Περί άθεου

[Harrys1934]

Υάρχουν ανθρώποι με μικρότερες γραμματικές γνώσεις, ¨η και άνθρωποι επειδή λείπουν χρόνια από την Ελλάδα να έχουν χάσει την νέαν νοωτροπιά την Ελληνική και να δυσκολεύονται να πιάσουν τα νοήματα όταν είναι με κάποια υπονοούμενα. Μίπως θα μπορείται αν δεν κάνει κόπο να έιστε πιο σαφής στις εκφράσεις σας; Δεύτερον να στματίσεται να γράφεται στην Λατινική. Μακάρη να είχαν τον πλούτο αυτόν τον ελλεηνικό και άλοι που ζηλεύπουν γιαυτό, αλλά εμείς δεν ξέρουμε την αξία του; Και ένα τρίτο . Με τα Νικ Ναμε το έχετε παρακάνει. Ψάχνεις στο λεξικό να δεις σε τι αντιστηχεί το όνομα με αυτόν που κάνεις διάλογο, και δεν υπάρχει πουθενά. Την περασμένη βδομάδα, θα το πω και ας μου κρατίσει κακία ο φίλος Γράφει το όνομα Νικ Ναμει (Hesse) σε τι ανατστοιχεί αυτό φίλε μου; Και αν πράγματι αντιστοιχεί σε κάποιο όνομα, δεν σκεύτηκες πολοί θα γελάσουν όχι βέβαια για καλό, άλοι θα σκανταλιστούν Συγνώμη αλλά από κάπου πρέπει να ακούγεται μία φωνή διαμαρτυρίας.

[giannisxr]

και τι αλλο;

[konstantinoupolitis]

Να σας πω και εγώ με την σειρά μου πως βλέπω το θέμα που εδώ έχει τεθεί:

1) Ξεκινάς με την βάση ότι οι αντιλήψεις του άλλου και ειδικά οι θεολογικές είναι απόλυτα σεβαστές. Ειρωνίες, λίβελλοι και αμήχανες ή αυτοματοποιημένες απαντήσεις του στυλ "Δεν είσαι Άθεος αλλά κάτι άλλο" δεν βοηθούν νομίζω σε τίποτα.

2) Με βάση το παραπάνω αξίωμα, σεβόμενος πάντα τα πιστεύω του άλλου και μην επιχειρώντας να πείσεις τον άλλο ότι τα δικά σου είναι καλύτερα, του μιλάς γι΄αυτό μόνο αν στο ζητήσει ο ίδιος. Οι απαντήσεις πρέπει να είναι ανάλογες των ερωτήσεών του και όχι πιεστικές σοφίες και εκμαιεύσεις Ραββίνου ή Ιησουίτη Ιεραποστόλου. Ένα πρότυπο, αναφοράς μάλιστα, μπορεί να αποτελέσει η παιδαγωγική προσέγγιση του Χριστού προς την αιρετική και όχι μόνο Σαμαρείτιδα.

3) Η Πίστη στον Θεό είναι Κλίση υπο του Πατρός και όχι αποτέλεσμα τοιυ δικού μας διαλόγου και της αντίστοιχης πειθούς. Η προσευχή για μια τέτοια κλήση αδερφού και το δικό μας ορθό πρότυπο στο μέτρου του εκάστοτε δυνατού, μπορούν να παρέχουν μια ουσιαστική βοήθεια και στην τελική ίσως την μόνη για το θέμα.

[jimysn]

Να σας πω και εγώ με την σειρά μου πως βλέπω το θέμα που εδώ έχει τεθεί:

1) Ξεκινάς με την βάση ότι οι αντιλήψεις του άλλου και ειδικά οι θεολογικές είναι απόλυτα σεβαστές. Ειρωνίες, λίβελλοι και αμήχανες ή αυτοματοποιημένες απαντήσεις του στυλ "Δεν είσαι Άθεος αλλά κάτι άλλο" δεν βοηθούν νομίζω σε τίποτα.

2) Με βάση το παραπάνω αξίωμα, σεβόμενος πάντα τα πιστεύω του άλλου και μην επιχειρώντας να πείσεις τον άλλο ότι τα δικά σου είναι καλύτερα, του μιλάς γι΄αυτό μόνο αν στο ζητήσει ο ίδιος. Οι απαντήσεις πρέπει να είναι ανάλογες των ερωτήσεών του και όχι πιεστικές σοφίες και εκμαιεύσεις Ραββίνου ή Ιησουίτη Ιεραποστόλου. Ένα πρότυπο, αναφοράς μάλιστα, μπορεί να αποτελέσει η παιδαγωγική προσέγγιση του Χριστού προς την αιρετική και όχι μόνο Σαμαρείτιδα.

3) Η Πίστη στον Θεό είναι Κλίση υπο του Πατρός και όχι αποτέλεσμα τοιυ δικού μας διαλόγου και της αντίστοιχης πειθούς. Η προσευχή για μια τέτοια κλήση αδερφού και το δικό μας ορθό πρότυπο στο μέτρου του εκάστοτε δυνατού, μπορούν να παρέχουν μια ουσιαστική βοήθεια και στην τελική ίσως την μόνη για το θέμα.

Ορθές και ξεκάθαρες οι σκέψεις-θέσεις σου. Ειδικότερα η δεύτερη και η τρίτη. Είναι τρόποι προσέγγισης απλοί χωρίς υπεροψία....γιατί διαφορετικά δημιουργούμε την καχυποψία.

[aposal]

Ο Κωνσταντινουπολίτης τα έγραψε πολύ σωστά!
Εύγε!
Θα ήθελα να προσθέσω και κάποια πράγματα, παρ' όλο που η αμαρτωλότητά μου είναι διάχυτη!
1. Η προσευχή είναι, κατά τη γνώμη μου, το δυνατότερο όπλο του ανθρώπου. Είναι επομένως απαραίτητο, αν θέλουμε κάποιος αδελφός μας που δηλώνει άθεος να βγει από το αδιέξοδό του. Γιατί, όπως είπε ο Κων/πολίτης η πίστη είναι κλίση από τον Θεό και όχι αποτέλεσμα της δικής μας πειθούς.
2. Καλόν είναι, όπως είπε ο προλαλήσας αδελφός μας, να μην ξεκινάμε πρώτοι εμείς τη συζήτηση. Και όταν μπούμε στον διάλογο να σεβόμαστε τον συζητητή μας, γιατί αλλιώς δείχνουμε εγωισμό, που έρχεται σε αντίθεση με αυτά που (υποτίθεται ότι) πρεσβεύουμε. Γενικά, πρέπει η στάση μας να δείχνει την αγάπη και την συμπόνια που έχει ο Θεός για όλα τα πλάσματά Του, εφ' όσον μιλάμε ως (περίπου) εκπρόσωποι της Αποκάλυψής Του. Πράγμα που είναι πολύ δύσκολο, γιατί προϋποθέτει μεγάλη πνευματική ωριμότητα που μπορεί να μην την έχουμε (εγώ πάντως, δυστυχώς, δεν την διαθέτω).
3. Έχω την εντύπωση ότι η διαχρονική συμπεριφορά μας είναι αυτή που μπορεί να επηρεάσει τον αδελφό μας και όχι η ρητορεία της μιας στιγμής. Μπορεί τα επιχειρήματα που θα διαλέξουμε εκείνη τη στιγμή να είναι καταλυτικά, αλλά αν οι πράξεις μας κινούνται σε διαφορετικό επίπεδο, τότε το πιο πιθανό είναι να γελοιοποιηθούμε οι ίδιοι και, το κυριότερο, να απομακρύνουμε ακόμη περισσότερο τον αδελφό από την πίστη του Θεού.

[Harrys1934]

;Aν ήταν μόνο με την προσευχή να φέρουμε κάποιον στον δρόμο του Θεού, τότε μετά την πεντικοστή, οι πρώτοι διδάξαντες μετά τον έναν θα γονάτηζαν όλοι μαζί και θα άρχηζαν την προσευχή και θα έλεγαν Κύριε δεν γίνεται δεν μπορούμε αλλά εσύ που τα κυβερνάς όλλα σε παρακαλούμε με την δική σου δύναμη κάντους όλους αυτούς να πιστέψουν, και να μην τρέχουμε μέσα στα άγρια θυρία Και στο Λουκά _λέει ένα από ολα αναφέρω. Για την Παραβολή του Μεγάλου Δείπνου Στοίχος--21-Τότε οργισθείς ο οικοδεσπότης είπε τω δούλω αυτού. έξελθε ταχέως εις τας πλατείας και ρύμας της πόλεως, και τους πτωχούς και αναπήρους και χωλούς και τυφλούς εισάγαγε ώδε
Μα και οι μετά των Αποστόλων συνεχιστές της πίστεως δεν έπεσαν στην προσευχή αλλά όργωσαν πόλεις και χωριά. Και έδωσαν σώμα και ψυχή στον Θεό γιαυτό έχουμε μέχρι σήμερα Ορθοδοξία. Με μόνον την προσευχή όυτε για εκατό χρόνια θα μπορούσε να διατηριθει η Ορθοδοξία μας. Καλή είναι και ένα σπουδαίο όπλο του Χριστιανού, μα δεν θα το ταιριάξουμε σε κάθε περίπτωση.

[aposal]

Σαφώς και δεν είναι το μόνο!
Αλλά είναι το δυνατότερο!
Όλη μας η ζωή πρέπει να είναι μια προσευχή (αλλά δυστυχώς δεν είναι)!
Στα ευχάριστα πρέπει να ευγνωμονούμε και να δοξάζουμε τον Κύριο (προσευχή).
Στα λυπηρά πρέπει να ζητούμε το έλεός Του (προσευχή).
Στην ανάγκη πρέπει να ζητούμε τη βοήθειά Του (προσευχή).
Και οι Απόστολοι και οι λοιποί άγιοι, όλα τα υπερφυσικά, τα κατάφεραν αδιαλλείπτως προσευχόμενοι!

[Harrys1934]

Τίποτα άλλο δεν μπορώ να σου πω αν και έχω πολλά, αλλά πάντα θα βρίσκεις κάποιο σκαλωμα. ¨Δεν θέλω να επεκταθώ πιο πέρα μην κάνω κάποιο λάθος έκφρασης. Το βράδυ πριν πας για ύπνο κάνε και προσευχή για εμένα.

[konstantinoupolitis]

1) Στην Παραβολή που αναφέρεις, ο οικοδεσπότης Πατήρ καλεί στο Δείπνο Του. Η Πίστη όπως ήδη έχουμε πει είναι Θεία Κλίση.

2) Είναι άλλο να κληθείς στο Αποστολικό / Ιεραποστολικό Αξίωμα και διαφορετικό να περιάγουμε όλοι την Μεσόγειο για να βρούμε έναν προσήλυτο και τελικά να πετύχουμε μια τέτοια προσχώρηση στον Χριστιανισμό που θα κάνει τον προσήλυτο χειρότερο απ΄ότι ήταν εκτός Εκκλησίας.

3) Οι Απόστολοι στους οποίους ο Χριστός ερμήνευε τις Παραβολές Του ήταν κλητοί επίσης σε αυτό το αξίωμα. Τις μας καθιστά κλητήρα αλλοτρίου;

Την αφορμή πρέπει να την δώσει ο μη πιστός αδελφός και την κλήση ο Θεός. Θέλει πολύ διάκριση το όλο θέμα.

[Ierodiakonos]

Διάκριση! Μακάρι να είχαμε λίγη διάκριση αδελφέ!