Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς Υπέρμαχος της Ορθοπραξίας αγωνιστής.
Η πρώτη Κυριακή των νηστειών της Μ. Τεσσαρακοστής είναι αφιερωμένη, από την Αγία Εκκλησία εις την Ορθοδοξία. Η δεύτερη Κυριακή αφιερώνεται εις τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά γιατί τόσο πολύ αγωνίστηκε και μόχθησε για την Ορθοδοξία, αλλά και γιατί θέλει να υπογραμμίσει ότι η Ορθοδοξία δεν είναι θεωρία ή ιδεολογία, αλλά ορθοπραξία, δηλαδή αγώνας για βίωση των αληθειών της Ορθοδόξου πίστεως. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, όπως και όλοι οι Άγιοι βέβαια, επιδόθηκε με ιδιαίτερο ζήλο εις την ορθοπραξία, κάνοντας ζωή τα δόγματα της Εκκλησίας εις την οποία με μεγάλο ζήλο επιδόθηκε ο άγιος αυτός.
Οι γονείς του αγίου Κωνσταντίνος και Καλλίστη, ήταν ευκατάστατοι και ο πατέρας του ήταν σύμβουλος του αυτοκράτορα Ανδρόνικου του Β΄ . Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και απέκτησε αξιόλογη μόρφωση Σε ηλικία 17 ετών με εντολή του αυτοκράτορα Ανδρονίκου, μίλησε για την φιλοσοφία του Αριστοτέλη ενώπιον των σοφών της εποχής και του πρύτανη και Πρωθυπουργού Μετοχίτη. Η ομιλία του Γρηγορίου καθήλωσε τους πάντες. Ο Μετοχίτης μετά την ομιλία είπε ότι, «αν ζούσε ο Αριστοτέλης θα του έλεγε και αυτός μπράβο».
Ο Γρηγόριος είχε τέσσερα αδέλφια, τον Μακάριο, τον Θεοδόσιο, την Επίχαρη και τη Θεοδότη. Ο πατέρας του κοιμήθηκε όταν ο άγιος ήταν πολύ μικρός, 7 ετών, και την εποπτεία της οικογενείας ανέλαβε ο αυτοκράτορας, ο οποίος διείδε τις ικανότητες του αγίου και τον προόριζε για μεγάλα κοσμικά αξιώματα. Άλλαι οι σκέψεις του αυτοκράτορα και άλλαι του αγίου. Ο άγιος και η υπόλοιπη, κατά σάρκα, οικογένεια εγκατέλειψε τα κοσμικά και αφιερώθηκε εις τον Θεό. Να σημειωθεί ότι ο πατέρας του έλαβε το μοναχικό σχήμα επάνω στην επιθανάτιο κλίνη. Πρώτος σταθμός της πορείας προς την μετάνοιά του υπήρξε το όρος Παπίκιο της Θράκης και από εκεί πήγε εις το Άγιο Όρος σε διάφορες τοποθεσίες (Βατοπαίδι, Μεγίστης Λαύρας, Γλωσσίαι). Θέλησε να ταξιδέψει εις τα Ιεροσόλυμα και εις το Σινά, αλλά παρέμεινε εις την Θεσσαλονίκη. Το 1326 χειροτονείται ιερέας από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης και μετέπειτα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέτη. Γίνεται μέλος ενός πνευματικού κύκλου , τον οποίο είχε ιδρύσει μαθητής του Γρηγόριου Σιναϊτου με σκοπό την διάχυση της άσκησης της προσευχής εκτός μοναστηριών. Από εκεί με δέκα ιερείς αναχωρεί εις την Βέροια όπου παρέμεινε για πέντε έτη και επιστρέφει εις το Άγιο Όρος. Ο μεταρρυθμιστικός του ζήλος και η αυστηρότητα της άσκησής του τον έφεραν σε σύγκρουση με τους μοναχούς και αποτραβήχτηκε περί το 1335 στο ησυχαστήριό του στον Άγιο Σάββα. Αργότερα έγινε ηγούμενος στη μονή Εσφιγμένου.
Περί το 1337 το κήρυγμα του Ησυχασμού προσελκύει την προσοχή του Έλληνα λόγιου μοναχού Βαρλαάμ από την Καλαβρία. Ο Βαρλαάμ εις την προσπάθειά του να διορθώσει τους δυτικούς οδηγήθηκε σε νέες αιρέσεις. Ο Γρηγόριος αντάλλαξε επιστολές μαζί του εις την προσπάθειά του να τον φέρει εις την Ορθόδοξη πορεία, μάταια όμως. Ο Γρηγόριος συνέγραψε σειρά έργων αναπτύσσοντας την Ορθόδοξη Αλήθεια και αποδεικνύοντας τα λάθη του Βαρλαάμ. Οι θέσεις του Γρηγορίου επικυρώθηκαν από συνόδους της Εκκλησίας.
Το 1342 ξεσπά επανάσταση εις την Θεσσαλονίκη κατά της ανάρρησης του Κατακουζηνού εις τον θρόνο με αποτέλεσμα ο Γρηγόριος, ο οποίος είχε εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, να καθυστερήσει τρία ολόκληρα χρόνια η ενθρόνισή του. Εις το διάστημα αυτό ο Άγιος πήγε εις το Άγιο Όρος και εις την Λήμνο. Η Λήμνος στερείτο πνευματικού ηγέτη και ο Γρηγόριος πρόσφερε πάρα πολλά. Βρήκε την ευκαιρία να συγγράψει πολλά έργα.
Μετά τρία έτη από τη χειροτονία του, όπως είπαμε, ο Παλαμάς ενθρονίζεται εις την Θεσσαλονίκη. Εκφωνεί την ποιμαντική ομιλία του με τίτλο «Περί της προς αλλήλους ειρήνης» τρεις ημέρες μετά την είσοδό του στην πόλη. Τηρεί ίσες αποστάσεις από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις και αποδίδει την διαμάχη «στο μίσος που υπεισήλθε στις καρδιές των ανθρώπων συνεργεία του πονηρού». Γράφει σχετικά ο πανεπιστημιακός καθηγητής μακαριστός πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός: «Μετά την πτώση των Ζηλωτών, προς τους οποίους ο Παλαμάς φάνηκε ειρηνικός, ο Λαός τον δέχθηκε στη Θεσσαλονίκη (Δεκέμβριος 1350) με πανηγυρισμούς. Ο Παλαμάς καταδίκασε τα εγκλήματα, που είχαν διαπραχθεί από τους Ζηλωτές, αλλά εισήλθε ως ειρηνευτής στη Θεσσαλονίκη».
Για ένα χρόνο από τον Μάρτιο του 1354 έως τον Μάρτιο του επόμενου έτους ο Παλαμάς είναι αιχμάλωτος των τούρκων εις την Μικρά Ασία. Δίδεται έτσι η ευκαιρία να έχει ενδιαφέροντες διαλόγους για τις σχέσεις Ορθοδοξίας και Μουσουλμανισμού. Εξαγοράστηκε από Σέρβους εμπόρους και αφέθηκε ελεύθερος, επέστρεψε εις την επισκοπή της Θεσσαλονίκης όπου συνέχισε το λαμπρό του έργο ποιμαίνοντας τον Λαό της Θεσσαλονίκης έως την ημέρα της κοιμήσεώς του, 14 Νοεμβρίου 1359 σε ηλικία 63 ετών. Η είδηση του θανάτου του, η αγγελική βιωτή του και τα πολλά θαύματα κυκλοφόρησαν γρήγορα μεταξύ του Λαού, ο οποίος σχεδόν αμέσως άρχισε να τον τιμά ως Άγιο. Η επίσημη Αγιοκατάταξη έδινε το 1359 με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ορίστηκε η μνήμη του να τιμάται την 14η Νοεμβρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του και την Β΄ Κυριακή των νηστειών της Μ. Σαρακοστής.
Το 2009, μετά από πρόταση της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσσης και Καμπανίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο ενέγραψε εις το αγιολόγιο της Ορθοδόξου εκκλησίας μας και τα μέλη της οικογένειάς του, των γονέων του, και των αδελφών του.
Υπήρξε φλογερός θεολόγος, δεινός ρήτορας και υπέροχος φιλόσοφος. Η προσφορά του εις την Ορθοδοξία εκτιμάται ως εφάμιλλη των τριών Ιεραρχών.
Ο Άγιος Γρηγόριος υπήρξε υπόδειγμα ασκήσεως και προσευχής. Στα συγγράμματά του αναφέρθηκε εκτεταμένα εις την μονολόγιστη ευχή «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό» και μας δίδαξε τον τρόπο να προσευχόμαστε αδιαλείπτως. Πολλές φορές επαναλάμβανε την ευχή «Κύριε, φώτισον το σκότος μου». Η διδασκαλία του συνέβαλε καθοριστικά εις την κατανόηση της διαφοράς μεταξύ θείας ουσίας και θείας ενεργείας.
Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ: «Πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ οἱ Παπικοί»
... Ἐπάθαμε δυστυχῶς πολλά, διότι στήν ἀρχή τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, πού ἐκτιμοῦσαν πολλοί ὅτι θά ἦταν ὁ αἰῶνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Διάβολος διά τοῦ πάπα καί τῶν φιλοπαπικῶν ἐχάραξε ἄλλη πορεία, φιλοπαπική, φιλοδυτική, οἰκουμενιστική, ἐκκοσμικευμένη, ἀνατρεπτική τῶν θεσμῶν καί τῶν Παραδόσεων τῆς Ὀρθοδοξίας.
... Μεταλλάξαμε τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό ψεῦδος τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτό καί μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμίας καί ἀκαθαρσίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 1, 24-25).
... Ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν διακοπεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καί ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία διά τῶν αἰώνων θεωρεῖ αἵρεση καί πλάνη τόν Παπισμό, κατασκεύασμα τοῦ Διαβόλου.
Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός, ὁμόθρονος καί ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Παπικοί ἔχασαν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα σ’ αὐτούς.
... Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στούς «Ἀποδεικτικούς Λόγους, Περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» μᾶς διδάσκει ὅτι καί πάλι ὁ ἀρχέκακος ὄφις, ὁ Διάβολος, σηκώνει τό κεφάλι του ἐναντίον μας καί προσβάλλει τίς ἀλήθειες τῆς Πίστεως.
Αὐτός παρεκίνησε τούς παλαιούς αἱρετικούς, τούς Ἀρείους, τούς Ἀπολιναρίους, τούς Εὐνομίους, τούς Μακεδονίους καί πολλούς ἄλλους νά χύσουν τό δηλητήριο τῆς αἱρέσεως μέσα στήν Ἐκκλησία, τυλιγμένο μέ λόγια εὐσεβείας, καί νά τήν παρουσιάσουν σάν ἕνα νέο θαλερό φυτό γεμᾶτο ἀπό ὡραίους καρπούς.
Αὐτός λοιπόν ὁ πονηρός καί καταραμἐνος ὄφις, «τό πρῶτον καί μέσον καί τελευταῖον κακόν», ὁ ἀκούραστος ἐπιτηρητής τῆς ἀπάτης καί εὐμήχανος σοφιστής, δέν ξέχασε καθόλου τήν χαρακτηριστική του κακοτεχνία, ἀλλά μέ τούς Λατίνους, πού εἶναι πειθήνια ὄργανά του, «διά τῶν αὐτῷ πειθηνίων Λατίνων», διδάσκει περί τοῦ Θεοῦ καινούργιες διδασκαλίες, πού φαίνεται νά ἔχουν μικρή διαφορά, εἶναι ὅμως ἀφορμές γιά μεγάλα κακά καί προκαλοῦν στήν Ὀρθοδοξία πολλά καί δεινά ἔκφυλα καί ἄτοπα, τά ὁποῖα δείχνουν ὅτι στά δογματικά θέματα περί τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι μικρό τό παραμικρό· «οὐ μικρόν ἐν τοῖς περί Θεοῦ τό παραμικρόν».
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.
Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ - ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ. -Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019.
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
... Ἐπάθαμε δυστυχῶς πολλά, διότι στήν ἀρχή τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, πού ἐκτιμοῦσαν πολλοί ὅτι θά ἦταν ὁ αἰῶνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Διάβολος διά τοῦ πάπα καί τῶν φιλοπαπικῶν ἐχάραξε ἄλλη πορεία, φιλοπαπική, φιλοδυτική, οἰκουμενιστική, ἐκκοσμικευμένη, ἀνατρεπτική τῶν θεσμῶν καί τῶν Παραδόσεων τῆς Ὀρθοδοξίας.
... Μεταλλάξαμε τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό ψεῦδος τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτό καί μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμίας καί ἀκαθαρσίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 1, 24-25).
... Ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν διακοπεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καί ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία διά τῶν αἰώνων θεωρεῖ αἵρεση καί πλάνη τόν Παπισμό, κατασκεύασμα τοῦ Διαβόλου.
Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός, ὁμόθρονος καί ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Παπικοί ἔχασαν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα σ’ αὐτούς.
... Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στούς «Ἀποδεικτικούς Λόγους, Περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» μᾶς διδάσκει ὅτι καί πάλι ὁ ἀρχέκακος ὄφις, ὁ Διάβολος, σηκώνει τό κεφάλι του ἐναντίον μας καί προσβάλλει τίς ἀλήθειες τῆς Πίστεως.
Αὐτός παρεκίνησε τούς παλαιούς αἱρετικούς, τούς Ἀρείους, τούς Ἀπολιναρίους, τούς Εὐνομίους, τούς Μακεδονίους καί πολλούς ἄλλους νά χύσουν τό δηλητήριο τῆς αἱρέσεως μέσα στήν Ἐκκλησία, τυλιγμένο μέ λόγια εὐσεβείας, καί νά τήν παρουσιάσουν σάν ἕνα νέο θαλερό φυτό γεμᾶτο ἀπό ὡραίους καρπούς.
Αὐτός λοιπόν ὁ πονηρός καί καταραμἐνος ὄφις, «τό πρῶτον καί μέσον καί τελευταῖον κακόν», ὁ ἀκούραστος ἐπιτηρητής τῆς ἀπάτης καί εὐμήχανος σοφιστής, δέν ξέχασε καθόλου τήν χαρακτηριστική του κακοτεχνία, ἀλλά μέ τούς Λατίνους, πού εἶναι πειθήνια ὄργανά του, «διά τῶν αὐτῷ πειθηνίων Λατίνων», διδάσκει περί τοῦ Θεοῦ καινούργιες διδασκαλίες, πού φαίνεται νά ἔχουν μικρή διαφορά, εἶναι ὅμως ἀφορμές γιά μεγάλα κακά καί προκαλοῦν στήν Ὀρθοδοξία πολλά καί δεινά ἔκφυλα καί ἄτοπα, τά ὁποῖα δείχνουν ὅτι στά δογματικά θέματα περί τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι μικρό τό παραμικρό· «οὐ μικρόν ἐν τοῖς περί Θεοῦ τό παραμικρόν».
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.
Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ - ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ. -Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019.
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μή εἷς ὁ Θεός;»
ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Ὁ Θεός, ὡς Ἀλήθεια, Φῶς καί Ζωή δύναται νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες ἐπί τῆς γῆς. «…διά τοῦτο γάρ ὁ ὑψηλός Θεός ἐπί γῆς ἐφάνη ταπεινός ἄνθρωπος»· «σῶσαι θέλων τόν κόσμον…»[1].
Δυστυχῶς τινες τῶν Γραμματέων καί Φαρισαίων, βλασφημοῦντες, ἠρνοῦντο τό μυστήριον τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ἐν τούτοις, πάντες οἱ ἄνδρες τῆς Π. Διαθήκης, Πατριάρχες, Προφῆτες, προεῖπον ὅτι ὁ Σωτήρ θά ἦτο ἐμφανής εἰς πάντας· οὐδείς δέ δύναται νά θέσῃ ἐν ἀμφιβόλῳ τά ὑπό τῶν Προφητῶν λεχθέντα καί στίς Γραφές γεγραμμένα. «…οὐδείς ἐπιγινώσκει τόν υἱόν εἰ μή ὁ πατήρ, οὐδέ τόν Πατέρα τίς ἐπιγινώσκει εἰ μή ὁ υἱός»[2]. «Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο…δι’ οὗ καί τούς αἰῶνας ἐποίησεν·».
Ὁ διάλογος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ μέ τόν Νικόδημο, ἑνός ἐκ τῶν Φαρισαίων, ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τό ἀληθές. Ζητάει ὁ Νικόδημος νά διδαχθεῖ ἀπό τόν Χριστό, πῶς θά ἀπολαύσει καί αὐτός τά ἀγαθά τῆς Βασιλείας. Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καί τοῦ εἶπε· «ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σέ διαβεβαιῶ, ὅτι ἐάν κανείς δέν γεννηθῇ ἀπό ἐπάνω, δηλαδή ἀπό τόν οὐρανό, δέν δύναται νά ἴδῃ τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί νά ἀπολαύσῃ τά ἀγαθά της».
Οἱ Πατέρες τονίζουν μέ ἔμφαση· ἐάν δέν ἐνηνθρώπιζε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, κανείς δέν θά ἠδύνατο νά σωθεῖ. Φυσικά καί ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἀνέπτυξε στόν Φαρισαῖο Νικόδημο τήν Ὀρθόδοξον Τριαδολογίαν, Χριστολογίαν καί τήν Σωτηριολογίαν διά τοῦ Σταυροῦ, πού, ὡς ἐν ἐσόπτρῳ, εὑρίσκετο σέ ὁλόκληρη τήν Π.Διαθήκη. Καταλήγοντας ὁ Μεσσίας εἶπεν: «… καί οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ»[3].
Στούς στίχους δέ 14-15 τοῦ γ’ κεφαλαίου, στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον ἀνέπτυξε περαιτέρω τό μυστήριον τῆς Σταυρώσεως καί τῶν θείων Παθῶν τοῦ Κυρίου, ὅπου θά ἐσχίζετο ὁριστικά τό χειρόγραφον τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἀδαμιαίου γένους. Ὁ πιστεύων δέ εἰς αὐτό τό μέγα μυστήριον καί τρώγων τό πανάχραντον Σῶμα καί πίνων τό πανάγιον Αἷμα Του, δέν θά χαθεῖ· δέν θά ἀποθάνει, ἀλλά θά κληρονομήσει τήν αἰώνιον ζωήν.
Ἐν τούτοις, σεβαστή γερόντισσα, οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, σκληρόκαρδοι ὄντες καί ζητοῦντες τήν δική τους δόξα, ἔμειναν ἀσυγκίνητοι καί ἄπιστοι μπροστά στόν Θεάνθρωπον Μεσσίαν. Καί ὁ Ἰησοῦς τούς ἀποστόμωσε, λέγοντας· «διά νά μάθετε λοιπόν, ὅτι ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας,… ἔχει ἐξουσίαν νά συγχωρῇ ἐπί τῆς γῆς ἁμαρτίας- τότε ὁ Κύριος λέγει εἰς τόν Παραλυτικόν· εἰς σέ πού πιστεύεις ὁμιλῶ· σήκω καί πάρε εἰς τόν ὦμό σου τό κρεβάτι σου καί πήγαινε εἰς τόν οἶκο σου»· ἐξεπλάγησαν δέ τότε ὅλοι, ἀδελφοί μου, καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, διά τοῦ θαύματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ· καί ἐμεῖς σήμερα προσκυνοῦμε, καθώς καί ὅλες οἱ γενιές πού πίστεψαν καί θά πιστέψουν ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν καί ὁ μόνος πού δύναται νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες (Ἅγιος Πορφύριος).
Θεωροῦμε ἑπομένως, χριστιανοί μου, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις χαρακτηρίζεται ἀπό τήν Ἀλήθεια-Χριστόν καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως-ἐμπιστοσύνης στήν διδασκαλία Του· δηλαδή στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του.
Ποιοί εἶναι λοιπόν οἱ υἱοί τῆς Βασιλείας πού ἐκβάλλονται στό σκότος; Εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν λανθασμένη γνώμη, ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, ἀλλά μέ τά ἔργα τους, ἀρνοῦνται τόν Μεσσίαν, πού ὑπέδειξεν ὁ Ἀβραάμ· καί κατ’ ἐπέκτασιν ἀπέρριψαν αὐτόν τόν Ἴδιον Πατέρα, πού Τόν ἀπέστειλε στόν κόσμο.
Αὐτό συνέβη καί σήμερα στήν Καπερναούμ· καθ’ ὅτι, ἐνῶ οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι εἴδαν ἔμπροσθέν τους τό θαῦμα-σημεῖον τῆς ἰάσεως τοῦ Παραλυτικοῦ, παρέμειναν ἀσυγκίνητοι καί ἄπιστοι μέχρι τέλους· Τόν κατεδίκασαν ἀδίκως καί Τόν σταύρωσαν. Ἀπεκόπηκαν ἔτσι ἀπό τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἔμειναν ἀποξενωμένοι καί ἀσυγκίνητοι ἀπό τά θαύματα πού εἶδαν καί τίς ἐπαγγελίες πού ἄκουσαν καί ἀπό τά δῶρα πού ἔφερε ἀπό τόν Πατέρα, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στόν κόσμο ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς. Ἀπεδείχθη λοιπόν ὅτι: Ἐκεῖνος πού γίνεται ξένος καί ἀποποιεῖται τῶν δωρεῶν τοῦ Χριστοῦ, καθίσταται ἀχρεῖος ἐχθρός Του.
Συνεπῶς ὅποιος εἶναι ἐκτός Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν μπορεῖ νά σωθεῖ, ὅπως δέν σώθηκε κανείς ἀπό ἐκείνους πού δέν ἦταν στήν κιβωτό τοῦ Νῶε. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς διδάσκει: «ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι· καί ὁ μή συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει». Ἐκεῖνος πού συνάγεται σέ ἄλλο μέρος καί ὄχι στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία σκορπίζει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ· αὐτός δέν βρίσκεται στήν ὁδό τῆς σωτηρίας.
Ἐκτός Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία, γιατί ἐκτός αὐτῆς, δέν ὑπάρχει Σωτῆρας στόν Ὁποῖο ἔγκειται καί ὁλόκληρη ἡ σωτηρία. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει μέ τήν τήρηση τῶν ἀληθινῶν δογμάτων τό τέλειον πολίτευμα τῆς εὐσεβείας καί τοῦ ἁγιασμοῦ.
Κατά τήν ἁγίαν Πεντηκοστήν, «στούς ἁγιασμένους Ἀποστόλους ἀπεστάλη ἡ ζωοποιός δροσοσταλίδα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀπό τό Ὁποῖο οἱ πιστοί ὅλων τῶν ἐποχῶν δέχονται τήν αἰώνια σωτηρία».(Θεοδωρήτου Κύρου εἰς τούς ψαλμούς)
Τό χάρισμα νά συγχωροῦν ἁμαρτίες ἐπί τῆς γῆς πού δόθηκε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους, δέν ἐξέλιπε μέ ἐκείνους ἀλλά μεταδόθηκε καί φώτισε τούς διαδόχους τους. «Καί τρόπων μέτοχος καί θρόνων διάδοχος τῶν Ἀποστόλων γενόμενος…».
Σέ κανένα ἄλλον, πού ἐξαιτίας τοῦ τύφου καί τῆς ἀλαζονείας, πού τυχόν δίδαξε, ἤ διδάσκει, ἤ θά διδάξει ἀλλότρια τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων, δέν παραμένει αὐτό τό χάρισμα. Ἔτσι, ἕως καί σήμερα στήν Ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ, ρέει ἡ πηγή τοῦ Παναγίου Πνεύματος διανέμοντας στούς ἀνθρώπους τίς θεόσδοτες δωρεές.
Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα καί ὁ καθένας μας ἐκπληρώνει τό καθῆκον τοῦ ὀργανικοῦ ἔργου. Οἱ δέ ἄπιστοι ξεσκεπάζονται ἀπό τούς πονηρούς καρπούς τῆς ἀσχημοσύνης πού παράγουν. Ὀ νοῶν νοείτω καί ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
Στόν Σωτῆρα Χριστόν ἡ Δύναμις, ἡ Βασιλεία, ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
[1](Ἀκάθιστος Ὕμνος)
[2](Ματθ. 11,27)
[3](Ἰωάν.3,13)
ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Ὁ Θεός, ὡς Ἀλήθεια, Φῶς καί Ζωή δύναται νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες ἐπί τῆς γῆς. «…διά τοῦτο γάρ ὁ ὑψηλός Θεός ἐπί γῆς ἐφάνη ταπεινός ἄνθρωπος»· «σῶσαι θέλων τόν κόσμον…»[1].
Δυστυχῶς τινες τῶν Γραμματέων καί Φαρισαίων, βλασφημοῦντες, ἠρνοῦντο τό μυστήριον τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ἐν τούτοις, πάντες οἱ ἄνδρες τῆς Π. Διαθήκης, Πατριάρχες, Προφῆτες, προεῖπον ὅτι ὁ Σωτήρ θά ἦτο ἐμφανής εἰς πάντας· οὐδείς δέ δύναται νά θέσῃ ἐν ἀμφιβόλῳ τά ὑπό τῶν Προφητῶν λεχθέντα καί στίς Γραφές γεγραμμένα. «…οὐδείς ἐπιγινώσκει τόν υἱόν εἰ μή ὁ πατήρ, οὐδέ τόν Πατέρα τίς ἐπιγινώσκει εἰ μή ὁ υἱός»[2]. «Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο…δι’ οὗ καί τούς αἰῶνας ἐποίησεν·».
Ὁ διάλογος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ μέ τόν Νικόδημο, ἑνός ἐκ τῶν Φαρισαίων, ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τό ἀληθές. Ζητάει ὁ Νικόδημος νά διδαχθεῖ ἀπό τόν Χριστό, πῶς θά ἀπολαύσει καί αὐτός τά ἀγαθά τῆς Βασιλείας. Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καί τοῦ εἶπε· «ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σέ διαβεβαιῶ, ὅτι ἐάν κανείς δέν γεννηθῇ ἀπό ἐπάνω, δηλαδή ἀπό τόν οὐρανό, δέν δύναται νά ἴδῃ τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί νά ἀπολαύσῃ τά ἀγαθά της».
Οἱ Πατέρες τονίζουν μέ ἔμφαση· ἐάν δέν ἐνηνθρώπιζε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, κανείς δέν θά ἠδύνατο νά σωθεῖ. Φυσικά καί ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἀνέπτυξε στόν Φαρισαῖο Νικόδημο τήν Ὀρθόδοξον Τριαδολογίαν, Χριστολογίαν καί τήν Σωτηριολογίαν διά τοῦ Σταυροῦ, πού, ὡς ἐν ἐσόπτρῳ, εὑρίσκετο σέ ὁλόκληρη τήν Π.Διαθήκη. Καταλήγοντας ὁ Μεσσίας εἶπεν: «… καί οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ»[3].
Στούς στίχους δέ 14-15 τοῦ γ’ κεφαλαίου, στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον ἀνέπτυξε περαιτέρω τό μυστήριον τῆς Σταυρώσεως καί τῶν θείων Παθῶν τοῦ Κυρίου, ὅπου θά ἐσχίζετο ὁριστικά τό χειρόγραφον τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἀδαμιαίου γένους. Ὁ πιστεύων δέ εἰς αὐτό τό μέγα μυστήριον καί τρώγων τό πανάχραντον Σῶμα καί πίνων τό πανάγιον Αἷμα Του, δέν θά χαθεῖ· δέν θά ἀποθάνει, ἀλλά θά κληρονομήσει τήν αἰώνιον ζωήν.
Ἐν τούτοις, σεβαστή γερόντισσα, οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, σκληρόκαρδοι ὄντες καί ζητοῦντες τήν δική τους δόξα, ἔμειναν ἀσυγκίνητοι καί ἄπιστοι μπροστά στόν Θεάνθρωπον Μεσσίαν. Καί ὁ Ἰησοῦς τούς ἀποστόμωσε, λέγοντας· «διά νά μάθετε λοιπόν, ὅτι ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας,… ἔχει ἐξουσίαν νά συγχωρῇ ἐπί τῆς γῆς ἁμαρτίας- τότε ὁ Κύριος λέγει εἰς τόν Παραλυτικόν· εἰς σέ πού πιστεύεις ὁμιλῶ· σήκω καί πάρε εἰς τόν ὦμό σου τό κρεβάτι σου καί πήγαινε εἰς τόν οἶκο σου»· ἐξεπλάγησαν δέ τότε ὅλοι, ἀδελφοί μου, καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, διά τοῦ θαύματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ· καί ἐμεῖς σήμερα προσκυνοῦμε, καθώς καί ὅλες οἱ γενιές πού πίστεψαν καί θά πιστέψουν ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν καί ὁ μόνος πού δύναται νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες (Ἅγιος Πορφύριος).
Θεωροῦμε ἑπομένως, χριστιανοί μου, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις χαρακτηρίζεται ἀπό τήν Ἀλήθεια-Χριστόν καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως-ἐμπιστοσύνης στήν διδασκαλία Του· δηλαδή στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του.
Ποιοί εἶναι λοιπόν οἱ υἱοί τῆς Βασιλείας πού ἐκβάλλονται στό σκότος; Εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν λανθασμένη γνώμη, ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, ἀλλά μέ τά ἔργα τους, ἀρνοῦνται τόν Μεσσίαν, πού ὑπέδειξεν ὁ Ἀβραάμ· καί κατ’ ἐπέκτασιν ἀπέρριψαν αὐτόν τόν Ἴδιον Πατέρα, πού Τόν ἀπέστειλε στόν κόσμο.
Αὐτό συνέβη καί σήμερα στήν Καπερναούμ· καθ’ ὅτι, ἐνῶ οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι εἴδαν ἔμπροσθέν τους τό θαῦμα-σημεῖον τῆς ἰάσεως τοῦ Παραλυτικοῦ, παρέμειναν ἀσυγκίνητοι καί ἄπιστοι μέχρι τέλους· Τόν κατεδίκασαν ἀδίκως καί Τόν σταύρωσαν. Ἀπεκόπηκαν ἔτσι ἀπό τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἔμειναν ἀποξενωμένοι καί ἀσυγκίνητοι ἀπό τά θαύματα πού εἶδαν καί τίς ἐπαγγελίες πού ἄκουσαν καί ἀπό τά δῶρα πού ἔφερε ἀπό τόν Πατέρα, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στόν κόσμο ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς. Ἀπεδείχθη λοιπόν ὅτι: Ἐκεῖνος πού γίνεται ξένος καί ἀποποιεῖται τῶν δωρεῶν τοῦ Χριστοῦ, καθίσταται ἀχρεῖος ἐχθρός Του.
Συνεπῶς ὅποιος εἶναι ἐκτός Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν μπορεῖ νά σωθεῖ, ὅπως δέν σώθηκε κανείς ἀπό ἐκείνους πού δέν ἦταν στήν κιβωτό τοῦ Νῶε. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς διδάσκει: «ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι· καί ὁ μή συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει». Ἐκεῖνος πού συνάγεται σέ ἄλλο μέρος καί ὄχι στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία σκορπίζει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ· αὐτός δέν βρίσκεται στήν ὁδό τῆς σωτηρίας.
Ἐκτός Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία, γιατί ἐκτός αὐτῆς, δέν ὑπάρχει Σωτῆρας στόν Ὁποῖο ἔγκειται καί ὁλόκληρη ἡ σωτηρία. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει μέ τήν τήρηση τῶν ἀληθινῶν δογμάτων τό τέλειον πολίτευμα τῆς εὐσεβείας καί τοῦ ἁγιασμοῦ.
Κατά τήν ἁγίαν Πεντηκοστήν, «στούς ἁγιασμένους Ἀποστόλους ἀπεστάλη ἡ ζωοποιός δροσοσταλίδα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀπό τό Ὁποῖο οἱ πιστοί ὅλων τῶν ἐποχῶν δέχονται τήν αἰώνια σωτηρία».(Θεοδωρήτου Κύρου εἰς τούς ψαλμούς)
Τό χάρισμα νά συγχωροῦν ἁμαρτίες ἐπί τῆς γῆς πού δόθηκε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους, δέν ἐξέλιπε μέ ἐκείνους ἀλλά μεταδόθηκε καί φώτισε τούς διαδόχους τους. «Καί τρόπων μέτοχος καί θρόνων διάδοχος τῶν Ἀποστόλων γενόμενος…».
Σέ κανένα ἄλλον, πού ἐξαιτίας τοῦ τύφου καί τῆς ἀλαζονείας, πού τυχόν δίδαξε, ἤ διδάσκει, ἤ θά διδάξει ἀλλότρια τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων, δέν παραμένει αὐτό τό χάρισμα. Ἔτσι, ἕως καί σήμερα στήν Ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ, ρέει ἡ πηγή τοῦ Παναγίου Πνεύματος διανέμοντας στούς ἀνθρώπους τίς θεόσδοτες δωρεές.
Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα καί ὁ καθένας μας ἐκπληρώνει τό καθῆκον τοῦ ὀργανικοῦ ἔργου. Οἱ δέ ἄπιστοι ξεσκεπάζονται ἀπό τούς πονηρούς καρπούς τῆς ἀσχημοσύνης πού παράγουν. Ὀ νοῶν νοείτω καί ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
Στόν Σωτῆρα Χριστόν ἡ Δύναμις, ἡ Βασιλεία, ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
[1](Ἀκάθιστος Ὕμνος)
[2](Ματθ. 11,27)
[3](Ἰωάν.3,13)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Β΄ Κυριακή των Νηστειών - Γρηγορίου του Παλαμά
Ημερομηνία Εορτής: 08/03/2026
Φωτός λαμπρόν κήρυκα νυν όντως μέγαν,
Πηγή φάους άδυτον άγει προς φέγγος.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν δεινός θεολόγος και διαπρεπέστατος ρήτορας και φιλόσοφος. Δεν γνωρίζουμε το χρόνο και τον τόπο της γέννησής του. (Ο Σ. Ευστρατιάδης όμως, στο αγιολόγιο του, αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε το 1296 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, από τον Κωνσταντίνο τον Συγκλητικό και την ευσεβέστατη Καλλονή). Ξέρουμε όμως, ότι κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα μ.Χ. ήταν στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης, απ' όπου και αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος χάρη ησυχότερης ζωής, και αφιερώθηκε στην ηθική του τελειοποίηση και σε διάφορες μελέτες.
Το 1335 μ.Χ. με τους δύο αποδεικτικούς λόγους του «Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος», ήλθε σε σύγκρουση με τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό, ο οποίος δίδασκε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό, κι ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να ενωθεί μαζί Του. Κατά τα λεγόμενα του Βαρλαάμ, ο Θεός είναι «κλειστός στον εαυτό του» και δεν μπορεί να ενωθεί με τους ανθρώπους. Επομένως, οι «ησυχαστές», οι μοναχοί δηλαδή εκείνοι που έλεγαν ότι μπορεί ο άνθρωπος, αν έχει καθαρή καρδιά και αν συγκεντρωθεί στην «καρδιακή προσευχή» (το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με»), να ενωθεί με το Θεό και να φωτισθεί και να δει το Άκτιστο φως, ασχέτως της μόρφωσής του, δεν ήταν Ορθόδοξοι αλλά «μεσσαλιανιστές» και «ομφαλόψυχοι». Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις του Βαρλαάμ, ο Παλαμάς εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη από όπου και άρχισε τον αγώνα «υπέρ των Ιερώς ησυχαζόντων», δηλ. αυτών που ασκούσαν τον ησυχασμό, συγγράφοντας μάλιστα και τους ομώνυμους λόγους του. Το ζητούμενο της πάλης αυτής ήταν κυρίως το μεθεκτικόν ή αμέθεκτον της θείας ουσίας. Ο Γρηγόριος, οπλισμένος με μεγάλη πολυμάθεια και ισχυρή κριτική για θέματα αγίων Γραφών, διέκρινε μεταξύ θείας ουσίας αμεθέκτου και θείας ενεργείας μεθεκτής. Και αυτό το στήριξε σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων και η Εκκλησία επικύρωσε την ερμηνεία του με τέσσερις Συνόδους. Στην τελευταία, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1351 μ.Χ., ήταν και ο ίδιος ο Παλαμάς. Αλλά ο Γρηγόριος έγραψε πολλά και διάφορα θεολογικά έργα, περίπου 60.
Αργότερα ο Πατριάρχης Ισίδωρος, τον εξέλεξε αρχικά επίσκοπο Θεσσαλονίκης. Λόγω όμως των τότε ζητημάτων, αποχώρησε πρόσκαιρα στη Λήμνο. Αλλά κατόπιν ανέλαβε τα καθήκοντα του. Πέθανε το 1360 μ.Χ. και τιμήθηκε αμέσως σαν Άγιος. Ο Πατριάρχης Φιλόθεος, έγραψε το 1376 μ.Χ. εγκωμιαστικό λόγο στο Γρηγόριο Παλαμά, μαζί και ακολουθία και όρισε την εκκλησιαστική μνήμη του στη Β' Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής.
Το τίμιο σώμα του, μετά από την εκταφή, υπήρξε άφθαρτο, δηλαδή δέν σάπισε, αλλά ευωδίαζε και θαυματουργούσε. Στούς λατίνους όμως, τους υποτελείς του Πάπα, ήταν χονδρό αγκάθι η ενθύμιση του Αγίου και μάλιστα ολόσωμου. Γι αυτό πολλες φορές τον συκοφαντούσαν λέγοντας, πως για τα αμαρτήματά του έμεινε «άλυωτος», δέν δέχθηκε από απέχθεια η γη να τον διαλύσει «στα εξ ων συνετέθη»! Τον 19ο αιώνα μ.Χ. ο ναός του Αγίου καταστράφηκε από φωτιά και το τίμιο σκήνωμά του κάηκε αφήνοντας μόνον τα οστά ανέπαφα!
Τόσο γινάτι κράτησαν οι καθολικοί που όταν τυπώνονταν οι εκκλησιαστικές μας ακολουθίες στην Βενετία - κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας - ο Δόγης έδινε την άδειά του για την έκδοση, μόνον εφόσον δέν υπήρχε σχετική αναφορά στον Αγιο. Έτσι για αρκετά χρόνια που κυκλοφορούσαν τα έντυπα από την Βενετία, η γιορτή του είχε σχεδόν ξεχαστεί. Περί τα μέσα και τέλη του 20ου αιώνα, επανήλθε η μνήμη των ενδόξων αγώνων του και έλαβε την πρέπουσα θέση στον χώρο των Ορθόδοξων ναών.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ὀρθοδοξίας ὁ φωστήρ, Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα καὶ διδάσκαλε, τῶν Μοναστῶν ἡ καλλονή, τῶν θεολόγων ὑπέρμαχος ἀπροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης τὸ καύχημα, κῆρυξ τῆς χάριτος, ἱκέτευε διὰ παντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ημερομηνία Εορτής: 08/03/2026
Φωτός λαμπρόν κήρυκα νυν όντως μέγαν,
Πηγή φάους άδυτον άγει προς φέγγος.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν δεινός θεολόγος και διαπρεπέστατος ρήτορας και φιλόσοφος. Δεν γνωρίζουμε το χρόνο και τον τόπο της γέννησής του. (Ο Σ. Ευστρατιάδης όμως, στο αγιολόγιο του, αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε το 1296 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, από τον Κωνσταντίνο τον Συγκλητικό και την ευσεβέστατη Καλλονή). Ξέρουμε όμως, ότι κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα μ.Χ. ήταν στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης, απ' όπου και αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος χάρη ησυχότερης ζωής, και αφιερώθηκε στην ηθική του τελειοποίηση και σε διάφορες μελέτες.
Το 1335 μ.Χ. με τους δύο αποδεικτικούς λόγους του «Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος», ήλθε σε σύγκρουση με τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό, ο οποίος δίδασκε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό, κι ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να ενωθεί μαζί Του. Κατά τα λεγόμενα του Βαρλαάμ, ο Θεός είναι «κλειστός στον εαυτό του» και δεν μπορεί να ενωθεί με τους ανθρώπους. Επομένως, οι «ησυχαστές», οι μοναχοί δηλαδή εκείνοι που έλεγαν ότι μπορεί ο άνθρωπος, αν έχει καθαρή καρδιά και αν συγκεντρωθεί στην «καρδιακή προσευχή» (το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με»), να ενωθεί με το Θεό και να φωτισθεί και να δει το Άκτιστο φως, ασχέτως της μόρφωσής του, δεν ήταν Ορθόδοξοι αλλά «μεσσαλιανιστές» και «ομφαλόψυχοι». Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις του Βαρλαάμ, ο Παλαμάς εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη από όπου και άρχισε τον αγώνα «υπέρ των Ιερώς ησυχαζόντων», δηλ. αυτών που ασκούσαν τον ησυχασμό, συγγράφοντας μάλιστα και τους ομώνυμους λόγους του. Το ζητούμενο της πάλης αυτής ήταν κυρίως το μεθεκτικόν ή αμέθεκτον της θείας ουσίας. Ο Γρηγόριος, οπλισμένος με μεγάλη πολυμάθεια και ισχυρή κριτική για θέματα αγίων Γραφών, διέκρινε μεταξύ θείας ουσίας αμεθέκτου και θείας ενεργείας μεθεκτής. Και αυτό το στήριξε σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων και η Εκκλησία επικύρωσε την ερμηνεία του με τέσσερις Συνόδους. Στην τελευταία, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1351 μ.Χ., ήταν και ο ίδιος ο Παλαμάς. Αλλά ο Γρηγόριος έγραψε πολλά και διάφορα θεολογικά έργα, περίπου 60.
Αργότερα ο Πατριάρχης Ισίδωρος, τον εξέλεξε αρχικά επίσκοπο Θεσσαλονίκης. Λόγω όμως των τότε ζητημάτων, αποχώρησε πρόσκαιρα στη Λήμνο. Αλλά κατόπιν ανέλαβε τα καθήκοντα του. Πέθανε το 1360 μ.Χ. και τιμήθηκε αμέσως σαν Άγιος. Ο Πατριάρχης Φιλόθεος, έγραψε το 1376 μ.Χ. εγκωμιαστικό λόγο στο Γρηγόριο Παλαμά, μαζί και ακολουθία και όρισε την εκκλησιαστική μνήμη του στη Β' Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής.
Το τίμιο σώμα του, μετά από την εκταφή, υπήρξε άφθαρτο, δηλαδή δέν σάπισε, αλλά ευωδίαζε και θαυματουργούσε. Στούς λατίνους όμως, τους υποτελείς του Πάπα, ήταν χονδρό αγκάθι η ενθύμιση του Αγίου και μάλιστα ολόσωμου. Γι αυτό πολλες φορές τον συκοφαντούσαν λέγοντας, πως για τα αμαρτήματά του έμεινε «άλυωτος», δέν δέχθηκε από απέχθεια η γη να τον διαλύσει «στα εξ ων συνετέθη»! Τον 19ο αιώνα μ.Χ. ο ναός του Αγίου καταστράφηκε από φωτιά και το τίμιο σκήνωμά του κάηκε αφήνοντας μόνον τα οστά ανέπαφα!
Τόσο γινάτι κράτησαν οι καθολικοί που όταν τυπώνονταν οι εκκλησιαστικές μας ακολουθίες στην Βενετία - κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας - ο Δόγης έδινε την άδειά του για την έκδοση, μόνον εφόσον δέν υπήρχε σχετική αναφορά στον Αγιο. Έτσι για αρκετά χρόνια που κυκλοφορούσαν τα έντυπα από την Βενετία, η γιορτή του είχε σχεδόν ξεχαστεί. Περί τα μέσα και τέλη του 20ου αιώνα, επανήλθε η μνήμη των ενδόξων αγώνων του και έλαβε την πρέπουσα θέση στον χώρο των Ορθόδοξων ναών.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ὀρθοδοξίας ὁ φωστήρ, Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα καὶ διδάσκαλε, τῶν Μοναστῶν ἡ καλλονή, τῶν θεολόγων ὑπέρμαχος ἀπροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης τὸ καύχημα, κῆρυξ τῆς χάριτος, ἱκέτευε διὰ παντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η χριστιανική πίστη μας απαγορεύει να είμαστε κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων
και επιτάσσει να είμαστε αυστηροί και αμείλικτοι κριτές των δικών μας αμαρτιών. Ο ασθενής που βρίσκεται στο νοσοκομείο μεριμνά για τη δική του ασθένεια και δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε το χρόνο να ελέγξει τους άλλους ασθενείς ή να χλευάσει την ασθένειά τους.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
και επιτάσσει να είμαστε αυστηροί και αμείλικτοι κριτές των δικών μας αμαρτιών. Ο ασθενής που βρίσκεται στο νοσοκομείο μεριμνά για τη δική του ασθένεια και δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε το χρόνο να ελέγξει τους άλλους ασθενείς ή να χλευάσει την ασθένειά τους.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
ΟΛΑ όσα γίνονται είναι στο πρόγραμμα του Θεού και γι΄αυτό θα τ’ αγαπάς…
Όπου κι αν βρίσκεσαι. Όποιος και αν σε περιτριγυρίζει. Όποιος κι αν σε προσβάλει ή σε στενοχωρεί. Όποιος κι αν σ΄αγαπά. ΟΛΑ όσα γίνονται είναι στο πρόγραμμα του Θεού και γι΄αυτό θα τ’ αγαπάς…
Να μη θέλεις ποτέ τίποτε, παρά μόνο το θέλημά Του, και να δέχεσαι με αγάπη τα κακά που σου έρχονται.
Ποτέ να μην λές «γιατί περνώ αυτό»; Ή όταν βλέπεις τόν άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λές «γιατί το περνά αυτό»; Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης… Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο του Θεού ΟΛΑ!!
Γερόντισσα Γαβριηλία
Όπου κι αν βρίσκεσαι. Όποιος και αν σε περιτριγυρίζει. Όποιος κι αν σε προσβάλει ή σε στενοχωρεί. Όποιος κι αν σ΄αγαπά. ΟΛΑ όσα γίνονται είναι στο πρόγραμμα του Θεού και γι΄αυτό θα τ’ αγαπάς…
Να μη θέλεις ποτέ τίποτε, παρά μόνο το θέλημά Του, και να δέχεσαι με αγάπη τα κακά που σου έρχονται.
Ποτέ να μην λές «γιατί περνώ αυτό»; Ή όταν βλέπεις τόν άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λές «γιατί το περνά αυτό»; Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης… Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο του Θεού ΟΛΑ!!
Γερόντισσα Γαβριηλία
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Εγώ ήμουν χειρότερος και από ένα βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου
Το Πνεύμα του Χριστού, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι τον Θεό. Ο Κύριος έδωσε στο ληστή τον Παράδεισο· έτσι θα δώσει τον Παράδεισο και σε κάθε αμαρτωλό.
Εγώ ήμουν χειρότερος και από ένα βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου· όταν άρχισα, όμως, να ζητώ συγχώρεση από τον Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρεση, αλλά και το Άγιο Πνεύμα, και έτσι με το Άγιο Πνεύμα γνώρισα τον Θεό. Βλέπεις Αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιός, στ’ αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει αυτή την Ευσπλαγχνία;
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
Το Πνεύμα του Χριστού, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι τον Θεό. Ο Κύριος έδωσε στο ληστή τον Παράδεισο· έτσι θα δώσει τον Παράδεισο και σε κάθε αμαρτωλό.
Εγώ ήμουν χειρότερος και από ένα βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου· όταν άρχισα, όμως, να ζητώ συγχώρεση από τον Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρεση, αλλά και το Άγιο Πνεύμα, και έτσι με το Άγιο Πνεύμα γνώρισα τον Θεό. Βλέπεις Αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιός, στ’ αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει αυτή την Ευσπλαγχνία;
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Οι Άγιοι, έκαναν μεγαλύτερο αγώνα για να κρύψουν την αρετή τους, παρά για να την αποκτήσουν. Ξέρετε τί έκαναν οι δια Χριστόν Σαλοί;
Ξέφευγαν πρώτα από την υποκρισία του κόσμου και έμπαιναν μετά στον χώρο της ευαγγελικής αλήθειας. Αλλά, και αυτό δεν τους έφτανε· γι’ αυτό προχωρούσαν στην αγία υποκρισία για την αγάπη του Χριστού. Ύστερα, δεν τους απασχολούσε ό,τι κι αν τους έκαναν, ό,τι κι αν τους έλεγαν οι άλλοι.
Χρειάζεται όμως πολύ μεγάλη ταπείνωση για να το κάνεις αυτό. Ενώ ένας κοσμικός άνθρωπος, αν του πει καμμιά κουβέντα ο άλλος, θίγεται. Ή, αν δεν τον επαινέσει για κάτι που κάνει, στενοχωριέται. Ενώ αυτοί οι Σαλοί χαίρονταν, όταν οι άνθρωποι είχαν “χαλασμένο” λογισμό γι’ αυτούς. Παλιά, υπήρχαν Πατέρες που έκαναν ακόμη και τον δαιμονισμένο, για να κρύψουν την αρετή τους και για να χαλάσουν οι άλλοι τον καλό λογισμό που είχαν γι’ αυτούς…
Γι’ αυτό, δεν πρέπει να βγάζει κανείς συμπεράσματα για έναν άνθρωπο από αυτό που φαίνεται, εάν δεν μπορεί να διακρίνει αυτό που κρύβεται.
Οι δια Χριστόν Σαλοί, δεν έχουν μέσα τους κενό, αλλά ξεχείλισμα από το πολύ γέμισμα της αγάπης του Θεού. Είναι μεγάλοι Άγιοι.
Έχουν πολύ μεγάλη ταπείνωση· δεν λογαριάζουν καθόλου τον εαυτό τους. Γι’ αυτό και ο Θεός τους αξιώνει να γνωρίσουν τα θεία μυστήρια και να αποκτήσουν πολλά χαρίσματα. Οι ταπεινοί και αφανείς ήρωες του Χριστού, είναι οι εξυπνότεροι του κόσμου· διότι κατορθώνουν να φυλάσσουν τον πνευματικό τους θησαυρό στο θησαυροφυλάκιο του Θεού.
Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού. Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα. Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς. Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου. Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε. Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα. Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.
Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.
Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό. Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.
Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο. Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».
Α΄. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου· «Λόγοι»: (1) Τόμ. Α΄ «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», σελ. 279, Δεκέμβριος 1998· (2) Τόμ. Β΄ «Πνευματική αφύπνιση», σελ. 337–338, Νοέμβριος 1999· (3) Τόμ. Γ΄ «Πνευματικός αγώνας», σελ. 82–84, Μάϊος 2001· (4) Τόμ. Ε΄ «Πάθη και αρετές», σελ. 193–194, Δεκέμβριος 2006· (5) «Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης.
Ξέφευγαν πρώτα από την υποκρισία του κόσμου και έμπαιναν μετά στον χώρο της ευαγγελικής αλήθειας. Αλλά, και αυτό δεν τους έφτανε· γι’ αυτό προχωρούσαν στην αγία υποκρισία για την αγάπη του Χριστού. Ύστερα, δεν τους απασχολούσε ό,τι κι αν τους έκαναν, ό,τι κι αν τους έλεγαν οι άλλοι.
Χρειάζεται όμως πολύ μεγάλη ταπείνωση για να το κάνεις αυτό. Ενώ ένας κοσμικός άνθρωπος, αν του πει καμμιά κουβέντα ο άλλος, θίγεται. Ή, αν δεν τον επαινέσει για κάτι που κάνει, στενοχωριέται. Ενώ αυτοί οι Σαλοί χαίρονταν, όταν οι άνθρωποι είχαν “χαλασμένο” λογισμό γι’ αυτούς. Παλιά, υπήρχαν Πατέρες που έκαναν ακόμη και τον δαιμονισμένο, για να κρύψουν την αρετή τους και για να χαλάσουν οι άλλοι τον καλό λογισμό που είχαν γι’ αυτούς…
Γι’ αυτό, δεν πρέπει να βγάζει κανείς συμπεράσματα για έναν άνθρωπο από αυτό που φαίνεται, εάν δεν μπορεί να διακρίνει αυτό που κρύβεται.
Οι δια Χριστόν Σαλοί, δεν έχουν μέσα τους κενό, αλλά ξεχείλισμα από το πολύ γέμισμα της αγάπης του Θεού. Είναι μεγάλοι Άγιοι.
Έχουν πολύ μεγάλη ταπείνωση· δεν λογαριάζουν καθόλου τον εαυτό τους. Γι’ αυτό και ο Θεός τους αξιώνει να γνωρίσουν τα θεία μυστήρια και να αποκτήσουν πολλά χαρίσματα. Οι ταπεινοί και αφανείς ήρωες του Χριστού, είναι οι εξυπνότεροι του κόσμου· διότι κατορθώνουν να φυλάσσουν τον πνευματικό τους θησαυρό στο θησαυροφυλάκιο του Θεού.
Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού. Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα. Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς. Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου. Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε. Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα. Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.
Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.
Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό. Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.
Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο. Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».
Α΄. Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου· «Λόγοι»: (1) Τόμ. Α΄ «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», σελ. 279, Δεκέμβριος 1998· (2) Τόμ. Β΄ «Πνευματική αφύπνιση», σελ. 337–338, Νοέμβριος 1999· (3) Τόμ. Γ΄ «Πνευματικός αγώνας», σελ. 82–84, Μάϊος 2001· (4) Τόμ. Ε΄ «Πάθη και αρετές», σελ. 193–194, Δεκέμβριος 2006· (5) «Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Να μη βάζουμε ποτέ κακό στον νου μας. Να μη φοβούμαστε. Να μη νοιαζόμαστε. Να μην αγωνιούμε.
Μα και όταν δέχεσθε αδικίες, πάθη, συκοφαντίες εκ μέρους άλλων, μην ταράσσεστε, μην ασχολείσθε. Ας πουν ό,τι θέλουν για σας. Και αν σας καταριούνται, μην ανησυχείτε. Η ευτυχία δεν χάνεται, διότι δεν την περιμένουμε από τους ανθρώπους αλλά από τον Θεό.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Μα και όταν δέχεσθε αδικίες, πάθη, συκοφαντίες εκ μέρους άλλων, μην ταράσσεστε, μην ασχολείσθε. Ας πουν ό,τι θέλουν για σας. Και αν σας καταριούνται, μην ανησυχείτε. Η ευτυχία δεν χάνεται, διότι δεν την περιμένουμε από τους ανθρώπους αλλά από τον Θεό.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50780
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
“Σε κάθε τόπο μπορεί να ευαρεστήσει κανείς το Θεό…“
-Σ’ ευχαριστώ, πάτερ, για όσα μου εξήγησες ως εδώ, είπε ο αδελφός. Πές μου όμως κάτι ακόμα. Πώς δηλαδή, μολονότι υπάρχουν ενάρετοι που δεν έκαναν ποτέ κακό σε κανέναν, οι άνθρωποι σκανδαλίζονται μαζί τους και βαρυγγωμούν και λένε: «Τί κάθονται αυτοί ανάμεσά μας και μας παριστάνουν τους ευλαβείς; Ας πάνε στην έρημο ν’ αγιάσουν! Αλλά, να! Όσοι είναι κενόδοξοι και ανθρωπάρεσκοι, μένουν στον κόσμο για ν’ απολαύσουν τη δόξα των ανθρώπων».
-Δεν είναι, παιδί μου, ο τόπος που σώζει, αλλά ο τρόπος, η επιμέλεια, η προθυμία και η εγρήγορση του καθενός. Πρόσεξε, και θα σου το αποδείξω με πολλά παραδείγματα:
Πρώτα – πρώτα ο Ενώχ, όπως μαρτυρεί και η Γραφή, ευαρέστησε το Θεό, μολονότι και στον κόσμο ήταν και οικογένεια είχε και – το πιο αξιοθαύμαστο – ανάμεσα σε ασεβείς ανθρώπους ζούσε.
Θυμήσου έπειτα τον Αβραάμ. Τι φίλος του Θεού αναδείχθηκε! Και να σκεφτείς, ότι κι αυτός είχε γυναίκα και τριακόσιους δεκαοκτώ συγγενείς και δούλους και κοπάδια και χρυσάφι και ασήμι πολύ. Ωστόσο, τίποτε απ’ αυτά δεν στάθηκε εμπόδιο στην ευσέβειά του και στην αγάπη του στο Θεό και, τελικά, στη σωτηρία του.
Τί να πούμε όμως και για το Λώτ; Πού κατοικούσε; Μέσα στα σκάνδαλα του διαβόλου, ανάμεσα στους Σοδομίτες! Και μολονότι τους έβλεπε ο δίκαιος ν’ αμαρτάνουν συχνά μπροστά στα μάτια του, ποτέ δεν κατέκρινε κανένα. Γι’ αυτό τον αγάπησε ο Θεός και δεν του στέρησε τη βασιλεία Του.
Για σκέψου και τον Ιώβ, που ήταν «ευγενής των αφ’ ηλίου ανατολών». Και πλούτη είχε και δόξα ασύγκριτη και γυναίκα και παιδιά και δούλους και δούλες. Μα πέτυχε κι αυτός τη σωτηρία του, όπως οι άλλοι.
Το ίδιο και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ και ο Ιωσήφ και αναρίθμητοι άλλοι, που ευαρέστησαν το Θεό με τη ζωή τους. Ο Μωυσής πάλι, σε ποιόν τόπο επικαλέστηκε το Θεό; Εκεί, στην Ερυθρά Θάλασσα. Και ο Θεός αμέσως του απάντησε: «Μωυσή, Μωυσή, τί με φωνάζεις;».
Ο Δανιήλ και οι Τρεις Παίδες που προσευχήθηκαν; Ο ένας στο λάκκο, οι άλλοι στο καμίνι. Και ο Θεός τους άκουσε και έστειλε τον άγγελό Του και τους έσωσε.
Κοίταξε και τον Ιωνά, που εισακούστηκε μεσ’ από την κοιλιά του κήτους, και το ληστή, που από το σταυρό του άνοιξε με δυο μονάχα λόγια προσευχής τον παράδεισο. Αφήνω από την Παλαιά Διαθήκη τον Εζεκία, το Μανασσή, το Δαβίδ, τη Ραάβ και τόσους άλλους.
Βλέπεις λοιπόν, αδελφέ μου, πώς ευαρέστησαν το Θεό όλοι αυτοί σε διάφορους τόπους, λάμποντας με ποικίλες αρετές;
Α, και ο μακαριστός Παύλος τί έκανε; Καθόταν στο εργαστήρι του κι έραβε σκηνές. Ξέρεις όμως ποιός ήταν, πώς κήρυξε και τί έγραψε! Αλλά νομίζω πώς είπα ήδη αρκετά.
Πιστεύω να έχεις πια πεισθεί, ότι σε κάθε τόπο μπορεί να ευαρεστήσει κανείς το Θεό. Παντού υπάρχει σωτηρία γι’ αυτόν που προσέχει. Γιατί και ο Θεός παντού είναι παρών.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ένας Ασκητής επίσκοπος, Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής (4ος αι.)» – Ιερά Μονή Παρακλήτου. -η/Υ επιμέλεια, Σοφίας Μερκούρη
-Σ’ ευχαριστώ, πάτερ, για όσα μου εξήγησες ως εδώ, είπε ο αδελφός. Πές μου όμως κάτι ακόμα. Πώς δηλαδή, μολονότι υπάρχουν ενάρετοι που δεν έκαναν ποτέ κακό σε κανέναν, οι άνθρωποι σκανδαλίζονται μαζί τους και βαρυγγωμούν και λένε: «Τί κάθονται αυτοί ανάμεσά μας και μας παριστάνουν τους ευλαβείς; Ας πάνε στην έρημο ν’ αγιάσουν! Αλλά, να! Όσοι είναι κενόδοξοι και ανθρωπάρεσκοι, μένουν στον κόσμο για ν’ απολαύσουν τη δόξα των ανθρώπων».
-Δεν είναι, παιδί μου, ο τόπος που σώζει, αλλά ο τρόπος, η επιμέλεια, η προθυμία και η εγρήγορση του καθενός. Πρόσεξε, και θα σου το αποδείξω με πολλά παραδείγματα:
Πρώτα – πρώτα ο Ενώχ, όπως μαρτυρεί και η Γραφή, ευαρέστησε το Θεό, μολονότι και στον κόσμο ήταν και οικογένεια είχε και – το πιο αξιοθαύμαστο – ανάμεσα σε ασεβείς ανθρώπους ζούσε.
Θυμήσου έπειτα τον Αβραάμ. Τι φίλος του Θεού αναδείχθηκε! Και να σκεφτείς, ότι κι αυτός είχε γυναίκα και τριακόσιους δεκαοκτώ συγγενείς και δούλους και κοπάδια και χρυσάφι και ασήμι πολύ. Ωστόσο, τίποτε απ’ αυτά δεν στάθηκε εμπόδιο στην ευσέβειά του και στην αγάπη του στο Θεό και, τελικά, στη σωτηρία του.
Τί να πούμε όμως και για το Λώτ; Πού κατοικούσε; Μέσα στα σκάνδαλα του διαβόλου, ανάμεσα στους Σοδομίτες! Και μολονότι τους έβλεπε ο δίκαιος ν’ αμαρτάνουν συχνά μπροστά στα μάτια του, ποτέ δεν κατέκρινε κανένα. Γι’ αυτό τον αγάπησε ο Θεός και δεν του στέρησε τη βασιλεία Του.
Για σκέψου και τον Ιώβ, που ήταν «ευγενής των αφ’ ηλίου ανατολών». Και πλούτη είχε και δόξα ασύγκριτη και γυναίκα και παιδιά και δούλους και δούλες. Μα πέτυχε κι αυτός τη σωτηρία του, όπως οι άλλοι.
Το ίδιο και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ και ο Ιωσήφ και αναρίθμητοι άλλοι, που ευαρέστησαν το Θεό με τη ζωή τους. Ο Μωυσής πάλι, σε ποιόν τόπο επικαλέστηκε το Θεό; Εκεί, στην Ερυθρά Θάλασσα. Και ο Θεός αμέσως του απάντησε: «Μωυσή, Μωυσή, τί με φωνάζεις;».
Ο Δανιήλ και οι Τρεις Παίδες που προσευχήθηκαν; Ο ένας στο λάκκο, οι άλλοι στο καμίνι. Και ο Θεός τους άκουσε και έστειλε τον άγγελό Του και τους έσωσε.
Κοίταξε και τον Ιωνά, που εισακούστηκε μεσ’ από την κοιλιά του κήτους, και το ληστή, που από το σταυρό του άνοιξε με δυο μονάχα λόγια προσευχής τον παράδεισο. Αφήνω από την Παλαιά Διαθήκη τον Εζεκία, το Μανασσή, το Δαβίδ, τη Ραάβ και τόσους άλλους.
Βλέπεις λοιπόν, αδελφέ μου, πώς ευαρέστησαν το Θεό όλοι αυτοί σε διάφορους τόπους, λάμποντας με ποικίλες αρετές;
Α, και ο μακαριστός Παύλος τί έκανε; Καθόταν στο εργαστήρι του κι έραβε σκηνές. Ξέρεις όμως ποιός ήταν, πώς κήρυξε και τί έγραψε! Αλλά νομίζω πώς είπα ήδη αρκετά.
Πιστεύω να έχεις πια πεισθεί, ότι σε κάθε τόπο μπορεί να ευαρεστήσει κανείς το Θεό. Παντού υπάρχει σωτηρία γι’ αυτόν που προσέχει. Γιατί και ο Θεός παντού είναι παρών.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ένας Ασκητής επίσκοπος, Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής (4ος αι.)» – Ιερά Μονή Παρακλήτου. -η/Υ επιμέλεια, Σοφίας Μερκούρη