Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η πο­λυ­πραγ­μο­σύ­νη γύρω από τα μυ­στή­ρια και η πε­ριέρ­γεια, το να θέ­λου­με δηλ. να γνω­ρί­σου­με όλες τις αι­τί­ες των γε­γο­νό­των, εί­ναι η αι­τία που απι­στούν κά­ποιοι στην Γρα­φή.
Θέ­λουν να πε­ριερ­γά­ζον­ται και να πο­λυε­ξε­τά­ζουν την ακα­τά­λη­πτη και ανέκ­φρα­στη Πρό­νοια του Θεού.
Δεν πα­ρέ­λα­βα να πο­λυ­πραγ­μο­νώ, ερευ­νών­τας τα μυ­στή­ρια...
Όπως εκεί­νοι οι οποί­οι επι­χει­ρούν να δια­πλεύ­σουν το πέ­λα­γος χω­ρίς πλοίο, μόνο για λίγο μπο­ρούν να κο­λυμ­πή­σουν χρη­σι­μο­ποιών­τας χέ­ρια και πό­δια, αλλά αφού προ­χω­ρή­σουν μα­κρύ­τε­ρα, τα­χέ­ως βυ­θί­ζον­ται από τα κύ­μα­τα, έτσι και εκεί­νοι που χρη­σι­μο­ποιούν τους δι­κούς τους συλ­λο­γι­σμούς (και λο­γι­κή), προ­κει­μέ­νουν να ερ­μη­νεύ­σουν τα με­γά­λα δόγ­μα­τα της Χρι­στια­νι­κή πί­στε­ως, οδη­γούν­ται σε ναυά­γιο...
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος .

[toula]

Ὅταν τὰ σύννεφα βροντοῦν καὶ οἱ ὠκεανοὶ μουγγρίζουν, εἶναι σὰ νὰ σοῦ φωνάζουν:
«Κύριέ μας!»
Ὅταν οἱ μετεωρίτες πέφτουν καὶ φωτιὲς ξεπηδοῦν ἀπὸ τὴ γῆ, εἶναι σὰ νὰ κραυγάζουν: «Δημιουργέ μας!»
Ὅταν τὰ ἄνθη μπουμπουκιάζουν τὴν ἄνοιξη καὶ τὰ χελιδόνια κουβαλοῦν μὲ τὸ στόμα τους ξερὰ χόρτα γιὰ νὰ φτιάξουν φωλιὲς γιὰ τὰ μικρά τους, εἶναι σὰ νὰ σοῦ τραγουδοῦν: «Δέσποτά μας!»
Κι ὅταν ἐγὼ σηκώνω τὰ μάτια μου πρὸς τὸ θρόνο Σου, σοῦ ψιθυρίζω: «Πάτερ ἡμῶν!»
Ὑπῆρχε κάποια ἐποχή, μία μακρὰ καὶ φοβερὴ ἐποχή, πού κι ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀπευθυνόταν σὲ Σένα, σὲ φώναζε Κύριο, Δημιουργό, Δεσπότη! Μάλιστα! Τότε πού ὁ ἄνθρωπος ἔνιωθε πώς εἶναι ἁπλὰ ἕνα ἀντικείμενο ἀνάμεσα στὰ ἄλλα.
Τώρα ὅμως, μὲ τὴ χάρη τοῦ Μονογενοῦς Σου Υἱοῦ μάθαμε τὸ πραγματικό Σου ὄνομα.
Γι’ αὐτὸ κι ἐγὼ τολμῶ, μαζὶ μὲ τὸ Χριστό, νὰ Σὲ ὀνομάσω «Πατέρα».
Ἂν Σὲ ὁμολογήσω «Κύριο», ὑποκλίνομαι μπροστά Σου ἔντρομος, σὰν ἕνας ἀπὸ μία ἀμέτρητη στρατιὰ σκλάβων.
Ἂν Σὲ καλέσω «Δημιουργό», χωρίζομαι ἀπὸ Σένα, ὅπως ἡ νύχτα χωρίζεται ἀπὸ τὴ μέρα καὶ τὸ φύλλο ἀπὸ τὸ δέντρο.
Ἂν Σὲ κοιτάξω καὶ Σὲ ὀνομάσω «Δέσποτα», θὰ εἶμαι σὰν μία πέτρα ἀνάμεσα σὲ πέτρες, σὰν μία καμήλα ἀνάμεσα σὲ καμῆλες.
Ἂν ὅμως ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ ψιθυρίσω «Πατέρα», ἡ ἀγάπη παίρνει τὸ μέρος τοῦ φόβου, ἡ γῆ μοιάζει ν’ ἀνεβαίνει καὶ νὰ ἐγγίζει τὸν οὐρανό. Κι ἐγὼ περπατῶ μαζί Σου.
Σὲ νιώθω σὰν σύντροφο στὶς ὀμορφιὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ μοιράζομαι τὴ δόξα Σου, τὴ δύναμή Σου.
Πάτερ ἡμῶν!
Εἶσαι ὁ Πατέρας ὅλων μας. Ἂν σὲ καλοῦσα Πατέρα μου, θὰ μείωνα καὶ Σένα καὶ μένα.
Πάτερ ἡμῶν!
Δὲ νοιάζεσαι μόνο γιὰ μένα, ἕνα ἄτομο, μὰ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Σκοπός Σου εἶναι ἡ βασιλεία Σου, ὄχι ἕνας μεμονωμένος ἄνθρωπος.
Ὁ ἐγωισμός μου σὲ καλεῖ, Πατέρα μου. Ἡ ἀγάπη μου Σοῦ φωνάζει: Πατέρα μας!
Στὸ ὄνομα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τῶν ἀδελφῶν μου, προσεύχομαι καὶ λέω:
«Πάτερ ἡμῶν»!
Στὸ ὄνομα ὅλων τῶν ὄντων πού μὲ περιβάλλουν καὶ μὲ τὰ ὁποῖα μὲ ἔχεις πλάσει,προσεύχομαι: «Πάτερ ἡμῶν!»
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

Γνωρίζω μόνο ότι δεν είναι δυνατό να σωθεί ο κόσμος διαφορετικά, παρά μόνο με το «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών» [Ματθ. 6,12.].
Η δύναμη λοιπόν αυτή της συγχωρήσεως για τις πληγές που μας προξένησαν εκπορεύεται από το Πνεύμα το Άγιο.
Αυτή ήταν φυσική στον άνθρωπο πριν από την πτώση του, αλλά τώρα είναι για μας υπερφυσική.
Εμείς δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε με δική μας δύναμη για τον πόνο που ζήσαμε.
Ο Θεός θέτει αυτή την προϋπόθεση: «Συγχωρήστε και ο Πατέρας θα σας συγχωρήσει».
…Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό γιά μένα, κάντε αυτή την ηρωική χειρονομία, συγχωρήστε όλους και κατακρίνετε μόνο τον εαυτό σας.
Με τον λογισμό μας, δηλαδή, να μην είμαστε διατεθειμένοι να κρίνουμε τούς άλλους, παρά μόνο εμάς.
Και όταν θα πούμε: «Συγχώρησον», θα το πούμε με κατάσταση πνεύματος να μην κρίνουμε κανέναν.
Ο Κύριος προσηύχετο υπέρ των σταυρωτών Αυτού: «Πάτερ, άφες αυτοίς• ου γαρ οίδασι τί ποιούσιν».
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ ο Αθωνιτης.

[toula]

Το πέν­θος εί­ναι η φυ­σι­κή γα­λή­νη της ψυ­χής, στην οποία ο Θεός μπο­ρεί να δει τον εαυ­τό του.
Οι πεν­θούν­τες μα­κα­ρί­ζον­ται από τον ίδιο τον Κύ­ριο.
Το ''κλαί­ειν επί ταις αμαρ­τί­αι­ς'' εί­ναι πιο εξω­τε­ρι­κή ενέρ­γεια του αν­θρώ­που, αλλά αδιά­λει­πτη ασχο­λία του, διό­τι πάν­το­τε αμαρ­τά­νου­με.
Και όταν το γνω­ρί­ζου­με και όταν δεν το γνω­ρί­ζου­με και όταν πι­στεύ­ου­με ότι αμαρ­τή­σα­με και όταν πι­στεύ­ου­με, ότι δεν αμαρ­τή­σα­με, το αλη­θές εί­ναι ότι αμαρ­τή­σα­με και ότι αμαρ­τά­νου­με.
Επο­μέ­νως, για να γνω­ρί­σου­με τον Θεό, εί­ναι να κλαί­με τις αμαρ­τί­ες μας.
Και τέ­λος, να έχεις μπρο­στά στα μά­τια σου τον θά­να­το.
Όλοι οι Πα­τέ­ρες το­νί­ζουν, ότι όποιος δεν σκέ­πτε­ται ότι θα πε­θά­νει, εί­ναι ένας ψεύ­της έναν­τι του εαυ­τού του, διό­τι αγνο­εί την πραγ­μα­τι­κή γέν­νη­ση η οποία τον ανα­μέ­νει.
Μοιά­ζει με το έμ­βρυο που δεν σκέ­πτε­ται ότι πρέ­πει να γεν­νη­θεί ή που δεν θα γεν­νη­θεί ποτέ. ''Το έχεις προ οφθαλ­μών τον εαυ­τόν'' εί­ναι η ανά­πτυ­ξη και η ολο­κλή­ρω­ση του εμ­βρύ­ου.
Όταν δεν σκέ­πτο­μαι τον θά­να­το, εί­ναι σαν να αρ­νού­μαι την έξο­δό μου από την μή­τρα και την εί­σο­δό μου στον χώρο του φω­τός, στον χώρο του Θεού.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

[toula]

«Ο σημερινός άνθρωπος έρχεται στην Εκκλησία όχι ως άρρωστος, αλλά ως πελάτης!
«Μου αρέσει...», «Δεν μου αρέσει...», «Ήταν πολύωρο...», «Μίλησε πολύ δυνατά...», «Δεν ένιωσα τίποτα...»!
Έτσι κρίνει ο άνθρωπος τη Λειτουργία, σαν να ήταν προϊόν.
Δεν έρχεται πλέον για να θεραπευτεί, έρχεται για να ικανοποιηθεί!
Αν το κήρυγμα τον πληγώσει, φεύγει.
Αν του πουν να αλλάξει, αναστατώνεται.
Αν του ζητήσουν να κάνει υπομονή, ψάχνει για άλλο μέρος.
Έχει ξεχάσει ότι η Εκκλησία ΔΕΝ είναι θέατρο, ούτε πνευματικό εστιατόριο...
Είναι Νοσοκομείο!
Και δεν πας στο Νοσοκομείο για να σε χειροκροτήσουν, αλλά για να σε κόψουν, να σε καθαρίσουν, να σε γιατρέψουν...
Όποιος μπαίνει στην Εκκλησία χωρίς ταπεινότητα, φεύγει χωρίς θεραπεία!
Η χάρη δεν λειτουργεί σύμφωνα με το γούστο του ανθρώπου, αλλά σύμφωνα με την πληγή του.
Αλλά, ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει πλέον να αγγίζεται η πληγή του, γιατί πονάει!
Θέλει παρηγοριά, χωρίς αλήθεια.
Συγχώρεση, χωρίς Μετάνοια.
Κοινωνία, χωρίς Εξομολόγηση.
Και όταν δεν παίρνει αυτό που θέλει, λέει ότι «δεν αισθάνεται πια τίποτα»!
Δεν είναι η Εκκλησία που έχει κρυώσει ... η Καρδιά έχει κλείσει!
Το Νοσοκομείο είναι το ίδιο.
Ο Γιατρός είναι ο ίδιος.
Η Θεραπεία είναι η ίδια.
Αλλά, ο ασθενής αρνείται την επέμβαση και εκπλήσσεται που η ασθένεια παραμένει.
Αμήν»...!!!
Πατήρ Παναγιώτης

[toula]

Όταν επικαλούμαστε την Παναγία, η καρδιά μας γεμίζει φως και γαλήνη....
Αγιος Νεκτάριος.

[toula]

Αυτή δεν είναι η εποχή του Φαρισαίου,του σοφού και του καλού χριστιανού. Είναι η εποχή του ανόητου, του βλάκα διά Χριστόν, αυτού που απελπίζεται για την αξία και την σωτηρία του. Είναι η εποχή που καθόμαστε γυμνοί επί κοπρίας και κλαίμε για την αμαρτία και την ανεπάρκεια μας και δεν κομπάζουμε ούτε για τα καλά μας , ούτε για τα κατορθώματα, ούτε για τις θρησκευτικές καταβολές μας. Είναι η εποχή που γυρνάμε πίσω γυμνοί και θεόφτωχοι σαν τα μωρά στην αγκαλιά της μητέρας. Και τα μωρά δεν γνωρίζουν και δεν κατέχουν τίποτα.Περιμένουν να τα μάθουν όλα από αυτούς που τα μεγαλώνουν.
Κύριε μάθε μας πώς να προσευχόμαστε, πώς να νηστεύουμε, πώς να βλέπουμε και πως να μη βλέπουμε ,πως να σιωπούμε , πως να μετανοούμε, πώς να αγαπάμε.
Βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι φτάνουν μέχρι το Πάσχα και δεν λαμβάνουν αλλοίωση και χάρη. Ξεκίνησαν με ελπίδα στον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους και δεν έκαναν ούτε ένα βήμα μπροστά. Με πεποίθηση στον εαυτό μας και ελπίδα στον εαυτό μας δεν πάμε πουθενά. Αυτή η εποχή είναι η Ελπίς των απηλπισμένων .Είναι μόνον για αυτούς που απέκλεισαν κάθε αυτοβοήθεια και παραδίνονται ολοκληρωτικά στον Θεό.

[toula]

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
Ο σταυρός τοῦ Χριστοῦ θέτει ἕνα αἰώνιο πρόβλημα, ποὺ σκοπεύει στὸ βάθος τῆς συνειδήσεως: γιατί ἡ καλωσύνη ξεσήκωσε ὄχι μόνο ἀντίθεση, ἀλλὰ καὶ μίσος; Γιατί ἡ καλωσύνη σταυρώνεται πάντοτε σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο;
Συνήθως ἀποφεύγουμε νὰ δώσουμε ἀπάντηση σ᾿ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, ἐπιρρίπτοντας τὴν εὐθύνη σὲ κάποιον ἄλλο: ἂν ἤμασταν ἐκεῖ, ἂν ἤμουν ἐκεῖ ἐκείνη τὴν τρομερὴ νύχτα, δὲ θὰ εἶχα συμπεριφερθεῖ ὅπως οἱ ἄλλοι. Ἀλλοίμονο ὅμως, κάπου βαθιὰ στὴ συνείδησή μας γνωρίζουμε πὼς αὐτὸ δὲν εἶναι ἀλήθεια. Ξέρουμε πὼς οἱ ἄνθρωποι ποὺ βασάνισαν, σταύρωσαν καὶ μίσησαν τὸν Χριστὸ δὲν ἦταν κάποιου εἴδους τέρατα, κατεχόμενα ἀπὸ κάποιο ἰδιαίτερο καὶ μοναδικὸ κακό. Ὄχι, ἦταν «ὅπως ὅλοι μας». Ὁ Πιλάτος προσπάθησε ἀκόμη καὶ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν Ἰησοῦ, νὰ μεταπείσει τὸ πλῆθος, προσφέρθηκε ἀκόμη καὶ νὰ ἀπελευθερώσει τὸ Χριστὸ ὡς κίνηση καλῆς θελήσεως, χάριν τῆς ἑορτῆς, ὅταν κι αὐτὸ ἀπέτυχε, στάθηκε μπροστὰ στὸ πλῆθος καὶ ἔνιψε τὰ χέρια του, δείχνοντας τὴ διαφωνία του σ᾿ αὐτὸ τὸ φόνο.
Μὲ λίγες πινελιὲς τὸ εὐαγγέλιο σχεδιάζει τὴν εἰκόνα αὐτοῦ του παθητικοῦ Πιλάτου, τοῦ τρόμου του, τῆς γραφειοκρατικῆς του συνειδήσεως, τῆς δειλῆς του ἀρνήσεως νὰ ἀκολουθήσει τὴ συνείδησή του. Δὲ συμβαίνει ὅμως ἀκριβῶς τὸ ἴδιο στὴ δική μας ζωὴ καὶ στὴ ζωὴ γύρω μας; Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ πιὸ κοινότυπη, ἡ πιὸ τυπικὴ ἱστορία; Δὲν εἶναι παρὼν συνεχῶς μέσα μᾶς κάποιος Πιλάτος;
Δὲν εἶναι ἀλήθεια πὼς ὅταν ἔρθει ἡ στιγμὴ νὰ ποῦμε ἕνα ἀποφασιστικό, ἀμετάκλητο ὄχι στὸ ψεῦδος, στὴν ἀδικία, στὸ κακὸ καὶ στὸ μίσος, ἐνδίδουμε στὸν πειρασμὸ νὰ «νίψουμε τὰς χεῖρας μας»; Πίσω ἀπὸ τὸν Πιλάτο ἦταν οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι ὅμως ὑπερασπιζόμενοι τὸν ἑαυτό τους θὰ μποροῦσαν νὰ ποῦν: ἐκτελέσαμε ἁπλῶς διαταγές, μᾶς εἶπαν νὰ «ἐξουδετερώσουμε» κάποιον ταραχοποιὸ ποὺ προκαλοῦσε ἀναστάτωση καὶ ἀταξία, γιὰ ποιὸ πράγμα μιλᾶτε λοιπόν; Πίσω ἀπὸ τὸν Πιλάτο, πίσω ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες ἦταν τὸ πλῆθος, οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι ποὺ ἕξι μέρες πρὶν φώναζαν «Ὡσαννά», καθὼς ὑποδέχονταν θριαμβευτικὰ τὸ Χριστό, κατὰ τὴν εἴσοδό του στὴν Ἱερουσαλήμ, μόνο ποὺ τώρα ἡ κραυγή τους ἦταν «Σταύρωσον αὐτόν!» Ἔχουν ὅμως καὶ γι᾿ αὐτὸ μία ἐξήγηση. Δὲν εἶναι οἱ ἡγέτες τους, οἱ διδάσκαλοί τους καὶ οἱ κυβερνῆτες τους αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἔλεγαν πὼς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν ἕνας ἐγκληματίας, ποὺ κατέλυσε τοὺς νόμους καὶ τὶς συνήθειες, καὶ γι᾿ αὐτό, βάσει τοῦ νόμου, «πάντοτε βάσει τοῦ νόμου, πάντοτε σύμφωνα μὲ τὸ ὑπάρχον καταστατικό», πρέπει νὰ πεθάνει…; Ἔτσι κάθε συμπαίκτης σ᾿ αὐτὸ τὸ τρομακτικὸ γεγονὸς εἶχε δίκαιο «ἀπὸ τὴν πλευρά του», ὅλοι δικαιώθηκαν. Ὅλοι μαζὶ ὅμως δολοφόνησαν ἕναν ἄνθρωπο στὸν ὁποῖον «οὐδὲν εὑρέθη αἴτιον». Ἡ πρώτη σημασία τοῦ σταυροῦ συνεπῶς εἶναι ἡ κρίση τοῦ κακοῦ, ἢ μᾶλλον τῆς ψευδοκαλωσύνης αὐτοῦ του κόσμου, μέσα στὸν ὁποῖο πανηγυρίζει αἰώνια τὸ κακό, καὶ ὁ ὁποῖος προωθεῖ τὸν τρομακτικὸ θρίαμβο τοῦ κακοῦ πάνω στὴ γῆ.
+π.Αλέξανδρος Σμέμαν

[toula]

Όσοι εργάζονται τις αρετές κρυφά
και προσμένουν πνευματική ανταμοιβή,
δεν τις διακηρύσσουν θριαμβευτικά
στη μέση των δρόμων·
μα τις φυλάγουν βαθιά
μέσα στις καρδιές τους.
Και Εκείνος που βλέπει τα κρυφά,
ό,τι γίνεται στο μυστικό της ψυχής,
μας χαρίζει τον μισθό της εγκράτειας.
Ας τελέσουμε λοιπόν τη νηστεία
χωρίς σκυθρωπά πρόσωπα,
αλλά μέσα στα ταμεία της ψυχής μας,
προσευχόμενοι αδιάκοπα.
Και ας φωνάζουμε:
Πατέρα μας που είσαι στους ουρανούς,
μη μας αφήσεις να πέσουμε σε πειρασμό,
σε παρακαλούμε,
αλλά λύτρωσέ μας
από τον πονηρό.
*
Κύριε, εμείς είμαστε ο λαός Σου
και τα πρόβατα της δικής Σου βοσκής.
Αφού χαθήκαμε μέσα στη φθορά,
φέρε μας πάλι πίσω κοντά Σου.
Κι όπως ο ποιμένας μαζεύει
τα σκορπισμένα πρόβατά του,
έτσι συνάθροισέ μας ξανά.
Ελέησε το ποίμνιό Σου,
Φιλάνθρωπε, σπλαχνίσου μας·
με τις πρεσβείες της Θεοτόκου,
Εσύ ο μόνος αναμάρτητος.
[Από τις Ακολουθίες της ημέρας]

[toula]

Να θυμάσαι πάντοτε ότι και ο Υιός του Θεού με όλους του φίλους Του μπήκε στη βασιλεία Του μέσα από αγκάθια και σταυρούς.
Άγιος Νικόδημος αγιορείτης