Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Η ζωή είναι ένα πανηγύρι χαράς!"
Η ζωή μου,οι λογισμοί μου, η ύπαρξή μου,
ο τρόπος της προσευχής μου,
οφείλουν να μην είναι
ένα σακάτεμα του εαυτού μου,
να μην είναι μια δυσκολία,
ένα σφίξιμο, ένα στρίμωγμα,
αλλά να είναι χαρά και τέρψη
και πανηγύρι η ζωή μου.
Γιατί;
Διότι δυστυχισμένοι άνθρωποι
δεν μπορούν να πάνε στον ουρανό.
Αφού από εδώ είναι αποτυχημένοι,
καταλαβαίνουμε ποιο θα είναι
και το μέλλον τους.
Όταν λέγει κάποιος, δεν μπορώ,
πονάω, είμαι άρρωστος, δεν με αγαπούν,
δεν με λυπούνται, όπως νοιώθει εδώ στη γη,
έτσι θα συνεχίσει να νοιώθει και στον ουρανό.
Αφού η Εκκλησία, δηλαδή ο Χριστός,
δεν μπορεί να του δώσει χαρά εδώ,
σε αυτή τη ζωή–διότι δεν θέλει
την χαρά του Χριστού αλλά ζητάει άλλες
χαρές-, ούτε εκεί πάνω θα έχει χαρά.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

''Δέν πρέπει νά ἐπιδιώκουμε φιλίες, πού μᾶς διευκολύνουν νά κερδίσουμε χρήματα ἤ νά ἀπολαύσουμε πλούσια τραπέζια ἤ νά ἐπιτύχουμε ἀνθρώπινη προστασία, ἀλλά νά ἀναζητοῦμε φίλους πού νά μποροῦν νά μᾶς ὠφελήσουν πνευματικά, νά μᾶς συμβουλέψουν τά πρέποντα, νά μᾶς ἐπιπλήξουν, ὅταν σφάλλουμε, νά μᾶς ἐλέγξουν, ὅταν πλανόμαστε καί νά μᾶς βοηθήσουν νά πλησιάσουμε τό Θεό.''
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
(PG 48, 959)

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Ὅταν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη, δὲν λείπει κανένα στοιχεῖο τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἀπὸ κεῖνον ποὺ τὴν ἔχει ἀποκτήσει, ἀλλὰ κατέχει ὅλόκληρη, πλήρη καὶ ἄρτια τὴν ἀρετή, ὅπως ἐπίσης, ὅταν αὐτὴ ἀπουσιάζει, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἔρημος ἀπὸ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ ἀγαθά.
Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

[toula]

Ναι, Κύριε. Πιστεύω!

Του Αρχιμ. Νεκτάριου Πόκκια, Ηγούμενου της Ι. Μονής Θάρρι Ρόδου

Τον τελευταίο καιρό, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει το θάρρος και την ελπίδα τους. Συν τοις άλλοις, κλονίζεται συθέμελα και η πίστη τους. Σα να ξεθωριάζει, σαν να αλλοιώνονται τα χρώματα και η όλη υφή της. Ποια πίστη όμως; Η επιφανειακή και επιδερμική. Η πίστη χωρίς ουσία και περιεχόμενο. Η πίστη που δεν στοιχίζει. Η πίστη που δεν είναι θυσιαστική.

Λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Αύτη η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών», δίνοντας μία άλλη νέα διάσταση. Την στρέφει στο χώρο του πνεύματος και έτσι ταυτίζει αυτά τα δύο μεγέθη. Κάνει την πίστη και την νίκη δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.


Το ερώτημα, όμως, που προβάλλει, σύμφωνα με τον παραπάνω συλλογισμό, είναι το εξής: Ποιον κόσμο μπορεί να νικήσει η πίστη; Εδώ, δεν θα πρέπει να βιαστούμε να απαντήσουμε. Πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τι σημαίνει κόσμος. Ποιος ο ορισμός του, ποια η θέση του; Δεν εννοούμαι το πλήθος, τη μάζα, αλλά το βαρύ φορτίο το οποίο κάθε άνθρωπος κουβαλά. Και αυτό, πιο συγκεκριμένα, είναι οι αδυναμίες του, τα πάθη του, τα σφάλματα του, οι αμαρτίες του. Πρέπει, δηλαδή, πολύ απλά, να νικηθεί ο κόσμος της αμαρτίας, γιατί αυτός μπορεί να παρασύρει κάθε άνθρωπο και να τον απομακρύνει από την αγάπη του Θεού, οδηγώντας τον σε επικίνδυνες ατραπούς.

Αυτόματα, όμως, προβάλλει και ένα άλλο ερώτημα. Με ποιο τρόπο μπορεί η πίστη να νικήσει τον κόσμο; Μπορεί να νικήσει με τον Χριστό. Νικάει γιατί στηρίζεται στο Χριστό, που είναι η οδός, η αλήθεια, και η ζωή. Όταν εμπιστευόμαστε τον Χριστό – αλήθεια, τι ωραία η λέξη εμπιστοσύνη, που εμπεριέχει και την πίστη – δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Ο Χριστός νίκησε ακόμη και το θάνατο. Τι ψάλλουμε το Πάσχα στον νικητήριο παιάνα της Εκκλησίας μας; «Θανάτω θάνατον πατήσας».

Σήμερα, διερωτηθήκαμε πόσα χρήματα εν μέσω μάλιστα της οικονομικής κρίσης ξοδεύονται για εξοπλισμούς; Πόσοι επιστήμονες παγκοσμίως ξενυχτούν στα εργαστήρια τους για να ανακαλύψουν τι; Να ευτελίσουν την ανθρώπινη υπόσταση, να την κάνουν πειραματόζωο και να έλθουν σε αντίθεση με την Εκκλησία και την δημιουργία του κόσμου από τον Θεό! Εδώ, όμως, γίνεται το μεγάλο λάθος. Όλοι ονειρεύονται τη νίκη. Θέλουν να γίνουν νικητές σε όλα τα επίπεδα. Αντί όμως να στηλιτεύσουν τον κόσμο της αμαρτίας, το κακό πνεύμα του κόσμου, δηλαδή, πολύ απλά τα πάθη και τις αδυναμίες, χτυπούν βάναυσα τον άνθρωπο και τραυματίζουν την ανθρώπινη υπόσταση. Έτσι και όταν ακόμη φαινομενικά νικούν, η νίκη τους είναι πρόσκαιρη και εφήμερη, γιατί μεταφράζεται σε καταστροφή, σε θάνατο.

Η πραγματική νίκη είναι αλλού. Είναι στη σφαίρα της πίστεως. Ο άνθρωπος, άλλωστε, πλάσθηκε για να ζει σε κοινωνία με το Θεό. Αν το σώμα δε μπορεί να ζήσει χωρίς οξυγόνο, άλλο τόσο μπορεί και η ψυχή δε μπορεί να ζήσει χωρίς την πίστη στο Θεό. Η πίστη είναι το οξυγόνο της ψυχής. Η πίστη είναι η σύνδεση με τον Θεό. Η πίστη δείχνει έναν ισορροπημένο άνθρωπο. Με την πίστη όλοι μπορούμε να νικήσουμε και όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. Αρκεί όμως, να την ζούμε στην καθημερινότητα μας πρακτικά και όχι θεωρητικά. Η πίστη τροφοδοτεί και την ελπίδα μας. Η πίστη μάς κάνει λέοντες πυρ πνέοντες. Και έτσι επαληθεύουμε τον νεοέλληνα ποιητή Ιωάννη Πολέμη που έγραψε κάποτε: «Μη φοβηθείς αυτόν που εστήριξε την πίστη επάνω στην ελπίδα. Τον είδα στη ζωή να μάχεται, μα πάντα ανίκητο τον είδα».

Βέβαια, η πίστη άνευ έργων δεν υφίσταται. Ο χριστιανός αγωνίζεται να αρέσει στον Χριστό «έργοις τε και λόγοις», με θυσίες, με ταπεινώσεις, με υπομονές, με την προσδοκία της Αναστάσεως και της Βασιλείας των Ουρανών! Επομένως, η πίστη μας πρέπει να φαίνεται, να «φωνάζει» ακόμη και όταν σιωπούμε, να εκδηλώνεται ακόμη και όταν παραμένουμε δραστικά άπραγοι.

Γι᾿ αυτό η έκφραση της ορθοδόξου πνευματικότητος, η έκφραση της πίστης μας, δηλαδή, στην πράξη, ως ορθοπραξία, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, ήταν πάντοτε συνυφασμένη με την αγάπη και τη φιλόθεη εν βίω διαγωγή μας. Είναι σήμερα, έτσι; Αν ναι, τότε δικαίως, ως και ο τίτλος υπομνηματίζει, λέγουμε και λαλούμε: «Ναι, Κύριε. Πιστεύω!».

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Στριφογυρίζουμε απ’ εδώ κι από κει, τυρβάζουμε για μικρά και ασήμαντα πράγματα. Όλ’ αυτά είναι παροδικά, φθαρτά, νεκρά. Ο διάβολος που έχει τη δύναμη του θανάτου μας παγιδεύει στα δίχτυα του, μας τραυματίζει έως θανάτου. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε, να μην προσκολλιόμαστε σε τίποτε το επίγειο, για να αποφύγουμε τα τραύματά του.
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Τον Θεό χωρίς τον Θεό δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε. Και όποιος γνωρίσει περισσότερο τον Θεό, περισσότερο ταπεινώνεται. Τον φοβάται και Τον αγαπά. Όποιος έχει τον φόβο του Θεού έχει θησαυρό γεμάτο ευλογίες. Ο φόβος του Θεού προφυλάσσει τον άνθρωπο από την αμαρτία.

Άγιος Ανδρόνικος της Μονής Γκλινσκ

[toula]

Άγιος Λουκάς: Σπονδή στη θυσία

Χαίρομαι πάρα πολύ που ο αριθμός των ανθρώπων που παρακολουθούν τα κηρύγματά μου γίνεται κάθε φορά μεγαλύτερος. Χαίρομαι να ζω για να σας διδάσκω την οδό της σωτηρίας και εσείς με προσοχή και ζήλο να με ακούτε. Αυτό σημαίνει ότι ο λόγος μου μπαίνει βαθιά στην καρδιά και στο νου σας, ότι δεν κηρύττω μάταια, και ο λόγος της σωτηρίας εγκατοικεί στην καρδιά και στο νου σας.

Τω Θεώ ημών δόξα εις τούς αιώνας των αιώνων.

Γι’ αυτό με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο θα σας κηρύττω το λόγο του Θεού.

Αρκετές φορές στα κηρύγματά μου έκανα λόγο για τον μεγάλο κήρυκα του Ευαγγελίου, τον απόστολο Παύλο, και προσπάθησα να ερμηνεύσω τις επιστολές του. Τον ονομάζουν δεύτερο μετά τον Κύριο Ιησού Χριστό ιδρυτή του Χριστιανισμού. Και εμείς όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε να εισχωρήσουμε όσο πιο βαθιά γίνεται σε κάθε λόγο του μεγάλου αυτού αποστόλου.

Ακούστε τώρα έναν πολύ καταπληκτικό και πολύ σημαντικό για μας λόγο από την επιστολή του προς Φιλιππησίους: «Αλλ’ ει και σπένδομαι επί τη θυσία και λειτουργία της πίστεως υμών, χαίρω και συγχαίρω πάσιν υμίν· το δ’ αυτό και υμείς χαίρετε και συγχαίρετέ μοι» (Φιλ. 2:17-18). Τι σημαίνει αυτό; Για ποια θυσία, στην οποία προσφέρεται σαν σπονδή, μιλάει εδώ ο απόστολος; Ο μεγάλος απόστολος προσφέρθηκε σπονδή σ’ Αυτόν, ο οποίος σήκωσε επάνω του τις αμαρτίες όλου του κόσμου και με το Πανάγιο Αίμα του έσωσε από τον θάνατο όλους αυτούς που πιστεύουν σ’ Αυτόν και τον αγαπούν, στον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό.

Είχε κάθε δικαίωμα ο απόστολος Παύλος να ονομάζει τον εαυτό του σπονδή στη θυσία, επειδή υπέφερε αμέτρητα βάσανα για το κήρυγμα του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού. Σε όλη την ζωή του τον κυνηγούσαν οι ειδωλολάτρες και οι Ιουδαίοι. Πολλές φορές φυλακίστηκε, πολλές φορές τον χτύπησαν, πέντε φορές μαστιγώθηκε και τρεις φορές τον τιμώρησαν με ραβδισμούς, μία φορά τον λιθοβόλησαν, αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο. Έπειτα πολλές φορές βρέθηκε στο κρύο γυμνός, πείνασε και δίψασε, κοπίασε και μόχθησε πολύ. Τρεις φορές ναυάγησε, ένα μερόνυχτο έμεινε ναυαγός στο πέλαγος, πιασμένος από ένα ξύλο. Είχε και μαρτυρικό θάνατο: τον αποκεφάλισαν.

Όλα αυτά τα βάσανα ο μέγας απόστολος τα υπέφερε με χαρά, ευχαριστώντας τον Κύριο Ιησού Χριστό, χαρούμενος για τους αμέτρητους εκείνους Ιουδαίους και εθνικούς, στις καρδιές των οποίων έσπειρε την πίστη στον Σωτήρα και την αγάπη του. Βλέπετε τώρα πως είχε κάθε δικαίωμα ο απόστολος να λέει τον εαυτό του σπονδή στη θυσία.

Μόνο αυτός ο μακάριος απόστολος Παύλος αξίζει να καλείται σπονδή στη θυσία; Ασφαλώς όχι! Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας τής χριστιανικής Εκκλησίας είχε αυτή πολλούς εχθρούς, υπήρξαν πολλοί μάρτυρες που υπέφεραν για την πίστη τους στον Χριστό, σ’ όλες τις χώρες του κόσμου και σ’ όλους τους λαούς της γης. Για πολλά χρόνια συνεχίζονταν οι διωγμοί κατά των χριστιανών. Τους πιο φοβερούς διωγμούς υπέστησαν οι χριστιανοί κατά τους τρεις πρώτους αιώνες μετά τη γέννηση του Χριστού. Τότε δεκάδες χιλιάδες πιστοί υπέφεραν φοβερά βασανιστήρια για την πίστη τους στον Κύριο Ιησού Χριστό και μαρτύρησαν για τον Κύριό τους. Δεν αξίζουν όλοι αυτοί να ονομαστούν σπονδή στη θυσία;

Έχουν επίσης το δικαίωμα να φέρουν το όνομα αυτό και οι ομολογητές, οι γενναίοι αυτοί αγωνιστές που πολέμησαν τις αιρέσεις. Αυτοί που έλαβαν μέρος στις Οικουμενικές Συνόδους και υπερασπίστηκαν μέχρις αίματος τα δόγματα της αληθινής πίστεως και μαρτύρησαν στα χρόνια της εικονομαχίας. Αξίζουν το όνομα αυτό και όλοι οι πεσόντες κατά τη διάρκεια των επονομαζομένων «ιερών πολέμων» που διεξήγαγαν οι μουσουλμάνοι κατά των χριστιανών. Από ένα αμέτρητο πλήθος χριστιανών επαληθεύτηκε ο σκληρός εκείνος λόγος του Σωτήρος: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16:33). Και ένας άλλος: «Τι στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν, και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν!» (Μτ. 7:14).

Τα παθήματα είναι αναπόφευκτα γι’ αυτούς που εισέρχονται δια της στενής πύλης και ακολουθούν την τεθλιμμένη οδό, γι’ αυτούς που αγάπησαν τον Χριστό με όλη την ψυχή τους. Και αυτοί όλοι είναι σπονδή στη θυσία, αν και τα βάσανα που υποφέρουν δεν είναι τόσο φοβερά όπως εκείνα που υπέφεραν οι άγιοι μάρτυρες και ομολογητές του Χριστού. Όμως είναι πολύ φοβερό να ακούμε από τον Κύριο ότι λίγοι είναι αυτοί που ακολουθούν την τεθλιμμένη οδό, για να γίνουν τέκνα του Θεού στην Βασιλεία των Ουρανών. Ω, Κύριε, γιατί μιλάς για τους ολίγους; Και πού είναι οι υπόλοιποι, πού είναι το αμέτρητο πλήθος των άλλων ανθρώπων; Αυτοί τρέχουν στην ευρύχωρη οδό που οδηγεί στην απώλεια, Γι’ αυτούς μιλάει στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος στην επιστολή του Προς Φιλιππησίους. «Οι πάντες γαρ τα εαυτών ζητούσιν, ου τα Χριστού Ιησού» (Φιλ. 2:21).

Τι, άραγε, ζητούν αυτοί οι αμελείς; Ζητούν πρώτ’ απ’ όλα την απόλυτη ελευθερία για να ικανοποιούν τα πάθη και τις επιθυμίες τους και αμφισβητούν τις εντολές τού Χριστού, διότι αυτές τους εμποδίζουν να ικανοποιούν τα πάθη και τις επιθυμίες τους. Αθετούν το νου του Χριστού και ζουν σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις και την δική τους λογική, που κατά πολύ απέχει απ’ αυτό που θέλει ο Θεός, όσο απέχει ο Βόρειος πόλος από το Νότιο. Δεν θέλουν να είναι τέκνα του Θεού, δεν σκέφτονται την Βασιλεία των Ουρανών και επιδιώκουν μόνο τα γήινα αγαθά. Οι άνθρωποι αυτοί που ζουν σύμφωνα με το θέλημά τους και τρέχουν στην ευρύχωρη οδό που τους οδηγεί στην απώλεια, δεν θέλουν και δεν μπορούν να κατανοήσουν τον βαθύ λόγο του αποστόλου Παύλου που μιλάει για τη σπονδή στη θυσία.

Εμείς, όμως, τα πρόβατα του μικρού ποιμνίου του Χριστού, ας θυμόμαστε καλά αυτό το λόγο. Ας προσπαθήσουμε και εμείς με την αγόγγυστη υπομονή των θλίψεων να είμαστε σπονδή στη φοβερή σταυρική Θυσία του Σωτήρος μας. Όχι μόνο αγόγγυστα να εφαρμόζουμε στη ζωή μας αυτή την προτροπή του αποστόλου Παύλου, αλλά και να χαιρόμαστε με όλη την καρδιά μας, συγχαίροντας με τον μακάριο Παύλο, αν θα αξιωθούμε να γίνουμε μαζί του σπονδή στη θυσία, στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, και να Του αναπέμπουμε αιωνίως τιμή και δόξα και ευχαριστία με τον Άναρχο Πατέρα Του και το Πανάγιο Πνεύμα. Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες, τόμος Α’. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2002.

[toula]

Πώς αποτιμάται η ανθρώπινη ζωή στη σημερινή ζωοκεντρική κοινωνία;

Του Δρος Αλ. Κωστάρα στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Εάν συγκρίνουμε την στάση της σημερινής κοινωνίας απέναντι στην ανθρώπινη ζωή και στην ζωή των ζώων, θα δούμε ότι οι άνθρωποι είναι σήμερα πιο προστατευτικοί απέναντι στην ζωή των ζώων και εντελώς αδιάφοροι σε ορισμένες περιπτώσεις απέναντι στην ανθρώπινη ζωή. Όσο κι’ αν αυτό ακούγεται παράξενα, δεν είναι πάντως μια αυθαίρετη προσωπική κρίση. Είναι διαπίστωση, που συνάγεται από συγκεκριμένα και αδιαμμφισβήτητα γεγονότα. Ας δούμε με χειροπιαστά στοιχεία τα σχετικά μεγέθη για την ζωή των ζώων από την μια μεριά και για την ανθρώπινη ζωή από την άλλη. Καθημερινά έρχονται στο φως της δημοσιότητας περιστατικά με βάναυση κακοποίηση ή θανάτωση οικόσιτων ζώων. Σκύλοι και γάτες είναι τα θύματα σχιζοειδών ή μανιακών φονέων αυτών των συμπαθών και ανυπεράσπιστων πλασμάτων του Θεού, τα οποία ως τέτοια πρέπει να τα αγαπάμε και αυτά, όπως και όλα τα άλλα ζωντανά δημιουργήματά Του. Εάν δεν θέλουμε να τα περιθάλψουμε παίρνοντάς τα στον οικιακό μας περίγυρο, οφείλουμε να σεβόμαστε την ζωή τους. Πριν από λίγες ημέρες ένας μανιακός δράστης σκότωσε είκοσι (20) γάτες (!), ενώ παλιότερα ένας ανάλογης εσωτερικής ποιότητας άνθρωπος σκότωσε πολλά σκυλιά, που τα κρεμούσε στο σύρμα και τα πυροβολούσε με το φλόμπερ, το όπλο δηλ. το οποίο αντί για σφαίρες έχει βολίδες. Δικαιολογημένα λοιπόν διαμαρτύρονται για αυτές τις περιπτώσεις οι ζωοφιλικές ενώσεις και τα κατ’ ιδίαν μέλη τους ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία των δραστών, εφ’ όσον η θανάτωση των ζώων αυτών αποτελεί πλέον αξιόποινη πράξη. Πού είναι όμως όλοι αυτοί οι ζωόφιλοι με τις ευαισθησίες τους, για να διαμαρτυρηθούν για την εν ψυχρώ θανάτωση, δια των εκτρώσεων, εκατοντάδων χιλιάδων κυοφορουμένων ετησίως; Και δεν είναι ασφαλώς δικαιολογία ο ισχυρισμός τους ότι οι κυοφορούμενοι δεν είναι ακόμη γεννημένοι άνθρωποι. Μπορεί βεβαίως οι κυοφορούμενοι να μη έχουν ακόμη γεννηθεί, ουδείς όμως μπορεί να αμφισβητήσει ότι αποτελούν ανθρώπους εν τη γενέσει τους, αφού, εάν δεν διακοπεί με οποιονδήποτε τρόπο η εγκυμοσύνη τους, θα οδηγήσει στην γέννηση ενός κανονικού ανθρώπου. Αυτή η λογικά πλημμελής λογική προσέγγιση διέπει κατά βάση την αδιαφορία της πολιτείας έναντι της ζωής των κυοφορουμένων. Εφ’ όσον όμως η Πολιτεία προστατεύει ποινικά την θανάτωση των ζώων, δεν είναι αντιφατικό να αρνείται να πράξει το ίδιο και για την ζωή των εν γενέσει ανθρώπων. Και δεν υποδηλώνει αυτό ότι έτσι τίθεται σε υποδεέστερη μοίρα η ανθρώπινη ζωή έναντι της ζωής των ζώων.

Και για να αποκλείσω το άλλοθι, στο οποίο προσπαθούν να κρυφτούν, οι ζωόφιλοι, ώστε να μη συστρατευθούν με όσους υπερασπίζονται την ζωή των κυοφορουμένων, διότι έχουν ενταχθεί στο στρατόπεδο των δικαιωματιστών, οι οποίοι απαξιώνουν πλήρως με διάφορες επινοήσεις και με σαθρή επιχειρημτολογία την ζωή των κυοφορουμένων, θα το θέσω αλλιώς το ερώτημα, ώστε να φανεί καθαρά η γύμνια και ο παραλογισμός όσων υπερασπίζονται την ζωή των ζώων, αδιαφορούν όμως για την ζωή των κυοφορουμένων. Εάν υποτεθεί λοιπόν ότι κάποιος πάρει από μια φωλιά ένα αυγό, του οποίου έχει ολοκληρωθεί η επώαση και το πουλάκι που περιέχει είναι βιώσιμο, έτοιμο να σπάσει το κέλυφος, για να βγει στην ζωή, και το αυγό αυτό το συνθλίψει με περισσή αναλγησία με το πόδι του κάποιος ανώμαλος, πώς θα χαρακτηρίσουμε την πράξη του; Αδιάφορη καταστροφή ενός αυγού υπό επώαση ή κανονική θανάτωση ενός πτηνού, που, ενώ έχει ολοκληρώσει τον βιολογικό κύκλο της ανάπτυξής του, δεν πρόλαβε ακόμη να σπάσει το κέλυφος του αυγού του και να βγει από αυτό; Πώς θα αντιδράσουν οι απανταχού ζωόφιλοι, εάν τούς δείξουμε ηλεκτρονικά ένα τέτοια περιστατικό; Θα θεωρήσουν ηθικά και ποινικά αδιάφορη την συγκεκριμένη πράξη και θα την προσπεράσουν ή θα την θεωρήσουν προκλητική και απαράδεκτη πράξη ζητώντας την τιμωρία του δράστη; Πιθανότερη βέβαια είναι η δεύτερη εκδοχή, η οποία είναι συνυφασμένη με το εξής λογικό ερώτημα; Γιατί οι διάφοροι ζωόφιλοι και όλοι οι άλλοι με ανάλογες ευαισθησίες προς τις δικές τους δεν πράττουν το ίδιο, όταν πορωμένοι και ανάλγητοι εκτρωσιολόγοι παίρνουν, με την ανοχή της Πολιτείας, τα «πουλάκια» της ανθρώπινης ζωής από τις «φωλίτσες» τους, από την μήτρα δηλ. της μητέρας τους και τα συνθλίβουν κατά χιλιάδες καθημερινά πετώντας τα ως απόβλητα των χειρουργείων στους υπονόμους της ανυπαρξίας; Και δεν είναι αυτό μια κραυγαλέα αντίφαση της κοινωνίας μας και της πολιτείας, που νομοθετεί για λογαριασμό αυτής, στην αντιμετώπιση της ζωής των ζώων και των ανθρώπων; Δεν αποδεικνύει περαιτέρω αυτό την άποψη που εκφράσαμε πιο πάνω για την υπερέχουσα αξία ης ζωής των ζώων έναντι τως ζωής των ανθρώπων μέσα στη σημερινή ζωοκεντρική κοινωνία μας;

Έχω κατ’ επανάληψη τονίσει με σχετικά άρθρα μου την πεπλανημένη, ηθικά και νομικά, άποψη, η οποία θεωρεί δικαίωμα της εγκυμονούσης να αποφασίσει, εάν θα κρατήσει ή θα σκοτώσει το παιδί που κυοφορεί μέσα της. Η παρεμβολή της βούλησης της εγκυμονούσης στο ζήτημα της προστασίας της ζωής των κυοφορουμένων αποτελεί αποπροσανατολιστική παράμετρο από την ουσία του συζητουμένου προβλήματος. Το έχουμε πει πολλές φορές και δεν είναι περιττό να το επαναλάβουμε ακόμη μια φορά και εδώ: Η κάθε γυναίκα έχει φυσικά αδιαμφισβήτητο δικαίωμα να απόφασίσει, εάν θα προέλθει με τον σύζυγό ή τον ερωτικό της σύντροφο σε μια πράξη, που οδηγεί στην σύλληψη ενός παιδιού. Από εκεί και μετά, όταν συντελεσθεί η σύλληψη, η εγκυμονούσα δεν έχει κανένα απλύτως δικαίωμα επί της ζωής του εμβρύου, που φέρει μέσα της. Ιδιοκτησιακές αντιλήψεις στο ζήτημα της προστασίας της ζωής του κυοφορούμενου («δικό μου είναι το παιδί, που έχω μέσα μου και το κάνω ό,τι θέλω») δεν έχουν καμιά απολύτως αξία. Η ανθρώπινη ζωή δεν ανήκει σε κανένα. Είναι δωρεά του Θεού. Και ως τέτοια οφείλουμε να την τιμούμε και να την σεβόμαστε. Η γυναίκα που έμεινε έγκυος οφείλει να κυοφορήσει κανονικά το παιδί, εκτός εάν συντρέχουν οι λεγόμενες «ενδείξεις» του άρ. 304 παρ. 4 ΠΚ, περιπτώσεις δηλ. που δικαιολογούν την θανάτωσή του (σύλληψη κατόπιν βιασμού, κίνδυνος ζωής της εγκυμονούσης, προγενετική διάγνωση που οδηγεί στην ασφαλή πρόγνωση για την γέννηση δυσπλασικού παιδιού κλπ.). Εάν η εγκυμονούσα δεν θέλει να κρατήσει το παιδί, που γέννησε, μπορεί να το δώσει προς υιοθεσία στην αρμόδια προς τούτο υπηρεσία. Πρέπει να υπογραμμισθεί εδώ με έμφαση, για να το συνειδητοποιήσουμε όλοι και να αναλάβουμε τις ενοχές που μάς αναλογούν, ότι η ελαφρά τη καρδία θανάτωση του κυοφορουμένου, δια των προθύμων προς τούτο εκτρωσιολόγων, αποτελεί φόνο, άσχετα αν η αφασική και αντιφατική Πολιτεία μας κλείνει τα μάτια στην ποινική τιμωρία εκείνων, οι οποίοι εμπλέκονται στην διάπραξη αυτού του φόνου. Καθημερινά προβάλλονται δια της τηλοψίας εκπομπές, που δείχνουν την τραγική κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η ύπαιθρος με την ερήμωση των χωριών από παιδιά και το κλείσιμο των σχολείων ελλείψει μαθητών. Πώς θα μπορούσε να έχει διαφορετική εξέλιξη η κατάσταση αυτή, όταν με την στήριξη ή την ανοχή μας ρίχνονται στον «καιάδα» της ανυπαρξίας, δια των εκτρώσεων, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ετησίως; Συνιστά προκλητική υποκρισία από την μια μεριά να υποστηρίζουμε την μαζική θανάτωση των κυοφορούμενων, των παιδιών δηλ. της Ελλάδος, και από την άλλη να θρηνούμε για την βαθμιαία δημογραφική εξαφάνιση της χώρας μας. Το φαινόμενο τότε μόνο θα εκλείψει, όταν όλοι, Πολιτεία και πολίτες, πετάξουμε την «ρομφαία» που κρατάμε και σκοτώνει καθημερινά τα Ελληνόπουλα. Μέχρι τότε ας διαχειριστούμε οι σημερινοί Έλληνες τις ενοχές μας, που μάς αναδεικνύουν Έθνος φονιάδων δημογραφικώς αυτοχειριαζομένων.

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Αν πάρεις με αγάπη τον Σταυρό του Χριστού, είναι πολύ ελαφρός, είναι σφουγγάρι, φελλός. Αν τον πάρεις απ’ την άλλη πλευρά, τότε είναι βαρύς και ασήκωτος.

Γι αυτό να υπομένεις, να περιμένεις. Απαιτείται κόπος και αγώνας πνευματικός για να ανθίσει η αρετή.
Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

Άγιον Όρος: Η συμβολή του στην πνευματική αναγέννηση των ανθρώπων και της κοινωνίας

Του Δημητρίου Λυκούδη, Δ/ντου Σύνταξης της εφημ. «Κιβωτός της Ορθοδοξίας»

Πόσοι προσκυνητές έφθασαν ικετευτικά στην χερσόνησο του Άθωνα! Πόσοι πιστοί, μετά από ένα σύντομο προσκύνημα σε κάποια αγιορείτικη Μονή, σε Σκήτη, σε Καλύβη ή Κελλί του Άθω, αναγεννήθηκαν πνευματικά, έβαλαν από την αρχή και πάλι σειρά μετανοίας, έθεσαν νέα ¨συμφωνία¨, νέες υποσχέσεις και νέες ελπίδες αναδύθηκαν μέσα τους και συνέχισαν τη ζωή και τον πνευματικό τους αγώνα! Πόσοι αδιάφοροι άνθρωποι στα θέματα περί Πίστεως, πόσοι ταξιδιώτες και εκδρομείς έφθασαν στο Περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου, αδιάφορα αρχικά, όμως άλλοιώθηκαν καρδιακά, μετεβλήθησαν διανοητικά, ησύχασαν ψυχικά και ξεκίνησαν μια νέα ζωή, μια νέα απαρχή, ένα νέο ξεκίνημα…

Και αυτοί οι άνθρωποι, πιστοί, άπιστοι, αδιάφοροι, όλοι εμείς, δηλαδή, επιστρέψαμε στην καθημερινότητά μας μετά από ένα τέτοιο αγιορείτικο Προσκύνημα. Και, για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά, εικόνες, σκέψεις, συμβουλές, θύμησες, αγιορείτικη ησυχία και αθωνική κατάνυξη μάς συντρόφευαν μέρα και νύχτα στην καθημερινή προσπάθεια για διαβίωση στις μεγαλουπόλεις! Αλλά, ακόμη και έτσι, η συμβολή της Αθωνικής Χερσονήσου δεν είναι αυτή καθ΄εαυτή τόσο περισπούδαστη και σημαίνουσα, όσο η προσευχητική διακονία. Πράγματι, η προσευχητική διακονία των Μοναχών, που αιώνες τώρες διακραττεί τον κόσμο και δακρύβρεχτα ικετεύει τον Ποιητή των απάντων για τη σωτηρία μας, για τη σωτηρία ενός εκάστου από εμάς.


Ο σεβάσμιος Γέροντας της Μονής Ξενοφώντος, Αρχιμ. Αλέξιος, σε παλαιότερο κείμενό του στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας», είχε αναφερθεί με γλαφυρότητα στη συμβολή αυτή του αγιορείτικου Μοναχισμού: «Το Άγιον Όρος είναι ένας ιερός τόπος Αγιοπατερικής παραδόσεως και Αγιοπνευματικής ζωής. Είναι τόπος λατρείας του Θεού, αλλά και Ιατρείο ψυχών· τόπος μετανοίας, καθάρσεως, αγιασμού και σωτηρίας του ανθρώπου. Έχει ως διακονία Του, να μαρτυρεί περί της Ορθοδόξου πίστεως, να υπενθυμίζει την Θεοειδή κλήση του ανθρώπου και να φανερώνει την ευαγγελική ζωή εις τον λαό του Θεού· να φυλάσσει τας ιεράς της πίστεώς μας παρακαταθήκας, να απεργάζεται την ψυχική σωτηρία και να αναδεικνύη Αγίους. Ο ιερός Άθωνας, η τρίτη χερσόνησος της Χαλκιδικής, αποκαλείται ¨Άγιον Όρος¨ από την αγιότητα των απ’ αιώνων ενασκησαμένων εις Αυτό και αγιασθέντων πατέρων. Είναι ένας τόπος ησυχίας, προσευχής και εν Θεώ ασκήσεως. Ήδη από τον 8ο μ.Χ. αιώνα, θεοφόροι και θεόπνευστοι πατέρες και ασκητές, απαρνούμενοι τον κόσμο και τα τερπνά και απολαυστικά του, αφιερώθηκαν εις τον Θεό και επεδόθησαν εις την νηπτική ζωή και εις την πνευματική άσκηση, που συνίσταται εις την εκνίκηση των ανθρωπίνων παθών και την απόκτηση τής θείας Χάριτος, μέσω της ασκήσεως των θεοειδών αρετών και των αγιαστικών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Αλλά, παραλλήλως με τον πνευματικό τους αγώνα, παρήγαγαν, μαζί με την έκφραση της προς τον πλησίον αγάπης διά της προσευχής, και τον θαυμαστό Αγιορειτικό πολιτισμό και την μοναδική Αγιορειτική παράδοση με το Ορθόδοξο βίωμα».

Τόσες θαυματουργές Ιερές Εικόνες, τόσα χαριτόβρυτα Ιερά Λείψανα, Θησαυροί και Σεβάσματα του Αγίου Όρους, με τα οποία ήρθαν σε επαφή οι απανταχουύκαι επί αιώνες προσκυνητές του Άθω, αναμφισβήτητα, επηρέασαν την καρδιά των τελευταίων. «Παιδί μου, ξέρει ο Θεός, ξέρει πώς μιλάει στον καθένα μας! Η Κυρία Θεοτόκος κάτι θα πει, κάτι θα δείξει ακόμη και στον πλέον αδιάφορο», συνήθιζε να συμβουλεύει τους προσκυνητές ο Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης.

Υπό την έννοια αυτή, η προσευχή των αγιορειτών Πατέρων υπέρ της σύμπασας κτίσης έιναι δώρο ανεκτίμητο, κληρονομιά πνευματική ανειπώτου αξίας και ανυπέρβλητης προσφοράς. Μονές Βατοπαιδίου, Ξενοφώντος, Σιμωνόπετρας, Εσφιγμένου στις Καρυές και Δοχειαρίου, Σταυρονικήτα και Καρακάλλου και τόσες άλλες Μονές, συνεχίζουν να κομίζουν λόγο αγιορείτικο και να συμβάλουν διά της προσευχής, καθοριστικά, σε αυτή την αναγέννηση της κοινωνίας.

Και ο Γέρων Αλέξιος ο Ξενοφωντινός, συμπληρώνει: «Οι Αγιορείτες πατέρες βιάζουν εαυτούς, μετανοούντες, ασκούμενοι και προσευχόμενοι υπέρ του κόσμου όλου. Δεν εγκατέλειψαν τις πατρίδες και τις οικίες τους μόνον για την ψυχή τους, αλλά και για να συμπαρασταθούν εις τον πόνο, εις τας δοκιμασίας, εις τους πειρασμούς και τας θλίψεις όλων των κοπιώντων και πεφορτισμένων αδελφών τους, που μάχονται μέσα εις τον στίβο του συγχρόνου κόσμου, είναι και οι δικοί τους απεσταλμένοι εις τον ευλογημένο Άθωνα και πρέσβεις θερμοί προς τον Κύριον.

Είναι πανορθόδοξος πνευματική Κοινότης το Άγιον Όρος, καθότι μονάζουν εις τα ιερά Σκηνώματά του Ορθόδοξοι πιστοί από όλη την οικουμένη.

Είμεθα όλοι χρεωμένοι από αυτήν την εύνοια της Θεοτόκου προς τον λαό του Θεού, τον «νέον Ισραήλ», και εκείνο που ζητά από εμάς η Παναγία μας είναι να είμεθα τέκνα πίστεως και υπακοής, τέκνα φωτός και υιοί του Υψίστου. «Ό,τι αν λέγοι υμίν, (ο Υιός μου και Κύριός μας) ποιήσατε», είναι η αγία προτροπή της Παναγίας μας προς όλους».

Ευλογημένο αθωνικό Περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου. Χώμα αγιορείτικο, γη αθωνική και παραδείσια. Πόσο οφειλέτες υπάρχουμε σε κάθε φιλέρημο αηδόνι σου, σε κάθε μοναστική σου μορφή, που, μέρα και νύχτα, δεν έπαψε, δεν εσταμάτησε, να προσεύχεται υπέρ της σύμπασας κτίσης…!