Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ, ότι θα έλεγε κάτι πιο τρυφερό ένας άνθρωπος, λίγη ώρα πριν ετοιμαστεί για την έξοδό του…
Σήμερα (25/03),αξιώθηκα μετά από πολλές ημέρες να συναντήσω τον αγιότατό μου Γέροντα, τον Γέροντα Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα, ο οποίος είναι άνθρωπος εγνωσμένης αγιότητος.
Γνωρίζουμε ότι είναι άγιος, έχουμε δει θαύματα από την αγία του προσευχή και από την συμπεριφορά του.
Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν άφησε ποτέ το μυαλό του να ξεφύγει, έχοντας την αίσθηση ότι μπροστά του είναι συνεχώς ο Χριστός.
Τώρα πλέον είναι στη δύση του.
Τελειώνει…μετά από έναν ανυπόφορο καρκίνο ο οποίος του έχει γεμίσει το σώμα και ενώ όσοι δεν έχουν ακόμη γίνει θεοτόκοι, λένε “η κακιά αρρώστεια, η μακριά από εδώ ασθένεια” …αυτός λέει, “το θείο δώρο” ο καρκίνος,το θείο δώρο, και το επανέλαβε πολλές φορές ενόσω ήταν καλά.
Τώρα έχει 70 ημέρες σχεδόν στην καρέκλα χωρίς να μπορεί να ξαπλώσει από τους πόνους και έχοντας κυρτώσει εντελώς έτσι ώστε ούτε το κεφάλι του να μη μπορεί να σηκώσει.
Του πήγαμε τα λείψανα του Αγίου Ιωσήφ και το μόνο που μπορούσε να ψιθυρίσει πολύ πολύ χαμηλόφωνα, πολύ ξεψυχισμένα ήταν, “ευχαριστώ”, “ευχαριστώ”, “ευγνωμονώ”, “ευγνωμονώ” …πολλές φορές με όσο ελάχιστη δύναμη είχε. Τα χεράκια του δεν σηκώνονται πλέον, δεν μπορεί τα χέρια του, να τα σηκώσει.
Κάποια στιγμή ,έλεγε κάτι το οποίο δεν το καταλάβαιναν οι συνοδοί του, αυτοί που ήταν κοντά του, καθώς φιλοξενείται σε ένα πλούσιο σπίτι μέχρι την εκδημία του για να του παρέχεται η σχετική αγωγή, ώστε να ανακουφίζεται λίγο από τους πόνους.
Δεν καταλάβαιναν τι έλεγε. Να πιάσει στιλό στα χέρια του δεν είχε δύναμη και του έβαλαν στην αγκαλιά του ένα ηλεκτρονικό, ένα τάμπλετ για να χαράξει με το δάχτυλό του τι ήθελε να πει…και αυτός ο άνθρωπος που βρίσκεται σε τέτοια φρικτή και δεινή κατάσταση και σε τέτοιους πόνους και προσπαθούσε να πει και στους άλλους κάτι αλλά δεν γινόταν αντιληπτό, αυτό που έλεγε το έγραψε με τρεμάμενα χέρια.
Κι έγραψε “Χριστέ μου σ’ αγαπώ”
Χριστέ μου σ’ αγαπώ !
Την στιγμή που το σώμα οδυνάται, και όσοι δεν έχουν “γεννήσει” τον Χριστό στην κοιλιά τους, λένε: “Γιατί Θεέ μου να υποφέρω , γιατί σε μένα Θεέ μου ;”
Και ενώ ο πειρασμός, ξέρετε τις τελευταίες στιγμές του ανθρώπου τον συγκλονίζει γιατί τον κάνει να νομίζει ότι αυτό είναι αιωνιότητα, ενώ βαίνει προς το τέλος.
Έχει κουραστεί η ψυχή από τις 70 ημέρες αυτής της δύσκολης κατάστασης και ο πειρασμός βρίσκει ευκαιρία στους ανθρωπους — θα το βιώσουμε κι εμείς, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι και να το ξέρουμε– αισθάνεται ο άνθρωπος ότι δεν είναι αλήθεια αυτά που έχει πει ο Θεός, ότι δεν υπάρχει Θεός, πού είναι ο Θεός τώρα. Μα εγώ …
Μα εγώ τόσα χρόνια , αφιέρωσα την ζωή μου στον Χριστό και είναι να υποφέρω έτσι;
Πρέπει να τυραννιέμαι τόσο άσχημα ; Σε τόσο δεινή κατάσταση και πότε θα τελειώσει αυτό.
Κι όσο έρχονται αυτοί οι λογισμοί ,ο διάβολος παίζει το τελευταίο του παιχνίδι και όπως μας λένε οι πατέρες ,το τελευταίο παιχνίδι που παίζει ο διάβολος στην ψυχή του ανθρώπου είναι
οι λογισμοί της απιστίας, να βάλουν τον άνθρωπο να κλονιστεί η πίστη του και να πιστεύει ότι όλα αυτά που πίστευε τόσα χρόνια ήταν ένα ψέμα.
Πονηρότατο σχέδιο, φρικτότατο σχέδιο.
Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν προετοιμαστεί τόσο καλά ώστε να το περάσουν “αβρόχοις ποσί”.
Κι ο Γέροντας, σε όλους αυτούς τους λογισμούς σε αυτή την δεινή κατάσταση, αντί να λέει “Γιατί Θεέ μου;”,απαντούσε και απαντά με το”σας ευχαριστώ πολύ”, “σας ευγνωμονώ” και το ” Χριστέ μου σ’ αγαπώ”.
Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα έλεγε κάτι πιο τρυφερό ένας άνθρωπος από το” Χριστέ μου σ’ αγαπώ”, λίγη ώρα πριν ετοιμαστει για την έξοδό του.
Αυτό θα πει να είναι κάποιος θεοτόκος.
Αυτό θα πει να έχει προετοιμάσει την ψυχή του και ότι άξιζε τελικά ο Χριστός να περάσει από αυτόν εδώ τον κόσμο.
Βγάλτε τον Χριστό… και αμέσως ο καρκίνος είναι μια φρικτή τιμωρία, μια απαίσια ασθένεια, είναι ένα βασανιστήριο, είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αντέξουμε και καλά είναι να πάρουμε κι ένα δηλητήριο να πάμε μια χαρά να κάνουμε μια ευθανασία και να ξεμπερδεύουμε… άμα βγάλεις τον Χριστό.
Άμα γεννήσεις τον Χριστό μέσα σου, το κάθε δευτερόλεπτο του πόνου είναι υπέροχο και τι λες …με αξιώνει ο Θεός και υποφέρω ακόμα ένα λεπτό για το χατήρι του και δοκιμάζομαι ακόμα μια στιγμή της ζωής μου για το ότι τον αγαπώ κι απαντάω μ’ αυτή τη φρασούλα σε όλους τους πειρασμούς του διαβόλου :”Χριστέ μου σ’ αγαπώ”.
Το σκεφτήκαμε ποτέ να το πούμε, στο μαξιλάρι μας, το σκεφτήκαμε ποτέ να το πούμε το πρωί πού σηκωνόμαστε, η πρώτη μας κουβέντα να είναι …όχι η γκρίνια μας και τα νεύρα μας, αλλά να κοιτάξουμε την εικόνα του Δεσπότου Χριστού και να πούμε: Χριστέ μου σ’ αγαπώ !
Τόσο τρυφερά και ερωτικά όπως κάνουν τα ζευγάρια, αλλά αυτή η τρυφερή σχέση είναι η σχέση που θα μας κρατήσει στον Παράδεισο και θα μας αξιώσει επειδή αγαπάμε τον Χριστό.
Να κάνουμε πίσω σε όλα τα κακά θεληματά μας, σε όσα ο Αγαπημένος μας Χριστός δεν αρέσκεται, δεν του αρέσουν, τα πράγματα που κάνουμε.
Κι εμείς λέμε …για το χατήρι σου Χριστέ μου εμείς ,αυτά που δεν σου αρέσουν τα πατάμε.
Όχι απλώς Χριστέ, όχι απλώς Θεέ ,αλλά … “μου”, Χριστέ μου, δικέ μου Χριστέ .Εσύ είσαι ο δικός μου Χριστός, δεν είσαι ένα ξένο πρόσωπο, είσαι ο Χριστός μου.
Χριστέ μου σ’ αγαπώ.Αμήν.
(Γέροντας Παλαμάς Καλλιπετρίτης Ομιλία, Σάββατο 25/03/2023)

[toula]

Αν κατακρίνεις, αν είσαι μεμψίμοιρος και αγαπάς να κάνεις το θέλημά σου, τότε, έστω και αν προσεύχεσαι πολύ, η ψυχή σου θα φτωχαίνει και θα λες: «Ο Κύριος με εγκατέλειψε».
Δεν είναι όμως, ο Κύριος που σε εγκατέλειψε, αλλά εσύ παρεξέκλινες από την οδό της ταπεινώσεως και γι΄ αυτό δεν μένει η Χάρη του Θεού στην ψυχή σου.
Είναι εύκολο όμως να εισέλθει αυτή στην ταπεινή ψυχή και να της δώσει ειρήνη και ανάπαυση στον Θεό.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Η ΑΦΘΙΤΟΣ ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΝ ΠΑΤΡΙΔΑ!!!
"Κάποτε ένας Ιεραπόστολος επέστρεφε γηρασμένος και άρρωστος εις την πατρίδα του, αφού εργάσθηκε σε Αφρικανική Χώρα, γιά τριάντα ολόκληρα έτη, αντιμετωπίζοντας μύριες στερήσεις και δυσκολίες γιά το Όνομα του Κυρίου!
Με το πλοίο που ταξίδευε, επέστρεφε και ένας άρχοντας με την συνοδεία του. Είχαν πάει γιά κυνήγι αγρίων ζώων στην ζούγκλα, δραστηριότητα που ιδιαιτέρως αγαπούσε ο άρχοντας.
Όταν έφθασαν εις την πατρίδα, έγινε μεγαλειώδης υποδοχή στον άρχοντα, με μουσικές και επευφημίες. Τον πτωχό όμως Ιεραπόστολο, δεν τον περίμενε κανείς… Δεν τον υπεδέχθησαν, ούτε του έδωσαν την παραμικρή σημασία...
Τότε ένοιωσε μόνος, ξένος στον τόπο του και παραπονέθηκε, λέγοντας εις τον Κύριον:
«Κύριέ μου, κοίταξε πώς τιμάει ο κόσμος τους δικούς του και δες και την δική μου θέση...».
Τότε, μίλησε ο Θεός μέσα του και είπε:
«Εσύ παιδί μου να μη λυπάσαι!
Εσύ δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου!
Όταν όμως ευρεθής εις την ιδική σου Πατρίδα, εις τον Ουρανό, τότε να δής, τί υποδοχή θα σου κάνουν οι Άγγελοι, οι Άγιοι και οι λοιποί Συμπολίτες σου!»!"!!!

[toula]

«Όταν ο άνθρωπος λέη: «Δόξα σοι ο Θεός!»,
τότε βοηθάει ο Θεός!
Διότι η ευγνωμοσύνη,
μαζί με το ταπεινό φρόνημα και
με τον φιλότιμο αγώνα,
τραβάει συνέχεια Ουράνιες Δυνάμεις
και Ευλογίες Θεϊκές!»!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

“Ὁ Θεὸς θὰ εὐλογήση τὴν προσπάθειάν σας. Μαζί ὅμως μὲ τὴν συνήθειαν τῆς προσευχῆς ἑνώσατε καὶ τὴν μνήμην του Θεοῦ μετὰ φόβου καὶ εὐλαβείας.
Κυριώτερον παντὸς εἶναι, τὸ νὰ βαδίζη κανεὶς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἢ ὑπὸ τοῦ βλέματος Αὐτοῦ μὲ τὴν πληροφορίαν καὶ αἴσθησιν ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς βλέπει, ἀκριβῶς βλέπει τὴν ψυχήν μας, βλέπει τὴν καρδίαν καὶ ὅλα τὰ ἐντὸς αὐτῆς. Ἡ ἐπίγνωσις αὐτὴ εἶναι ὁ βασικώτερος ὅρος διὰ τὴν πρόοδον τῆς πνευματικῆς μας ζωής.
Ποῖος ὅμως εἶναι ἐν προκειμένῳ ὁ ἔντονος κόπος: νὰ μὴν ἐπιτρέψητε νὰ περιφέρωνται οἱ ἄτακτοι λογισμοί σας. Όμως ἂν συμβῇ νὰ ἀποπλανηθοῦν νὰ τοὺς ἐπαναφέρετε ἀμέσως, ἐπιπλήττοντας τὸν ἑαυτόν σας, οἰκτείροντας τὸν ἑαυτόν σας καὶ θλιβόμενοι διὰ τὴν ταλαίπωρον ψυχικήν σας ακαταστασίαν. Ὁ “Αγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ἐπ᾿ αὐτοῦ λέγει τὰ ἑξῆς: «πρέπει διὰ τῆς βίας να περιορίζεται τὸν νοῦν σας μέσα εἰς τὰ λόγια τῆς προσευχῆς.”
Επισκ. Θεοφ. Αὐτόθι. τ. Α΄
Από το βιβλίο “H ΝΟΕΡΑ ΑΘΛΗΣΙΣ” Γέροντος Κλήμεντος Μοναχού

[toula]

“Ας παρακολουθήσωμε και θα ιδούμε πώς ενώ σημαίνει η πνευματική σάλπιγξ, δηλαδή το σήμαντρο, ορατώς μέν συναθροίζονται οι αδελφοί, αοράτως δε συνάγονται οι εχθροί.
Έτσι άλλοι δαίμονες έρχονται στο κρεββάτι, μόλις σηκωθούμε, και μας πιέζουν να ανακλιθούμε πάλι. «Μείνε, μας λέγουν, έως ότου συμπληρωθούν οι προοιμιακοί ύμνοι, και έπειτα πηγαίνεις στην Εκκλησία». Άλλοι, ενώ παριστάμεθα στην προσευχή, έρχονται και μας βυθίζουν στον ύπνο.
Άλλοι προξενούν έντονη και απροσδόκητη κοιλιακή ενόχλησι. Άλλοι μας προτρέπουν να ανοίγωμε συζητήσεις μέσα στο Κυριακό. Άλλοι παρασύρουν τον νου μας σε αισχρούς λογισμούς. Άλλοι μας κάνουν να ακουμπούμε σαν κουρασμένοι στον τοίχο. Ενίοτε μάλιστα συμβαίνει να μας προκαλούν και πάρα πολλά χασμουρητά.
Μερικοί από αυτούς επροκάλεσαν πολλές φορές γέλωτα τον καιρό της προσευχής, ώστε να κάνουν τον Θεόν να αγανακτήση εναντίον μας. Άλλοι μας βιάζουν να διαβάζωμε γρήγορα το Ψαλτήριο από ραθυμία, και άλλοι μας προτρέπουν να ψάλλωμε αργά από φιληδονία. Μερικές μάλιστα φορές κάθονται και στο στόμα μας και το καθιστούν κλειστό και δυσκολοάνοικτο.”
Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου

[toula]

Η Εκκλησία μας καθόρισε όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να τελείται μία άλλη Λειτουργία, η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.
Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Τα Τίμια Δώρα, ο Άρτος και ο Οίνος είναι έτοιμα, έχουν προαγιασθή (γι’ αυτό και λέγεται Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων) κατά την προηγηθείσα θεία Λειτουργία της Κυριακής, είναι πλέον Σώμα και Αίμα Χριστού, και απλώς προσφέρονται προς μετάληψη στους πιστούς.
Ο Ιερέας καθ’ εκάστη Κυριακή κόπτει από το πρόσφορο τον λεγόμενο «Αμνόν», δηλαδή το τετράγωνο εκείνο τεμάχιο της σφραγίδας που γράφει ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ, και το τοποθετεί επάνω στο ιερό Δισκάριο. Μετ’ ολίγο, κατά τη στιγμή του «Σε υμνούμεν…», το τεμάχιον αυτό του άρτου θα μεταβληθεί δια της ευλογίας του Ιερέως σε αυτό τούτο το Σώμα του Κυρίου, όπως και ο οίνος, που είναι στο ιερό Ποτήριο, θα μεταβληθεί και αυτός σε αυτό τούτο το Αίμα του Κυρίου.
Όταν όμως βρισκόμαστε στη πένθιμο περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, ο Ιερέας, κατά τη Θ. Λειτουργία της Κυριακής, δεν θα κόψει ένα μόνο τεμάχιο εκ της σφραγίδας του προσφόρου, ωσάν αυτό που είπαμε ανωτέρω, αλλά περισσότερα (συνήθως τρία), ανάλογα προς τον αριθμό των Λειτουργιών των Προηγιασμένων που θα τελέσει κατά την εβδομάδα.
Τα τεμάχια αυτά (που δεν κόπτονται όλα από ένα πρόσφορο, αλλ’ ένα από κάθε πρόσφορο), θα τα ευλογήσει κατά την ώρα που πρέπει και αυτά θα μεταβληθούν σε Σώμα Χριστού. Από αυτά το ένα θα χρησιμοποιηθεί για τη θεία Μετάληψη της ημέρας εκείνης (Κυριακής), τα άλλα (συνήθως δύο) θα εμβαπτισθούν στο ιερό Ποτήριο, όπου το άγιο Αίμα του Κυρίου, και θα φυλαχθούν σε ειδικό κιβωτίδιο, το ιερό Αρτοφόριο, για τις Λειτουργίες των Προηγιασμένων Δώρων που θα γίνουν εντός της εβδομάδας. Κατ’ αυτές τις Λειτουργίες ο Ιερέας θα προσφέρει στους πιστούς προς μετάληψη τα Προηγιασμένα αυτά Δώρα.
Η Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι συνυφασμένη με Εσπερινό, είναι δηλαδή βραδινή. Αυτό έχει θεσπιστεί, διότι οι παλιοί Χριστιανοί κατά τις ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής διετέλουν τελείως άσιτοι (νηστικοί) μέχρι των εσπερινών ωρών. Μπορούσαν λοιπόν να εκκλησιαστούν και να κοινωνήσουν κατά τις εσπερινές ώρες. Σήμερα η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται και κατά την εσπέρα συνηθέστερα όμως τελείται κατά τις πρωινές ώρες προς διευκόλυνση των πιστών.
Η Λειτουργία αυτή δεν έχει τον πανηγυρικό και θριαμβευτικό τόνο των άλλων Λειτουργιών, αλλά δεσπόζει σε αυτή το πένθιμο και κατανυκτικό στοιχείο.Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τελείται μόνο τις τρεις πρώτες μέρες αυτής (Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη και Μ. Τετάρτη). Επίσης τελείται και κατά τις ημέρες εορτών ευρισκομένων εντός της περιόδου της Μ. Τεσσαρακοστής. Δεν τελείται κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής. Ο Ιερέας, και αν κρατήσει τα ονόματα, δεν θα τα μνημονεύσει, στην Πρόθεση, αλλά θα τα αφήσει για τη Λειτουργία του Σαββάτου ή της Κυριακής. Επίσης, κατά τη Λειτουργία των Προηγιασμένων δε γίνονται μνημόσυνα.
Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

[toula]

Η προηγιασμένη και η σύγκριση της με άλλες λειτουργίες ( Β )
Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)
Στην προηγούμενη ομιλία για την προηγιασμένη λειτουργία αρχίσαμε, αγαπητοί μου, να βρίσκουμε τις διαφορές που έχει η λειτουργία αυτή από τις λειτουργίες του μεγάλου Βασιλείου και του ιερού Χρυσοστόμου. Είδαμε πρώτον, ότι σ’ αυτήν τα τίμια δώρα είναι ήδη καθαγιασμένα. Και κατόπιν είδαμε ορισμένες διαφορές που παρουσιάζει η ακολουθία της· πρώτον ότι έχει αναγνώσματα από την Παλαιά Διαθήκη, δεύτερον ότι κατ’ αυτήν λέγεται το «Φως Χριστού φαίνει πάσι», και τρίτον ότι ψάλλεται το «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου…». Συνεχίζουμε τώρα με άλλες δύο διαφορές.
…………………………………
δ’) Ένα ακόμη διαφορετικό σημείο, αδελφοί μου, είναι ο ύμνος που ψάλλεται όταν περνούν τα άγια. Εδώ ο ύμνος αυτός είναι διαφορετικός. Και ενώ στις άλλες λειτουργίες γονατίζουμε στο «Τα σα εκ των σων…», εδώ γονατίζουμε στη μεγάλη είσοδο· γιατί είναι ήδη αγιασμένα τα τίμια δώρα. Εδώ ψάλλουμε όχι «Οι τα Χερουβίμ μυστικώς εικονίζοντες…», αλλά «Νυν αι δυνάμεις των ουρανών συν ημίν αοράτως λατρεύουσιν. Ιδού γαρ εισπορεύεται ο βασιλεύς της δόξης. Ιδού θυσία μυστική τετελειωμένη δορυφορείται. Πίστει και πόθω προσέλθωμεν, ίνα μέτοχοι ζωής αιωνίου γενώμεθα. Αλληλούϊα». Είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια, που δεν υπάρχει αλλού, ούτε στους φράγκους ούτε στους προτεστάντες, πουθενά. Αυτοί που το μετέφρασαν σε ξένες γλώσσες, λένε ότι ο ύμνος αυτός είναι θεϊκός, τραγούδι αγγελικό. «Νυν αι δυνάμεις των ουρανών…»! λόγια γεμάτα νοήματα, που δίνουν φτερά στον άνθρωπο ν’ αφήσει τη γη και να πετάξει ψηλά. Ποιο είναι το νόημά τους; Αυτή την ώρα, αδελφοί μου, που είμαστε μέσ’ στην εκκλησία, δεν πατάμε στη γη. Άγγελοι και αρχάγγελοι έχουν φτάσει από τα ουράνια. Σμίξαμε άνθρωποι και άγγελοι και υποδεχόμαστε τον βασιλέα της δόξης, που μας καλεί με πίστη και πόθο να κοινωνήσουμε «εις ζωήν αιώνιον».
ε’) Τέλος η λειτουργία των προηγιασμένων διαφέρει από τις άλλες λειτουργίες και σ’ ένα ακόμη σημείο. Είναι το κοινωνικό. Εδώ, αντί του «Αινείτε τον Κύριον…», έχουμε άλλο που λέει· «Γεύσασθε και ίδετε, ότι χρηστός ο Κύριος. Αλληλούϊα» (Ψαλμ. 33:9). Άλλα πάλι νοήματα, άλλα διαμάντια. Τι μας λέει; Ότι οι τέρψεις και τα γλέντια αυτού του κόσμου, όλα τα ευχάριστα που έχει, στην αρχή είναι γλυκά, αλλά στο τέλος είναι πικρά. Είναι όπως ένα γλύκισμα που του έχουν ρίξει μέσα παραθείο· το τρως και φαίνεται γλυκό, αλλά πίσω είναι ο πόνος και ο θάνατος. Ο διάβολος έχει ρίξει στα γλυκίσματα που μας προσφέρει παραθείο· αυτό, που θεωρούμε σιρόπι, είναι φαρμάκι.
Άνθρωποι, λέει ο Θεός, γιατί μ’ αφήνετε και φεύγετε μακριά, γιατί αποστατείτε από κοντά μου; Θα μάθετε πάνω στα πράγματα, ότι είναι πικρό να εγκαταλείπετε εμένα. Ελάτε κοντά μου. Ελάτε σεις οι αμαρτωλοί, που είστε πικραμένοι από το αψίνθιο, την πίκρα της αμαρτίας· ελάτε κοντά μου. Ελάτε κοντά στο Χριστό. Γιατί τι είναι ο Χριστός; Δεν βρίσκω λέξη να το εκφράσω. «Γεύσασθε και ίδετε, ότι χρηστός ο Κύριος». Ο Χριστός είναι το ψωμί, το αληθινό ψωμί. Ο Χριστός είναι το κρασί που ευφραίνει την καρδιά. Ο Χριστός είναι η ζωή, το οξυγόνο της ζωής. Είναι το άλφα και το ωμέγα. Είναι το ποτάμι που τρέχει μέλι και γάλα. Έλα να δοκιμάσεις το Χριστό. Κι άμα αγαπήσεις το Χριστό και ενωθείς μαζί του, θα βρεις αυτό που ζητάς. Όπως η γυναίκα άμα ενωθεί με τον άντρα της μένει ενωμένη μαζί του μέχρι τέλους και δεν τη χωρίζει κανένας, έτσι και η καρδιά που αγαπά το Νυμφίο Χριστό, τον ωραίο Νυμφίο της. Μια τέτοια αγάπη πρέπει να δώσουμε στο Χριστό. Είναι ο ωραίος Νυμφίος της Εκκλησίας και κάθε μιας ψυχής. «Τον Νυμφίον, αδελφοί, αγαπήσωμεν…» (όρθρ. Μ. Τριτ. κάθ.). Και αν αγαπήσεις το Χριστό και γευθείς τη χαρά και την αγαλλίαση που χαρίζει, τότε, κι όλοι οι διάβολοι να κατεβούν, δεν μπορούν να σε χωρίσουν από αυτόν. «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού;…»· ούτε ουράνια, ούτε επίγεια, ούτε καταχθόνια (Ρωμ. 8:35-39). «Γεύσασθε και ίδετε, ότι χρηστός ο Κύριος».
…………………………….
Σας παρουσίασα, αγαπητοί μου, με λίγα φτωχά λόγια την προηγιασμένη λειτουργία. Σας είπα, ότι αυτή διαφέρει από τις άλλες λειτουργίες. Σας είπα, ότι σ’ αυτήν τα τίμια δώρα είναι προηγιασμένα επάνω στην αγία τράπεζα.
Αλλ’ εάν υποθέσουμε, ότι στη λειτουργία αυτή μπαίνει ένας κουφός που δεν ακούει τίποτε απολύτως, τι λέτε, μπορεί αυτός να καταλάβει ότι διαφέρει αυτή λειτουργία; Ναι, θα το καταλάβει. Πώς; Με τα μάτια του. Γιατί αν ρίξει μια ματιά στην αγία τράπεζα, θα δει ότι είναι ντυμένη στα μαύρα. Αν ρίξει μια ματιά στον ιερέα, θα τον δει κι αυτόν ντυμένο στα μαύρα. Γιατί μαύρα; μαύρα τα άμφια του ιερέως, μαύρα η αγία τράπεζά μας; Η Εκκλησία μας έχει πένθος. Σε ένα από τα υπέροχα αναγνώσματα που διαβάζονται την περίοδο αυτή στην προηγιασμένη (βλ. Γεν. 49:33 – 50:26) λέει ότι, όταν πέθανε στην Αίγυπτο εκείνος ο καλός πατέρας με τα δώδεκα παιδιά, ο πατριάρχης Ιακώβ, το παιδί του ο Ιωσήφ ήταν εκεί αντιβασιλεύς και ετιμάτο. Και μόλις πέθανε ο πατέρας του, ο βοσκός, μαζεύτηκαν όλοι, μπήκαν στις άμαξες και πήγαν μακριά, στη γη Χαναάν, για να τον θάψουν. Και κλάψανε «κοπετόν μέγαν» (ε.α. 50:10). Θρήνησαν όλα τα παιδιά και οι θυγατέρες και τα εγγόνια του, πένθησε όλος ο Ισραήλ επτά ημέρες, γιατί πέθανε ο πατριάρχης. Έτσι λοιπόν κι εμείς έχουμε πένθος και η Εκκλησία είναι ντυμένη στα μαύρα. Πρέπει να πενθήσουμε με την Εκκλησία μας για τα σεπτά πάθη του Σωτήρος.
Έχουμε όμως και τα δικά μας πάθη. Πρέπει να πενθήσουμε για τ’ αμαρτήματά μας, τα αμαρτήματα των ανδρών γυναικών και παιδιών, των πλουσίων και των φτωχών, των μορφωμένων και των αγραμμάτων, των μικρών και των μεγάλων, του κλήρου και του λαού, όλου του κόσμου. Βουνό έχουν γίνει τα αμαρτήματά μας.
Πρέπει να ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Γιατί αδελφοί μου – να το πούμε – μόνο το έλεος του Θεού μας κρατάει. Εάν ο Κύριος θελήσει να ρίξει μια ματιά οργής επάνω στη γη, θα δεις τα βουνά να «καπνίζωνται» (Ψαλμ. 103:32) και ο κόσμος να διαλύεται. Ζούμε μέσα στο άπειρο έλεος του Θεού.
……………………………….
Αδελφοί μου αγαπητοί! Δεν ξέρω τι συμβαίνει στις δικές σας καρδιές. Εγώ τουλάχιστον όταν ακούω τη λειτουργία αυτή ελέγχομαι. Είναι έλεγχος η προηγιασμένη. Γιατί; Μας ελέγχει, γιατί δεν αγαπούμε τη νηστεία όπως την αγαπούσαν οι Χριστιανοί των πρώτων αιώνων (η προηγιασμένη τότε γινόταν το βράδυ, όλη μέρα έμεναν νηστικοί, και το βράδυ κοινωνούσαν τα άχραντα μυστήρια). Μας ελέγχει, γιατί δεν αγαπούμε την αγία Γραφή (η προηγιασμένη είναι γεμάτη από αναγνώσματα της Γραφής). Μας ελέγχει ακόμα, γιατί δεν αγαπούμε την προσευχή· και πρέπει να αγαπήσουμε την προσευχή παραπάνω από καθετί άλλο. Μας ελέγχει δε ακόμη περισσότερο, γιατί δεν κοινωνούμε τα άχραντα μυστήρια.
Ω αν μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω και να πάμε εκεί όπου ήταν Ελληνισμός και Χριστιανισμός, Ορθοδοξία, τότε που υπήρχε η θερμή πίστη και η αγάπη στο Θεό! Ας μπορούσαμε κι εμείς σήμερα να αγαπήσουμε το Χριστό όπως τον αγαπούσαν εκείνοι! Ας είχαμε κι εμείς μέσα μας ένα δράμι από την αγάπη που είχαν εκείνοι, από τον θείο έρωτα που αισθάνονταν οι ευγενείς καρδιές τους!
Κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε μια Ελλάδα, μια κοινωνία διαφορετική. Ποια; Κάθε βράδυ ο άντρας να λέει στη γυναίκα και η γυναίκα στον άντρα· Έλα να προσευχηθούμε. Όλο το σπίτι να προσεύχεται. Να ‘χουν εικόνες, θυμίαμα, «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου…». Για φανταστείτε ένα τέτοιο σπίτι, ένα αντρόγυνο να προσεύχεται, να διαβάζει Ησαΐα, βίους αγίων. Φανταστείτε μια κοινωνία που άμα χτυπά η καμπάνα σαν τα ζαρκάδια τα διψασμένα να τρέχουν όλοι στην εκκλησία· μια κοινωνία ν’ αγαπά τη σωφροσύνη, την εγκράτεια. Κάθε Κυριακή, εκατό Χριστιανοί είναι; και οι εκατό να κοινωνούν τα άχραντα μυστήρια. Σε μια τέτοια κοινωνία θα σβήσουν τα εγκλήματα, θ’ αδειάσουν οι φυλακές. Θα περνούν χρόνια χωρίς να γίνεται έγκλημα. Τόπος αγιασμένος, λουλούδια τα βράχια μας.
Όσοι πιστεύουμε στο Χριστό, έχουμε μια υποχρέωση. Να δουλέψουμε όλοι με ζέση, με αγάπη και ομόνοια, να γίνουμε Χριστιανοί πραγματικοί, και τότε να πούμε στους άλλους· «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός» (Πάσχ. παννυχ.), του Χριστού· ον, παίδες, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Από το φυλλάδιο ΚΥΡΙΑΚΗ, αριθμός 1047, 19 Απριλίου 2019, Φλώρινα.
Β’ μέρος απομαγνητοφωνημένης ομιλίας, που έγινε στον Ι. Ναό Αγίου Ιωάννου Ν. Μαδύτου Αθηνών την 31-3-1961.

[toula]

Η προηγιασμένη και η σύγκριση της με άλλες λειτουργίες ( Α )
Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)
Να ευχαριστήσουμε, αγαπητοί μου, το Θεό που μας ελέησε να γεννηθούμε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το περιβόλι αυτό που είναι γεμάτο λουλούδια πνευματικά. Ένα τέτοιο λουλούδι, που μόνο μέσα στη γλάστρα της Ορθοδοξίας φυτρώνει, είναι η προηγιασμένη λειτουργία. Γι’ αυτήν θα μιλήσουμε.
……………………………
Η λειτουργία αυτή διαφέρει από τις λειτουργίες του αγίου Ιακώβου, του μεγάλου Βασιλείου και του ιερού Χρυσοστόμου. Σε τι διαφέρει;
Την πρώτη διαφορά τη λέει το όνομά της· ονομάζεται προηγιασμένη. Γιατί ονομάστηκε έτσι; Στις άλλες λειτουργίες, που είπαμε, επάνω στην αγία τράπεζα είναι τα τίμια δώρα, ο άρτος και ο οίνος, και την ιερή εκείνη στιγμή που ο ιερεύς λέει «Τα σα εκ των σων…» έρχεται το Πνεύμα το άγιο και κάνει το ψωμί σώμα και το κρασί αίμα του Χριστού μας. Είναι το πιο μεγάλο θαύμα. Στην προηγιασμένη όμως δεν συμβαίνει αυτό· τα δώρα έχουν αγιασθεί πρωτύτερα, σε άλλη λειτουργία που έχει κάνει προηγουμένως ο ιερεύς. Φυλάσσονται στο άγιο αρτοφόριο και εξάγονται τώρα· είναι ήδη αγιασμένα, είναι σώμα και αίμα Χριστού.
Γιατί το έκανε αυτό η Εκκλησία; Για τον εξής λόγο. Ο 52ος (ΝΒ’) κανόνας της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου λέει, ότι τη μεγάλη Τεσσαρακοστή απαγορεύεται να γίνεται λειτουργία Βασιλείου και Χρυσοστόμου· επιτρέπεται μόνο Σάββατο και Κυριακή, καθώς και στην εορτή του Ευαγγελισμού. Γιατί; Διότι η λειτουργία Βασιλείου και Χρυσοστόμου έχει αναστάσιμο χαρακτήρα, που δεν συμβιβάζεται με το πένθιμο κλίμα της Μεγάλης Σαρακοστής.
– Και δεν φτάνουν οι λειτουργίες του Σαββάτου και της Κυριακής; θα ρωτήσετε.
Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν ήταν σαν κι εμάς ψυχροί και αδιάφοροι. Ένιωθαν την ανάγκη να κοινωνούν όχι μόνο το Σάββατο και την Κυριακή, αλλά και εντός της εβδομάδος· και Τετάρτη που είναι η ημέρα της προδοσίας, και Παρασκευή, που είναι η ημέρα της σταυρώσεως του Χριστού. Κι όπως η μάνα και πριν μιλήσει το παιδί της καταλαβαίνει τι θέλει, έτσι και η Ορθόδοξος Εκκλησία, η γλυκειά μας μάνα, ακούει τα παιδιά της τι θέλουν. Και όπως καμμιά μάνα δεν υπάρχει που το παιδί της θα ζητήσει ψωμί και θα του δώσει πέτρα (πρβ. Ματθ. 7:9, Λουκ. 11:11), έτσι και η Εκκλησία μας· εφ’ όσον τα παιδιά της ζητούσαν πνευματικό ψωμί, «τον ουράνιον άρτον» (θ. Λειτ.), εκτός Σαββάτου και Κυριακής που γίνεται λειτουργία Χρυσοστόμου και Βασιλείου, όρισε τις Τετάρτες και Παρασκευές της μεγάλης Τεσσαρακοστής, ή αν συμπέσει κι άλλη εορτή, να τελείται η προηγιασμένη, για να κοινωνούν συχνότερα οι Χριστιανοί.
…………………………….
Διαφέρει η προηγιασμένη και στην ακολουθία της. Έχει μερικά κατανυκτικά λόγια.
α’) Πρώτα-πρώτα έχει περισσότερα αναγνώσματα· έχει ψαλμούς και άλλα εκλεκτά κομμάτια της Παλαιάς Διαθήκης από τη Γένεση και τις Παροιμίες. Κοντά σ’ αυτά υπολογίστε και τα αναγνώσματα από τους μεγάλους προφήτες και μάλιστα τον Ησαΐα, το λεγόμενο «πέμπτο ευαγγελιστή», που ακούμε στις ώρες. Συνιστώ σε όλους όσοι ξέρετε γράμματα, τις ημέρες αυτές να διαβάζετε τον προφήτη Ησαΐα, έστω και αν δεν καταλαβαίνετε όλες τις προφητείες, που είναι «βαθειά νερά»· ορισμένα σημεία ούτε οι μεγαλύτεροι θεολόγοι μπορούν να τα καταλάβουν. Υπάρχουν όμως και κομμάτια, που μπορεί και ο απλός Χριστιανός να τα καταλάβει και να τα χαρεί.
β’) Διαφέρει ακόμη η λειτουργία αυτή στο κατανυκτικό σημείο που ο ιερεύς από την ωραία πύλη κρατάει λαμπάδα αναμμένη και θυμιατό, και μέσ’ στο σκοτάδι του ναού λέει «Φως Χριστού φαίνει πάσι». Τι νόημα έχουν τα λόγια αυτά; Ότι ο Χριστός είναι το φως. Αυτός έκανε το υλικό φως. Και μπορεί σε μια στιγμή, με όση ευκολία ο καντηλανάφτης φυσάει και σβήνει ένα κερί, έτσι ο Χριστός μπορεί να σβήσει τον ήλιο. Εκτός όμως από το υλικό φως, ο Χριστός είναι ο δημιουργός του φωτός και υπό πνευματική έννοια. Αυτός είναι «το φως του κόσμου» (Ιω. 8:12). Μέσα στο πηχτό σκοτάδι της φοβερής ειδωλολατρίας, που οι άνθρωποι έφτασαν σε σημείο να λατρεύουν και τα πλέον ευτελή αντικείμενα (ζώα και πέτρες) και καίγανε τα παιδιά τους πάνω στους βωμούς σαν λιβάνι, και που ακόμα και στην Αθήνα όπου οι αρχαίοι πρόγονοί μας κτίσανε τον Παρθενώνα, παρ’ όλη τη σοφία και επιστήμη, ο αληθινός Θεός ήταν άγνωστος κι έπρεπε να ‘ρθει ο απόστολος Παύλος για να κηρύξει τον «άγνωστο Θεό», μέσα στη φοβερή αυτή νύχτα που κανένα αστέρι δεν έφεγγε στον ουρανό, ήρθε το φως του Χριστού. «Φως ιλαρόν», γλυκύ, αθάνατο, και έλαμψε στις καρδιές των ανθρώπων. Και πράγματι έως σήμερα ένα φως, ένας φάρος λάμπει· ο Χριστός μας. Ας περνάνε οι αιώνες, ας αυξάνεται η γνώση, ας χτίζονται σχολειά και πανεπιστήμια· γύρω απλώνονται σκοτάδια, σκοτάδια μέσ’ στα κεφάλια των μεγάλων, των σοφών και φιλοσόφων του κόσμου. Δεν το λέμε εμείς· το φωνάζουν όλοι, ότι ο Χριστός είναι το φως του κόσμου. Φως με τη διδασκαλία του, με τα θαύματά του, με την αρετή του, με τα σεπτά πάθη του, με την ανάστασή του. Ο Χριστός όχι μόνο ο ίδιος είναι φως, αλλά έχει τη δύναμη και τα παιδιά του σκότους, της αμαρτίας και της ασεβείας, να τα κάνει «υιούς φωτός και υιούς ημέρας» (Α’ Θεσ. 5:5). «Ως τέκνα φωτός περιπατείτε» (Εφ. 5:8). Γι’ αυτό ο ιερεύς λέει «Φως Χριστού φαίνει πάσι».
γ’) Ένα άλλο τρίτο σημείο, στο οποίο διαφέρει η λειτουργία αυτή, είναι όταν, μετά το «Φως Χριστού φαίνει πάσι», ο ιερεύς ψάλλει «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου, έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή» (Ψαλμ. 140:2). Τα λόγια αυτά, αδελφοί μου, σημαίνουν, ότι στο ναό ερχόμαστε για να προσευχηθούμε. Τι είναι η Εκκλησία; Ξοδεύουν χρήματα και κάνουν πυραύλους και βάσεις εκτοξεύσεως, για να στείλουν τους πυραύλους στο διάστημα. Όσο ψηλά όμως και να φτάσουν οι πύραυλοί τους, δεν φτάνουν το Θεό. Αληθινή βάση πυραύλων γίνεται η αγία μας Εκκλησία όταν ψάλλει «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου…». Έλα, άνθρωπε. Και όπως οι πύραυλοι έχουν στο κάτω μέρος την καύσιμη ύλη ως δύναμη προωθήσεως, έτσι κι εσύ έλα στην εκκλησία, που είναι μια βάση πνευματικών πυραύλων. Βάλε κάτω ως βάση την ταπείνωση. Κάνε την ταπεινή καρδιά σου βάση, και εκτόξευσε στον ουρανό την προσευχή σου. Και τότε η προσευχή θα φύγει, θα περάσει τα άστρα και τον ήλιο, και θα φτάσει επάνω στον «τρίτο ουρανό» (βλ. Β’ Κορ. 12:2), στο θρόνο του Θεού. Οι άπιστοι δεν πιστεύουν· εμείς όμως πιστεύουμε, ότι η προσευχή φτάνει εκεί.
Αλλά υπάρχει ένας κίνδυνος· όπως μερικοί πύραυλοι καταστρέφονται και πέφτουν, έτσι υπάρχουν και προσευχές που δεν φτάνουν στο Θεό. Και δεν φτάνουν, γιατί υπάρχει κάποιο εμπόδιο. Ποιο είναι το εμπόδιο; Είναι τα αμαρτήματά μας, τα πάθη μας, οι κακίες μας. Προπαντός αυτό που καταστρέφει την προσευχή και δεν την αφήνει ως θυμίαμα εύοσμο να φτάσει στα ουράνια, είναι η υπερηφάνεια. Το βλέπουμε αυτό στην παραβολή του τελώνου και του φαρισαίου. Ο φαρισαίος μπήκε στο ναό, στάθηκε όρθιος σαν κυπαρίσσι, και άρχισε να καυχιέται για τις αρετές του. Προσευχήθηκε· η προσευχή του όμως γύρισε πίσω, και βαρειά σαν το μολύβι έπεσε κάτω. Ο τελώνης στάθηκε σε μια γωνιά, κρύφτηκε πίσω από μια κολώνα, και χτυπούσε τα στήθη του. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, η καρδιά του έκαιγε από αγάπη προς το Θεό, και έλεγε· «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. 18:13). Και αυτή η προσευχή του έγινε ένας πνευματικός πύραυλος που έφτασε πάνω στα ουράνια. Ο Θεός άκουσε την προσευχή του ταπεινού τελώνη, μα δεν άκουσε την προσευχή του υπερήφανου φαρισαίου.
Ας μας βοηθήσει ο Θεός, αδελφοί μου, κάθε φορά που ερχόμαστε στην εκκλησία, να λησμονούμε κάθε εγκόσμιο και κάθε ματαιότητα. Αρκετή είναι όλη η εβδομάδα να σκεπτόμαστε τα εγκόσμια. Ας ερχόμαστε στην εκκλησία και ας κάνουμε την καρδιά μας βάση πνευματική. Οι άλλοι ας στέλνουν πυραύλους· εμείς ας στέλνουμε προσευχές, να φτάνουν επάνω στα ουράνια. Δεν είναι μύθος, δεν είναι παραμύθι, είναι μια πραγματικότητα η αγία μας θρησκεία. Μόνο όποιος πιστεύει, όποιος αγαπά το Θεό, όποιος έκανε την προσευχή του πραγματικά ένα θυμιατήρι, αυτός καταλαβαίνει τι σημαίνουν τα λόγια «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου, έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή».
Θα σταματήσουμε όμως τώρα εδώ. Και αν θέλει ο Θεός θα συνεχίσουμε την άλλη φορά.
(Συνεχίζεται)
Από το φυλλάδιο ΚΥΡΙΑΚΗ, αριθμός 1044, 17 Απριλίου 2019, Φλώρινα.
Α’ μέρος απομαγνητοφωνημένης ομιλίας, που έγινε στον Ι. Ναό Αγίου Ιωάννου Ν. Μαδύτου Αθηνών την 31-3-1961. -koinoniaorthodoxias

[toula]

᾿Εκεῖνο πού μᾶς χρειάζεται, πρῶτα ἀπ’ ὅλα, εἶναι σάν πιστά μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας, να ξαναβροῦμε τό πραγματικό νόημα στά Μυστήρια τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί τῆς ῾Εξομολόγησης
καί νά τά δοῦμε σάν τίς πιό ουσιαστικές πράξεις μέ τίς ὁποῖες ή ¨Εκκλησία γίνεται αὐτό πού πραγματικά είναι: τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ναός τοῦ ᾿Αγίου Πνεύματος, ή δωρεά τῆς νέας ζωῆς, ἡ ἀποκάλυψη τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ, ἡ κοινωνία μ’ Αυτόν.
Η Εκκλησία γίνεται όλα αυτά μέσα στο μυστήριο τῆς σύναξης – πολλοί «συνέρχονται επί τῷ αὐτῷ» γιά νά ἀπαρτίσουν τήν Εκκλησία προσφέροντας, σάν ἕνα σῶμα, ενωμένοι «διά πίστεως, ἀγάπης καί ἐλπίδος» τήν «’Αγίαν ‘Αναφοράν», προσφέροντας «εν ενί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ» τήν Εὐχαριστία, καί σφραγίζοντας αὐτή τήν ενότητα -μέ τό Θεό εν Χριστῷ καί μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους ἐν Χριστῷ- μέ τή συμμετοχή τους στα ¨Αγια Δῶρα.
Ακόμα ἐκεῖνο πού μᾶς χρειάζεται είναι να ξαναανακαλύψουμε τη θεία Κοινωνία σάν τήν ούσιαστική τροφή πού μᾶς ἐνώνει μέ τό Χριστό, μᾶς κάνει μέτοχους στη Ζωή, στο θάνατο καί στήν ᾿Ανάστασή Του σάν τό μοναδικό μέσο για την τελείωσή μας σάν μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας καί γιά τήν πνευματική μας ζωή καί ἀνάπτυξη.
Τέλος εἶναι ἀνάγκη νά ξαναβρούμε τό ἀληθινό νόημα τῆς Προετοιμασίας γιά τή θεία Κοινωνία σάν τό πολύ κεντρικό σημεῖο τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, σάν τήν πνευματική προσπάθεια πού πάντοτε μᾶς ἀποκαλύπτει τήν αναξιότητά μας καί μᾶς βοηθάει έτσι νά ἐπιθυμοῦμε τό Μυστήριο τῆς θεραπείας καί τῆς συγγνώμης καί πού μέ τό νά μᾶς ἀποκαλύπτει τό ἀπύθμενο βάθος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ γιά μᾶς, μᾶς κάνει νά Τόν ἀγαποῦμε καί μεῖς καί νά ἐπιθυμοῦμε νά εἴμαστε ενωμένοι μαζί Του.
“Αν ἀνακαλύψουμε ὅλα αὐτά, θά βροῦμε ἀκόμα ότι πραγματικά ολόκληρη ή ζωή τῆς ᾿Εκκλησίας ἦταν πάντοτε αὐτή ἡ προετοιμασία, ὅτι ὅλοι οί κανόνες της -λειτουργικοί καί πνευματικοί, κανόνες μετάνοιας ή πειθαρχίας- δέν ἔχουν ἄλλον λόγο να υπάρχουν παρά μόνο γιά νά μᾶς βοηθοῦν νά κάνουμε τή ζωή μας μιά διαρκή προετοιμασία όχι μόνο γιά τή θεία Κοινωνία άλλά ταυτόχρονα γιά κεῖνο πού ή ίδια ή θεία Κοινωνία μᾶς προετοιμάζει: τή μακαριότητα καί τήν πληρότητα τῆς μέρας «ῆς οὐκ ἔσται τέλος», τῆς αἰώνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Θά ἀνακαλύψουμε έτσι την πραγματική ανάγκη γιά τό Μυστήριο τῆς Μετάνοιας καί τῆς ῾Εξομολόγησης. Θά ἀναζητοῦμε σ’ αυτό ὄχι τήν τυπική «άφεση» ή μιά κατάλληλη «προϋπόθεση» γιά θεία Κοινωνία, αλλά μιά βαθιά πνευματική αναγέννηση, την ἀληθινή συμφιλίωση μέ τό Θεό καί τήν επιστροφή στην ¨Εκκλησία Του ἀπό τήν ὁποία τόσο συχνά ξεκόβουμε, απομακρυνόμαστε χάρη στην ανέλπιδη εκκοσμίκευση τῆς ὕπαρξής μας.
Θα ξαναβροῦμε έτσι τό πνευματικό νόημα πού υπάρχει στις περιόδους μετάνοιας τῆς ᾿Εκκλησίας μας -Μεγάλη Σαρακοστή, νηστεία πρό τῶν Χριστουγέννων κλπ.- πού είναι οι καταλληλότερες περίοδοι γιά μετάνοια. Θα ξαναβρούμε μέσα μας τήν ἀνάγκη γιά πνευματική καθοδήγηση. Καί πάνω από καθετί άλλο, μέ φόβο καί χαρά, δέος καί πίστη θα ξαναβροῦμε τό Μυστήριο του Σώματος καί Αίματος τοῦ Χριστοῦ σάν τή μοναδική πηγή καί τή διαρκή ώθηση γιά τή ζωή μας σάν χριστιανῶν!
Φυσικά να είμαστε βέβαιοι, ὅτι ὅλα αὐτά δέν θά συμβούν μέσα σέ μιά νύχτα. Θά μᾶς πάρουν πολύ χρόνο, μεγάλη προσπάθεια καί ύπομονή. Ακόμα τό γεγονός ὅτι ὅλες αυτές οι έρωτήσεις -καί σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο ή πείνα καί ή δίψα για μια πλήρη συμμετοχή στην ουσιώδη, πνευματική καί μυστηριακή ζωή τῆς ᾿Εκκλησίας- έμφανίστηκαν στήν Εκκλησία μας καί στα μέλη της, μᾶς ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ἀκόμα καί στό σκοτάδι καί στην πνευματική ἀποσύνθεση τῶν ταραγμένων καιρῶν τῆς `Εκκλησίας «πύλαι ἄδου ού κατισχύσουσι αὐτῆς».
Η Εκκλησία ανήκει σ’ αυτούς πού ό Θεός τούς εμπιστεύτηκε νά «ορθοτομοῦν τόν λόγον τῆς ᾿Αληθείας Του» -στούς έπισκόπους, σάν φύλακες τῆς ᾿Αλήθειας- νά φροντίζουν ώστε αὐτή ἡ πνευματική πείνα να ικανοποιείται σύμφωνα μέ τούς άληθινούς κανόνες καί τίς ἀληθινές απαιτήσεις τῆς εκκλησιαστικῆς παράδοσης.
Από το βιβλίο “ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ” , π. Αλεξάντερ Σμέμαν.