Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η κατάκριση του άλλου δεν είναι απλώς ένα λάθος της γλώσσας, κάτι που μας ξέφυγε, αλλά μια αποκάλυψη της καρδιάς μας.
Στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, η κρίση του πλησίον θεωρείται από τις πλέον μεγάλες πνευματικές πτώσεις, όχι μόνο επειδή αδικεί τον άνθρωπο που κατακρίνουμε, αλλά κυρίως επειδή φανερώνει την εσωτερική μας κατάσταση, χωρίς όμως να μπαίνουμε στην διαδικασία της μετάνοιας.
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει πως «εκείνος που γνώρισε πραγματικά τον εαυτό του, δεν βλέπει πια τα σφάλματα του αδελφού». Όταν λοιπόν σπεύδουμε να κατακρίνουμε, σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμη δει το δικό μας πρόσωπο με ειλικρίνεια, δεν έχουμε μετάνοια!
Η κρίση εναντίον του άλλου είναι σαν καθρέφτης: αντανακλά τα δικά μας πάθη, τις δικές μας ανασφάλειες, τις δικές μας πληγές. Αυτό που μας ενοχλεί στον αδελφό, πολλές φορές είναι αυτό που δεν θέλουμε να παραδεχθούμε μέσα μας.
Στην ορθόδοξη ασκητική, η θεραπεία της καρδιάς ξεκινά από την αυτομεμψία, από την στάση εκείνη που αντί να εξετάζει και να ζυγίζει τον άλλον, στρέφει το βλέμμα προς τα μέσα. Η αυτομεμψία δεν είναι αυτοενοχοποίηση, αλλά ταπείνωση· είναι η αναγνώριση ότι η δική μου ατέλεια είναι τόσο μεγάλη, ώστε δεν έχω χρόνο, ούτε καθαρότητα, ούτε δικαιοδοσία να εξετάζω τη ζωή του αδελφού.
Ο Χριστός μάς καλεί να κοιτάξουμε πρώτα το δοκάρι στο μάτι μας και να αφήσουμε την ακίδα στο μάτι του αδελφού μας. Δεν είναι ηθικιστική προτροπή, αλλά θεραπευτική, διότι όταν δεις το βάρος της δικής σου πτώσης, η κατάκριση μετατρέπεται σε συμπάθεια, η αυστηρότητα σε πραότητα, η σκληρότητα σε προσευχή. Αντί να λέμε «τι έκανε ο άλλος», αρχίζουμε να λέμε «Κύριε, ελέησον και θεράπευσέ με, ώστε να βλέπω τους αδελφούς με το βλέμμα Σου».
Και τότε συμβαίνει το παράδοξο, όσο περισσότερο μαλακώνει η καρδιά, τόσο λιγότερο συναντά σφάλματα στους ανθρώπους. Όχι επειδή οι άλλοι έγιναν τέλειοι, αλλά επειδή ο ίδιος ο άνθρωπος έμαθε να βλέπει με αγάπη και συγκατάβαση, με έλεος και αγαθότητα.
Η πνευματική ωριμότητα δεν φαίνεται από το πόσο σωστά «ζυγίζουμε» τους άλλους, αλλά από το πόσο σιωπούμε, πόσο συγχωρούμε, πόσο υπομένουμε , πόσο χωρά η καρδιά μας τον πλησίον.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

"Με χρόνους με καιρούς και ήμισυ καιρού, κάποιος αμαθής, αμαρτωλός χυδαίος, καμμία γυναίκα του λαού πτωχή σ’ ενθυμείται κι έρχεται να σου φέρ’ όχι χρυσόν, αλλά ολίγο λιβάνι, ένα κερί, κι ολίγο λάδι στην μποτίλια/ σ’ Εσέ που είσαι όλων ο Δοτήρ".
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

[toula]

Και κάποια στιγμή ένιωσα μέσα μου μία απίθανη ελευθερία.
Ένιωσα ότι δεν έχω εχθρούς, ότι και αυτοί που με πολεμούσαν ήταν απλά άρρωστοι άνθρωποι, όπως κι εγώ.
Ένιωσα ότι μπορώ να σ'αγαπώ κι όταν δεν με αγαπάς, μπορώ να σε σέβομαι κι όταν δεν με σέβεσαι, μπορώ να σε εκτιμώ κι όταν δεν με εκτιμάς.
Και τότε είμαι ελεύθερος, τότε χορεύω στον δικό μου τον ρυθμό και όχι στον δικό σου, γι’ αυτό και είμαι ελεύθερος.
Και το ένιωσα αυτό, πρώτον σαν δωρεά Θεού και δεύτερον σαν αποκάλυψη τού τι κρύβεται πίσω από τις εντολές Του.
Κρύβεται η ελευθερία, κρύβεται η ευλογία, κρύβεται η χαρά.
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.

[toula]

Ο Θεός θέλει σαφώς να είναι μαζί μας ως με ίσους Του.
Γι’ αυτό και μας αποκαλύφθηκε στην αλήθεια Του με την Σάρκωση, για να ακούσουμε με τα αυτιά μας, να δούμε με τα μάτια μας, να ψηλαφήσουμε με τα χέρια μας (βλ. Α’Ιωάν.1,1‐5) τον προερχόμενο από τους πατρικούς κόλπους Λόγο της αιώνιας ζωής.
Έχοντας τέτοια οφθαλμοφανή και ψηλαφητή μαρτυρία δεν πλανώμαστε πια σε εικασίες του κτιστού μας λογικού, δεν σκοντάφτουμε, γιατί βαδίζουμε στο Φως του αδύτου Ηλίου (βλ. Ιωάν.11,9‐10).
Ως μοναδική πηγή κάθε υπάρξεως Αυτός πάντοτε «αρχίζει»·
Αυτός πρώτος «εκλέγει», και μάλιστα «απροσωπολήπτως»(βλ. Ιωάν.15,16 και Α’ Πετρ.1,17).
Όλα όμως αυτά τα κάνει Αυτός με αόρατο για μας τρόπο. Ως μυστικός φίλος δεν θέλει να μας επιβαρύνει με την οφειλή να Του είμαστε υπόχρεοι,ευγνώμονες. Συχνότατα είναι αφανής όταν μας ευεργετεί.
Εμφανίζεται σε μας όταν εμείς έχουμε τη διάθεση να Τον δεχθούμε.
Φωτίζει τον νου μας, αλλά την πράξη της αποφάσεως να Τον ακολουθήσουμε, που αναπόφευκτα συνδέεται με κόπο, την αποδίδει σε μας.
Με την έννοια αυτή, μπορούμε να πούμε ότι εμείς οι ίδιοι εκλέγουμε την οδό μας ελεύθερα. Εμείς βεβαίως υπομένουμε οικειοθελώς όλα όσα συναντάμε, για να παραμείνουμε μέχρι τέλους στην οδό που επιλέξαμε.
Ο Θεός ενεργεί με τέτοιον τρόπο, ώστε να κτίζουμε όχι μόνο την πρόσκαιρη κατάσταση μας, αλλά και την ίδια την αιωνιότητα, είτε στη γραμμή των δικών Του αποκαλύψεων είτε σε διάσταση από Αυτόν.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.
(Ασκησις και Θεωρια).

[toula]

Θέλεις νά δεῖς τόν Ἰησοῦ Χριστό; «Ἔλα καί δές», λέει ὁ ἀπόστολός Του.
Ὁ Κύριος ὑποσχέθηκε στούς μαθητές Του ὅτι θά εἶναι μαζί τους παντοτινά «ὥς τή συντέλεια τοῦ κόσμου».
Καί, πραγματικά, εἶναι μαζί τους μέσα στό ἅγιο Εὐαγγέλιο καί στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας.
Τόν Χριστό δέν Τόν βλέπουν ὅσοι δέν πιστεύουν στό Εὐαγγέλιο.
Αὐτοί δέν Τόν βλέπουν, γιατί εἶναι τυφλωμένοι ἀπό τήν ἀπιστία.
Φίλε μου ἀληθινέ, πήγαινε στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Πλησίασέ Τον ἀπό τόν δρόμο τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν.
Γνώρισέ Τον μέσα σ’ αὐτές.
Μέ τήν τήρησή τους φανέρωσε καί ἀπόδειξε τήν ἀγάπη σου σ’ Ἐκεῖνον.
Ὁ Ἴδιος τότε θά σοῦ ἀποκαλύψει τόν ἑαυτό Του καί θά πλημμυρίσει τήν καρδιά σου ἀπό ἀνέκφραστη ἀγάπη, τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἀγάπη αὐτή δέν προέρχεται ἀπό σένα, τόν πεσμένο ἄνθρωπο, ἀλλά ἀποτελεῖ δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Τό δίνει ὁ μοναδικός ἀληθινός Θεός στά «δοχεῖα» πού καθαρίστηκαν μέ τή μετάνοια καί στολίστηκαν μέ τήν ταπείνωση καί τή σωφροσύνη.
Νά ἐμπιστεύεσαι τή ζωή σου καί τήν ψυχή σου στό Κύριο, τόν παντοδύναμο καί πανάγαθο. Ὄχι στόν ἑαυτό σου, τόν ἀδύναμο καί ἁμαρτωλό.
Ἔτσι θά εἶσαι ἀσφαλής.
Ὁ Κύριος εἶναι ὁ δημιουργός σου. Μετά τή θλιβερή πτώση σου.
Ἐκεῖνος ἐνανθρώπησε γιά σένα, καταδικάστηκε γιά σένα, ἔχυσε τό αἷμα Του γιά σένα.
Μά καί τί δέν θά κάνει ἀκόμα γιά σένα!
Ἑτοιμάσου νά δεχθεῖς τά δῶρα Του, καθαρίζοντας τήν ψυχή σου.
Αὐτό εἶναι τό δικό σου ἔργο.
Ἀμήν.
Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ.
(«Ἀσκητικές ἐμπειρίες Α’», Ἱ. Μ. Παρακλήτου).

[toula]

Ας σηκωθούμε λοιπόν και ημείς.
Και αν ταράσσονται όλοι, εμείς ας τρέξωμεν εις το σπίτι του παιδιού.
Και αν μας εμποδίζουν εις τον δρόμον μας αυτόν είτε βασιλείς, είτε πλήθη είτε τύρρανοι, ας μη αφήσωμεν τον πόθο μας να σβήση.
Έτσι θα αποκρούσωμεν τα δεινά που μας απειλούν.
Διότι και αυτοί, αν δεν έβλεπαν το παιδί, δεν θα εξέφευγαν τον κίνδυνο εκ μέρους του βασιλέως.
Πριν ιδούν το παιδί επρομηνύοντο από παντού φόβοι και κίνδυνοι και ταραχαί.
Μετά τη προσκύνηση η γαλήνη και η ασφάλεια.
Όχι πλέον Άστρον αλλά τους αναλαμβάνει ο άγγελος, αφού έγιναν έπειτα από την προσκύνησιν ιερείς, αφού άλλωστε προσφέρουν και δώρα.
Άφησε λοιπόν και εσύ τον Ιουδαϊκόν λαόν, την πόλιν που ταράσσεται, τον αιμοδιψή τύρρανον, την πλάνην του βίου και σπεύσε εις την Βηθλεέμ, όπου είναι ο οίκος του άρτου του πνευματικού.
Αν είσαι βοσκός και έλθεις εδώ , θα ιδής το παιδί εις το κατάλυμα.
Αν είσαι βασιλεύς και δεν έλθης, εις τίποτα δεν θα σε ωφελεί η πορφύρα.
Αν είσαι μάγος κανέναν εμπόδιο από την ιδιότητά σου, φθάνην να έλθεις και να αποδώσεις τιμήν και προσκύνησιν και όχι να καταπατήσεις τον Υιόν του Θεού.
Αν προσέλθεις με τρόμον και χαράν- διότι είναι δυνατόν να συνδυασθούν αυτά τα δύο.
Πρόσεξε μόνον μη ομοιάσεις με τον Ηρώδην και ειπής˙
Δια να έλθω και ‘γω να τον προσκυνήσω, και όταν έλθης θελήσης να τον φονεύσης.
Διότι με αυτόν ομοιάζουν όσοι μετέχουν ανάξια εις τα Μυστήρια.
«Ένοχος γαρ ο τοιούτος έσεται», φησί, «του σώματος και του αίματος του Κυρίου» (Α Κορ. 11,27).
Διότι έχουν μέσα των τον τύραννον που βασανίζεται από την βασιλεία του Θεού και είναι παρανομώτερος από εκείνον τον Ηρώδην, τον τύρρανον Μαμωνάν.
Αυτός επιθυμεί να επικρατήσει και στέλλει τους ιδικούς του, δια να προσκυνήσουν κατά τύπους, που φονεύουν όμως κατά την προσκύνησιν.
Ας φοβηθούμεν λοιπόν μήπως λαμβάνωμεν κάποτε την μορφήν ικετών ως προσκυνητών, δείξωμεν όμως εις την πράξιν συμπεριφοράν αντίθετον.
Ας πετάξωμεν τα πάντα από τα χέρια μας, όταν πρόκειται να προσκυνήσωμεν.
Αν έχωμεν χρυσόν, ας τον προσφέρωμεν εις αυτόν και ας μην τον κρύβωμεν εις την γην.
Αν οι βάρβαροι τότε εκείνοι τον προσέφεραν τιμητικώς, ποιος είσαι εσύ που δεν δίδεις εις αυτόν που έχει ανάγκη;
Έαν εκείνοι έκαμαν τόσον δρόμον, δια να ιδούν τον γεννηθέντα, τι θα απολογηθείς συ, που ούτε ένα στενορρύμι δεν επέρασες, δια να επισκεφθείς έναν άρρωστον και φυλακισμένον;
Μολονότι, όταν υποφέρουν και είναι φυλακισμένοι, ελεούμε και τους εχθρούς.
Συ όμως δεν ελεείς ούτε τον ευεργέτην και Κύριον σου.
Και εκείνοι προσέφεραν χρυσόν, ενώ εσύ με δυσκολίαν δίδεις ολίγον ψωμί.
Εκείνοι είδαν το Άστρον και εχάρησαν, συ όμως μολονότι βλέπεις τον ίδιον τον Χριστόν να είναι ξένος και γυμνός, δεν σκύβεις επάνω του.
Ποιος από σας, που εδέχθητε απείρους ευεργεσίας, επεχείρησεν χάριν του Χριστού τόσον μεγάλον ταξίδιν, όσο εκείνοι οι βάρβαροι ή μάλλον εκείνοι οι φιλοσοφώτεροι από τους φιλοσόφους;
(Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, ΕΠΕ, τόμος 9)

[toula]

Άνθρωπε, αναγνώρισε την πνευματική σου αθλιότητα και προσεύχου στον Φιλάνθρωπο Κύριο να σε σώσει απ’ αυτή.
Μή λες μέσα σου: ''Δεν κινδυνεύω. Δεν βρίσκομαι σε αθλιότητα. Δεν χρειάζεται να προσευχηθώ για μία αθλιότητα που ποτέ δεν την έχω αντιληφθεί και γνωρίσει''.
Αυτή ακριβώς είναι η αληθινή αθλιότης. Το ότι δηλαδή, ενώ βρίσκεσαι σε αθλιότητα τόσο μεγάλη, δεν την αντιλαμβάνεσαι.
Αυτή η αθλιότης είναι τα αμαρτήματά σου.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης (♰ 20 Δεκεμβρίου 1908)

[toula]

Τό νά λέμε μόνο ὅτι «κάτι» ὑπάρχει δέν σημαίνει ὅτι βγήκαμε στό φῶς τῆς ἡμέρας.
Αὐτό μόλις καί μετά βίας σημαίνει ὅτι ὁ ταξιδιώτης διέσχισε τό σκοτάδι τοῦ μεσονυκτίου μέ τίς ἴριδες διεσταλμένες διαισθανόμενος τό λυκαυγές τῆς ἀνατολῆς.
Ἀλλά ἀπό ἐκεῖ ἕως τό νά φθάσει ὁ ἥλιος στήν κορυφή εἶναι μακρύς ὁ δρόμος. Βιάσου νά μήν σέ προφθάσει ὁ θάνατος σ᾿ αὐτό τό σκοτάδι.
Νά μπορεῖς τουλάχιστον νά λές ὑπάρχει «Κάποιος» γιά νά φέρει τήν αὐγή στή ζωή σου.
Γνώρισε τόν Δημιουργό σου ἀγαπητέ ἀδελφέ.
Αὐτό εἶναι πιό σημαντικό ἀπό τή γνώση τῶν δημιουργημάτων Του.
Μήν παραμένεις στήν κοινωνία ἐκείνων γιά τούς ὁποίους ὁ Ἀπόστολος λυπᾶται λέγοντας: «Ἐσεβάσθησαν καί ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρά τόν κτίσαντα» (Ρωμ. 1:25).
Ὁ Ὕψιστος καλλιτέχνης στέκει δίπλα στά ἔργα Του.
Ἐσύ κοιτάζεις πιό πολύ τίς καλλιτεχνικές δημιουργίες Του, οἱ ὁποῖες μέχρι ἑνός σημείου ἀνοίγουν τά μάτια καί κατόπιν τυφλώνουν.
Γιατί δέν πλησιάζεις τόν Καλλιτέχνη καί δέν Τόν γνωρίζεις καί δέν Τοῦ συστήνεσαι;
Ὁ Χριστός γι᾿ αὐτό ἦρθε στόν κόσμο, γιά νά σοῦ ἁπλώσει τό χέρι καί νά σέ ὁδηγήσει.
Ὅποιος δέν πλησιάζει κοντά Του, δέν Τοῦ συστήνεται καί δέν ὑποκλίνεται σ᾿ Αὐτόν, δέν θά γίνει δεκτός οὔτε κἄν στήν αὐλή Του στούς οὐρανούς.
Αὐτά στά γράφω ἐπειδή μόλις γύρισα ἀπό μία κηδεία.
Πέθανε ἕνας ἄξιος νέος στήν Ἀχρίδα. Στό νεκρικό φέρετρο τό πρόσωπό του ἦταν φωτεινό, φωτεινότερο ἀπό ὅταν ἦταν ζωντανός.
Ἔζησε μέ πίστη καί συγχωρέθηκε πλήρης πίστεως.
Πολύ νέος, ἀλλά σώφρων.
Ἐνῶ ἐσύ εἶσαι ἤδη πολύ μεγαλύτερός του.
Εἰρήνη καί ἔλεος ἀπό τόν Θεό
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
(Ἀπό τό βιβλίο: "Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται… Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄", Ἐκδόσεις "Ἐν πλῷ").

[toula]

Ὅσοι πενθοῦν, σύμφωνα μέ τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, αὐτοί καί θά παρακληθοῦν:
«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοί παρακληθήσονται». Ὅσοι δέν πενθοῦν, ἔχουν πέσει στή χειρότερη ἀπ’ ὅλες τίς αἱρέσεις: Νομίζουν ὅτι ἡ σωτηρία μπορεῖ ν’ ἀποκτηθεῖ μόνο μέ τά ἐξωτερικά σχήματα τῆς εὐσέβειας.
Ξεχνοῦν ὅμως ὅτι θά παρασταθοῦμε ὅλοι στό βῆμα τοῦ Χριστοῦ «Γυμνοί καί τετραχηλισμένοι (ὁλοφάνεροι)», γιά νά πάρει ὁ καθένας μας τό μισθό του σύμφωνα μέ τά ἀλάθητα κριτήρια Ἐκείνου, ὄχι τά δικά μας.
Ἀφοῦ λοιπόν θά βρεθοῦμε γυμνοί μπροστά στόν Θεό,
γιατί σκεπάζουμε τό σῶμα μας μέ πολυτελεῖς στολές, μέ λαμπρά ἐνδύματα καί μέ ὡραῖα ὑποδήματα;
Γιατί τρέχουμε νά προϋπαντήσουμε τούς ἄρχοντες;
Γιατί μᾶς ἀρέσει νά μᾶς χαιρετοῦν;
Γιατί ἐπιδιώκουμε τίς πρωτοκαθεδρίες στά ἐπίσημα γεύματα;
Γιατί ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ κενοδοξία καί ὁ ἀκόρεστος πόθος νά ἐξουσιάζουμε;
Γιατί τά ὡραῖα σπίτια καί οἱ ὑπηρέτες, πού μᾶς ξεχωρίζουν ἀπό τούς ἄλλους;
Γιατί τά ἄκαιρα γέλια καί οἱ ἄπρεπες συζητήσεις;…
Γυμνοί, μπροστά στό μεγάλο Κριτήριο!
Ποῦ τότε τό καλό ὄνομα καί ἡ ἁγιοσύνη, πού νομίζουμε πώς ἔχουμε;
Ποῦ οἱ κόλακες καί οἱ ἀνήξεροι, πού μᾶς ὀνομάζουν ἁγίους;
Ποῦ οἱ ὑψηλές θέσεις καί οἱ μεγάλες ἰδέες γιά τόν ἑαυτό μας;
Ποῦ οἱ συγγενικοί δεσμοί;
Ποῦ ἡ δόξα τῶν ἀρχόντων;
Ποῦ ἡ σοφία τῶν σοφῶν τοῦ κόσμου;
Ποῦ ἡ πεποίθηση πώς εἴμαστε καλύτεροι ἀπό τούς ἄλλους ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ;
Ποῦ ἡ γλώσσα καί οἱ ρητορεῖες, πού τρέχουν σάν πηγή; «Ποῦ σοφός, ποῦ γραμματεύς, ποῦ συζητητής τοῦ αἰῶνος τούτου;».
Τί φόβος καί τρόμος τήν ὥρα ἐκείνη!
Γι’ αὐτό μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, πού ταπεινωμένος καί συντριμμένος, πενθεῖ καί κλαίει νύχτα καί μέρα μπροστά στόν Θεό.
Αὐτός θά καθήσει ὁλόλαμπρος στά δεξιά Του. Καλότυχος εἶναι ἐκεῖνος, πού ἀκούει τά λόγια τοῦ Κυρίου καί δέν περνάει ἀνώφελα τή ζωή του, ἀλλά βρίσκεται συνεχῶς σέ κατάσταση μετανοίας.
Αὐτός θά ἐλεηθεῖ καί θά ἀπολαύσει στή μέλλουσα ζωή τά ἀνεκλάλητα ἀγαθά τῆς Οὐράνιας Βασιλείας.
Αὐτός θά γίνει ἅγιος!
Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

[toula]

Πολλές φορές λέμε:
«Όταν φτιάξω τη ζωή μου, τότε θα έρθει ο Θεός.»
Αλλά ο Θεός δεν λέει αυτό.
Ο Θεός λέει:
«Εκεί που είσαι, εκεί θέλω να γεννηθώ.»
Δεν ζητά να Του ετοιμάσουμε θρόνο.
Ζητά να Του ανοίξουμε χώρο,
και θα έλθει όσο σκοτεινά κι είναι....
-π.Λίβυος-