Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο διά­βο­λος εί­ναι τε­χνί­της. Αν φέ­ρει λ.χ. την ώρα της Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας σε έναν πνευ­μα­τι­κό άν­θρω­πο έναν ελε­ει­νό λο­γι­σμό, εκεί­νος θα τον κα­τα­λά­βει, θα τι­να­χθεί και θα τον διώ­ξει. Γι’ αυτό του φέρ­νει έναν πνευ­μα­τι­κό λο­γι­σμό. «Το τάδε βι­βλίο, του λέει, γρά­φει αυτό για την Θεία Λει­τουρ­γία». Μετά θα του τρα­βή­ξει την προ­σο­χή λ.χ. στον πο­λυέ­λαιο. Θα ανα­ρω­τη­θεί, ποιός άρα­γε να τον έφτια­ξε. Ή θα του θυ­μί­σει έναν άρ­ρω­στο που πρέ­πει να πάει να τον δει. «Ά! έμ­πνευ­ση, λέει, την ώρα της Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας», ενώ εί­ναι ο διά­βο­λος που μπαί­νει εν­διά­με­σος και πιά­νει ο άν­θρω­πος την συ­ζή­τη­ση με τον λο­γι­σμό (διά­βο­λο).

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Τα έμ­βρυα που εί­ναι θύ­μα­τα των εκτρώ­σε­ων, πάνε στον πα­ρά­δει­σο (για­τί ο Θεός θα ήταν άδι­κος αν τα το­πο­θε­τή­σει στην κό­λα­ση, αφού δεν έχουν συ­νει­δη­τές αμαρ­τί­ες) και ο ια­τρός που κά­νει εκτρώ­σεις, εί­ναι σαν τον φο­νιά, που εν γνώ­ση του σκο­τώ­νει. Μπο­ρεί να πάνε στον πα­ρά­δει­σο, αλλά επει­δή εί­ναι αβά­πτι­στα, δεν πάνε στον ίδιο τόπο που πάνε τα βα­πτι­σμέ­να. Τα μεν αβά­πτι­στα θα βλέ­πουν Φως σαν πυ­γο­λαμ­πί­δα (σε σχέ­ση με τα βα­πτι­σμέ­να εί­ναι τυ­φλά), ενώ τα βα­πτι­σμέ­να θα βλέ­πουν Φως σαν 1000 ήλιοι. Η δια­φο­ρά της φω­το­χυ­σί­ας εί­ναι πολύ με­γά­λη!

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Ζητάει «αφορμή» ο Θεός για να μας σώσει

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

Ο μακαριστός π. Εφραίμ, ο πρώην Φιλοθεΐτης, μάς έλεγε: «Η πρώτη αναφορά που θα δώσουμε στον Δεσπότη Χριστό είναι πόσο προσευχηθήκαμε και γιατί δεν προσευχηθήκαμε».

Και η εσω-επισκοπή του εαυτού μας καθημερινά, κυρίως δε τη νύχτα, αν συντελείται σωστά, σε αυτό παρέχει αρωγή και βακτηρία: στο να αναγνωρίσουμε αμαρτήματα και αστοχίες της ημέρας, να αναδιπλωθούμε, να ταπεινωθούμε, να ησυχάσουμε. Τότε, με λίγη “πίεση” περισσότερη του εαυτού μας και απαραίτητα με “άδειο” το στομάχι, θα δώσει ο φύλακας άγγελός μας και ξεπηδούν τα δάκρυα, κατανύσσεται η ψυχή και αρχίζει το προσευχητικό μας ξενύχτι που πολύ, πολύ, πάρα πολύ αναπαύει τον Ουρανό και την Κυρία Θεοτόκο.

Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής έλεγε: «Ο Ελεήμων Θεός ζητάει αιτία και αφορμή για να σώσει ψυχές. Έτσι και η Θεία Λειτουργία και η προσευχή! Μπορούν να βγάλουν ψυχή και από την Κόλαση!».

Και ο Όσιος Ησύχιος εκ του Όρους Χωρήβ, υπέφερε από σοβαρότατη ασθένεια του σώματος και πολύ δοκιμάστηκε. Εκοιμήθη (πέθανε) προς στιγμήν, όμως, μετά και πάλιν επανήλθε στον παρόντα κόσμο. Θέλεις να μάθεις ποια ήταν έκτοτε η συμπεριφορά και όλη μοναχική διαγωγή του; Σύννους, σκυθρωπός, λίαν σοβαρός και αγέλαστος κλείστηκε στο μοναχικό κελλί του και για τα υπόλοιπα 12 χρόνια που έζησε επί της γης ουδείς τον αντίκρισε να συνομιλεί με άλλον άνθρωπο, ούτε ποτέ ξανά εξήλθε εκ του κελλίου του! Συνήθιζε μόνον να ψιθυρίζει: «Ουδείς μνήμην θανάτου εγνωκώς, δυνήσεται αμαρτήσαι ποτέ».

Ο αββάς της Ερήμου, Όσιος Εφραίμ ο Σύρος (305-373 μ.Χ.) σημειώνει στα “Ασκητικά” του: «Εγκαρτέρει εις ον τόπον κάθησαι, ανθιστάμενος εις την ολιγωρίαν. Διότι δεν εξημερώνεις τα πάθη διά της μεταβάσεως και χωρισμού, αλλά διά της προσοχής του νοός. Έχομεν χρείαν υπομονής, ίνα ποιήσαντες το θέλημα του Θεού, τύχωμεν των υποσχέσεων. Ο δε περιφερόμενος διά της αμελείας, μακράν υπάρχει της υπομονής» (Ασκητικά, εκδ. Ρηγόπουλου, Θεσ/νίκη 1996, σελ. 179-180).

[toula]

Εί­μαι υπέρ της χρή­σης της τε­χνο­λο­γί­ας, με την έν­νοια, ότι κάνω καλή χρή­ση αυ­τής. Για­τί να μην γί­νον­ται με την ίδια τε­χνο­λο­γία, χρυ­σές δου­λειές ώστε να σώ­ζον­ται ψυ­χές, την ίδια στιγ­μή που ο διά­βο­λος χρη­σι­μο­ποιεί την τε­χνο­λο­γία αυ­τήν, για να χά­νον­ται ψυ­χές; Το θέμα δεν εί­ναι να φτά­σω να πω, π.χ. δεν βλέ­πω τη­λε­ό­ρα­ση, αλλά να κάνω καλή χρή­ση της τη­λε­ό­ρα­σης. Εί­ναι κακό να πα­ρα­κο­λου­θή­σω μια πα­νη­γυ­ρι­κή αγρυ­πνία ή μια πνευμ­στι­κή ομι­λία, στην οποία δεν μπο­ρού­με να πα­ρευ­ρι­σκό­μα­στε, ή να πα­ρα­κο­λου­θή­σω μια εκ­πομ­πή ενός Εκ­κλη­σια­στι­κού κα­να­λιού που έχει πα­νελ­λα­δι­κή εμ­βέ­λεια; Και τε­χνο­λο­γία δεν εί­ναι μόνο η τη­λε­ό­ρα­ση… Η καλή χρή­ση της τε­χνο­λο­γί­ας, μπο­ρεί να κά­νει θαύ­μα­τα!

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Κά­ποιος κο­σμι­κός είχε φτιά­ξει σπί­τι σε ένα ήσυ­χο μέ­ρος. Αρ­γό­τε­ρα από την μία με­ριά έγι­νε γκα­ράζ, από την άλλη δρό­μος και από την άλλη ένα κο­σμι­κό κέν­τρο. Μέ­χρι τα με­σά­νυ­χτα ντα­ού­λια. Δεν μπο­ρού­σε ο καη­μέ­νος να κοι­μη­θεί, έβα­ζε ωτα­σπί­δες στ’ αυ­τιά, άρ­χι­σε να παίρ­νει και χά­πια. Κόν­τευε να τρελ­λα­θεί. Ήρθε και με βρή­κε. «Γέ­ρον­τα, αυτό και αυτό, μου λέει, δεν μπο­ρού­με να ησυ­χά­σου­με. Τί να κάνω; Σκέ­φτο­μαι να φτιά­ξω άλλο σπί­τι». «Να βά­λεις καλό λο­γι­σμό, του λέω. Να σκέ­φτε­σαι, αν γι­νό­ταν πό­λε­μος και στο γκα­ράζ εφτί­α­χναν τα τάνκς, δί­πλα ήταν νο­σο­κο­μείο και έφερ­ναν τα ασθε­νο­φό­ρα τους τραυ­μα­τί­ες και εσέ­να σου έλε­γαν: «Κά­θη­σε εδώ. Σου εξα­σφα­λί­ζου­με την ζωή, δεν θα σε πει­ρά­ξου­με.

Μπο­ρείς να βγαί­νεις από το σπί­τι σου ελεύ­θε­ρα μόνο στην ακτί­να που εί­ναι κτι­σμέ­να αυτά, για­τί εκεί δεν θα πέ­σει σφαί­ρα» ή «Να μεί­νεις στο σπί­τι σου και δεν θα σε ενο­χλή­σει κα­νείς», μι­κρό πράγ­μα θα ήταν αυτό; Δεν θα το θε­ω­ρού­σες ευ­λο­γία; Γι’ αυτό τώρα να πεις: «Δόξα σοι ο Θεός, δεν γί­νε­ται πό­λε­μος, ο κό­σμος εί­ναι καλά και κά­νει τις δου­λειές του. Στο γκα­ράζ, αντί τάνκς φτιά­χνουν τα αυ­το­κί­νη­τά τους οι άν­θρω­ποι. Δόξα σοι ο Θεός, δεν υπάρ­χει νο­σο­κο­μείο, τραυ­μα­τί­ες κ.λπ. Δεν περ­νούν τάνκς, αυ­το­κί­νη­τα περ­νούν και οι άν­θρω­ποι τρέ­χουν στις δου­λειές τους». Αν φέ­ρεις έτσι καλό λο­γι­σμό, θα έρ­θει η δο­ξο­λο­γία μετά».

Κα­τά­λα­βε ο καη­μέ­νος, ότι όλη η βάση εί­ναι η σω­στή αν­τι­με­τώ­πι­ση και έφυ­γε ανα­παυ­μέ­νος. Τα αν­τι­με­τώ­πι­σε σιγά-σιγά με κα­λούς λο­γι­σμούς, πέ­τα­ξε και τα χά­πια και κοι­μό­ταν χω­ρίς δυ­σκο­λία. Βλέ­πεις με έναν καλό λο­γι­σμό πώς τα­κτο­ποιεί­ται κα­νείς;

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Δεν μπο­ρού­με να συμ­φι­λιω­θού­με με τους άλ­λους, για­τί δεν μπο­ρού­με να τα βρού­με τέ­λεια με τον εαυ­τόν μας.

Ο βαθ­μός συμ­φι­λί­ω­σης με τον εαυ­τόν μας, κα­θο­ρί­ζει και το βαθ­μό συμ­φι­λί­ω­σης με τους άλ­λους. Βλέ­πε­τε με­ρι­κοί, που κά­νουν φα­σα­ρί­ες, φω­νά­ζουν και βρί­ζουν, μέσα τους βιώ­νουν μια αστα­μά­τη­τη κό­λα­ση, επει­δή δεν έχουν ει­ρή­νη μέσα τους. Πως αυ­τοί θα συμ­φι­λιω­θούν με τους άλ­λους;

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Η ανόρθωση του ανθρώπου και ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Ο Αδάμ, παρακούοντας την σαφή εντολή του Θεού, έπεσε πολύ βαριά. Και ευρισκόμενος στην κατάσταση της παρακοής στερήθηκε τη θεία χάρη και αποξενώθηκε από το Θεό.

Έχασε το ζωοποιό και φωτιστικό Άγιο Πνεύμα, αφού δεν θέλησε να τιμήσει και την προνομιακή θέση, που σε αυτήν τον τοποθέτησε ο Θεός, καθώς και τις ανεκτίμητες ευεργεσίες, που του έκανε ο Δημιουργός του. «Και άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε. Παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς». Έτσι βυθίστηκε στην άγνοια και στο σκοτάδι μη έχοντας πια οδηγό του το Άγιο Πνεύμα και δεν του ήταν πια δυνατή η πρώτη οικεία σχέση του με τον Θεό. Κατάντησε λοιπόν άνθρωπος γεώδης και βοσκηματώδης, σκλάβος των παθών του και της αμαρτίας, που τον κυρίεψε ολοκληρωτικά. Ο άνθρωπος έμεινε πια μόνος του, με μόνο σύντροφό του την πικρή, την κατάπικρη τώρα για την κατάστασή του ανάμνηση μιας ανέφικτης πια και οριστικά χαμένης ευτυχίας και ενός απολεσθέντος Παραδείσου.

Άδικα λοιπόν δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο; Θα έμενε πια όνειρο μακρινό η αρχέγονη κατάσταση; Θα ήταν για πάντα κλειστός για τον άνθρωπο ο ουρανός;


Ο Θεός όμως δεν είναι μικροπρεπής ούτε εκδικητικός. Το πλάσμα του ελεύθερα τον παράκουσε. Διεχώρισε την πορεία του από την πορεία που του χάραξε ο Δημιουργός του. Αλλά εκείνος, μακρόθυμος ων και πολυέλεος, δεν μπορούσε να υποφέρει βλέποντας το πλάσμα του καταδικασμένο στη φθορά και στο θάνατο από τον ίδιο τον εαυτό του. Αν ο άνθρωπος λησμόνησε τον Πλαστουργό του, ο Πλαστουργός του δεν λησμόνησε ποτέ το πλάσμα του το ξεπεσμένο και δυστυχισμένο από τη δική του παράνοια και ανυπακοή. «Ο Θεός αγάπη εστί». Και η δύναμη του Θεού «ουδέποτε εκπίπτει» σε μη-αγάπη. Ο Θεός δεν έπαψε να αγαπά το δημιούργημά του, στο οποίο μάλιστα εγκατέστησε την εικόνα του. Ως Παντογνώστης, αλλά και πλήρως Προγνώστης του μέλλοντος, είχε σχεδιάσει «προ καταβολής κόσμου» την επανόρθωση του πεσόντος Αδάμ και της καταπεσμένης ανθρώπινης φύσης. Και προγραμμάτισε κάτι, που όχι ανθρώπου διάνοια αλλά και αυτών των αγίων αγγέλων ο άγιος νους ήταν αδύνατο να φανταστεί.

Επειδή δε, δεν ήθελε με κανένα τρόπο να παραβιάσει την ελευθερία του ανθρώπου, που ο ίδιος του χάρισε, και επειδή δεν ήθελε χρησιμοποιώντας τη θεία δύναμή του να αναγκάσει τον άνθρωπο να δεχτεί τη λύτρωσή του, έπρεπε να χρησιμοποιήσει τρόπο τέτοιον, που να βοηθηθεί ο άνθρωπος να δεχτεί ελευθερία και αβίαστα την επάνοδό του στην αγαπητική σχέση με τον Δημιουργό του.

Ο Θεός χαρίζει αμεταμέλητα ό,τι χαρίζει. Δεν μετανιώνει ποτέ για ό,τι έκανε, γιατί δεν κάνει τίποτα που να μην είναι και σοφά καμωμένο και ακριβώς σύμφωνο με αυτό ακριβώς που ήθελε να κάνει. Και λοιπόν βρήκε τη λύση. Βρήκε τη λύση όχι περιμένοντας τη πτώση του ανθρώπου, αλλά προαιωνίως, γιατί ο Θεός ήξερε τι επρόκειτο να συμβεί με τον άνθρωπο. Και ποια θα ήταν η λύση; Η λύση θα ήταν η «κένωση». Η κένωση; Τι σημαίνει κένωση; Σημαίνει ότι θα άδειαζε από τη θεότητά του και θα έπαιρνε σάρκα και οστά ο μονογενής Υιός του, η απόλυτη Αγάπη του θείου προσώπου του, το θείο και υπερφυσικό Γέννημά του.

Τι πιο μεγαλειώδες και πιο υπέροχο σχέδιο από αυτό; Σχέδιο, που μόνον Αυτός μπορούσε να σκεφθεί και προ πάντων να το θέσει σε εφαρμογή, επισκεπτόμενος τον άνθρωπο ο Θεός σαν άνθρωπος και αυτός στο πρόσωπο του αγαπημένου του Μονογενούς Υιού και Λόγου του, που ήταν και είναι ισοδύναμος και συνάναρχος με τον Πατέρα, Θεός εκ Θεού. Και θα τον έστελνε όχι με θείο μεγαλείο κα δόξα ουράνια και στρατιές αγγέλων δορυφορούντων αυτόν, αλλά ως ταπεινόν άνθρωπο.

Και λοιπόν «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν» εν τοις ανθρώποις. Μάλιστα, «άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα θεόν τον άνθρωπον απεργάσηται»!

Ο λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Χριστός, που ως απαράλλακτη εικόνα του Θεού και Πατρός ήταν και ο ίδιος Θεός, άδειασε τον εαυτό του από το θεϊκό του μεγαλείο, τον σμίκρυνε μόνος του θεληματικά από αγάπη και μόνο και από απόλυτη υπακοή στο θέλημα του αγαπημένου του Πατρός και έλαβε μορφή δούλου, δηλαδή έγινε άνθρωπος και ουσιαστικά ίδιος με τους ανθρώπους κατά το εξωτερικό του φαινόμενο, χωρίς όμως αμαρτία, και ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι θανάτου και μάλιστα σταυρικού θανάτου, οδυνηρού και ατιμωτικού.

Αντί λοιπόν να παρουσιαστεί ένδοξος και περιβεβλημένος όλη του τη θεία δύναμη και το μοναδικό του μεγαλείο, ήρθε ταπεινά, από αγάπη, και εντελώς αθόρυβα, για να κάνει ότι ο θείος Απόστολος Παύλος σημειώνει αναφερόμενος στο γεγονός αυτό: «Ιδού γέγονε καινά τα πάντα». Όλα έγιναν καινούργια. Και όλες οι δωρεές πηγάζουν από το Θεό, ο οποίος μας συμφιλίωσε με τον εαυτό του διά του Ιησού Χριστού. Τώρα είναι πια εύκολο έργο η συμφιλίωση με τον Θεό διά μέσου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που ως άνθρωπος δεν γνώρισε ποτέ καμιά αμαρτία από προσωπική πείρα. Αυτόν τον Ιησού Χριστό τον έκανε για μας αμαρτία, τον φόρτωσε, με άλλα λόγια, τις δικές μας αμαρτίες και τον άφησε να κατακριθεί ως αμαρτωλός για χάρη μας, ώστε εμείς διά μέσου του και της θυσίας του να δικαιωθούμε απέναντι του Θεού.

Ο Πατήρ αγάπησε πράγματι τον κόσμο. Το ίδιο και ο Υιός του. Αγάπησε και αυτός με την ίδια θέρμη και στον ίδιο βαθμό τον άνθρωπο.

Η αγάπη του Θεού φαίνεται και συνίσταται στο γεγονός ότι δεν είμαστε εμείς εκείνοι που πρώτοι αγαπήσαμε τον Θεό, αλλά εκείνος αγάπησε πρώτος εμάς τους αμαρτωλούς και έστειλε τον Υιό του για να προσφέρει τον εαυτό του ως θυσία λυτρωτική για τις αμαρτίες μας και τη συμφιλίωσή μας με τον Θεό.

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 29 (2004), άρθρο: «ΑΝΑΣΤΑΣΗ! Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ», σελ. 18 (αποσπάσματα).

[toula]

Γράφει ο Δημήτριος Λυκούδης, θεολόγος.

Οι Άγιοι Πατέρες, μεταξύ άλλων, χαρακτηρίζουν τον διάβολο ως «μυρμηγκολέων». Γιατί όμως; Ο διάβολος, αρχικά, όταν ως προσβολή , ως πονηρός και βλάσφημος ή κακόβουλος λογισμός επιτίθεται, επειδή είναι στην αρχική επίθεσή του (προσβολή), ομοιάζει ωσάν μυρμήγκι. Τότε, λέγουν οι Πατέρες, πρέπει να τον σκοτώσουμε. Τότε είναι εύκολο, να τον νικήσουμε με εύκολο τρόπο ωσάν να νικάμε ένα αδύναμο μυρμήγκι, δηλαδή, να διώξουμε και να απομακρύνουμε τον λογισμό.

Στον αντίποδα, εάν εισέλθουμε σε διαλογική μορφή «συνεργασίας» με τον λογισμό, τουτέστιν τον διάβολο, αυτομάτως ενεργοποιείται η φαντασία, ο νους του ανθρώπου «αγκαλιάζει» τον λογισμό-προσβολή, επιτυγχάνεται η συγκατάθεση από πλευράς του ανθρώπου που αυτοθέλητα και εκούσια συγκαταβαίνει και, ακολούθως, ο πονηρός λογισμός «συνεργάζεται» πλέον με τον άνθρωπο, κατέρχεται εις την καρδίαν του ανθρώπου και εκεί έχουμε την αμαρτία ως διά-πραξη.

Η δε συνήθεια αυτής της ιδίας αμαρτίας οδηγεί εις το έθος, δηλαδή στη συνήθεια. Όταν ο λογισμός κατέρχεται στην καρδία του ανθρώπου, ήδη, ο διάβολος που αρχικά είχε έλθει ως μυρμήγκι, πλέον έχει μεταμορφωθεί σε λέοντα και είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Ασφαλώς, τονίζουμε πάντοτε το μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως και, εισέτι, ας τονίσουμε ότι ως «πονηρό» λογισμό θεωρούν οι Πατέρες ουχί μόνον τα ηθικά θέματα , αλλά κάθε ζήτημα που μας κάμνει να ντρεπόμεθα ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων.

Χρέος μας, λοιπόν, να αντιμετωπίζουμε κάθε πονηρό λογισμό στην αρχή, στη φάση της προσβολής και ουχί στο τέλος, αφού πρώτα έχει προηγηθεί η συγκατάθεσή μας και ο διάβολος-μυρμήγκι έχει μεταμορφωθεί τη συνεπικουρία μας σε διάβολο-λέοντα.

[toula]

Μια φορά, είχε έρ­θει κά­ποιος, που είχε άρ­ρω­στο παι­δί. Τον πήρα να τον δω μέσα στο Εκ­κλη­σά­κι. Όταν άκου­σα το πρό­βλη­μά του, του είπα, για να τον βο­η­θή­σω: ”Κά­τι πρέ­πει να κά­νεις και έσύ, για να βο­η­θη­θεί το παι­δί σου. Με­τά­νοιες δεν κά­νεις, νη­στεία δεν κά­νεις, χρή­μα­τα δεν έχεις, για να κά­νεις ελεη­μο­σύ­νες, πες στον Θεό: “Θεέ μου, δεν έχω κα­νέ­να καλό να θυ­σιά­σω για την υγεία του παι­διού μου, θα προ­σπα­θή­σω του­λά­χι­στον να κόψω το τσι­γά­ρο”. Ο καη­μέ­νος συγ­κι­νή­θη­κε και μου υπο­σχέ­θη­κε πως θα το κά­νει. Πήγα να του ανοί­ξω την πόρ­τα, για να φύ­γει και εκεί­νος άφη­σε το τσα­κμά­κι και τα τσι­γά­ρα του, μέσα στο Εκ­κλη­σά­κι, κάτω από την ει­κό­να του Χρι­στού.

Εγώ δεν το πρό­σε­ξα. Μετά από αυ­τόν, μπή­κε ένας νε­α­ρός στο Εκ­κλη­σά­κι, κάτι ήθε­λε να μου πει και ύστε­ρα βγή­κε έξω και κά­πνι­ζε. Του λέω: ”Παλ­λη­κά­ρι, δεν κά­νει να κα­πνί­ζεις εδώ. Πή­γαι­νε λίγο πιο πέ­ρα”. ”Μέ­σα στην Εκ­κλη­σία, επι­τρέ­πε­ται να κα­πνί­ζεις;”, μου λέει. Αυ­τός είχε δει το πα­κέ­το με το τσα­κμά­κι που είχε αφή­σει ο πα­τέ­ρας του άρ­ρω­στου παι­διού και έβα­λε λο­γι­σμό ότι κα­πνί­ζω. Τον άφη­σα να φύ­γει με τον λο­γι­σμό του. Καλά και αν κά­πνι­ζα, μέσα στην Εκ­κλη­σία θα κά­πνι­ζα; Βλέ­πε­τε τί εί­ναι ο λο­γι­σμός; Γι’ αυτό πάν­το­τε στον λο­γι­σμό σας, να βά­ζε­τε ένα ερω­τη­μα­τι­κό. Δεν ξέ­ρε­τε τι μπο­ρεί να συμ­βαί­νει.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

Ο πόλεμος στην ευρύτερη περιοχή της Γάζας αρχικά, και κατόπιν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και το Ιράν, χωρίς αμφιβολία, λύγισε την ανθρωπότητα. Η απώλεια ανθρωπίνων ζωών, η καταστροφή περιουσιακών ιδιοκτησιών και δη οικημάτων πρώτης κατοικίας, είναι κάτι που δεν το χωρά ο ανθρώπινος νους. Μάλιστα δε, η επανάληψη καθημερινά σχεδόν, μέσω των Μ.Μ.Ε. των καταστροφών και της αναφοράς του θανάτου ανθρώπων, η οποία έχει γίνει καθημερινό Δελτίο Τύπου, είναι κάτι που σοκάρει και που τείνει να γίνει είδηση χωρίς αποτροπιασμό, σαν κάτι να συμβαίνει ως καθημερινό επακόλουθο, ειδικά σε εμπόλεμες καταστάσεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πολύ φοβάμαι πως η Ανάσταση, σε όσους ορθοδόξους βρίσκονται στα μέρη αυτά των συρράξεων, «άργησε» να σημάνει.

Όμως, η Ανάσταση «άργησε» και στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Παρά το γεγονός ότι, με απόφαση της Ισραηλινής Αστυνομίας, προ της Μεγάλης Εβδομάδος αλλά και εντός αυτής, ο Ναός της Αναστάσεως είχε σφραγιστεί παντελώς και οι ακολουθίες γίνονταν στον πατριαρχικό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, εντός του Πατριαρχείου (είναι ο ναός που εκκλησιασιάζεται καθημερινά ο Πατριάρχης κ. Θεόφιλος ο Γ΄), το αναστάσιμο Μήνυμα δεν ακούστησε ή, καλύτερα, δεν φώτισε όσο θα έπρεπε το Πατριαρχείο και, νομίζω γίνεται κατανοητό σε όλους, πως ομιλώ ουχί δογματικώς αλλά συμβολικώς και παραστατικώς.

Τί και εν τελικώς πραγματοποιήθηκε η Τελετή του Αγίου Φωτός, μετά από παραχώρηση σχετικής αδείας των Αρχών του Ισραήλ; Ο πόλεμος, ο αποκλεισμός του εναερίου χώρου του Ισραήλ για τις επιβατικές πτήσεις, συνέφερε και τον οικονομικό και συνάμα και ψυχολογικό μαρασμό στην αγιοταφική Αδελφότητα, της οποίας, είναι γνωστόν, πως τα πολυάριθμα από κάθε γωνιά της γης προσκυνηματικά καραβάνια που καταφθάνουν στην Αγία γη για προσκύνημα, χωρις υπερβολή, αποτελούν τον κύριο οικονομικό αιμοδότη του Πατριαρχειου, κυρίως δε, και των λοιπών Προσκυνημάτων και Ιερών Μονών της Παλαιάς Πόλεως αλλά και εν γένει των Ιεροσολύμων.

Στην ίδια στήλη, προ δύο ετών, για το ίδιο σχεδόν θέμα, έγραφα: «Από την 7η Οκτωβρίου 2023 που ξεκίνησε οι πολεμικές εχθροπραξίες μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, 26.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά. Έως σήμερα, Φεβρουαάριος 2024, 1,7 εκατομμύρια πρόσφυγες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, κάποιοι εκ των οποίων έχουν βρει καταφύγιο σε εγκαταστάσεις της UNRWAΜ. Μάλιστα, τη Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2024, πολλές χώρες του ΟΗΕ ανακοίνωσαν ότι διακόπτουν τη χρηματοδότηση της εν λόγω υπηρεσίας, με τη δικαιολογία τη συμμετοχή μελών της στις επιθέσεις της Χαμάς εναντίων του Ισραήλ, την 7η Οκτωβρίου.

Από την πλευρά της, η UNRWAΜ ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι σε θέση να συνεχίσει τις επιχειρήσεις στη Γάζα και στην ευρύτερη περιοχή μετά το τέλος Φεβρουαρίου, εάν η χρηματοδότηση διακοπεί.

Μέσα στο κλίμα αυτό, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων φαίνεται να βιώνει πρόωρα εφέτος τη “Μεγάλη Εβδομάδα”, καθώς ήδη, από την αρχή της πολεμικής σύρραξης, έχει περιέλθει σε δεινή οικονομική κατάσταση, καθώς οι προσκυνητές έχουν σχεδόν μηδενιστεί και πολλές ενορίες και μητροπόλεις που είχαν οργανώσει προσκυνηματικές εκδρομές στην αγία γη, έχουν αναβάλει επ᾿ αόριστον το ταξίδι τους».

Η «Κ.τ.Ο.» είχε αναφερθεί και στην αρχή του πολέμου σε αυτόν τον οικονομικό “αποκλεισμό” της Αγιοταφικής Αδελφότητας, παροτρύνοντας, μέσα από αυτές τις γραμμές, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, την Πρεσβεία μας στο Ισραήλ αλλά και το Γενικό Προξενείο στα Ιεροσόλυμα να αναλάβουν δράση και να στηρίξουν τα ελληνορθόδοξα Προσκυνήματα, τα οποία στηρίζονται και υπάρχουν με την οικονομική υποστήριξη των χιλιάδων προσκυνητών.

Για την ώρα, παρά τις συνεχείς προσπάθειες και εκκλήσεις του Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεοφίλου προς κάθε φορέα και θεσμό που μπορεί να επηρεάσει την κατάσταση, το σκηνικό δε φαίνεται να αλλάζει, με αθώες ψυχές καθημερινά να πεθαίνουν αβοήθητοι και εκατομμύρια πρόσφυγες να αναζητούν μια καλύτερη ημέρα μέσ᾿ από τα συντρίμμια.

«Είναι η χρονιά, που η Εβδομάδα των “Παθών” ήρθε νωρίτερα στη Μέση Ανατολή. Ας ελπίσουμε, γρήγορα να έρθει και η Ανάσταση», έγραφα τότε! Πλην, όμως, η Ανάσταση «άργησε» εφέτος στα Ιεροσόλυμα, χωρίς να είναι σε θέση ουδείς να εκφέρει σοβαρό λόγο, έστω ως πιθανότητα, για το πότε θα εκλείψει αυτό το κακό, ώστε να σταματήσουν να σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι, να καταστρέφεται ο κόσμος και το Πατριαρχείο να απομονώνεται οικονομικά όλο και περισσότερο, μέρα τη ημέρα!

Δεν ακυρώνουμε καμια προσπάθεια της Ελληνικής Πολιτείας και του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών να συνδράμει, ως κάνει από σειρά ετών, διπλωματικά και αμυδρά οικονομικά το παλαίφατο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Όμως, ο γράφων, μιας και στο παρελθόν διετέλεσε επί εξαμήνου Σχολάρχης του Πατριαρχείου, οπότε και υπέβαλε την παραίτησή του, γνωρίζει επισταμένως πως οι όποιες προσπάθειες του Γενικού Προξενείου στα Ιεροσόλυμα, της ελληνικής Πρεσβείας στο Ισραήλ και του ελληνικού ΥΠΕΞ, εκ των πραγμάτων, είναι αμυδρές, ρηχές, αδύναμες να διασκεδάσουν τον καπνό του πολέμου πάνω από το Ναό της Αναστάσεως, τον Πανάγιο Τάφο και την Αγιοταφική Αδελφότητα.

Ή, καλύτερα, ήταν έως εχθές. Σήμερα, αύριο, ποιος ξέρει; Το έγραψα, άλλωστε, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αναμενει και προσδοκά την ανάστασή του!