Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Η μοναδική οδός που οδηγεί στον αγιασμό είναι η μετάνοια. Και η μετάνοια βιώνεται με την εργασία των εντολών του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει υποδουλωθεί στην αμαρτία βρίσκεται σε μια νοσηρή και παρά φύσιν κατάσταση. Η θεραπευτική αγωγή που πρέπει να ακολουθήσει για να επανέλθει στην φυσική του κατάσταση, για να ξαναβρεί «το αρχαίον εκείνο κάλλος», συνίσταται κυρίως στον τρόπο βιώσεως της ησυχαστικής ορθοδόξου παραδόσεως.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

[toula]

Συζητήσεις στον Άθωνα

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

Κοινό θέμα συζήτησης, σχεδόν πάντοτε, ήταν η προσευχή και δη, η ¨ευχή¨ του Ιησού, η μονολόγιστη ευχή ¨Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν¨. Κρεμούσαμε τα κομποσχοίνια στα χέρια μας και θεωρούσαμε απόδειξη πνευματικότητας τον τύπο, την ¨επίδειξη¨ ότι γνωρίζουμε από αυτά και ότι όσο περπατούσαμε, παρά τις όποιες συζητήσεις, δήθεν, ξέραμε από προσευχή, είχαμε συναίσθηση του οδοιπορικού μας! «Η φωνή του γέροντά μου και πνευματικού μου είναι η φωνή του Χριστού» συνήθιζε να λέγει ο μακαριστός άγιος γέροντας της Χίου, Κορνήλιος Μαρμαρινός. Και εμείς συζητούσαμε για γέροντες γύρω μας, κρατούσαμε και μεγάλα κομποσχοίνια και βυθιζόμασταν στον πνευματικό λήθαργο, μέσα στα μονοπάτια τα αγιωτικά, μέσα στα εξαντλητικά οδοιπορικά στην αθωνική γη!
«Ο Αρίστιππος, ο αρχηγός των κυρηναϊκών φιλοσόφων, για να έχει μία άνετη ζωή, έπαιρνε αρκετά χρήματα από τους μαθητές του, για τα μαθήματα που τους παρέδιδε. Μία φορά, όταν ο πατέρας ενός μαθητή του διαμαρτυρήθηκε ότι ζητάει μεγάλη αμοιβή και πως με τα λεφτά αυτά θα μπορούσε να αγοράσει ένα δούλο, ο Αρίστιππος απάντησε: ¨Να αγοράσεις δούλο και αργότερα θα έχεις δύο δούλους, τον αμόρφωτο γιο σου και αυτόν που αγόρασες». Μάθαμε, όμως, από τα ατελείωτα αυτά οδοιπορικά να θέτουμε προτεραιότητες στην καθημερινότητά μας, να βάζουμε ¨πρόγραμμα¨ πνευματικό και να οριοθετούμε ιεραρχικά τις όποιες ανάγκες μας.
Στα οδοιπορικά μας στην αθωνική γη ¨σπουδάσαμε¨ όσα οι αγιορείτες Πατέρες, ακουσίως, δεν μας δίδαξαν. Κυρίως, όμως, διδαχθήκαμε την υπομονή, εκεί, στα μακρόσυρτα οδοιπορικά του Άθωνα, εκεί, θαρρώ, συναντά απόλυτη εφαρμογή ο λόγος του Αποστόλου: «Επεφάνη η χάρις του Θεού, η σωτήριος πάσιν ανθρώποις, παιδεύουσα ημάς, ίνα αρνησάμενοι την ασέβειαν και τας κοσμικάς επιθυμίας, σωφρόνως καί δικαίως και ευσεβώς ζήσωμεν εν τω νυν αιώνι, προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα…».

[toula]

Ο χορός των μυροφόρων γυναικών. Ποιες ήταν

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

Οι Μυροφόρες, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ήταν:

Μαρία η Μαγδαληνή: έκανε μήνυση κατά του Καίσαρα Τιβερίου. Στην Έφεσο κοιμήθηκε και ετάφη παρά του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
Σαλώμη: κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος. Είχε άνδρα τον Ζεβεδαίο και υιούς τον Ιωάννη και Ιάκωβο.
Ιωάννα: η γυνή του Χουζά και οικονόμος της οικίας του βασιλιά Ηρώδη.
Μαρία του Κλωπά (ή Κλεόπα).
Μάρθα και Μαρία, αδελφές του Αγίου Λαζάρου.
Σωσάννα.

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Ο φθόνος μετατρέπει τον άνθρωπο σε Διάβολο. Τον μετατρέπει σε άγριο δαίμονα. Από φθόνο έγινε ο πρώτος φόνος· έτσι αγνοήθηκε η φύση, έτσι μολύνθηκε η γη. Τίποτα πιο ολέθριο δεν τρυπώνει στις ψυχές των ανθρώπων, από το πάθος του φθόνου, ο οποίος πολύ λίγο λυπεί και κάνει κακό στους άλλους, αφού το μεγαλύτερο κακό το παθαίνει πρώτα αυτός που φθονεί.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Δική μας χαρά είναι ο Χριστός. Με τα πάθη Του μας έγραψε στο βιβλίο της ζωής, και στη βασιλεία των ουρανών θα είμαστε αιώνια με τον Θεό και θα βλέπουμε τη δόξα Του και θα ευφραινόμαστε μαζί Του. Η χαρά μας είναι το Άγιο Πνεύμα. Είναι τόσο γλυκό και ευχάριστο! Αυτό μαρτυρεί στην ψυχή για τη σωτηρία.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Ο παράδεισος της βασιλείας των ουρανών είναι η αποκορύφωση της τελειότητας της ελευθερίας. Ο πιστός προγεύεται από αυτή τη ζωή τη χάρη αυτής της ειρηνοφόρου ελευθερίας και ανέσεως, που ήταν επίγειο βίωμα όλων των αγίων.

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

[toula]

Το παράλογο της καριδάς

Σχόλιο στό Ευαγγέλιο της Κυριακής των Μυροφόρων

π. Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους

Στήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν ἐκείνων στήν Ἱερουσαλήμ, ὅπου κυριαρχοῦσε ὁ τρόμος ἀπό τόν «φόβον τῶν Ἰουδαίων», ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας «τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλάτον καί ἠτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ».


Εἶναι οἱ στιγμές πού ὅλα γύρω καί μέσα μας παραπέμπουν στήν ἀπογοήτευση. Τότε, ἄν τολμήσεις νά κάνεις αὐτό πού θά πρέπει νά κάνεις, παρά τίς ἀντιξοότητες, θά μπορεῖς νά ἐλπίζεις στή νέα μέρα.

Ὅπως οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, πέρα ἀπό τό γύρω τους σκοτάδι – κυριολεκτικά καί μεταφορικά – καί πέρα ἀπό τή λογική πού ἔλεγε «τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;», πορεύονται πρός τόν τάφον – τό χῶρο πού παραπέμπει στό τέλος τῆς προσωπικῆς ἱστορίας.

Ἐκεῖ, ἀποκαλύπτεται γιά πρώτη φορά ὅτι «Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὦδε», ὅτι ὁ τάφος γίνεται τό σημεῖο πού δείχνει ὅτι νικήθηκε ὁ θάνατος διά τοῦ θανάτου, καί ὅτι ὁ Χριστός ὡς νικητής τοῦ θανάτου χαρίζει τήν «ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν».

Ὅσοι, παρ’ ὅλες τίς δυσκολίες καί τά ἐσωτερικά ἀρνητικά βιώματα, συνεχίζουν νά κινοῦνται ἀπό ἀγάπη πού ὑπαγορεύεται ἀπό τήν καρδία, μποροῦν νά ἐλπίζουν καί νά προσδοκοῦν σέ νέα ζωή, αὐτή πού προέρχεται ἀπό τόν Ἀναστάντα. Μιά καρδιακή ἀγάπη πρός τόν Χριστό, πού φαίνεται στή συνεχῆ προσευχή, τή μυστηριακή ζωή, τήρηση τῶν ἐντολῶν του, ἄσκηση.

Μέ αὐτή τήν προσωπική ἐμπειρία μποροῦμε νά μεταφέρουμε τό Ἀναστάσιμο μήνυμα σέ ἕναν κόσμο πού ζεῖ ἀκόμα στήν ἀπογοήτευση, στόν πόνο κάθε μορφῆς, στή λύπη καί στήν ἀνέλπιδη ἀναμονή.

Καί εἶναι ἀναγκαία αὐτή ἡ «μεταφορά» ἀπό ὅσους τή γεύτηκαν, γιά νά ἐξαπλωθεῖ, εἰ δυνατόν, τό μήνυμα τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας καί τῆς νίκης τοῦ θανάτου, «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», καθώς ὁ Κύριος «ἐνετείλατο ἡμῖν».

Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Στριφογυρίζουμε απ’ εδώ κι από κει, τυρβάζουμε για μικρά και ασήμαντα πράγματα. Όλ’ αυτά είναι παροδικά, φθαρτά, νεκρά. Ο διάβολος που έχει τη δύναμη του θανάτου μας παγιδεύει στα δίχτυα του, μας τραυματίζει έως θανάτου. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε, να μην προσκολλιόμαστε σε τίποτε το επίγειο, για να αποφύγουμε τα τραύματά του.
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

ΠΕΜΠΤΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Τῶν Μαθητῶν σου ὁ χορός, σὺν Μυροφόροις γυναιξίν, ἀγάλλεται συμφώνως· κοινὴν γὰρ ἑορτὴν σὺν αὐταῖς ἑορτάζουσιν εἰς δόξαν καὶ τιμὴν τῆς σῆς Ἀναστάσεως, καὶ δι' αὐτῶν βοῶμέν σοι· Φιλάνθρωπε Κύριε, τῷ λαῷ σου παράσχου τὸ μέγα ἔλεος( ύμνος του Όρθρου).
Ο Ιωάννης, αγαπητοί μου, ο κατ’ έξοχήν Απόστολος, ο εξοχότερος από τους Ευαγγελιστές, ο μέγας αετός του Θεού με τα χρυσά φτερά, ο άφθαστος ερευνητής του ουράνιου βυθού, ο άνθρωπος που με τη σκέψη του ξεπέρασε τα Χερουβίμ, αυτός που ανήκει στη χορεία της χωρίς αρχή υπάρξεως του Λόγου, ο άγγελος ανάμεσα στους άγγέλους .
Αυτός που είναι ο μεγολοφωνότατος κήρυκας της αληθείας, ο υψιπετής νους, ή η γλώσσα η πύρινη, το στόμα το θεόφραστο, το άπειρο πέλαγος της σοφίας, ο άφθαστος διερευνητής των δογμάτων, το μέγιστο δοχείο της γνώσεως, η αστραπή του Πνεύματος που φάνηκε στον κόσμο, η παγκόσμια βροντή της χάριτος, ο προεξάρχων στύλος των Εκκλησιων, ο ασάλευτος θεμέλιος του Θεού, η σαγήνη που ψαρεύει την ανθρώπινη φύση, το καλάμι που το ύψος του φτάνει ως τον ουρανό και ψαρεύει τις ψυχές των ανθρώπων, το αεικίνητο πριόνι που πριονίζει τις αιρέσεις, το κοφτερό μαχαίρι που κόβει τα ζιζάνια της ασεβείας, το ουράνιο κλειδί που κλειδώνει έξω από τα τείχη της Εκκλησίας τα στρατεύματα της αθεΐας, το δυνατό θεϊκό μυαλό, που με τη σφενδονη του Πνεύματος χτυπάει τα νοητά θηρία, το ποτάμι του Θεού που παίρνει τα νερά της σοφίας και τα έκβάλλει στο πέλαγος της θείας σοφίας, ο πεντακάθαρος ναός της παρθενίας, ο περιπόθητος και επιστήθιος φίλος του αξιαγάπητου Χριστού, ο μέγας ήλιος που δείχνει τις περιοχές του Ευαγγελίου, η γλυκειά λύρα και σάλπιγγα του Πνεύματος.
Και τι πρέπει ακόμη να πω; Ούτε το ένα μυριοστό από την άβυσσο των εγκωμίων δε θα μπορούσα να βρω για να έκφραστώ!
* * *
Ο Ιησούς, λοιπόν, όταν είδε τη μητέρα του και το μαθητή, που βρισκόταν κοντά στο Σταυρό και που τον αγαπούσε, λέγει στη μητέρα του: «Γυναίκα, να ποιός θα είναι γιός σου από εδώ και πέρα. Ύστερα είπε στο μαθητή: «Να ποιά θα είναι η μητέρα σου. Και από εκείνη την ώρα ο μαθητής εκείνος την παρέλαβε στο σπίτι του. Και σε άλλο σημείο πάλι λέγει η Γραφή για τον Ιωάννη: «Ο οποίος μαθητής έπεσε κατά το δείπνο στο στήθος του Ιωάννη και είπε. Κύριε, ποιός είναι αυτός που πρόκειται να σε προδώσει; Αυτά, ως βασιλικά μνήστρα, τα έδωσε ο Κύριος στο Θεολόγο Ιωάννη δικαιωματικά, επειδή νομίζω ότι ο Ιησούς αγαπούσε τον Ιωάννη περισσότερο από τους άλλους Μαθητές Του. Και το πλάγιασμα του Ιωάννη στο στήθος του Χριστού είναι σχετικό με τη φράση του Κυρίου ότι ο Ιωάννης θα είναι υιός της Μητέρας του.
Φοβερά και τα τρία, το καθένα ανώτερο από τα άλλα, και καθένα μου προξενεί ίλιγγο, όταν σκέφτομαι ποιό είναι ανώτερο. Ο Ανδρέας ήταν ο πρώτος πού κλήθηκε από τον Ιησού, αλλά δεν ονομάστηκε τόσο αγαπητός από Αυτόν, όσο ο Ιωάννης. Ο Πέτρος ήταν πρωτόθρονος, αλλά ούτε αυτός ευτύχησε να ονομαστεί αγαπητός του Ιησού. Η θεία φύση είναι απαθής. Ο Χριστός, ως Θεός που είναι, σε όλους την ίδια ακτίνα αγάπης αφήνει. Εξάλλου, το ότι ο Πέτρος, όταν τον ρώτησε ο Κύριος, ομολόγησε ότι αγαπά τον Ιησού περισσότερο από τους άλλους, και το ότι την ομολoγία αυτή την επιβεβαίωσε και ο Χριστός με την τριπλή ερώτησn και απόκρισn, ήταν μία αγάπη της οποίας προίκα υπηρξε η ανάθεση σ΄ αυτόν από τον Κύριο της διαποιμάνσεως των πνευματικων προβάτων. Αυτό, ως ένα συμπέρασμα σuλλoγισμoύ, θα σήμαινε ότι ο Κύριος θα έπρεπε ίσως να ανταγαπά τον Πέτρο περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους Αποστόλους, πράγμα που δεν συνέβη. Γι΄ αυτό εγώ νομίζω ότι η μεγαλύτερη αγάπη του Ιησού προς τον Ιωάννη όφείλεται στο προσόν της παρθενίας του Ιωάννη.
Πως συμβαίνει αυτό; Όπως δηλαδή η ακτίvα του φωτός πέφτει στον καθρέφτη ισομερώς, έτσι θα έπρεπε να γίνεται και με την αγάπη του Χριστού προς όλους τους Μαθητές του, επειδή όλοι είναι αγνοί και πνευματικά καθαροί, όπως λέγει ο Λόγoς του Θεού, δηλαδή η Αγία Γραφή. Όμως η αντανάκλαση της παρθενίας αποτυπώνεται στον καθρέφτη περισσότερο στον ένα παρά στους υπόλοιπους, που ήταν μεν εξίσου άξιοι, αλλά δεν είχαν το προσόν της παρθενίας. Αν και αυτό που λέγω είναι κάπως παράδοξο, αλλά αυτό το προσόν της παρθενίας κάνει τη διαφορά στο θέμα της αγάπης, ώστε να λαμπρύνει περισσότερο τον καθαρότερο μέτοχο στην αγάπη του Χριστού.
Και εάν το ότι ο Πέτρος αγαπά περισσότερο από όλους τον Ιησού, τον κάνει να προΐσταται στους υπόλοιπους Μαθητές, πρέπει να πώ ότι εκείνο που του δίνει το προβάδισμα εδώ δεν είναι ότι το σώμα του πλησίασε περισσότερο στο φως και έτσι φωτίστηκε περισσότερο, αλλά ότι έχει καθαρότερη τη φύση γι΄ αυτό το έργο πού ανέλαβε, αν και η προσέγγισή του προς τον Κύριο δεν είναι μεγαλύτερη από των άλλων. Και εάν η επιχειρηματολογία μου σου φαίνεται ασθενής, και αν δε σε πείθει ακόμη, εγώ που υποστήριξα την άποψη, θα την αποδείξω.
Το πλάγιασμα του Ιωάννη στο στήθος του Χριστού πηγάζει από εδώ, δηλαδή από την παρθενία του. Μεγάλη η παρθενία! Τα Χερουβίμ είναι όχημα που φέρει το Θεό, αλλά ο Ιωάννης χρησιμοποιεί σαν μαξιλάρι το στήθος του Κυρίου. Ο Mωυσής αν και ζήτησε να δει το πρόσωπο του Θεού, μόλις που τον είδε από πίσω. Και ό Ιωάννης από μόνος του και αυθόρμητα εναγκαλίζεται εμπρός τον Κύριο και πληροφορείται εκείνα, τα οποία ο κορυφαίος Πέτρος δεν τα κατόρθωσε, δίνοντας έτσι στόν εαυτό του τη δεύτερη θέση, μετά την προτίμηση του Ιωάννη. Αν εξετάσεις και τις δύο απόψεις, θα κατανοήσεις ποιό είναι το αξίωμα του Ιωάννη, που τον κάνει να υπερέχει. Από εδώ, νομίζω, παίρνει ό Ιωάννης τα θεία νάματα, σαν αυτά να πηγάζουν από κάποια πηγή ζωής, και από αυτά τα νάματα εκβάλλovται, σαν από έμψυχη κοιλιά, οι ποταμοί της θεολογίας.
Αλλά ας έρθουμε στο Σταυρό.
«Αυτός», είπε, «θα είναι ο υιός σου. Έπειτα είπε στο Μαθητή, ιδού η μήτηρ σου». Θαυμάζω τη δωρεά, ακούοντας ότι υπηρέτης της Κυρίας Θεοτόκου αναγνωρίζεται υιός της, εξαιτίας της πνευματικής καθαρότητας του, και ότι προχειρίζεται φύλακας του θησαυροφυλακίου της ζωής. Ο πραγματικός Υιός της αειπαρθένου, ή οποία τον γέννησε απαθώς, απομακρύνεται από αυτήν εξαιτίας του πάθους του, δηλαδή της θυσίας του, ενώ ο μαθητής τη δέχεται στο σπίτι του για να την υπηρετήσει ως Μητέρα. Ο Παρθένος δέχεται την Παρθένο. Το κλήμα δέχεται αυτήν που γέννησε το αμπέλι. Ο στρατιώτης δέχεται τη βασίλισσα, ο θεολόγος τη Θεοτόκο, ο κατά χάρη αδελφός του Θεού δέχεται την κατά φύση μητέρα του Θεού.
Δες την αρμονία της κατάλληλης κλήσεως και επαίνεσε στον υπέρτατο βαθμό το γεγονός. Μήπως μόνο αυτό το γεγονός δεν μπορεί να σκεπάσει κάθε υπερβολή εγκωμίου που αποδίδεται στο Θεολόγο , χωρίς να χρειάζεται οποιοσδήποτε άλλος έπαινος; Εάν δε, μαζί με τήν υπεροχή που προαναφέραμε, και αυτά που τώρα θίγουμε τα επαινέσει κάποιος, κάποιος θα μπορέσει να παραβλέψει το ύψος του δυσθεώρητου; Ετσι λοιπόν υπερέχει από οποιαδήποτε εγκωμιαστική δύναμη και μόνο ο Θεός μπορεί να τον επαινέσει, καί, αν και είναι τολμηρό να το πω, ο Θεός είναι προθυμότερος να τον επαινέσει, αφού ο Θεός τον έχει κιόλας στεφανώσει με εγκώμια, ονομάζοντάς τον φως και βροντή και άλλα παρόμοια.
ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

[toula]

Όσιος Αρσένιος ο Μέγας σαν άλλος Μωυσής, προσευχόμενος γινόταν ολόκληρος σαν φωτιά.
Ο αββάς Αρσένιος ενώ ακόμη ήταν στο παλάτι, προσευχήθηκε στον Θεό λέγοντας: «Κύριε, οδήγησέ με πώς να σωθώ». Και άκουσε φωνή όπου του έλεγε: «Αρσένιε, απόφευγε τους ανθρώπους και σώζεσαι».
Ο ίδιος όταν έφυγε από τον κόσμο και εισήλθε στον μοναχικό βίο, πάλι έκανε την ίδια προσευχή. Και άκουσε φωνή να του λέγει: «Αρσένιε, φεύγε, σιώπα, ησύχαζε, γιατί αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας».
Ο Όσιος αββάς Αρσένιος ο Μέγας απέφευγε να πηγαίνει στις συγκεντρώσεις των Μοναχών, και κατά τις γιορτές όταν πήγαινε στην εκκλησία, κρυβόταν πίσω από μία κολώνα ή πήγαινε σε μία γωνιά για να μην τον βλέπουν, ούτε ο ίδιος άλλον να προσέξει. Τα τσίνορα του έπεσαν από το κλάμμα. Είχε πάντα το πένθος γι’ αυτό συνέχεια τα μάτια του ήταν δακρυσμένα και ένα πανί στον κόρφο του, για (να σκουπίζει) τα δάκρυα πού έτρεχαν συνεχώς . Αυτό μόλις είδε ο Αββάς Ποιμήν του είπε : «Μακάριος είσαι Αρσένιε, γιατί έκλαψες αρκετά στην ζωή τούτη. Έτσι, στην άλλη ζωή θα χαίρεσαι παντοτινά και δεν θα πενθήσεις ούτε θα κλάψεις ποτέ». Γιατί αυτός που δεν κλαίει τον εαυτό του εδώ, θα κλάψει εκεί αιωνίως.
Έλεγαν οι γέροντες πως απ’ όλους τους πατέρες της ερήμου ο Όσιος Αρσένιος και ο Αββάς Θεόδωρος της Φέρμης αποστρέφονταν την δόξα των ανθρώπων. Και ο μεν Αρσένιος σπανιότατα και με δυσκολία συναντούσε και συζητούσε με άνθρωπο, ο δε Θεόδωρος συζητούσε μεν, αλλά τα λόγια του έβγαιναν κοφτά σαν μαχαίρι.
Ο αββάς Αρσένιος συνήθιζε να επαναλαμβάνει συνεχώς στον εαυτό του την φράση: «Αρσένιε, μέμνησο δι’ ό εξήλθες». Δηλαδή: Θυμήσου για ποιό λόγο άφησες τον κόσμο.
Άλλοτε πάλι έλεγε : «Όσες φορές μίλησα μετανόησα, όσες φορές σιώπησα δεν μετανόησα ποτέ».
Είπε ο αββάς Μάρκος στον αββά Αρσένιο: «Γιατί μας αποφεύγεις;» Και του λέει ο Γέρων: «Ο Θεός γνωρίζει ότι σας αγαπώ. Αλλά δεν μπορώ να είμαι μαζί με τον Θεό και μαζί με τους ανθρώπους. Οι μυριάδες και χιλιάδες Δυνάμεις των Ουρανών ένα θέλημα έχουν˙ ενώ οι άνθρωποι πολλά θελήματα έχουν. Δεν μπορώ λοιπόν ν’ αφήσω τον Θεό και να πάω με τους ανθρώπους».
Ο αββάς Δανιήλ γράφει: Ο Αρσένιος περνούσε όλη τη νύχτα αγρυπνώντας. Στην αυγή τον έπιανε η νύστα και έλεγε στον ύπνο.
-΄Ελα δούλε κακέ.
Κοιμόταν για λίγο στο σκαμνάκι του.
-Πόσος ύπνος μας χρειάζεται, τον ρώτησαν; Για τον προχωρημένο μοναχό και τον αγωνιστή αρκεί να κοιμάται μία ώρα.
Έλεγαν πάλι γι’ αυτόν: «το Σάββατο βράδυ άπλωνε τα χέρια του προς τον ουρανό, σαν άλλος Μωυσής, προσευχόμενος έχοντας πίσω του τον ήλιο, ώσπου ο ήλιος έλαμπε πάλι στο πρόσωπό του. Δηλαδή προσευχόταν από τη Δύση μέχρι την Ανατολή του ηλίου.»!
***
Πήγε κάποτε ο αββάς Αρσένιος σ’ ένα τόπο, όπου υπήρχαν καλαμιές. Κάποια στιγμή κινήθηκαν οι καλαμιές απ’ τον αέρα. Και ρώτησε ο Γέρων τους αδελφούς: «Τι είναι αυτό το θρόϊσμα;» Του λένε: «Οι καλαμιές είναι». Και τότε τους είπε ο Γέρων: «Είναι αλήθεια πως αν κάποιος μένει σε ήσυχο τόπο και ακούσει τη φωνή από ένα στρουθίο (σπουργιτάκι), η καρδιά του παύει να έχει την ίδια ησυχία. Πόσο περισσότερο εσείς που έχετε το θρόϊσμα των καλαμιών αυτών».
Ένας Μοναχός, πήγε στο κελί του Αββά Αρσενίου στην σκήτη, κοιτάζει από την θυρίδα και βλέπει τον Γέροντα, ολόκληρο σαν φωτιά. Ήταν δε άξιος ο αδελφός εκείνος να το δει (ότι ο αββάς Αρσένιος είχε γίνει Πυρ, είχε ενωθεί με το Θεό). Μόλις κτύπησε την πόρτα, βγήκε ο Όσιος και βλέπει τον Μοναχό έκθαμβο. Τον ρώτησε : «Έχεις πολλή ώρα που κτυπάς; Μήπως είδες τίποτα εδώ»; Και εκείνος απάντησε, όχι. Και μετά από αυτό τον έστειλε στο καλό.
Ήρθε κάποιος από τους πατέρες στον αββά Αρσένιο και του χτύπησε την πόρτα. Άνοιξε ο Όσιος, νομίζοντας ότι είναι ο υποτακτικός του. Μόλις είδε ότι ήταν άλλος έπεσε με το πρόσωπο κάτω. Εκείνος του λέγει : «Σήκω Αββά να σε ασπασθώ». Ο Αρσένιος του απάντησε : «Δεν σηκώνομαι αν δεν φύγεις». Τον παρακάλεσε πολλή ώρα. Δεν σηκώθηκε. Μόλις έφυγε, τότε σηκώθηκε ο Όσιος.
Έλεγαν για κάποιον αδελφό ότι ήλθε στην Σκήτη να ιδει τον αββά Αρσένιο, και ερχόμενος στην εκκλησία, παρεκάλεσε τους κληρικούς να συναντήσει τον αββά Αρσένιο. Του λέγουν· Αναπαύου λίγο, αδελφέ, και θα τον δεις. Ο δε λέγει· Δεν τρώγω τίποτε αν δεν τον συναντήσω. Έστειλαν λοιπον αδελφόν να τον συνοδεύσει, γιατί ήταν μακρυά το κελλί. Και κτυπώντας την πόρτα εισήλθαν, και ασπασάμενοι τον γέροντα κάθησαν σιωπώντες. Είπεν ο αδελφός από την Εκκλησία· Εγώ πηγαίνω, εύχεσθε υπέρ εμού. Ο δε αδελφός ο ξένος, μη βρίσκοντας παρρησία προς τον γέροντα, είπε στον αδελφό· Έρχομαι καιγώ μαζί σου. Και βγήκαν μαζί.
Τον παρεκάλεσε δε λέγοντας· Πήγαινε με και στον αββά Μωυσήν τον από ληστών. Και πηγαίνοντας προς αυτόν, τους δέχθηκε μετά χαράς, και αφού τους φιλοφρόνησε τους απέλυσε. Και του λέγει ο αδελφός · Ιδού σε πήγα προς τον ξενικόν και προς τον Αιγύπτιον. Ποιος από τους δύο σου άρεσε;
Ο δε του είπεν· Εμένα ο Αιγύπτιος μου άρεσε. Το άκουσε αυτό κάποιος από τους Πατέρες και ευχήθηκε προς τον Θεό, λέγοντας· Κύριε, δείξε μου το πράγμα τούτο ότι ο μεν ένας φεύγει διά το όνομά σου· ο δε άλλος εναγκαλίζεται διά το όνομά σου. Και να, βλέπει δύο μεγάλα πλοία μέσα στο ποτάμι, και θεωρεί τον αββά Αρσένιο και το Πνεύμα του Θεού να πλέουν εν ησυχία στο ένα· και ο αββάς Μωσής και οι άγγελοι του Θεού να πλέουν στο άλλο, και να τον τρέφουν με μελοκηρήθρες.
Ήρθαν, κάποτε, στην Σκήτη (δηλαδή στα κελιά των Ασκητών) βάρβαροι (κλέφτες). Μόλις τους είδαν οι Άγιοι Πατέρες, έφυγαν για να μην τους σκοτώσουν. Ο Αρσένιος, καθόλου δεν φοβήθηκε, επειδή και τους δαίμονες εξουσίαζε και οι ασεβείς τον φοβόντουσαν. Έμεινε στο κελί και είπε : «Εάν ο Θεός δεν με προστατεύσει τότε τι την θέλω τη ζωή»; Έμεινε αμέριμνος και ο Θεός τον σκέπασε και κανείς δεν τον είδε. Πέρασαν πλησίον του αλλά αυτός έμεινε αόρατος.
Άλλοτε πάλι που ήθελε ο αρχιεπίσκοπος (Θεόφιλος της Αλεξάνδρειας) να τον επισκεφθεί, έστειλε άνθρωπό του πρώτα, για να δει, αν θα του ανοίξει ο Γέρων. Και εκείνος του εμήνυσε: «Εάν έλθεις, θα σου ανοίξω˙ και εάν ανοίξω σε σένα, σ’ όλους θα ανοίγω. Έτσι δεν θα μπορώ να μένω πια εδώ». Όταν τ’ άκουσε αυτά ο αρχιεπίσκοπος είπε: «Εάν πηγαίνω για να τον διώξω, δεν ξαναπηγαίνω».
Έλεγε ο Αββάς Δανιήλ: Κάποιοι αδελφοί όταν επρόκειτο να πάνε στην Θηβαΐδα για λινάρια είπαν : «Με την ευκαιρία αυτή, ας δούμε και τον αββα Αρσένιο».
Πήγε στον Όσιο ο Αββάς Αλέξανδρος και του είπε ότι αδελφοί από την Αλεξάνδρεια θέλουν να τον δουν.
Του λέγει ο Γέρων : «Ρώτησε τους για ποιο λόγο έχουν έρθει». Αφού έμαθε, είπε πάλι στον Όσιο : «Πηγαίνουν στην Θηβαΐδα για λινάρια». Τότε του είπε ο Όσιος : «Αφού είναι έτσι, δεν βλέπουν το πρόσωπό του Αρσενίου, γιατί δεν ήρθαν για μένα, αλλά για την δουλειά τους. Ανάπαυσέ τους και απόλυσέ τους ειρηνικά λέγοντας ότι ο γέρων δεν μπορεί να τους συναντήσει».
Ο Όσιος, για να αποφύγει την κοινωνικότητα και τις συχνές βαρβαρικές εισβολές και για να επιδοθεί απερίσπαστος στην προσευχή και τον καθαρό ασκητικό βίο, εγκατέλειψε τη Σκήτη και με την συνοδεία των μαθητών του Αλεξάνδρου και Ζωίλου κατέφυγε στην Πέτρα, κοντά στην Μέμφιδα, και μετά στην Κανώπη, εκεί όπου το 445 μ.Χ. κοιμήθηκε με ειρήνη.
Iconandlight