καθαίρεση του Μεγάλου Αθανασίου, αφόρισαν δε και τον Πάπα Ιούλιο, τον Όσιο Επίσκοπο Κορδούης και άλλους ομόφρονές τους!
Έτσι, η δεύτερη εξορία του Αθανασίου παρατάθηκε ως το έτος 346 μ.Χ. Όμως, η παραμονή του στη Ρώμη υπήρξε αφορμή να γνωρίσει καλά και να εκτιμήσει η δυτική Χριστιανοσύνη τον εκεί περιφρονημένο μέχρι τότε Μοναχικό Βίο!
Πρώτη φορά οι Ρωμαίοι άκουσαν από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας για τον Μοναχισμό, μετά δε το θάνατο του Μεγάλου Αντωνίου (το 256 μ.Χ.) συνέταξε ο Αθανάσιος το “Βίο και την Πολιτεία” του Καθηγητού αυτού της Ερήμου, μάλλον κατά παράκληση Μοναχών της Δύσης.
Μετά από συνεννόηση των αυτοκρατόρων του ανατολικού και δυτικού τμήματος του Rωμαϊκού κράτους, και αφού στο μεταξύ είχε πεθάνει ο αντιπατριάρχης Αλεξανδρείας Γρηγόριος, επιτρέπει στον Αθανάσιο να επανέλθει από την εξορία στον θρόνο του, πράγμα που έγινε τον Οκτώβριο του έτους 346 μ.Χ..
Η υποδοχή που του επιφυλάχθηκε ήταν θριαμβευτική, περιγράφεται δε με συγκλονιστικές εικόνες και λεπτομέρειες από τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο (“Είς Αθανάσιον”, κεφ. 27 και 29)!
Τρίτη Εξορία του Μεγάλου Αθανασίου (Φεβρουάριος 356 μ.Χ. – Φεβρουάριος 362 μ.Χ.)…!!!
Ο Αθανάσιος επιδόθηκε αμέσως στο Ποιμαντικό του έργο, χωρίς να παύσει το κήρυγμα, τις συγγραφές και τους αγώνες του για την προάσπιση και κατοχύρωση της Ορθόδοξης Πίστης, την οποία απειλούσαν αδιάκοπα τόσο οι αιρετικοί, όσο και άλλες αιρετικές διδασκαλίες.
Γι’ αυτό και πολύ λίγο μπόρεσε να μείνει χωρίς ταραχές στον Πατριαρχικό θρόνο.
Μόλις το 350 μ.Χ. δολοφονήθηκε ο αυτοκράτορας Κώνστας κι έμεινε πλέον μονοκράτορας ο Κωνστάντιος, που ήταν φίλος των Αρειανών. Εκείνοι άρχισαν και πάλι να κατηγορούν τον Αθανάσιο και να προσπαθούν να τον εξοντώσουν!
Με δύο Συνόδους που έκαναν (στην Αρελάτη το 353 μ.Χ. και στα Μεδιόλανα το 355 μ.Χ.) τον καταδίκασαν σε νέα Καθαίρεση!
Στις 8 Φεβρουαρίου του 356 μ.Χ. ο Στρατηλάτης Συριανός, με 5000 στρατιώτες ξιφοφόρους περικύκλωσαν τον Ναό του Αγίου Θεωνά, όπου ο Αθανάσιος τελούσε Παννυχίδα παρουσία πολλών Ορθοδόξων, και κακοποίησαν όσους μπόρεσαν!
Φίλοι και αφοσιωμένοι Χριστιανοί στον Αθανάσιο, τον φυγάδευσαν από τον Ναό στην έρημο, όπου πέρασε έξι χρόνια (356-362 μ.Χ.), με κινδύνους και στερήσεις, αλλά και με αξιοθαύμαστο ποιμαντικό και συγγραφικό έργο!
Οι ελέγχοντες την κατάσταση εγκατέστησαν Επίσκοπο Αλεξανδρείας κάποιον Γεώργιο, τον οποίο ο Γρηγόριος ο Θεολόγος χαρακτηρίζει “τέρας Καππαδόκιον, πονηρόν το γένος, πονηρότερον την διάνοιαν”!
Αυτός καταδίωξε πολύ σκληρά τους Ορθοδόξους!
Σε 20 μήνες αναγκάσθηκε να φύγει από την Αλεξάνδρεια, και όταν ζήτησε να επιστρέψει σκοτώθηκε από το πλήθος σε κάποια στάση του!
Στο μεταξύ πέθανε και ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος, και τον Φεβρουάριο του 362 μ.Χ. ο Αθανάσιος επανήλθε από την έρημο και πάλι στον Πατριαρχικό θρόνο….!!!
Τέταρτη Εξορία του Μεγάλου Αθανασίου (Οκτώβριος 362 μ.Χ. – Σεπτέμβριος 363 μ.Χ.)…!!!
Στον αυτοκρατορικό τώρα θρόνο είχε καθίσει ο Ιουλιανός, που αποκλήθηκε Παραβάτης! Ενώ δε ο Αθανάσιος μεριμνούσε με όλες τις δυνάμεις για να αποκαταστήσει την Εκκλησιαστική Τάξη, και με τη ζωή και με το κήρυγμά του συντελούσε στο να ασπάζονται τη Χριστιανική Πίστη πολλοί Ειδωλολάτρες, τα αντίθετα επεδίωκε ο Ιουλιανός!
Όντας ο ίδιος ειδωλολάτρης, αγωνιζόταν να επαναφέρει την αρχαία πολυθεϊστική θρησκεία στο προσκύνιο.
Γι’ αυτό και όταν πληροφορήθηκε για τη δράση του Αθανασίου και τα αποτελέσματά της μεταξύ των Εθνικών (Ειδωλολατρών), και ειδικά επειδή “ετόλμησεν Ελληνίδας γυναίκας των επισήμων βαπτίσαι” (δηλαδή, τόλμησε να βαπτίσει Χριστιανές κάποιες γυναίκες που ανήκαν στην ανώτερη τάξη των Ειδωλολατρών), έδωσε εντολή να εξοριστεί και πάλι από την Αλεξάνδρεια!
Φεύγοντας από την πόλη (Οκτώβριος 362 μ.Χ.), κι ενώ αποχαιρετούσε τους Ορθοδόξους, είδε πολλούς απ’ αυτούς δακρυσμένους. Τους παρηγόρησε με την παροιμιώδη φράση:
“Θαρρείτε, νεφύδριον έστι και θάττον παρελεύσεται”!
Δηλ. έχετε θάρρος, συννεφάκι είναι και γρήγορα θα περάσει!
Εξόριστος και πάλι πήγε στην περιοχή της Θηβαΐδας και φιλοξενήθηκε από τους εκεί Ασκητές, μέχρι που “πέρασε το νεφύδριο” του Ιουλιανού, ο οποίος πέθανε το επόμενο έτος 363 μ.Χ.
Ο διάδοχός του Ιοβιανός (363 – 364 μ.Χ.) επέτρεψε στον Αθανάσιο να επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια…!!!
Πέμπτη Εξορία του Μεγάλου Αθανασίου (Οκτώβριος 365 μ.Χ. – Ιανουάριος 366 μ.Χ.)…!!!
Και πάλι λίγο κράτησε η ηρεμία στον Πατριαρχικό θρόνο της Αλεξάνδρειας!
Τον αυτοκράτορα Ιοβιανό διαδέχτηκε ο Ουαλεντιανός Α’ (364 – 375 μ.Χ.), που ονόμασε συνάρχοντά του στην Ανατολή τον αδελφό του Ουάλεντα. Αυτός ήταν οπαδός του Αρείου και ο Αθανάσιος αναγκάσθηκε για πέμπτη φορά να πάρει τον δρόμο της εξορίας, τον Οκτώβριο του έτους 365 μ.Χ.
Αυτή τη φορά, όπως αναφέρουν κάποιοι, κρυβόταν “εν πατρώω μνήματι”!
Αλλά μέσα σε τέσσερις μήνες, επειδή ο Ουάλης φοβήθηκε μήπως από την αγανάκτηση “στασιάσουν” οι Ορθόδοξοι Φίλοι του Αθανασίου, ανακάλεσε την απόφασή του και ο Πατριάρχης επανήλθε στον θρόνο του!
Έκτοτε, και μέχρι το θάνατό του (373 μ.Χ.), έμεινε χωρίς διωγμούς και επιτελούσε το έργο του!
Σημειώνεται πάντως ότι διετέλεσε Πατριάρχης Αλεξανδρείας επί 46 χρόνια και 6 μήνες, από τα οποία όμως βρισκόταν σε εξορίες 16 χρόνια και 2 μήνες…!!!

[toula]

Σας θυμίζω και το Κοντάκιο της ημέρας [Κυριακής του Παραλύτου]:
<<Τὴν ψυχήν μου Κύριε, ἐν ἁμαρτίαις παντοίαις, καὶ ἀτόποις πράξεσι, δεινῶς παραλελυμένην, ἔγειρον τῇ θεϊκῇ σου ἐπιστασίᾳ, ὥσπερ καὶ τὸν Παράλυτον, ἤγειρας πάλαι, ἵνα κράζω σεσωσμένος· Οἰκτίρμον δόξα, Χριστέ, τῷ κράτει σου.>>
Αυτό το κοντάκιο είναι καλό να το θυμόμαστε και να το λέμε ως προσευχή.
Άγιος Πορφύριος
(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ.102-104).

[toula]

Ας αισθανθούμε ντροπή, αγαπητοί μου, ας αισθανθούμε ντροπή και ας στενάξουμε για την πολλή μας ραθυμία.
Για τριανταοκτώ έτη επέμενε εκείνος ο παραλυτικός, χωρίς να πετυχαίνει αυτό που ήθελε, όμως δεν εγκατέλειπε απογοητευμένος την προσπάθεια και δεν απομακρυνόταν από εκεί. Και δεν πετύχαινε τον σκοπό του, όχι από τη δική του αμέλεια, αλλά για το γεγονός ότι παρεμποδιζόταν από τους άλλους και υφίστατο τη βία τους, χωρίς εντούτοις να αδιαφορεί για μια μελλοντική του θεραπεία, έστω και κάτω από τις συνθήκες αυτές.
Εμείς όμως εάν επί δέκα μέρες μόνο επιμένουμε να παρακαλούμε για κάτι και δεν το επιτύχουμε, στη συνέχεια αδιαφορούμε να επιδεικνύουμε την ίδια προθυμία και θέρμη στις παρακλήσεις μας. Και πλησίον μεν των συνανθρώπων μας επιμένουμε τόσο πολύ χρόνο, στρατευόμενοι, ταλαιπωρούμενοι και προσφέροντας δουλικώς τις υπηρεσίες μας, χάνοντας πολλές φορές στο τέλος και αυτήν την ελπίδα, πλησίον όμως του Κυρίου μας, από τον Οποίον μπορούμε να επιτύχουμε αμοιβή πολύ μεγαλύτερη από τους κόπους μας, δεν ανεχόμαστε να επιμένουμε με την πρέπουσα προθυμία.
Λέγει χαρακτηριστικά ο Απόστολος:
"ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. "
Η θλίψη παράγει σιγά σιγά ως μόνιμο και τέλειο έργο την υπομονή· η υπομονή παράγει αρετή δοκιμασμένη και τέλεια, και η δοκιμασμένη αρετή παράγει την ελπίδα στον Θεό· και η ελπίδα αυτή δεν ντροπιάζει και δεν διαψεύδει αυτόν που την έχει, διότι η αγάπη που έδειξε σε μας ο Θεός, στον οποίο ελπίζουμε, εκχύθηκε και πλημμύρισε τις καρδιές μας με το Άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε ως αρραβώνας της ελπίδας μας.
[Ρωμ. 5, 5].
Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, ομιλίες ΛΣΤ΄ και ΛΖ΄(επιλεγμένα αποσπάσματα ).

[toula]

Και αρχή λοιπόν και αλήθεια είναι να γνωρίσει κανείς ότι είναι μηδέν – 0 – και εκ του μηδενός δημιουργήθηκαν τα πάντα.
«Είπε και εγεννήθησαν ενετείλατο και εκτίσθησαν».
Είπε και έγινε γη. Και αφού πήρε πηλό έπλασε άνθρωπο.
Άψυχο, άνουν ένα πήλινο άνθρωπο.
Αυτή η ιδίασου ύπαρξη.
Αυτό είμαστε όλοι μας. Χώμα και λάσπη.
Αυτό είναι το πρώτο μάθημα σ’ εκείνον που θέλει να λάβει, αλλά και να μένει διαπαντός η χάρη κοντά του. Απ’ αυτό αποκτά την επίγνωση και απ’ αυτό γεννιέται ταπείνωση.
Όχι με λόγια μόνο, να ταπεινολογεί, αλλά στηριζόμενος στην πραγματικότητα λέει την αλήθεια:
Είμαι χώμα, είμαι πηλός, είμαι λάσπη. Αυτή είναι η πρώτη μητέρα μας.
Λοιπόν το χώμα πατιέται, και συ ως χώμα οφείλεις να πατηθείς.
Είσαι λάσπη, δεν έχεις καμίαν αξία.
Σε πετούν εδώ και εκεί, σε κτίζουν από ένα σημείο σε άλλο σε χρησιμοποιούν ως άχρηστη ύλη.
Και λοιπόν σου «ενεφύσησεν» ο Δημιουργός και σου έδωσε πνεύμα ζωής.
Και να, αμέσως έγινες ένας άνθρωπος λογικός. Ομιλείς, εργάζεσαι, γράφεις, διδάσκεις· έγινες ένα μηχάνημα του Θεού.
Όμως μη λησμονείς ότι η ρίζα σου είναι το χώμα.
Και αν λάβει το πνεύμα αυτός που σου το έδωσε, εσύ πάλι θα κτίζεσαι στα ντουβάρια.
Γι’ αυτό «μιμνήσκου τα έσχατά σου και ου μη αμαρτήσης ειςτον αιώνα».
Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

[toula]

"Ο ταπεινός άνθρωπος, δεν φωνάζει για να ακουστεί!
Δεν απαιτεί να τον προσέχουν!
Δεν έχει ανάγκη να τον χειροκροτούν!
Η σιωπή του μιλάει πιό δυνατά από τα λόγια!
Και η παρουσία του γίνεται γαλήνη, για όσους τον πλησιάζουν!
Όπως η γη που δεν μιλάει, αλλά τρέφει...
Έτσι και η ταπείνωση κρύβεται, αλλά δίνει ζωή!"
Άγιος Παϊσιος ο Άγιορείτης.

[toula]

«...Αγαπήστε την προσευχή. "Ένας ἔκαμε προσευχή ὅλην τήν νύχτα. Τα λόγια τῆς προσευχῆς τοῦ ἔρχονταν τό ἕνα μετά το ἄλλο χωρίς δυσκολία.
Νά ἔχετε χαράν! Ἡ χαρά καί ἡ λύπη ἂς σᾶς εἶναι φιλοξενούμενες. "Όχι ὅμως ἡ ἀπελπισία. Τῆς ἀπελπισίας νά τῆς κλείνετε τήν πόρτα! Ὁ Χριστιανός δέν πρέπει οὔτε δειλός νὰ εἶναι, οὔτε ἀπελπισία νά ἔχῃ.
Εύχαριστήσατε τον Θεόν, διά τά πολλά δώρα πού σᾶς ἔχει δώσει. Να λέτε, «ἁμαρτίας νεότητός μου καί ἀγνοίας μου μή μνησθῇς, Κύριε».
Ἡ μετάνοια εἶναι τό μεγαλύτερο δώρον πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός. Καί προσέχετε. Διότι ὁ Θεός εἶναι στοργικός ἀλλά καί δίκαιος. "Όταν δηλ. ἀθετοῦμε, ὅταν γυρίζουμε πίσω, μᾶς τιμωρεῖ διά τό καλό μας πάλι.
Δεσμεύετε την διάνοιάν σας μέ τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ. Τόν Θεόν νά θεωρήτε πώς εἶναι ἐμπρός σας καί νά Τοῦ λέτε τά παράπονά σας...».
Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας

[toula]

Μιλάς εσύ στον άλλον με χαμόγελο, αυτός σου απαντά άγρια και εσύ, θυμώνεις!
Μεγάλη αφέλεια, χονδρό λάθος!
Λες στον άλλον, σε παρακαλώ... Σκέψου και μένα καμιά φορά!
Εκείνος όμως, δεν σε υπολογίζει!
Τέτοιος άνθρωπος είναι!
Τέτοιο μυαλό έχει!Τί περιμένεις ;
Εάν θέλεις να πιεις νερό...
Δεν θα πας σε ξηρό βράχο! Θα πας σε βρύση!
Ας μη ζητάμε κάτι, που δεν μπορεί
ο άλλος να μας το δώσει!
Ας μη ζητάμε κάτι, που δεν μπορεί ο άλλος να καταλάβει!
Διότι τότε, χαλάμε την καρδιά μας!
Λυπούμε το πνεύμα μας!
Χάνουμε την ειρήνη μας!
Χωριζόμαστε από τον Θεό!
Γέροντας: Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

[toula]

Λεμεσού Αθανασίου για τον θανατοποινίτη Εφραίμ Μοναχό (Αντώνιο) γιά όσους θυμούνται...
Ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία αυτή που ζήσαμε όλοι μας και βλέπω πως ένας άνθρωπος, ο οποίος πέρασε τη νεανική του ηλικία μέσα σε παραβατικότητα και μέσα σε πολλές παρανομίες και κακίες, κατέληξε στη φυλακή, αξίως των πράξεών του.
Αλλά όμως η καταδίκη του σε θάνατο δεν ήταν δικαία διότι δεν είχε κάνει αυτόν τον φόνο για τον οποίο καταδικάστηκε. Και όπως περιγράφει ο ίδιος στο βιβλίο του που έγραψε -και όπως μου είπε κι εμένα όταν τον συνάντησα- είχε πράγματι πάρα πολύ δύσκολη ζωή. Αλλά μέσα στη φυλακή σιγά-σιγά βρήκε το Θεό, βρήκε τον εαυτό του, βρήκε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Με θαυμαστό τρόπο έφτασε να επικοινωνήσουμε μαζί. Στη συνέχεια εγώ φρόντισα και εστάλη ο πατήρ Παΐσιος εκεί και τον βάφτισε και μετά ανέλαβε την πνευματική του προστασία και ευθύνη. Κοινωνούσε συχνά, ζούσε πνευματικά, μελέτησε την Ορθόδοξη Θεολογία εις βάθος και ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ζούσε την υπόθεση του θανάτου του καθημερινά.
Όταν έφτασε η ώρα που θα τον εκτελούσαν, αυτός με πολλή υπομονή, με πάρα πολλή υπομονή -οι αστυνομικοί που ήταν κοντά του, ομολογούν οι ίδιοι, ότι πρώτη φορά είδαν άνθρωπο να έχει τόση ειρήνη την ώρα του θανάτου του και μάλιστα τους υπέδειξε ο ίδιος και τη φλέβα γιατί δεν την έβρισκαν (δεν έβρισκαν τη φλέβα οι γιατροί να του βάλουν το φάρμακο και τους βοήθησε να τη βρουν)- ήταν χαμογελαστός. Χαμογελουσε σε όλους, στη σύζυγό του. Αφού την προηγούμενη μέρα έλαβε και το αγγελικό σχήμα των μοναχών και ονομάστηκε Εφραίμ μοναχός, κοινώνησε κι έτσι έφυγε από αυτό τον κόσμο λέγοντας τις τελευταίες του λέξεις:
"Ο Θεός να μας συγχωρέσει όλους".
Και συγχώρεσέ τους ανθρώπους που τον έβριζαν διότι μέχρι και την τελευταία του στιγμή κάποιοι πήγαν εκεί και του έλεγαν λόγια βαριά και δύσκολα. Και η τελευταία του επιστολή, που μας έστειλε, ήταν πάρα πολύ συγκλονιστική για αυτά τα οποία έλεγε ο ίδιος μέσα. Δεν κατέκρινε κανέναν. Δεν κατηγόρησε κανέναν. Όλους τους έβλεπε με μια δικαιολογία και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό. Και δόξα τω Θεώ, κοιμήθηκε. Θέλω να πω έγινε αιτία πολλής ωφέλειας σε πάρα πολλούς ανθρώπους. Πλήθος ανθρώπων παρακολούθησαν αυτές τις μέρες την πορεία του και πήραν κουράγιο, θάρρος, υπομονή, να μην απελπίζεται κανείς, να μην απογοητεύεται. Και να μην απογοητεύει κανέναν άνθρωπο! Ήταν ένα παράδειγμα όπως του καλού ληστού. Ληστής ήταν ο Φρανκ, έγινε ορθόδοξος Αντώνιος κι έγινε μοναχός Εφραίμ. Αυτά όλα είναι δείγματα της αγάπης του Θεού και της ελεημοσύνης του Θεού και της καλής διάθεσης του Αντωνίου, βέβαια.
Είναι γεγονός ότι ο πατήρ Εφραίμ, ο Αντώνιος, έγινε χωρίς να το καταλάβει και χωρίς να το θέλει μεγάλος ιεραπόστολος. Ιεραπόστολος που μας μαρτυρεί την αγάπη του Θεού και πώς ο Θεός κάνει τον άνθρωπο: από ληστή τον κάνει Άγιο! Αυτός ήταν ένα παιδί, δύσκολος, που πέρασε πολύ δύσκολη ζωή γεμάτη αταξίες, ξύλο, ληστείες, κακίες. Μετά μπήκε στη φυλακή κι εκεί έκανε στην αρχή πολλές κακίες αλλά μετά έσπασε η καρδιά του, δέχτηκε το Θεό και έγινε πραγματικά ισάγγελος και ο Θεός τον αξίωσε να φτάσει στα μεγάλα μέτρα αυτά της αρετής. Να είναι αμνησίκακος. Να δικαιολογεί τους ανθρώπους οι οποίοι τον μισούσαν και τον καταρριόνταν και του έλεγαν χαιρέκακα ότι, καλά να πάθεις! είναι ώρα να πεθάνεις! να μάθεις να κάνεις άλλη φορά αυτά τα πράγματα που έκανες!
(Που δεν τα έκανε αυτά τα οποία τον κατηγορούσαν. Έκανε άλλα αλλά όχι αυτά).
Και με πολλή ανεξικακία τα αντιμετώπισε. Και είναι τραγικό το γεγονός ότι και μετά το θάνατό του υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι τον κατακρίνουν -και μας κατακρίνουν και εμάς- και λένε λόγια βαριά και δύσκολα.
Δεν ξέρουμε ότι ο Θεός είναι αγάπη και μετρά τα πράγματα διαφορετικά!
Δεν πρέπει να λέμε λόγια βαριά για τους αδελφούς μας.
Και «εί ο Θεός δέ ὁ δικαιῶν, τίς ὁ κατακρίνων;
Εάν ο Θεός συγχωρεί τον άνθρωπο, εμείς ποιοι είμαστε που δεν θα συγχωρέσουμε;
Γι' αυτό να προσέχουμε, να μη λέμε λόγια βαριά και δύσκολα γιατί αυτά όλα θα τα βρούμε μπροστά μας, και στη ζωή μας και στην ώρα της κρίσεως. Ό,τι κατακρίνουμε, θα το πάθουμε και θα το βρούμε μπροστά μας στη ζωή μας. Να μην κατακρίνουμε κανέναν άνθρωπο. Να μην κατακρίνουμε. Ο Θεός αφαίρεσε την κρίση και την κατάκριση από μας διότι εμείς δεν ξέρουμε την καρδιά του άλλου ανθρώπου...
Λυπόμαστε βέβαια και συμπονούμε και δεν μπορούμε να κατακρίνουμε κανέναν, ούτε τους συγγενείς του μικρού παιδιού που σκοτώθηκε, όπως και ο Αντώνιος
γράφει στην τελευταία του επιστολή ότι, λυπούμαι που έχουν τον πόνο οι γονείς αυτοί και πιστεύουν ότι εγώ το έκανα
και αφού το πιστεύουν τρόπον τινά τους δικαιολογεί που πονούν.
Αλλά παρά ταύτα δεν το έκανε αυτό το πράγμα ο ίδιος! Αλλά και να το έκανε, με το να τον σκοτώσεις επαναφέρεις το παιδί σου πίσω; Δικαιώνεσαι; Δεν δικαιώνεσαι. Είναι ο πόνος μεγάλος, καταλαβαίνουμε. Είναι απώλεια. Είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να αναπληρωθεί.
Αλλά το κακό δεν το θεραπεύουμε με ένα άλλο κακό. Το κακό το θεραπεύουμε με την αγάπη, με τη συγχώρεση, με την αμνησικακία.
Και όπως είπε και ο Αντώνιος στις τελευταίες του λέξεις πριν πεθάνει:
"ο Θεός να μας συγχωρέσει όλους".
Αυτό τα λέει όλα.
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

[toula]

Οσία Ματρώνα ή αόμματη. (+2 Μαΐου)
Η Άννα Βιμπορνόβα θυμάται το παρακάτω περιστατικό. " Ήρθε μία φορά ένας αστυνομικός να συλλάβει την Ματρώνα και εκείνη τού λέει, "Φύγε, φύγε γρήγορα, έχεις συμφορά στο σπίτι σου.
Η τυφλή δεν φεύγει από εσένα, εδώ στο κρεβάτι κάθομαι, δεν πάω πουθενά..." Την άκουσε ο αστυνομικός, πήγε σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του καμένη από την γκαζιέρα.
Πρόλαβε και την μετέφερε στο Νοσοκομείο.
Όταν την άλλη μέρα ήρθε στην υπηρεσία, τον ρώτησαν: "την συνέλαβες την τυφλή";
"Την τυφλή, τους είπε, δεν θα την συλλάβω ποτέ.
Χάρη στην τυφλή πρόλαβα να πάω την γυναίκα μου στο Νοσοκομείο, άμα δεν μου το’ λεγε τώρα θα ήμουν μόνος..."
Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, ποιμένας της Ορθοδόξου Ρωσικής Εκκλησίας, όταν για πρώτη φορά συνάντησε την 14χρονη τότε τυφλή Ματρώνα, στον κατάμεστο από κόσμο ναό του Αγίου Ανδρέα, είπε γι’ αυτήν τα παρακάτω λόγια, «Έλα, Ματρώνουσκα, έλα...
Ιδού έρχεται η αντικαταστάτριά μου, ο Όγδοος στύλος της Ρωσίας», μιλώντας προφητικά, για την ιδιαίτερη αποστολή της Ματρώνας στον Ρωσικό λαό και στα μετέπειτα χρόνια των διωγμών πού έβλεπε να έρχονται...
"Όλους θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ...(έλεγε ή οσία Ματρώνα).
Να έρχεσθε σε μένα και να μου μιλάτε σαν να είμαι ζωντανή, για τις θλίψεις σας και τα προβλήματά σας, και εγώ όλους θα σας ακούω και όλους θα σας βοηθώ..."