Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο άγιος πατέρας μας Νικόλαος ήξερε να ελέγχει, να φωτίζει, να διορθώνει ψυχές χωρίς ρητορικά κηρύγματα, παρά μόνο με την αγία ζωή και την σεπτή παρουσία του.
Μια κυρία, γνωστού εμπόρου των Αθηνών, αρρώστησε. Η κυρία αυτή, είχε μια ξαδέλφη που είχε έρθει από την Αίγυπτο, πλούσια, Ελένη Βλάχου ονομαζόταν.
Ήρθε για να δει την άρρωστη ξαδέλφη της. Με τη συζήτηση που έγινε, της είπε προτρεπτικά:
«Να στείλεις να φέρεις τον παπα–Νικόλα να σου διαβάσει καμιά ευχή “υπέρ υγείας”!».
Στην κόρη της άρρωστης, της άρεζε υπερβολικά και ήθελε πολύ την εξωτερική (την κοκεταρίστικη και φιλάρεσκη) ομορφιά.
Ο Παππούς, όμως, λόγω του ότι λειτουργούσε καθημερινά, ανακατεμένος με κεριά όλη την ώρα, μέσα σε σκονισμένα ερημοκκλήσια με τις λαδιές τους κ.λπ., δεν μπορούσε να διατηρηθεί ολοκάθαρος. Βέβαια, καθαρός ήτανε, αλλά όχι όπως ακριβώς θα τον ήθελε η δεσποινίδα εκείνη.
Λέει λοιπόν αυτή στη θεία της: –«Καλή μου θεία, να φέρουμε από τις μεγάλες εκκλησιές κανέναν άλλον ευπρεπή ιερέα, κι όχι αυτόν που θά ’ναι σκονισμένος».
Την ίδια νύχτα κιόλας, βλέπει στον ύπνο της τον ευλογημένο παπα–Νικόλα, με ολόχρυση αμφίεση και με φελόνια χρυσά κ.τλ., να της λέει:
«Σου αρέσω, παιδί μου;».
Ξύπνησε έντρομη η κοπέλα κι έστειλε αμέσως να φωνάξει τη θεία της και την παρακάλεσε να φροντίσει να φωνάξει, το συντομότερο δυνατό, τον καλό Παππούλη.
Αυτή, πάλι, ανέθεσε σε μια βαπτιστήρα της την υπόθεση και της λέει:
«Πήγαινε γρήγορα από μέρους μου να πεις τον Παππού να έρθει αμέσως μετά τη Λειτουργία στο σπίτι». Ήρθε η κοπέλα συγκινημένη για τα όσα προηγήθησαν και μας τα είπε.
Μετά, πήρε τον άγιο παπα–Νικόλα και τον πήγε στην ασθενή.
Όταν ανέβαιναν τις σκάλες, κατέβηκε πρώτη η κόρη της άρρωστης να τον υποδεχθεί, με μεγάλη ευλάβεια.
Και καθώς αυτή έσκυβε να του φιλήσει το χέρι, της λέει ο άγιος Νικόλαος ο Πλανάς: «Σου άρεσα, παιδί μου, έτσι όπως με είδες;».
Συγκίνηση και κατάπληξη διαπέρασε όλο της το σώμα.
Ποτέ δεν περίμενε έναν τέτοιο έλεγχο για τη ματαιοδοξία της.
(Ο απλοϊκός ποιμήν των απλών προβάτων)»,
σελ. 17–19 (εισαγωγή Φώτη Κόντογλου· 1895–1965)

[toula]

"Κύριε, τό τέλος μου ἐγγίζει: μή ἐπιτρέψης νά θορυβηθεῖ ἡ ψυχή μου".
Ξημέρωσε η Κυριακή τού Ασώτου, 28η Φεβρουαρίου τού έτους 1932.
Αυτή είναι η μέρα πού λειτούργησε για τελευταία φορά στο επίγειο θυσιαστήριο. Μετά τη Θεία Λειτουργία έχασε τις αισθήσεις του.
Ως ασθενής περέμεινε στην οικία του ευσεβούς υιού του Ιωάννου επι της οδού Δράκου 39 στην Γαργαρέττα,όπου και παρέδωσε την αγία του ψυχή στις 2 Μαρτίου 1932 ημέρα κατά την οποίαν είχε την επέτειο της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του..
Έκανε το σημείο τού Τιμίου Σταυρού και είπε: «Τον δρόμον τετέλευκα. Δόξα σοι ο Θεός! Η θεία χάρη να σάς ευλογεί».
Με αυτά τα λόγια άφησε τον κόσμο τούτο.
Το πρωί έφεραν το ιερό του λείψανο στον Ναό τού Αγ. Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης, όπου ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα για τρείς ημέρες.
Οι λαϊκές εκδηλώσεις ήταν πρωτοφανείς και το πλήθος τού λαού αναρίθμητο.
Χιλιάδες λαού κατέφθασαν από το λεκανοπέδιο Αττικής για να αποχαιρετήσουν τον σύγχρονο Άγιο.
Της κηδείας αυτού προέστη ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος (+1938),ο οποίος εκφώνησε και τον επικείδιο λόγο,επίσης ωμίλησεν ο εκ των συνεφημερίων αυτού ιερεύς Νικόλαος Λαμπρόπουλος ενώ επι του τάφου εξέφωνησε επιτάφιο ομιλία ,εκ μέρους των Πνευματικών του παιδιών,ο τότε φοιτητής της Θεολογίας Κωνσταντίνος Ματθαιάκης ο μετά ταύτα Μητροπολίτης Παραμυθίας,Φιλιατών και Γηρομερίου Τίτος (+1991).
Μνήμη Αγίου Νικολάου Πλανα.
( Αρχείο Μητροπολίτου Παραμυθίας Τίτου Ματθαιάκη ).

[toula]

"Μνήμη του εν Αγιοις Πατρός ημών Νικολάου Πλανα."
Ένα διακριτικό ‘’ΧΠ’’ βρέθηκε τα τελευταία χρόνια γραμμένο, στο βιβλίο μισθοδοσίας του προσωπικού του αγ.Ιωάννη του Κυνηγού, δίπλα στο όνομα του παπα Νικόλα Πλανά..
Πρώτος παπάς και τ' όνομά του: 150 δραχμές, πρώτος ψάλτης: 100 δραχμές, δεύτερος ψάλτης: 80 δραχμές και δεύτερος παπάς -ο παπα Νικόλας,- μισθός 50 δραχμές, αφού ο παπά Νικόλας ήτανε δευτεράντζα, ΧΠ -χαμηλών προσόντων!..
Ο παπα Νικόλας, που τότε τσέβδιζε και δεν μπορούσε να πει το ρ και αντί για το δέλτα έλεγε γ..
Ο παπα Νικόλας, που τότε επίτροποι και συνάδελφοι τον κλωτσούσανε μπαλάκι, πετώντας τον από την μία ενορία στην άλλη..
Ο παπα Νικόλας, που συγχωρούσε μέχρι βλακείας…
Αυτό το ΧΠ που κατέλυε τους νόμους της Φυσικής που οι άλλοι υποκλινότανε και συλλειτουργούσε με πεθαμένους αγίους και αγγέλους, που φως κατέβαινε τις νύχτες και του δειχνε τον δρόμο στην προπολεμική Αθήνα, που στεκότανε χωρίς να βρέχεται μέσα σε δυνατές νεροποντές, διανύοντας σε λίγα λεπτά αποστάσεις τεράστιες, ο παπα Νικόλας ο ιπτάμενος στις λειτουργίες, με ομολογία, τα πολλά έκπληκτα ξεφωνητά των μικρών παιδιών στην εκκλησία:
’’μαμά μαμά!. ο παππούλης πετάει!’’
Δημήτριος Φερούσης :Ο Παπακαλόγερος Νικόλαος Πλανάς (εκδόσεις Αστήρ ή Αποστολική Διακονία). .

[toula]

Δε μπορώ ν’ ασπασθώ μια φορά την εικόνα της Παναγίας και να την αποχωριστώ. Όταν Την πλησιάζω, σαν μαγνήτης με τραβάει κατά πάνω Της. Και πρέπει να είμαι μόνος, γιατί θέλω ώρες να Την ασπάζομαι.
Λες και γεμίζει η ψυχή από μια ζωντανή πνοή και από τόση χάρη, που δε μ’ αφήνει να φύγω. Αγάπη, έρωτας Θεού, φωτιά που καίει!
Κι αν είναι θαυματουργή η εικόνα, με το που μπαίνεις μες στην εκκλησία, σε καταλαμβάνει αυτό το φαινόμενο και αναδύει τόση ευωδιαστή πνοή, που μένεις εκστατικός και λες ότι δεν βρίσκεσαι στον εαυτό σου, αλλά μέσα σ’ ένα ευωδιαστό Παράδεισο!…
Άρπαζε εις την αγκαλιά σου την Εικόνα της Παναγίας ως να είναι ζώσα η Παναγία, ωσάν την μανούλα σου όταν ήσουν μικρή.
Λέγε της όλον τον πόνον σου και βρέχε την με τα δάκρυά σου τα καθαρά και θα εξαντλής παράκλησι συνεχή.
Η Παναγία είναι η μεγαλυτέρα ασφάλεια του ανθρώπου.
Και είναι αδύνατον ένας άνθρωπος να κάνη ευχή και να μην ανακαλύψει την Παναγία μέσα εις την ζωήν του…
Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (1898–1959), «Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας», Επιστολή ΛΔ΄ (34η), σελ. 202-203.

[toula]

Έλεγε:
«Μεγάλο πράγμα είναι η ευχή. Κάθε φορά που λέμε “Κύριε Ιησού Χριστέ…” είναι σαν να λέμε “μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου”»
Έπλεκε όλη μέρα κομποσκοίνι λέγοντας την ευχή. Το καλοκαίρι έβγαινε και ξάπλωνε στην αυλή μέσα σε έναν λάκκο πού είχε σκάψει ο ίδιος για να τον ζεσταίνει ο ήλιος. Από κει του βγήκε και το παρατσούκλι «εν τω λάκκω».
Το γούστο είναι που ήταν και … εφευρετικός αλλά και πρωτοπορειακός!
Ήταν ο πρώτος που αγόρασε αλυσοπρίονο στο Όρος.
Και επειδή του είπαν να προσέχει μήπως βρεί η αλυσίδα και τιναχθεί και τον κόψει τι μηχανεύθηκε; έπιασε και φόρεσε στα χέρια και πόδια του… μπουριά από σόμπες και δυό φύλλα λαμαρίνας στο στήθος και την πλάτη.
Σαν τον …..Ρόμποκοπ ήταν!
Όταν έμενε στην Σκήτη Κουτλουμουσίου πήγαινε στο Κυριακό για την λειτουργία της Κυριακής. Παλιά δέν άναβαν σόμπες στους Ναούς στο Άγιον Όρος.
Αυτός ο καϋμένος κρύωνε και επειδή δεν άντεχε τόσες ώρες, τυλιγόταν πάνω από το ράσο με μια… κουβέρτα, χωρίς να ενδιαφέρεται που τον έβλεπαν οι άλλοι μοναχοί και προσκυνητές, με αποτέλεσμα να του βγάλουν το παρατσούκλι «Αββάς Σινδόνιος».
Η πιο αξιομνημόνευτη όμως ιστορία του ήταν όταν του ζήτησε ένας μοναχός το κελλί που είχε και έμενε δίπλα στο Πρωτάτο, στις Καρυές. Αμέσως δέχθηκε να του το δώσει ενώ ήταν ήδη γέρος και όδευε στα ογδόντα. Του το παρέδωσε και πήγε να μείνει σε ένα απομακρυσμένο Σταυρονικητιανό κελλί στην έρημο της Καψάλας.
Ένα πρωινό στην πλατεία των Καρυών ακούστηκε ένας παρατεταμένος θόρυβος σαν να κυλούσαν ντετζερέδες…
Βγαίνουν έξω από τα καταστήματα πατέρες, μαγαζάτορες και προσκυνητές και τι να δούν! Ο γερο-Χαράλαμπος, απαθέστατος έπλεκε κομποσχοίνι, έχοντας δέσει στην μέση του ένα σχοινί που τραβούσε πίσω του όλη του την πραμάτεια!
Μια κατσαρόλα, πιο πίσω ένα μπρίκι, μετά το κουτί με τις χάντρες για τα κομποσχοίνια, ένα σκαλιστήρι και πάει λέγοντας….
«Να προσευχόμαστε για όλους, εκτός από τούς εχθρούς του Θεού, δηλαδή τούς αιρετικούς. Γι’ αυτούς καλά είναι να λέμε:
Αν θέλεις. Κύριε, φώτισε τους”».
«Σε όσους δεν πιστεύουν δεν λέω βαριά πνευματικά λόγια, για να μην κολαστούν πολύ.
“Ό γνούς και μή ποιήσας δαρήσεται πολλά”».
Κάποιος νέος πήγε να αγοράσει ένα κατοστάρι κομποσκοίνι από τον γερό-Χαράλαμπο.
Τον ρώτησε:
«Για την αδελφή σου το θέλεις;». Πράγματι το ήθελε για την αδελφή του. Πρόσθεσε:
«Να βάλω στην φούντα κόκκινο νήμα, πού είναι το χρώμα της παρθενίας, γιατί θα γίνει καλογριά». Και όντως έγινε μοναχή μετά από λίγα χρόνια.
Αποσπάσματα .
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Γ΄, εκδ. Μυγδονία σ. 1461-1467