Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Πνευματικός αγώνας και αγάπη για τον συνάνθρωπο!
Κάποτε μας μίλησε για τον Άγιο Πατέρα ο γαμπρός του Βαγγέλης Μπουμπλέκας και μας διηγήθηκε:
" Έζησα πολλά κοντά στον πεθερό μου, αλλά πολύ με συγκινούσε που ενώ περνούσε τόσα πολλά και υπέφερε, μέχρι το τέλος του ήταν με το χαμόγελο! Αν τον ρωτούσες πώς είναι, ποτέ δεν γόγγυζε αλλά πάντοτε έλεγε με χαμόγελο :"Δόξα τω Θεώ, καλά είμαι παιδί μου"!
Θυμάμαι ένα Πάσχα μετά το 1989, πρώτο Πάσχα στο Νεοχώρι, που έψησα αρνί στην αυλή και με το που τελείωσε την δεύτερη Ανάσταση, κουρασμένος και ιδρωμένος, του έβαλα σε ένα πιάτο να φάει λίγο. Με ευχαρίστησε αλλά είπε: " Δεν μπορώ παιδί μου να φάω, θα φάω από το δικό μου. Φέρε πρεσβυτέρα να φάω". ( Τον νηστίσιμο καθημερινό χυλό του! )
Πριν προλάβει να φάει, ήρθε ένας κύριος από διπλανό χωριό, κλαίγοντας και του είπε: "Σε παρακαλώ παπα - Γιάννη, εσύ είσαι άγιος άνθρωπος! Έλα να θάψεις τον πατέρα μου γιατί ο ιερέας του χωριού μου μού είπε να μην του χαλάσω το Πάσχα και ότι δεν μπορεί να τον θάψει"!
Σηκώθηκε αμέσως και πήγε για να κάνει την κηδεία αυτού του ανθρώπου"!
Αν ποτέ αναρωτηθούμε πώς αγιάζονται οι άνθρωποι, ας στρέψουμε ταπεινά το βλέμμα μας στην ζωή του τιμίου αυτού Λευίτη του Κυρίου μας!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

«…Δεν είμαστε εμείς πού σε υμνούμε, αλλά σύ εσέ, διά σου και διά σε.
Για μας ύμνος είσαι σύ,
γιατί τότε βρίσκομε τον ύμνο τον αληθινό, όταν τον έχομε πηγαίον από σένα…
»Γιατί εσύ, ό αίνος ό αληθινός,
εμπνέεις την αίνεση την αληθινή.
Κι όσες φορές επιζητούμε αίνον,
από άλλον οποιονδήποτε εκτός από σένα,
τόσες φορές άποτυχαίνομε στον αίνο σου.
Γιατί είναι παροδικός εκείνος,
ενώ αυτός πού είναι από σένα
έχει αιώνια διάρκεια…» .
— Τί ωραία τα λέει ο Ιερός Αυγουστίνος!
Σύ, ο άνθρωπος, δεν μπορείς.
Ο Θεός σου τα λέγει, εκείνος σου βάζει στην καρδιά σου τούς ύμνους και τις δοξολογίες κι έπειτα τις απευθύνεις σ’ Εκείνον.
Σύμφωνα με το γραφικό:
«Το γαρ τί προσευξόμεθα, καθ’ ο δει, ουκ οιδαμεν, άλλ’ αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις».
Βίος και Λόγοι Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη. Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2010

[toula]

Ευχαριστώ το Θεό που μου δείχνει κάθε μέρα το έλεος του!
< Τι ανταποδώσομεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν !>.
Μου αρκεί Κύριε το έλεος σου.
Νοιώθω την απέραντη αμαρτωλότητά μου και αναγνωρίζω ενώπιον Σου ότι είμαι η τελευταία της ανθρωπότητας .
Όλοι οι άλλοι, από περάτων έως περάτων, είναι θύματα των αμαρτιών μου.
Θέλω να μου το λένε και να μου υπενθυμίζουν τις αμαρτίες μου, για να κλαίω, να μετανοώ και έστω και έτσι, να σε ελκύσω κοντά μου…
Δε θέλω τίποτα άλλο σε αυτό το μάταιο κόσμο.
Μόνο αυτό.
Αυτό μου αρκεί για να το έχω εφόδιο όταν θα μεταβώ στην Όντως Ζωή!
Στην Αληθινή Ζωή!
Σ’ εσένα Κύριε!
Δε θέλω δόξες, επευφημίες και τιμές.
Πάντα αυτά απωθεί με αηδία η ψυχή μου.
Δε θέλω οράματα και αποκαλύψεις που μπορεί να μου σερβίρουν μασκαρεμένο το Σατανά.
Άκουσα μια μέρα ένα και έλεγε ότι συνομιλεί με τον Άναρχο Πατέρα και τα’ χασα! Δεν ήξερε τι έλεγε ο καημένος.
Θεέ μου φύλαξέ μας από την αλαζονεία και την εγωιστική εκτίμηση του εαυτού μας… ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΕΓΑΛΗ. Χριστέ μου, δεν εζήλεψα ποτέ μου σε καμία, μόνο στη πόρνη που ‘ σωσες από την Αμαρτία ….
Γεροντισσα Γαλακτια.
(Από τα ιδιόχειρα σημειώματά της)

[toula]

Πώς θα Σε ακολουθήσουμε.
Πώς θα Σε αναπαύσουμε.
Πώς θα Σε ευαρεστήσουμε.
Ίνα γίνωμεν και ημείς μέτοχοι εκείνων των ανεκλαλήτων αγαθών, των οποίων ετοίμασε η πατρική Σου αγάπη.
Η μεγάλη δόξα της Εκκλησίας μας αυτό είναι.
Να ακούσουμε το «Ευλογημένη η Βασιλεία».
Πόσες φορές το είπα εγώ (σαν ιερεύς).
Όταν το λέει ο παπάς, μου έρχεται να κλάψω, να κλάψω.
Αυτός είναι ο Πατέρας μας.
Αυτή είναι η προσδοκία μας.
Εκεί θα πάμε όλοι.
Θα μας αγκαλιάσει, θα μας φιλήσει.
Διότι αυτός είναι ο Πατέρας μας, ο Δημιουργός μας.
Είναι λέξεις, οι οποίες σου τονώνουν το ηθικό.
Εκεί είναι η προσδοκία μας, η ανάπαυσίς μας.
Να πάμε στον Πατέρα μας. Αυτός είναι ο Πατέρας μας.
[Αυτοσχέδιος ψαλμός. Υπάρχει μαγνητοφωνημένος στην κασέτα (ή τον δίσκο) που συνοδεύει το βιβλίο.]
Επίσκεψαί μου την ψυχήν και ίασαι τα τραύματα.
Άνοιξόν μου τα μάτια της ψυχής, που τά 'κλεισε η αμαρτία, η παρακοή, ο μακρυσμός.
Αγάπησον Αυτόν, ότι Αυτός πρώτος ημάς αγάπησεν.
Αγάπησον Αυτόν, ότι αυτός όλος αγάπη εστί.
Αγάπησον Αυτόν,
ότι Αυτός εν χαρά και αγάπη προσμένει ημάς,
πότε αναλύσωμεν εκ της φθοράς και υπάγωμεν προς Αυτόν αίροντες τον Σταυρόν.
Ακολουθήσωμεν Αυτόν και ευρήσωμεν την χαράν.
Ο Θεός αγάπη εστί, ειρήνη και χαρά.
Αγαπήσατε τον Θεόν και δότε δόξαν τω ονόματι Αυτού.
Μηδέν προτιμήσατε της αγάπης Αυτού.
Πάντα εν σοφία, εν πατρική στοργή εποίησας.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι,
και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης .

[toula]

Στα κείμενα της Αγίας Γραφής παρουσιάζονται ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού, από τις οποίες οι δέκα έγιναν στο διάστημα μεταξύ της Αναστάσεως και της Αναλήψεως και μία μετά την Πεντηκοστή. Μερικές από αυτές περιγράφονται αναλυτικά και άλλες απλώς απαριθμούνται. Καί, βέβαια, πρέπει να πούμε ότι δεν περιγράφονται όλες από τους ίδιους Ευαγγελιστάς, δηλαδή δεν αναφέρονται και οι ένδεκα σε κάθε ένα ξεχωριστό Ευαγγέλιο, αλλά μερικές μνημονεύονται από τον έναν Ευαγγελιστή και μερικές από τον άλλο.
Προφανώς υπήρξαν και άλλες εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Ευαγγελιστού Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων: "οίς και παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι’ ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού" (Πράξ. α', 3). Είναι φυσικό αυτό να γινόταν γιατί, αφ’ ενός μεν ήθελε να τους παρηγορήση, αφ’ ετέρου δε να τους προετοιμάση για την Ανάληψή Του, αλλά και την έλευση του Παναγίου Πνεύματος.
Οι ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού είναι οι ακόλουθες:
1. Στον Σίμωνα Πέτρο (Α' Κορ. ιε', 5, Λουκ. κδ', 35).
2. Στην Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ', 9-11, Ιω. κ', 11-18).
3. Στις Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη', 9-10).
4. Στους δύο Μαθητάς που πορεύονταν προς Εμμαούς (Μάρκ. ιστ', 12-13, Λουκ. κδ', 13-15).
5. Στους δέκα Αποστόλους, όταν απουσίαζε ο Θωμάς (Μάρκ. ιστ', 14, Λουκ. κδ', 36-43, Ιω. κ', 19-25).
6. Στους ένδεκα Μαθητάς, παρόντος και του Θωμά (Ιω. κ', 26-29).
7. Στους επτά Αποστόλους στην λίμνη της Τιβεριάδος (Ιω. κα', 1-23).
8. Στους ένδεκα στην Γαλιλαία (Ματθ. κη', 16).
9. Στους Αποστόλους στην Βηθανία, όταν αναλήφθηκε (Μάρκ. ιστ', 19-20, Λουκ. κδ', 50, Πράξ. α', 6-11, Α' Κορ. ιε', 7).
10. Στον αδελφόθεο Ιάκωβο (Α' Κορ. ιε', 7).
11. Στον Απόστολο Παύλο (Α' Κορ. ιε', 8-9).
Οι εμφανίσεις αυτές του Αναστάντος Χριστού αναφέρονται μέσα στην Καινή Διαθήκη. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι πολλοί άγιοι που αξιώθηκαν της θεωρίας του Αναστάντος Χριστού. Άλλωστε, η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι το αναστημένο Σώμα του Χριστού, προσφέρει την εμπειρία της Αναστάσεως. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, αναφερόμενος στην προσευχή "ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον, Κύριον, Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον", διδάσκει ότι δεν αναφερόμαστε στην Ανάσταση που είδαν οι Μαθητές, δηλαδή δεν πρόκειται μόνο για μια ιστορική αναφορά, αλλά για την Ανάσταση ή μάλλον τον Αναστάντα Χριστό που τον βλέπουμε μέσα στην Εκκλησία. Δεν λέμε "ανάστασιν Χριστού πιστευσάμενοι", αλλά "θεασάμενοι". Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στην Ανάσταση, αλλά υπάρχουν και άλλοι, έστω και ολίγοι, που βλέπουν και κάθε ώρα τον Αναστάντα Χριστό λαμπροφορούντα, και απαστράπτοντα "τάς της αφθαρσίας και Θεότητος αστραπάς". Γιατί, πραγματικά, η Ανάσταση του Χριστού "η ημετέρα υπάρχει ανάστασις, των κάτω κειμένων". Έτσι, άλλοι είναι μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού "εξ ακοής" και άλλοι μάρτυρες "από θέας". Οι τελευταίοι είναι οι κατ’ εξοχήν μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.
Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος

[toula]

Σήμερον ἔαρ ψυχῶν, ὅτι Χριστὸς ἐκ τάφου, ὥσπερ ἥλιος ἐκλάμψας τριήμερος, τὸν ζοφερὸν χειμῶνα ἀπήλασε τῆς ἁμαρτίας ἡμῶν, αὐτὸν ἀνυμνήσωμεν, ὅτι δεδόξασται.
Ἡ βασιλὶς τῶν ὡρῶν, τῇ λαμπροφόρῳ ἡμέρᾳ, ἡμερῶν τε βασιλίδι φανότατα, δορυφοροῦσα τέρπει, τὸν ἔγκριτον τῆς Ἐκκλησίας λαόν, ἀπαύστως ἀνυμνοῦσα, τὸν ἀναστάντα Χριστόν.
Σήμερον ἔαρ μυρίζει, καὶ καινὴ κτίσις χορεύει, σήμερον αἴρονται κλεῖθρα, θυρῶν καὶ τῆς ἀπιστίας, Θωμᾶ τοῦ φίλου βοῶντος· ὁ Κύριος καὶ Θεός μου.
Σὲ τὸν ὡς Θεὸν ἐκ τάφου, ἀναστάντα Χριστόν, οὐ βλεφάροις ἰδόντες, ἀλλὰ καρδίας πόθῳ πεπιστευκότες, ἐν ὕμνοις μεγαλύνομεν.
[ από την Ακολουθία του Θωμά ]

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=9i-2son ... la14AaABAg

Αυθεντικές σχέσεις ή ντεκαφεϊνέ; π. Λίβυος

[toula]

Η δοξολογία είναι ανιδιοτελής προσευχή.
Οι άγγελοι δεν προσεύχονται, για να κερδίσουν κάτι, είναι ανιδιοτελείς.
Ο Θεός έδωσε και σ’ εμάς αυτή τη δυνατότητα, να είναι η προσευχή μας μία διαρκής δοξολογία, προσευχή αγγελική.
Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό.
Όταν μπούμε σ’ αυτή την προσευχή, τότε θα δοξάζουμε τον Θεό συνεχώς, αφήνοντάς τα όλα σε Αυτόν, όπως εύχεται η Εκκλησία μας: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
Αυτά είναι τα «ανώτερα μαθηματικά » της θρησκείας μας!
Άγιος Πορφύριος

[toula]

"Η λειτουργία είναι για μας σαν ένας αρραβώνας..."
Η Λειτουργία είναι για μας σαν ένας αρραβώνας. Όπως φοράς το δαχτυλίδι του αρραβώνος και αυτό σημαίνει μίαν υπόσχεση γάμου, έτσι ακριβώς η λειτουργία σημαίνει ότι συνδέομαι με τον Χριστόν, ο οποίος μου υπόσχεται ότι, αν μείνω πιστός, θα με βάλη οπωσδήποτε εις την βασιλείαν των ουρανών.
Ζούμε από την γη αυτήν τον παράδεισον.
Εδώ λοιπόν, αγαπητοί μου, συντελείται αυτή η τόσο μεγάλη αλήθεια.
Eδώ μέσα, όταν τελούμε την λειτουργίαν, είναι ολόκληρος η Εκκλησία του Χριστού.
Ενούμεθα με τον Χριστόν και γινόμεθα μαζί Του ένα σώμα.
Όπως, εάν πάρης ένα ύφασμα άσπρο και τοποθετήσης πίσω ένα φακό πολύ δυνατό, αυτό γίνεται μία φωτεινή οθόνη, έτσι μας απορροφούν και εμάς οι ακτίνες του Χριστού και μας κάνουν χριστούς.
Γινόμεθα ναός του Χριστού, γινόμεθα μέλη του Χριστού, γινόμεθα χριστοί και εκείνος είναι η κεφαλή μας. Κεφαλή, «ο Χριστός εστιν κεφαλή της εκκλησίας», σημαίνει το κεφαλάρι, η πηγή. Όταν διψάς, θα πας στην βρύσι να ξεδιψάσης.
Ο Χριστός είναι αυτός ο οποίος ποτίζει την καρδιά μας την διψασμένη. Τα μέλη μας και οι σάρκες μας και τα οστά μας γίνονται μελη και σάρκες και οστά του Χριστού. Ζούμε την ζωή του Χριστού και ο Χριστός αναλαμβάνει την δική μας ζωή.
Όπως ένας είναι ο άρτος που βάζομε εις το άγιον αρτοφόριον, όπως ένας είναι ο άρτος τον οποίον αποθέτομεν εις την αγίαν Τράπεζαν, όπως ένας είναι ο Χριστός, έτσι και εμείς με τον Χριστόν και μεταξύ μας γινόμεθα ένα· γινόμεθα ένας Χριστός.
Τι γίνεται επομένως όταν κάνωμε λειτουργία; Κάνομε μίαν δεξίωσι, ένα δείπνο. Καλούμε ως συνδαιτυμόνες τους αγίους της Εκκλησίας μας, καλούμε τον πατέρα μας τον κεκοιμημένο, τον παππού μας, τον προπάππο μας, τα πρόσωπά μας τα αγαπητά που έφυγαν, καλούμε τους αγγέλους.
Και έρχεται ο ίδιος ο Χριστός και μας παραθέτει το σώμα του και το αίμα του. Αυτό σημαίνει «πάντων των αγίων μνημονεύσαντες, εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
Αφού φέραμε όλους τους αγίους εδώ και αναθέσαμε εις αυτούς τον εαυτόν μας, αφού τους ικετεύσαμε και τους κάναμε βοηθούς, δίνομε τον εαυτόν μας πλέον εις τον Χριστόν.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

"Γέμισε ο τόπος από κακολόγους! Και δεν μπορείς να σταθείς πουθενά.."
Η εποχή μας τα έχει όλα, αλλά λείπει περισσότερο η έμπρακτη αγάπη, η έμπρακτη καλοσύνη. Και περισσότερο η αγάπη και η εκτίμηση στον άνθρωπο. Η καλοσύνη και η ανθρωπιά κι η αρχοντιά κι η μεγαλοψυχία. Στις σχέσεις μας, στις διασυνδέσεις μας, στις επιλογές μας, στον τρόπο υπάρξεώς μας.
Και γι' αυτό έχομε τόση δυσκολία.
Τόση κλαψοφαγούρα. Τόση γκρίνια.
Τόση κακολογία. Κακολογία! Γέμισε ο τόπος από κακολόγους! Και δεν μπορείς να σταθείς πουθενά. Μας ακούνε και τα παιδιά.
Μας ακούνε κι οι αγαθοί. Μας ακούνε όλοι. Και τι κάνουμε; Μολύνουμε τον αέρα. Φορτώνουμε τις ψυχές μας και κολάζουμε..
π. Ανανίας Κουστένης