Η φρασεολογία του Αρχιεπισκόπου...

[lovethink]

Είναι ντροπή σε ένα φόρουμ δημόσιο να βλέπεις ιερείς να κατηγορούν πλαγίως τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλαδικής Εκκλησίας
Θέλετε δεν θέλετε ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ

Nicdi το ότι κάποιος είναι ιερέας δεν σημαίνει ότι ξεφεύγει της κριτικής
Ολοι κρινόμαστε από τις πράξεις μας και τα λεγόμενά μας
Ο ίδιος πως κατηγορεί δημόσια τον ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ?
Μη κρίνεις ίνα μη κριθείς

Λίγο σεβασμό όσο ζει τουλάχιστον
Ακόμα και να ήταν ο χειρότερος Αρχιεπίσκοπος που πέρασε ποτέ , μπορεί ήδη ο Θεός να τον έχει συγχωρήσει για τα πάντα εφόσον μέσα από τη δοκιμασία του κανείς δεν ξέρει τι καυτά δάκρυα έχει ρίξει

Και όταν βλέπεις ιερέα να μη δείχνει σεβασμό και σιωπή στην αρρώστεια ενός ανθρώπου , αυτό σε θυμώνει πιο πολύ , απ'ότι να το βλέπεις από κάποιον λαϊκό ( δεν μιλάω μόνο για τον π.Αντώνιο ) αλλά κυρίως για τον αρθρογράφο αυτού του κειμένου της ακραίας προφανώς εφημερίδας "Ορθόδοξος τύπος"

[stratos]

Χελιδόνιε εμενα τετοια σταση και γλωσσα πνευματικου ανθρωπου με εμπνεει και σε τετοιους αναπαυομαι ασχετα με τα οποια λαθη του καθε ενος [που τα γνωριζουμε και εμεις]

Εις τους καιρούς μας βλέπομεν ότι πολλά πιστά τέκνα της Εκκλησίας μας μοναχοί και λαϊκοί, έχουν, δυστυχώς, αποσχισθή από αυτήν, εξ αιτίας των φιλενωτικών. Έχω την γνώμην οτι δεν είναι καθόλου καλόν να αποχωριζώμεθα από την Εκκλησίαν κάθε φοράν που θα πταίη ο Πατριάρχης.

Αλλά από μέσα, κοντά στην Μητέρα Εκκλησία έχει καθήκον και υποχρέωσι ο καθένας νʼ αγωνίζεται με τον τρόπον του. Το να διακόψη το μνημόσυνον του Πατριάρχου, να αποσχισθή και να δημιουργήση ιδικήν του Εκκλησίαν και να εξακολουθή να ομιλή υβρίζοντας τον Πατριάρχην, αυτό νομίζω, είναι παράλογον.


Εάν δια την α ή την β λοξοδρόμησι των κατά καιρούς Πατριαρχών χωριζώμεθα και κάνωμε δικές μας Εκκλησίες - Θεός φυλάξει! - θα ξεπεράσωμε και τους Προτεστάντες ακόμη.

Εύκολα χωρίζει κανείς και δύσκολα επιστρέφει...

Δυστυχώς, έχουμε πολλές « εκκλησίες » στην εποχή μας. Δημιουργήθηκαν είτε από μεγάλες ομάδες ή και από ένα άτομο ακόμη. Επειδή συνέβη στο καλύβι των (ομιλώ δια τα εν Αγίω Όρει συμβαίνοντα) να υπάρχη και ναός, ενόμισαν οτι μπορούν να κάνουν και δική τους ανεξάρτητη Εκκλησία.

Εάν οι φιλενωτικοί δίνουν το πρώτο πλήγμα στην Εκκλησία, αυτοί, οι ανωτέρω, δίνουν το δεύτερο.

Ας ευχηθούμε να δώση ο Θεός τον φωτισμόν Του σε όλους μας και εις τόν Πατριάρχην μας κ. Αθηναγόραν δια να γίνη πρώτον η ένωσις αυτών των «εκκλησιών», να πραγματοποιηθή η γαλήνη ανάμεσα στο σκανδαλισμένο ορθόδοξο πλήρωμα, η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ των Ορθοδόξων Ανατολικών Εκκλησιών και κατόπιν ας γίνη σκέψις δια την ένωσιν μετά των άλλων «Όμολογιών», εάν και εφ όσον ειλικρινώς επιθυμούν να ασπασθούν τό Ορθόδοξον Δόγμα.


Θα ήθελα ακόμη να ειπώ, οτι υπάρχει και μια τρίτη μερίδα μέσα εις την Εκκλησίαν μας. Είναι εκείνοι οι αδελφοί, που παραμένουν μεν πιστά τέκνα Αυτής, δεν έχουν όμως συμφωνίαν πνευματικήν αναμεταξύ τους.

Ασχολούνται με την κριτικήν ο ένας του άλλου και όχι δια το γενικώτερον καλόν του αγώνος. Παρακολουθεί δε ο ένας τον άλλον (περισσότερον από τον εαυτόν του) εις το τι θα ειπή ή τι θα γράψη δια να τον κτυπήση κατόπιν αλύπητα.Ενώ ο ίδιος αν έλεγε ή έγραφε τό ίδιο πράγμα, θα το υπεστήριζε και με πολλές μάλιστα μαρτυρίες της Αγίας Γραφής και των Πατέρων.

Το κακό που γίνεται είναι μεγάλο, διότι αφ ενός μεν αδικεί τον πλησίον του, αφ ετέρου δε και τον γκρεμίζει μπροστά στα μάτια των άλλων πιστών. Πολλές φορές σπέρνει και την απιστία στις ψυχές των αδυνάτων, διότι τους σκανδαλίζει.

Δυστυχώς, μερικοί από εμάς έχουμε παράλογες απαιτήσεις από τους άλλους. Θέλουμε οι άλλοι να έχουν τον ίδιο με εμάς πνευματικόν χαρακτήρα. Όταν κάποιος άλλος δεν συμφωνεί με τον χαρακτήρα μας δηλαδή ή είναι ολίγον επιεικής ή ολίγον οξύς, αμέσως βγάζομε το συμπέρασμα ότι δεν είναι πνευματικός άνθρωπος.

Όλοι χρειάζονται εις την Έκκλησίαν.

Όλοι οι Πατέρες προσέφεραν τας υπηρεσίας των εις Αυτήν. Και οι ήπιοι χαρακτήρες και οι αυστηροί.

Όπως δια το σώμα του ανθρώπου είναι απαραίτητα και τα γλυκά και τα ξινά και τα πικρά ακόμη ραδίκια (τό καθένα έχει τις δικές του ουσίες και βιταμίνες), έτσι και δια το Σώμα της Εκκλησίας.

Όλοι είναι απαραίτητοι.

Ο ένας συμπληρώνει τον πνευματικόν χαρακτήρα του άλλου καί όλοι είμεθα υποχρεωμένοι να ανεχώμεθα όχι μόνον τον πνευματικόν του χαρακτήρα, αλλά ακόμη και τις αδυναμίες, που έχει σαν άνθρωπος.
Και πάλιν έρχομαι να ζητήσω ειλικρινώς συγγνώμην από όλους, διότι ετόλμησα νά γράψω. Εγώ είμαι ένας απλός μοναχός και το έργον μου είναι να προσπαθώ, όσο μπορώ, να απεκδύωμαι τόν παλαιόν άνθρωπον και να βοηθώ τους άλλους και την Εκκλησίαν, μέσω του Θεού δια της προσευχής.


Αλλά επειδή έφθασαν μέχρι το ερημητήριό μου θλιβερές ειδήσεις δια την Αγίαν Ορθοδοξίαν μας επόνεσα πολύ και εθεώρησα καλό να γράψω αυτά που ένοιωθα.


Ας ευχηθούμε όλοι να δώση ο Θεός την χάριν Του και ο καθένας μας ας βοηθήση με τον τρόπον του δια την δόξαν της Εκκλησίας μας.

Μέ πολύν σεβασμόν προς όλους

Εν Αγίω όρει τη 23η Ιανουαρίου 1969


Παϊσιος μοναχός

[NIKOSZ]

Θα επρεπε αδερφοι μου αυτες τις μερες ο Χριστόδουλος να παραμένει πλέον εκτός κάθε κριτικής για ένα και μοναδικό λόγο: ΕΙΝΑΙ ΑΣΘΕΝΗΣ.

Ο ασθενής δεν είναι ,λόγω της καταστάσεως του, παπάς η λαϊκός, σύμμαχος η εχθρός, καλός η κακός ,συμπαθής η αντιπαθής ,άσπρος ,μαύρος ,κίτρινος η πράσινος αλλά απλά ένας άνθρωπος που αγωνίζεται για την ζωή του και την υγεία του.

Για τον λόγο αυτό ακόμα και οι καταδικασμένοι σε θάνατο δεν εκτελούνται όταν ασθενούν όπως επίσης και οι γιατροί στον πόλεμο δεν οπλοφορούν και είναι υποχρεωμένοι να νοσηλεύσουν κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τους δικούς τους και τους τραυματίες του εχθρού που είναι στα χέρια τους.

Πάντως ακόμα και σήμερα η αρρώστια, ιδιαίτερα δε ο καρκίνος, στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται σαν ένα νόσημα που πρέπει να το ξορκίσουμε.

Γι΄ αυτό και βλέπει κανείς δηλώσεις διαφόρων που γνωρίζουν την πραγματικότητα να εμφανίζονται σούπερ αισιόδοξοι με δηλώσεις του τύπου –όλα θα πάνε καλά –ο αρχιεπίσκοπος είναι ευδιάθετος!!(πόσο ευδιάθετος μπορεί να είναι κάποιος με ένα ρινογαστρικό σωλήνα, ορούς, καθετήρα ,έντερο που έχει μετεγχειρητική πάρεση και διαπύηση στο τραύμα) ;
Και όλα αυτά να τα δηλώνει μεγαλοπρεπώς ο κατά τον προσφυή χαρακτηρισμό Πάγκαλου ο κ.Τίποτα ως υπουργός Υγείας!

Προσωπικά εύχομαι στον Χριστόδουλο να ξεπεράσει τα προβλήματα από τους καρκίνους του και η αρρώστια αυτή να του αποβεί τουλάχιστον στο μέλλον ένα χρήσιμο μάθημα για τη περαιτερω ζωη του γιατί
Ματαιότης ,ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης.

[sakis]

το "Μην κρίνετε ίνα μην κριθείται" που πάει ????

«Μη κρίνετε,ίνα μη κριθητε»
N.I.ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ Από το βιβλίο "Επιτρέπεται να κρίνωμε;"

«Μή κρίνετε, ίνα μη κριθητε».
Ποιος είπε αυτό τό λόγο; Ό Κύριος. Πότε τον είπε; "Οταν έκανε την έπί τού "Ορους Όμιλία. Και πού περιέχεται αυτός ό λόγος; Στον Ευαγγελιστή Ματθαίο (7:1).
Πολλοί, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, χρησιμοποιούν αυτό τό λόγο. Πως τον χρησιμοποιούν; Ώς επιχείρημα εναντίον εκείνων, οί όποιοι κρίνουν και ελέγχουν, ιδίως κληρικούς. Είπες π.χ. ή έγραψες, δτι αυτή ή εκείνη ή ενέργεια ενός Επισκόπου ή ενός Αρχιεπισκόπου ή, γενικώτερα, ενός κληρικού είνε εσφαλμένη, είνε αμαρτωλή, είνε ασεβής; Πολλοί θά βρεθούν και θά ειπούν αμέσως: Δεν επιτρέπεται ό χριστιανός νά κρίνη. Ό Κύριος είπε, «Μή κρίνετε, ίνα μή κριθητε». "Οσοι κρίνουν δεν έχουν αγάπη. "Εχουν εγωισμό και σκληρότητα. Σκανδαλίζουν μέ τήν κριτική τους και ζημιώνουν την Εκκλησία. Θά κολασθούν...
Είνε γνωστόν, ότι στην Πατρίδα μας αυστηρότερο έλεγχο έν σχέσει προς άλλα πρόσωπα άσκησε ό Μητροπολίτης Φλωρίνης πατήρ Αυγουστίνος Καντιώτης. Άσκησε έλεγχο έπί δεκαετίες των διαφόρων τρωτών τής Εκκλησίας, της Πολιτείας, της κοινωνίας. Και τά περισσότερα βέλη όσων αντιπαθούν τήν κριτική και τον έλεγχο στράφηκαν εναντίον τοϋ Μητροπολίτου Φλωρίνης.
Πρό ετών επισκέφθηκα τό "Αγιον "Ορος γιά νά προσκυνήσω τά ιερά κειμήλια τής Ορθοδοξίας. Εκει συναντήθηκα μέ ένα μορφωμένο μοναχό.
Εδειξα όλο το σεβασμό απέναντι του. Με ρώτησε για την ιδιότητα μου. «Είμαι θεολόγος», του απάντησα. Με ρώτησε στή συνέχεια μήπως ανήκω σε καμμιά Θρησκευτική Κίνησι. «Ανήκω στην "Ορθόδοξη Ιεραποστολική Αδελφότητα του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου», του είπα. Αμέσως αλλοιώθηκε, ταράχθηκε, αγρίεψε και φώναξε: «Ό Γέροντας σου κρίνει και ζημιώνει τήν "Εκκλησία και θα κολασθή!».
Επειδή πολλοί επηρεάζονται και κλονίζονται άπ' αυτές τις αντιλήψεις εναντίον τής κριτικής και του έλεγχου, είμαστε υποχρεωμένοι νʼ αποκαταστήσουμε τα πράγματα και νά υπερασπισθούμε τήν καθαρότητα του Ευαγγελίου. Διότι στην προκειμένη περίπτωσι δεν θίγωνται απλώς πρόσωπα, άλλα, το χειρότερο, νοθεύεται ό αιώνιος λόγος του Ευαγγελίου.
Τίθεται ευθύς έξ αρχής το ερώτημα: Δεν επιτρέπεται πραγματικώς νά κρίνη ό χριστιανός;
Αλλ' Ίσως κάποιος αναρωτηθή: Γιατί τίθεται τέτοιο ερώτημα; Ο λόγος του Κυρίου είνε σαφής, σαφέστατος: «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε».
Λάθος! Δεν είνε σαφής, σαφέστατος ό λόγος. Θά ήταν σαφής, σαφέστατος, αν το ρήμα «κρίνω» είχε μία μόνο σημασία. 'Αλλά το ρήμα «κρίνω» δέν έχει μία μόνο σημασία. Έχει πολλές σημασίες. Και δέν μπορεί κανείς νά παίρνη τυχαία και αβασάνιστα μία σημασία, νά τήν κολλάη στό ρητό του Κυρίου «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε» και νά βγάζη αυθαίρετα συμπεράσματα.

[sakis]

Σημασίες τοϋ ρήματος «κρίνω»
• «Και έκρινεν Ιεφθάε τον Ισραήλ εξ έτη» (Κριτ. 12:7). Τί σημαίνει έδώ τό «έκρινε»; Έδώ το «έκρινε» σημαίνει «κυβέρνησε». Ό Ίεφθάε κυβέρνησε τον Ισραηλιτικό λαό έξι έτη.


• «Έπί του βήματος Καίσαρος έστώς ειμί, ου με δει κρίνεσθαι», είπε ό Παύλος (Πράξ. 25:10). Τί σημαίνει έδώ τό ρήμα «κρίνω», «κρίνομαι»; Σημαίνει «δικάζω», «δικάζομαι». Αυτή είνε άλλη έννοια του ρήματος «κρίνω». Στο δικαστήριο του Καίσαρος στέκομαι, και έδώ πρέπει να δικασθώ.


• «Κρίνον με, Κύριε, ότι έγώ έν ακακία μου έπορεύθην», λέγει ό Ψαλμωδός (Ψαλμ. 25 (26):1). Τί σημαίνει εδώ τό «κρίνω»; Έδώ τό ρήμα έχει άλλη έννοια. Σημαίνει «δικαιώνω, αθωώνω». Κύριε, δικαίωσε με, διότι έγώ βάδισα με ακακία, χωρίς δόλο, μέ αθωότητα της καρδίας μου.


• «Κρίνον αυτούς, ό Θεός, άττοπεσάτωσαν άπό των διαβουλίων αυτών», λέγει πάλι ό Ψαλμωδός γιά τους εχθρούς του (Ψαλμ. 5:11). Τί σημαίνει έδώ τό «κρίνω»; Σημαίνει «τιμωρώ». Θεέ μου, τιμώρησε αυτούς (τους εχθρούς μου), και ας αποτύχουν στα σχέδια τους.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι στή μία περίπτωσι τό «κρίνω» σημαίνει «δικαιώνω, αθωώνω», ενώ στην άλλη σημαίνει «τιμωρώ». Ή ίδια λέξι εμφανίζεται μέ δύο εντελώς αντίθετες έννοιες.


• «Ού γαρ άπέστειλεν ό Θεός τον Υίόν αύτου εις τον κοσμον ίνα κρίνη τον κοσμον, άλλ' ίνα σωθή ο κόσμος δι' αύτού», είπεν ό Χριστός στό Νικόδημο (Ίωάν. 3:17). Τί σημαίνει εδώ το «κρίνω»; Σημαίνει «δικάζω, καταδικάζω, τιμωρώ». Δέν απέστειλε ό Θεός τόν Υιό του στον κόσμο για να τιμωρήση τον κόσμο, άλλα για να σωθή ό κόσμος δι'αυτού.
Γεννάται όμως μία εύλογη απορία. Ένώ ό Χριστός λέγει, ότι δέν ήλθε γιά να καταδικάση και νά τιμωρήση τον κόσμο, οι προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη κήρυτταν, ότι θα έλθη ό Μεσσίας για νά κρίνη μέ δικαιοσύνη έθνη και λαούς. Τί συμβαίνει; Έχει ή Αγία Γραφή αντιφάσεις;
Αδελφοί μου, καμμία πραγματική άντίφασι δέν έχει ή Αγία Γραφή. Όταν οί προφήτες κήρυτταν, ότι θά έλθη ό Μεσσίας γιά νά κρίνη έθνη και λαούς, εννοούσαν, ότι θά έλθη γιά νά κυβέρνηση πνευματικώς τά έθνη και τους λαούς, πού θά πιστεύσουν σ' αυτόν. Απεναντίας, όταν λέγη ό Μεσσίας, ότι δέν ήλθε γιά νά κρίνη τον κόσμο, εννοεί, όπως είπαμε, ότι δέν ήλθε γιά νά δικάση και νά τιμωρήση τόν αμαρτωλό κόσμο. Αυτό θά συμβη στή δεύτερη έλευσί του, στή Δευτέρα Παρουσία.


• «Σπούδασον ελθείν προς με εις Νικόπολιν εκεί γαρ κέκρικα παραχειμάσαι», γράφει ό Παύλος στον Τίτο (Τίτ. 3:12). Τί σημαίνει εδώ τό «κρίνω»; Εδώ τό ρήμα έχει άλλη έννοια. Σημαίνει «αποφασίζω». Φρόντισε νά έλθης προς έμενα στή Νικόπολι. Διότι έκει έχω αποφασίσει νά περάσω τό χειμώνα.
«Διό εγώ κρίνω μη παρενοχλείν τοις από των εθνών επιστρέφουσιν εττί τόν Θεόν», είπεν ό άδελφόθεος Ιάκωβος μέσα στην Αποστολική Σύνοδο τής Ιερουσαλήμ (Πράξ. 15:19). Ποια έννοια έχει έδώ το ρήμα «κρίνω»; Έδώ το ρήμα σημαίνει «έχω τη γνώμη». Γι αύτό εγώ έχω τη γνώμη να μη φέρωμε δυσκολίες στους εθνικούς πού επιστρέφουν στο Θεό.
Στο ανωτέρω χωρίο ό Απόστολος λέγει, ότι δέν πρέπει οί έξ Ιουδαίων χριστιανοί νά ενοχλούν με ζητήματα περιτομής και τα τοιαύτα τους πιστούς, οί όποιοι έρχονται άπό τον ειδωλολατρικό κόσμο και ασπάζονται τήν πίστι.
Τέλος, αναφέρουμε ένα ακόμη χωρίο. Εΐνε ένας πολύ σημαντικός λόγος του Χριστού.


• «Μη κρίνετε κατ' όψιν, άλλα τήν δικάίαν κρίσιν κρίνατε» (Ίωάν. 7:24). «Μή κρίνετε», «άλλα κρίνατε». Τί σημαίνει έδώ το «κρίνω»; Σημαίνει «εκφέρω κρίσι», «λέγω καλό ή κακό λόγο». Μή κρίνετε επιφανειακά και επιπόλαια, άλλ' εκφέρετε τη δικαία κρίσι. Τό νόημα του χωρίου είνε νά μήν κρίνωμε, νά μήν έκφέρωμε κρίσι στηριζόμενοι στό εξωτερικό φαινόμενο, επιφανειακά και επιπόλαια, άλλα νά εκφέρωμε κρίσι στηριζόμενοι στό βάθος, στην ουσία. Ο Χριστός, πού είπε νά μήν κρίνωμε, παράλληλα συνιστά νά κρίνωμε, άρκεί όμως νά κρίνωμε δικαίως.
Αναφέρθηκαν οκτώ διαφορετικές σημασίες του ρήματος «κρίνω». Συνεπώς, δέν μπορούμε να παίρνωμε τυχαία και αβασάνιστα μία άπό τις πολλές σημασίες του ρήματος «κρίνω» και νά τήν κολλάμε όπου μας συμφέρει, όπως κάνει ό καλαϊτζής, πού κολλάει τό χερούλι όπου θέλει. Χρειάζεται νά μελετάμε πολύ τήν Αγία Γραφή. Χρειάζεται και αυτή ή περιφρονημένη Θεολογία, ή Θεολογία των Αποστόλων, των Πατέρων και των Διδασκάλων τής Εκκλησίας. Προσωπικώς δεν έχω καμμία έκτίμησι στην άλλη Θεολογία, τήν έκκοσμικευμένη, τήν ορθολογιστική, τή σατανική Θεολογία. Άλλα τή γνησία Θεολογία τιμώ και ασπάζομαι.

[sakis]

Απαγορεύεται ή κατάκρισι

Άπό τις πολλές σημασία τοy ρήματος «κρίνω» ποια είνε ή ορθή σημασία του στο λόγο του Κυρίου «Μή κρίνετε, ίνα μη κριθήτε»;

Γιά να έξακριβώσωμε ποια είνε ή ορθή σημασία του «κρίνω», πηγαίνουμε σέ παράλληλο λόγο του Κυρίου στον Ευαγγελιστή Λουκά. Τί λέγει εκεί ό Κύριος; «Μή κρίνετε, και ού μή κριθήτε* μή καταδικάζετε, και ού μή καταδικασθήτε» (Λουκ. 6:37). Νά μή κατακρίνετε, και δεν θα κατακριθήτε. Να μή καταδικάζετε, και δέν θα καταδικασθήτε. Ή δεύτερη φράσι ως συνωνυμική βοηθεί νά εξηγήσωμε τήν πρώτη. Συνεπώς και στην περίπτωσι του «Μή κρίνετε, ίνα μή κριθήτε» το ρήμα «κρίνω» σημαίνει «καταδικάζω», «κατακρίνω». Μή κατακρίνετε, για νά μή κατακριθήτε.

Επομένως, όσοι ισχυρίζονται, ότι μέ τή φράσι «Μή κρίνετε, ίνα μή κριθήτε» απαγορεύεται νά έκφέρωμε κρίσι, σφάλλονται. Τήν κατάκρισι απαγορεύει ό Κύριος, όχι τήν απλή κρίσι.

Γιατί ό Θεός μας έπλασε λογικά όντα και μας έδωσε τήν Ικανότητα τής κρίσεως; Ακριβώς για να κρίνωμε καί να λέμε, αυτό είνε άσπρο, αυτό είνε μαύρο αυτό είνε καλό, αυτό είνε κακό αυτό είνε φώς, αυτό είνε σκότος αυτό είνε σύκα, αυτό είνε σκάφη. Γι' αυτό λοιπόν μάς έδωσε ό Θεός την κρίσι. Μας τίμησε εξόχως μέ τό πολύτιμο αυτό δώρο.
Ό Παροιμιαστής, ό σοφός Σολομών, στο βιβλίο τών Παροιμιών, τί λέγει; «Άνοιγε σόν στόμα λόγω Θεού, και κρίνε πάντας υγιώς. Άνοιγε σόν στόμα και κρίνε δικαίως» {Παροιμ. 24:76 (31:8)}. Να άνοίγης τό στόμα σου, λέγει. Δέν λέγει να τό κλεινής. Να τό ανοίγεις, όχι μόνο όταν πρόκειται να φάγης, άλλα και όταν πρέπει νά εκφέρης κρίσι. Να άνοίγης τό στόμα σου και μέ βάσι τό λόγο του Θεού νά κρίνης τους πάντας «ύγιώς», «ορθώς», «δικαίως». Νά έκφέρης υγιή και δίκαιη κρίσι.

Τί είνε ή κατακρισι, αδελφοί μου; Είνε κρίσι άπό κακά ελατήρια και γιά κακούς σκοπούς. Ποια είνε τά κακά ελατήρια; Τό νά κρίνωμε άπό εγωισμό. Νά κατηγορούμε τόν άλλον γιά νά έξυψώσωμε τόν εαυτό μας. "Οπως ό Φαρισαίος, πού έλεγε: Θεέ μου, σ' ευχαριστώ διότι είμαι άψογος, διότι δέν είμαι όπως αυτός ό ελεεινός τελώνης... Έάν κρίνωμε μ' αυτό τό ελατήριο, άπό εγωισμό, γιά νά έξυψώνωμε τόν εαυτό μας καί νά έξουδενώνωμεκαι νά εξευτελίζουμε τόν άλλο, αυτό είνε κατακρισι. Εάν κρίνωμε άπό κακία, άπό φθόνο και μέ σκληρότητα, πού δημιουργεί ή κακία και ό φθόνος, αυτό είνε κατακρισι. Έάν θέλωμε μέσα στην καρδιά μας νά κολασθη ό άλλος καί έμείς μόνο νά σωθούμε, αυτό είνε κατακρισι.

Κατακρισι, λοιπόν, εινε ή εμπαθής κρίσι. Αυτό εινε φρικτό αμάρτημα. Όποιος έχει τέτοια θηριώδη και σατανικά ένστικτα, και κρίνει μέ αυτά τά ένστικτα και μέ αυτά τά ελατήρια, αυτός σίγουρα θά καταλάβη τον πυθμένα της κολάσεως.

[sakis]

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ

Άλλ' έκτος άπό τήν κρίσι, πού είνε κατάκρισι, υπάρχει και άλλη κρίσι, πού δέν είνε κατάκρισι, και λέγεται έλεγχος.

Υπάρχει κρίσι, πού είνε κατάκρισι και απαγορεύεται.

Υπάρχει και κρίσι, πού είνε έλεγχος, και θά ιδούμε στη συνέχεια αν απαγορεύεται.

Τί είνε ό έλεγχος; Είνε ή δίκαιη κρίσι, για τήν οποία έκανε λόγο ό Χριστός:

«Τήν δικαιαν κρίσιν κρίνατε» (Ίωάν. 7:24).

Είνε ή δίκαιη κρίσι, πού γίνεται άπό άδολα ελατήρια και γιά καλούς σκοπούς.
Όταν κρίνη κάνεις το κακό και τήν ασέβεια άπό Ιερή άγανάκτησι, μή μπορώντας νά τά ύποφέρη, διότι βλέπει, ότι καταπατείται τό θέλημα του Θεού όταν κρίνη άπό πόνο ψυχής για τό κατάντημα τής κοινωνίας ή τής Εκκλησίας όταν κρίνη άπό αγάπη γιά τον ίδιο τον αμαρτωλό και μέ σκοπό, μήπως συντέλεση στή διόρθωσί του ή στο νά δοθή ένα παράδειγμα γιά νά φοβηθούν άλλοι και νά περιστολή ή νά εξαλειφθη τό κακό όταν μέ αυτά τά ελατήρια και μέ αυτούς τους σκοπούς κρίνη κανείς, τότε δέν κατακρίνει, άλλα ελέγχει.

[sakis]

Ό Χριστός απαγορεύει τήν κατάκρισι.

Τί είπε και στην έπί του Ορους Όμιλία;

«Ός δ' αν είπη τω αδελφώ αυτού ρακά, ένοχος εσται τω συνεδρίω δʼ αν είπη μωρέ, ένοχος έσται εις τήν γέενναν τού πυρός» (Ματθ. 5:22).

Όποιος θα είπη στον αδελφό του «Ανόητε», να παραπεμφθή ώς ένοχος στο συνέδριο (στο μεγάλο δικαστήριο). Οποιος πάλι θά είπη «Ηλίθιε», να παραπεμφθή ώς ένοχος στη γέεννα τού πυρός (στην Κόλασι).

Ή λέξι «ρακά» σημαίνει «κενός», «κούφιος», «άμυαλος», «ηλίθιος», «ανόητος». Ο,τι σημαίνει και ή λέξι «μωρός». Οποιος λοιπόν θά είπη στον αδελφό του «ρακά» ή «μωρέ», αυτός κατακρίνει και θά είνε ένοχος στην κρίσι, θά κολασθη.

[sakis]

Άλλ' ό Ίδιος ό Χριστός, πού απαγορεύει νά κατακρίνουμε, πώς χαρακτηρίζει τους Φαρισαίους;

Τους χαρακτηρίζει ώς έξης: «Μωροί και τυφλοί!» (Ματθ. 23:17).

Και στους δύο μαθητάς, πού πήγαιναν προς Εμμαούς, είπε: «Ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία!» (Λουκ. 24:25).

Επίσης, ό απόστολος Παύλος έγραψε στους Γαλατάς: «Ω ανόητοι Γαλάται» (Γαλ. 3:1).

Τί συμβαίνει λοιπόν; Γιατί οι ίδιες ακριβώς λέξεις στην πρώτη περίπτωσι συνιστούν κατάκρισι και επιφέρουν οργή Θεού, ένώ στή δεύτερη περίπτωσι επιτρέπονται;

Αδελφοί μου, όταν ό Χριστός έλεγε, ότι όποιος θά είπη στον άλλο «ρακά» ή «μωρό» θά τιμωρηθη, εννοούσε, ότι όποιος θά είπη στον αδελφό του αυτά τά λόγια μέ εμπάθεια, μέ κακία, μέ μίσος. Αυτό τότε είνε κατάκρισι και τιμωρείται. Ό ίδιος όμως ό Χριστός δέν είπε άπό εμπάθεια στους Φαρισαίους «Μωροί και τυφλοί», και στους δύο μαθητάς προς Εμμαούς «Ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία». Ούτε ό Παύλος είπε άπό εμπάθεια «Ω ανόητοι Γαλάται».

[sakis]

Ο Απόστολος Παύλος δεν ήλεγξε μόνον αλλά προέτρεψε και άλλους σε έλεγχο:

"Τους αμαρτάνοντας ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχουσι" (Α΄Τιμ. 5:20)

"Έλεγξον, επιτίμησον, παρακάλεσον" (Β΄Τιμ. 4:2)

"Έλεγχε αυτούς αποτόμως ίνα υγιαίνωσιν εν τη πίστει" (Τιτ. 1:13)

Ο ιερός Χρυσόστομος:

"Παρακαλώ μήτε υμείς οκνείται ελέγχειν, μήτε δυσχεραίνεται ελεγχόμενοι"


Είδες ένα αμάρτημα ιδιωτικής φύσεως ενός κληρικού;
Μπορείς να τόν έλέγξης προσωπικά, να του είπής: «Πάτερ μου, αυτό πού έκανες είνε φρικτό αμάρτημα. Κρέμασε τό πετραχήλι σου και πήγαινε νά κλαύσης τήν αμαρτία σου για νά σωθής». Έάν σέ άκούση, καλώς. Δέν σε άκουσε; Μήν τό δημοσίευσης. Δεν Βγαίνει τίποτε. Σκάνδαλο θά γίνη.


Οταν όμως πρόκειται για δημόσια σκάνδαλα, τότε ό έλεγχος καθίσταται επιβεβλημένο καθήκον.
Τό λέγει ό Ιερός Χρυσόστομος, είνε αδαμαντίνη βάσι καί πατερική αρχή:

«Τα δημοσίως λεγόμενα και πραττομενα, δημοσίως καί ελέγχονται».

Οταν δυσφημήται και υβρίζεται τό όνομα του Θεού, όταν καταπατούνται οι νόμοι του Θεού και τής ηθικής, όταν διαπράττωνται κοινωνικές αδικίες, έφ' όσον τά αμαρτήματα είνε δημόσια καί γίνεται δημόσιος σκανδαλισμός, θά δεχθούν και δημόσιο έλεγχο. Αυτά λέγει ό ιερός Χρυσόστομος.


Μερίδα ανθρώπων δεν ελέγχει του σκανδαλοποιούς αλλά τους ελέγχοντας τους σκανδαλοποιούς.

Στην εποχή μας δε θεωρείται έγκλημα η ασέβεια αλλά ο ζωηρός έλεγχος της ασέβειας.

Ο Απ. Παύλος ονομάζει τους ελεγκτές των ελεγκτών "ψευδάδελφους"

Όποιος ισχυρίζεται οτι απαγορεύεται ο έλεγχος κυρήττει αντίθετα από την Αγία Γραφή.
Απαγορεύεται η κατάκριση.
Επιτρέπεται και επιβάλλεται ως αναγκαίος ο έλεγχος.