Ionas έγραψε:
Γιατί φίλε Drmad ξύνεις πληγές; Θα μας βάλλεις πάλι σε γκρίνιες, είχαμε ησυχάσει. Από αυτή την εναλλακτική Ιατρική έχουν πάθει πολλοί πολλά δεινά!!! Όλα στην καμπούρατου Καργκιόζη ξεσπούν. Μήπως θέλετε να κάνουμε άγαλμα το Διαμαντίδη;
Κάθε μορφή θεραπείας, είτε ανήκει στο χώρο της κλασικής ιατρικής, είτε στο χώρο της ομοιοπαθητικής οφείλει να εξασκείται με προσοχή και υπευθυνότητα. Σαφώς και υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πάθει πολλά δεινά από την εναλλακτική ιατρική, όπως και στο χώρο της κλασικής ιατρικής. Η επιστήμη της ομοιοπαθητικής δεν ευθύνεται για την απερισκεψία ή την ανευθυνότητα του τάδε ή δείνα γιατρού, σε κάθε επαγγελματικό χώρο υπάρχουν άνθρωποι πολύ αξιοπρεπείς, άνθρωποι μέτριας επίδοσης, και τα.... "μαύρα πρόβατα" που δεν ξέρουν τι κάνουν.
Τώρα, ποιανού γιατρού θα έπρεπε να στήσουμε την προτομή και ποιον να αποδοκιμάσουμε, για λόγους δεοντολογίας πιστεύω ότι δεν θα ήταν σωστό να κατονομάσω ούτε τους συναδέλφους που σύμφωνα με την ταπεινή μου γνώμη είναι άξιοι επαίνων, γιατί θα θεωρηθεί διαφήμιση, ούτε όσους θεωρώ ανεπαρκείς. Έχω γνωρίσει και καλούς και κακούς ομοιοπαθητικούς, όπως και καλούς και κακούς γυναικολόγους, παθολόγους, παιδιάτρους, κλπ. Δεν νομίζω ότι ισχυρίστηκε κανείς ότι όλοι όσοι έχουν την "ταμπέλα" του ομοιοπαθητικού είναι άξιοι του τίτλου των, αλλά όταν συζητάμε για την προσφορά της Ομοιοπαθητικής, της Παθολογίας, της Παιδιατρικής, κλπ, πιστεύω ότι είναι αυτονόητο ότι τα ωφέλη από τις εν λόγω θεραπευτικές μεθόδους τα αποκομίζει κανείς όταν εξασκηθούν σωστά και όχι στις περιπτώσεις όπου ο καθένας κάνει του κεφαλιού του.
Επιπλέον, θα συμφωνήσω και στο εξής: Αν και ο ιατρικός σύλλογος Θεσ/νίκης ανακοίνωσε ότι η ομοιοπαθητική αποτελεί ιατρική πράξη και θα πρέπει να περιορίζεται σε όσους έχουν άδεια εξασκήσεως ιατρικού επαγγέλματος, ουσιαστικά στη χώρα μας που είναι "ξέφραγο αμπέλι" σε πολλά θέματα, μπορεί ο οποιοσδήποτε να δηλώσει "ομοιοπαθητικός" και να αρχίσει να χορηγεί ομοιοπαθητικά φάρμακα, χωρίς κανένα κρατικό έλεγχο. Αυτό σημαίνει ότι η ομοιοπαθητική είναι πρόσφορο έδαφος για να δρα κάθε τσαρλατάνος που θέλει να εκμεταλλευτεί προς ίδιον όφελος τον πόνο του άλλου. Για όλα αυτά τα φαινόμενα δεν φταίει η Ομοιοπαθητική ως θεραπευτικό σύστημα, εμείς (στη θέση του "εμείς" βάλτε το κράτος, τους γιατρούς, τους ομοιοπαθητικούς, τις φαρμακευτικές εταιρείες, όποιον θέλετε) φταίμε που δεν έχουμε περιφρουρήσει το θεσμό της ομοιοπαθητικής σε μια χώρα όπου "ό,τι δηλώσεις είσαι"....
Ως προς την κοινή γνώμη για την ομοιοπαθητική, ευθύνεται κατά πολύ το γεγονός ότι το σύνηθες κανάλι ενημέρωσης του κοινού αποτελούν τηλεοπτικές εκπομπές και περιοδικά όπου μιλούν άνθρωποι είναι αμφιβόλου ποιότητας και επιστημονικού κύρους που αυτοπαρουσιάζονται ως "ομοιοπαθητικοί". Το φυσικό αποτέλεσμα είναι όποιος έχει κριτικό πνεύμα να απορρίπτει την ίδια την ομοιοπαθητική έχοντας αυτά τα ερεθίσματα, και αυτό εξηγεί και τις φωνές δυσσαρέσκειας που εκφράζονται συχνά.
Ο λόγος που ήθελα να γράψω αυτές τις κουβέντες στο φόρουμ, είναι ο εξής: Εξασκώ ομοιοπαθητική εδώ και 10 έτη, και διδάσκω ομοιοπαθητική εντελώς αφιλοκερδώς εδώ και 3. Θεωρώ ότι οι ισχυρισμοί περί δαιμονικής φύσεως των φαρμάκων καθώς και οι χαρακτηρισμοί του συνόλου των ομοιοπαθητικών ως απατεώνες είναι τουλάχιστον ΑΔΙΚΟΙ για όλους εμάς τους γιατρούς που αγαπάμε αυτό το χώρο και προσπαθούμε να τον τιμήσουμε με τα καλά αποτελέσματα που έχουμε στους ασθενείς μας.
Συμφωνώ ότι ο χώρος της εναλλακτικής ιατρικής είναι γεμάτος απο απατεώνες διότι είναι περιορισμένος ο κρατικός έλεγχος και αυτό μας ανάγει σε ένα συμπέρασμα:
Ναι στην ομοιοπαθητική, προσοχή στους κακούς γιατρούς και στους τσαρλατάνους
Υ.Γ. Τελικά οι απατεώνες είναι ίσως εξυπνότεροι των επιστημόνων, διότι συν τοις άλλοις είναι αυτοδίδακτοι.....
Σ' αυτά εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Όλα είναι λογικά και σωστά, αρκεί να υπάρξει δυνατότητα σωστής ενημέρωσης για τον κοσμάκη. Αφού δεν το αναλαμβάνουν αρμόδιοι φορείς αυτό το έργο δεν θα μπορούσε να το αναλάβει ένας Σύλλογος Επιστημόνων Εναλλακτικής Ιατρικής; Να διαχωρισθούν οι απατεώνες και τσαρλατάνοι επιτέλους...
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Ionas έγραψε:Να διαχωρισθούν οι απατεώνες και τσαρλατάνοι επιτέλους...
Γειά στο στόμα σου....
Συμφωνούμε απόλυτα. Το γιατί δεν έχει γίνει ακόμα αυτό και τις δυσκολίες του να γίνει ξεφεύγει ίσως από το σκοπό αυτής της συζήτησης.
Επιγραμματικά θα πω ότι, είτε το θέλουμε είτε όχι, η ενημέρωση του κόσμου ελέγχεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που προτιμούν να παρουσιάζουν στην οθόνη κάποιον πομπώδη ή γραφικό τύπο και κάτω στο παράθυρο να γράφει "ομοιοπαθητικός" επειδή "πουλάει" περισσότερο.
Εδώ δημιούργησαν στον κόσμο όχι μόνο την παράκρουση με το γνωστό θέμα με το χυμό φύλλα της ελιάς, αλλά και τη σύνδεσή τους με την ομοιοπαθητική, τη στιγμή όπου ούτε η ελιά, ούτε ο χυμός από τα φύλλα της ΟΥΔΕΠΟΤΕ χρησιμοποιήθηκε από την ομοιοπαθητική και συνεπώς καμία σχέση δεν έχουν μαζί της.
Επειδή και το ίντερνετ είναι πηγή ενημέρωσης οικονομικά ανεξάρτητη σχετικά, ανάμεσα στις διάφορες σελίδες που υπάρχουν σχετικά με την ομοιοπαθητική, φτιάχνω κι εγώ προσωπικά μια ακόμη που θα έχει ενημερωτικό χαρακτήρα με έμφαση στα επιστημονικά δεδομένα για την ομοιοπαθητική, αλλά δυστυχώς η μεγάλη πίεση του χρόνου που υφίσταμαι την έχει κρατήσει ακόμα υπό κατασκευή.
Επιπλέον, το ατυχές γεγονός ότι στις χώρες όπου υπάρχει ανεπτυγμένη ομοιοπαθητική (με την έννοια των ομοιοπαθητικών νοσοκομείων, της κτηνιατρικής ομοιοπαθητικής, κλπ) οι κρατικοί φορείς στηρίζουν επίσημα σχολές για ομοιοπαθητικούς οι οποίοι δεν είναι γιατροί, συνιστά πολύ κακό οιωνό για το εάν θα μπορέσουμε ποτέ να διαχωρίσουμε τους επιστήμονες από τους τσαρλατάνους. Άλλωστε μήπως και μεταξύ των επιστημόνων είναι εύκολο κανείς να επιλέξει ποιό γιατρό κλασσικής ιατρικής θα εμπιστευτεί;
Η Ομοιοπαθητική ΔΕΝ είναι αντίθετη προς την Ορθοδοξία
Του Ραφαήλ Karelin, Αρχιμανδρίτη της Ρώσικης Εκκλησίας
Αρχή της επιστήμης είναι η παρατήρηση, της φιλοσοφίας η απορία και της θρησκείας η ευλάβεια.
Η επιστήμη, συμπεριλαμβανόμενης της ιατρικής, ξεκινά από ένα πείραμα, η βάση της είναι η συλλογή δεδομένων και η ανακάλυψη συσχετισμών μεταξύ τους. Όμως οι ερευνητές συνήθως δεν σταματούν στο στάδιο εύρεσης στοιχείων, αλλά προσπαθούν να κατανοήσουν και συστηματοποιήσουν το υλικό που συνέλεξε η επιστήμη. Από το στάδιο του πειραματισμού, ο ερευνητής περνά στο στάδιο της αφηρημένης σκέψης - σε μία υπόθεση εργασίας.
Μια υπόθεση είναι μια εικασία που υπάρχει σαν μία εύλογη πιθανότητα μέχρι να χρησιμοποιηθεί. Αλλά, αν όλο και περισσότερα νέα στοιχεία εμφανίζονται εναντίον της, η υπόθεση παύει να ισχύει. Κάθε υπόθεση χρειάζεται συνεχείς διορθώσεις και συμπληρώσεις, αλλά κάποτε φθάνει σε ένα κριτικό σημείο: η υπόθεση πρέπει να μεταλλαχθεί σε μία πιο ρεαλιστική μορφή. Κατά συνέπεια, μία υπόθεση, που μένει μόνο σαν μία αφηρημένη έννοια, θεωρείται επιστημονικά «ως μη υπάρχουσα».
Ο άνθρωπος δεν είναι ικανοποιημένος από τις πρακτικές εφαρμογές της επιστήμης, καθώς αυτές δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία ακολουθία φαινομένων. Το ερευνητικό του μυαλό θέλει να βρει την αιτία του φαινόμενου, κατά συνέπεια μετά την υπόθεση, δημιουργεί μια θεωρία, ένα νοητικό κατασκεύασμα που δεν αντέχει σε μία ρεαλιστική απόδειξη.
Υπάρχουν τρεις διαχωριστικές γραμμές:
α) επιστημονικές ιδέες βασισμένες σε κάποια υπόθεση,
β) φιλοσοφία που εμπεριέχει την προσδοκία να βρεθούν γενικοί νόμοι, αφού χρησιμοποιηθούν ως μέσο λογικά συμπεράσματα,
γ) ο τρόπος που το άτομο αντιλαμβάνεται τον κόσμο σε σχέση με τη θρησκεία ή τον αθεϊσμό.
Επομένως είναι αναγκαίο να διαχωρίσουμε την επιστήμη ως διαδικασία εύρεσης δεδομένων από την επιστήμη ως θεωρία. Στην τελευταία περίπτωση, για να το θέσω με περισσότερη σαφήνεια, η επιστήμη είναι ένας αριθμός θεωρητικών συστημάτων που, αρκετά συχνά, το ένα αντιτίθεται στο άλλο.
Επιστήμονες διαφορετικών εποχών και εθνών, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της ίδιας περιόδου, είδαν τα ίδια γεγονότα από διαφορετική σκοπιά. Αν εξοικειωθούμε με τις εργασίες ιατρών και φαρμακοποιών του μεσαίωνα και δούμε αυτά τα γεγονότα με το δικό τους μάτι, μπορεί να θεωρήσουμε την ιατρική και τη χημεία σαν απόκρυφες επιστήμες. Αν διαβάσουμε έργα Κινέζων κλασικών ιατρών, θα δούμε ότι οι απόψεις τους έχουν το στοιχείο του δυϊσμού, αφού τα πάντα υπάρχουν ως αλληλεπίδραση δύο στοιχείων: yin και yang. Παρόλα αυτά, η Κινεζική-Θιβετιανή ιατρική συγκέντρωσε ένα σημαντικό ποσό εμπειρικού υλικού, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί (και χρησιμοποιείται) από τη μοντέρνα ιατρική. Η Ινδική ιατρική (με τη διδασκαλία ότι υπάρχει μία κοσμική prana) ίσως δίνει την εντύπωση του φιλοσοφικού μονισμού, ενώ η μεσαιωνική ιατρική με την ορολογία της μοιάζει με ερμητισμό.
Ακόμα και σε νεώτερες εποχές, κάποιοι νατουραλιστές (για παράδειγμα ο διάσημος Γκαίτε) νόμιζαν ότι φαντάσματα-δαίμονες κατοικούσαν στη γη και βοηθούσαν σε κάθε διαδικασία. Κατά συνέπεια, πρέπει να διαχωρίσουμε την επιστημονική γνώση και την συσσωρευμένη εμπειρία φυσικής ζωής από μια αναξιόπιστη θεωρητικολογία, όπως και την ανάμειξη επιστήμης και φιλοσοφίας από την κοσμοθεωρία. Περισσότερα παραδείγματα καταγράφονται παρακάτω. Ο Αϊνστάιν, ο σπουδαιότερος φυσικός του 20ου αιώνα, ήταν πανθεϊστής, αλλά δεν μπορούμε να συμπεράνουμε από αυτό ότι η φυσική είναι ένα πανθεϊστικό σύστημα που αρνείται τον Χριστιανισμό. Ο εξέχων φυσικός Κιουρί ήταν υλιστής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η φυσική εμπεριέχει τον αθεϊσμό και επομένως οι Χριστιανοί θα πρέπει να την αποφεύγουν.
Οι συγγραφείς του φυλλαδίου «Religious and Medical Aspects of Homeopathy» , που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο, έκαναν ένα παρόμοιο λογικό σφάλμα, μπέρδεψαν την Ομοιοπαθητική με θεωρήσεις των Hahnemann, Kent και άλλων με τις οποίες δεν συμφωνούν όλοι οι ομοιοπαθητικοί. Δεν υπάρχει απόδειξη σύνδεσης αυτών των θεωρήσεων με την Ομοιοπαθητική ως θεραπευτικό σύστημα. Εξάλλου, δεν υπήρξε γενική παραδοχή αυτών των απόψεων, αλλά μόνο δηλώσεις των συγγραφέων a priori.
Όσο για την Ομοιοπαθητική, αυτή είναι μια πειραματική επιστήμη και το εργαστήριο της είναι ο ίδιος ο ανθρώπινος οργανισμός. Ο Hahnemann, όπως και άλλοι πειραματιστές, «δοκίμασε» τα φάρμακα στον εαυτό του. Δεν αποκόμισε τα πορίσματα του ξεκινώντας από θεωρητικές βάσεις. Κατά συνέπεια, οι δηλώσεις κάποιων ομοιοπαθητικών (συμπεριλαμβανόμενου και του Hahnemann) σχετίζονται με την κοσμοθεωρία των συγγραφέων τους και των ιδεών της εποχής τους και όχι με τα κλινικά δεδομένα. Υπάρχουν ορισμένες αντιφατικές θεωρίες (τουλάχιστον 10) στη μοντέρνα κοσμογονία, αλλά καμία από αυτές δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αποδεδειγμένη, ως κατάλληλη για μαθηματική ανάλυση με ακρίβεια. Αλλά εξαιτίας αυτού δεν μπορούμε να απορρίψουμε την αστρονομία ως επιστήμη. Ο διάσημος Heisenberg, ιδρυτής της κβαντικής μηχανικής, πλησίαζε αρκετά τη θεωρία του Δημόκριτου για το άτομο και είχε ενθουσιαστεί από αυτήν. Αλλά εξαιτίας αυτού δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η κβαντική μηχανική είναι ίδια με τη θεωρία του Δημόκριτου.
Επομένως, ο Hahnemann και κάποιοι εξέχοντες ομοιοπαθητικοί, προκειμένου να ερμηνεύσουν τη δράση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων στον ανθρώπινο οργανισμό, οδηγήθηκαν σε συμπεράσματα από τις a priori ιδέες τους. Γενικά, η ιατρική, όπως και άλλες εφαρμοσμένες επιστήμες μπορεί να είναι σε θέση να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως «τι» και «πώς», αλλά ένα μυστηριώδες «γιατί» θα παραμένει -πιθανώς για πάντα- σαν υπόθεση και εικασία. Ο Hahnemann χρησιμοποίησε όρους και ιδέες της τότε ιατρικής, όπου λέξεις όπως «δονήσεις», «αιθερικά σώματα» κ.λ.π. υπήρχαν στο λεξιλόγιο των Ευρωπαίων θεραπευτών διάφορων ειδικοτήτων, φράσεις που κληρονομήθηκαν κυρίως από αλχημιστές και ερμητιστές του μεσαίωνα. Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ιατρική όφειλε να συνεχίσει σαν μίμηση του αποκρυφισμού. Αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι θεραπευτές, παρόλο που είχαν συγκεντρώσει αξιόλογο εμπειρικό υλικό, έστελναν τους ασθενείς τους στους ναούς του Ασκληπιού. Οι ιερείς αυτών των ναών είχαν μεγάλη γνώση της ιατρικής, συγχρόνως όμως είχαν και μία παγανιστική δοξασία, αλλά εξαιτίας αυτού του γεγονότος δεν μπορούμε να θεωρήσουμε σύμφυτες τη φαρμακολογία και την ειδωλολατρία.
Πρέπει να αναφέρουμε ότι η έννοια του αιθέρα ως ένα ειδικό στοιχείο και των αιθερικών σωμάτων ως μια απροσδιόριστη ουσία, ήταν διαδεδομένες στην επιστήμη μέχρι το μέσο του 19ου αιώνα. Κάποιοι θεολόγοι που ήθελαν να τονίσουν ότι η ψυχή δεν εμπεριέχει ύλη συνέκριναν τις ψυχές με αιθερικά σώματα.
Σήμερα, αυτοί οι όροι δεν χρησιμοποιούνται πια στα επιστημονικά συγγράμματα και μπορούμε να τους συναντήσουμε μόνο σε αποκρυφιοτικά βιβλία. Η ιατρική των Ευρωπαίων έχει δανειστεί πολλά από τους ιθαγενείς των αποικιών τους, αφού αυτοί ήταν ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με την τοπική χλωρίδα και πανίδα. Οι επιστήμονες ενδιαφέρονταν περισσότερο για τα φάρμακα και τις θεραπευτικές που οι ιθαγενείς γνώριζαν παρά για τις θεωρίες τους για την αρρώστια: ότι ήταν τάχα μία υλοποιημένη μορφή φιδιού, που έπρεπε να βγει από το σώμα για να γίνει καλά ο ασθενής.
Ο Παράκελσος, ο πατέρας της μοντέρνας χημειοθεραπείας, έδωσε ένα αποκρυφιστικό μοντέλο του κόσμου στα θεωρητικά του έργα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δηλώσουμε ότι ένας γιατρός που δίνει κυρίως χημικά φάρμακα, είναι...μάγος. Ο διάσημος Ρώσος φυσικός Tsiolkovsky, ο δημιουργός των πρώτων πειραμάτων για διαστημόπλοιο, έβλεπε το διάστημα είτε από τη σκοπιά της θεοσοφίας είτε του πνευματισμού. Παρόλα αυτά, η μοντέρνα επιστήμη δανείστηκε τις ιδέες του για τη δημιουργία διαστημόπλοιων, αλλά όχι τις δαιμονολογικές απόψεις του για το διάστημα.
Αλλά η κύρια επιβεβαίωση της Ομοιοπαθητικής ότι αποτελεί ένα καθαρά εμπειρικό σύστημα και η αποκατάσταση της βασίζεται κυρίως στη θέση που έχουν πάρει γι' αυτήν διακεκριμένες προσωπικότητες της Ορθοδοξίας.
Ανάμεσα σε αυτούς μπορούμε να αναφέρουμε τέτοια εξέχοντα πρόσωπα, όπως ο Kho
mynkov, που έδινε στους χωρικούς του ομοιοπαθητικά φάρμακα. Ο Pirogov, ο οποίος κρατούσε πάντα ομοιοπαθητικά φάρμακα στσ/'ταξίδια του. Ο St. loann of Kronstadt, o οποίος καθαγίασε την πρώτη ομοιοπαθητική κλινική στην Αγία Πετρούπολη και ήταν τιμώμενο μέλος της Ομοιοπαθητικής Εταιρείας.
Ο Theofan Zatvornik, που πήρε ομοιοπαθητικά φάρμακα και είχε εξαιρετικά αποτελέσματα (είναι σημαντικό το γεγονός ότι στις επιστολές του απέρριψε οποιαδήποτε σύνδεση ανάμεσα στην Ομοιοπαθητική και τον υπνωτισμό). Ο Αγιος επίσκοπος Ignaty Brianchaninov, που έδινε ομοιοπαθητικά φάρμακα στους ασθενείς του. Ο Αγιος μάρτυρας Τσάρος Nicholas II «πατρονάρισε» την Ομοιοπαθητική, ενώ Γεωργιανοί πατριάρχες, όπως οι Kallistrat και Ephrem, ακολούθησαν επίσης ομοιοπαθητική θεραπεία. Στο σημείο αυτό θα αναφέρω μία ιστορία.
Στην δεκαετία του 1950 ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί κληρική βιβλιογραφία και κάποια κυρία, που είχε στενές σχέσεις με την ανώτατη ιεραρχία της Ρώσικης Εκκλησίας, θεωρώντας ως ευκαιρία την επίσκεψη του Πατριάρχη Alexis Ι στη Γεωργία, του ζήτησε να της στείλει ένα βιβλίο από τον Ignaty Brianchaninov μέσω κάποιων γνωστών ατόμων. Δεν ξέρω ακριβώς πώς και σε ποιόν προωθήθηκε αυτό το αίτημα, αλλά, μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα, η κυρία έλαβε ένα πακέτο που περιείχε το ομοιοπαθητικό φάρμακο «Ignatia».
Επίσης, ανάμεσα στους ανθρώπους που βρίσκονταν κοντά στη St. Blessed Matrona, υπήρχαν δύο ομοιοπαθητικοί. Η ίδια τηρούσε θετική στάση απέναντι σε κάποιους ομοιοπαθητικούς που, κατά την άποψη του Χριστιανισμού, είχαν κακή φήμη. Έστειλε μάλιστα την πνευματική της κόρη σε κάποιον από αυτούς για ομοιοπαθητική θεραπεία. Αυτό το γεγονός αναφέρεται με λεπτομέρειες στα απομνημονεύματα της Blessed Matrona, τα οποία γράφτηκαν από αυτούς που έζησαν κοντά της.
Αν η Ομοιοπαθητική είχε πραγματικά σχέση με τον αποκρυφισμό και τον δαιμονισμό, οι Αγιοι ασκητές θα είχαν νιώσει τον πνευματικό κίνδυνο από αυτή τη θεραπεία και με τη βοήθεια της Χάρης του θεού, θα είχαν εκδηλώσει αντιπάθεια προς μία τέτοιου είδους θεραπευτική μέθοδο, όπως συμβαίνει με οτιδήποτε συνδέεται ή αφορά το διάβολο.
Ο St. loann του Kronstadt εξόρκιζε τους δαίμονες. Πως ήταν δυνατόν να τον εξαπατήσει ο διάβολος με την Ομοιοπαθητική; Ο St. Ignaty Brianchaninov δίδαξε στα βιβλία του τον τρόπο με τον οποίο ξεχωρίζουμε τη δράση των πνευμάτων (φωτεινών και σκοτεινών) στην ανθρώπινη ψυχή. Ήταν δυνατόν να μην αναγνωρίσει την δράση του δαίμονα, αλλά αντίθετα να τον βοηθήσει εγκρίνοντας τα ομοιοπαθητικά φάρμακα; Νομίζω ότι η υπόσταση των Αγίων που αναφέρονται εδώ είναι αρκετή εγγύηση, ώστε να δίνεται η απάντηση στο αρχικό ερώτημα.
Η εποχή μας δυστυχώς δεν μας έδωσε έναν δεύτερο loann της Kronstadt, αλλά αντίθετα δημιούργησε ένα μεγάλο αριθμό πυγμαίων, που ενώ δεν έχουν ούτε πνευματική εμπειρία ούτε γνώση των έργων των Αγίων Πατέρων, παρόλα αυτά με περίσσεια αυτοπεποίθηση απορρίπτουν πράγματα που δεν καταλαβαίνουν.
Από το περιοδικό ΟΜΟΙΟπαθητική Ιατρική, τεύχος 38, Δεκέμβριος 2006
Eχω να περάσω 24ωρο χωρίς εισπνοή φαρμάκου χρόνια
Από 14 χρονών τραβιέμαι με εισπνεόμενα κορτιζονούχα και ο γιατρός μου είπε ότι στα 40 μου θα έχω πρόβλημα καρδιάς εξαιτίας αυτών
Αν ξέρετε κάνα τσαρλατάνο της προκοπής στείλτε μου Pm σας παρακαλώ να πάω γιατί με τους κλασικούς ιατρούς προκοπή δεν είδα
Ευχαριστώ
Από τη ομοιοπαθητική έχω προσωπική εμπειρία και μάλιστα αρνητική, όχι όμως όσον αφορά το πνευματικό της περιεχόμενο αλλά την ιατρική αποτελεσματικότητα.
Κατά τη γνώμη μου η Ομοιοπαθητική είναι σήμερα αναγνωρισμένος κλάδος της ιατρικής και ασκείται στην Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες χώρες, από ανθρώπους που είναι στην πλειοψηφία τους γιατροί, γραμμένοι στον Ιατρικό Σύλλογο, ειδικοί Παθολόγοι οι περισσότεροι. Συνταγογραφούν ομοιοπαθητικά φάρμακα. όπως και συμβατικά φάρμακα αν παραστεί ανάγκη.
Η Ομοιοιπαθητική από ιατρικής πλευράς δεν είναι πανάκεια, αλλά μπορεί νά έχει θετικά αποτελέσματα σε συγκεκριμένες παθήσεις, ιδιαίτερα σε κάποιες που η συμβατική ιατρική δεν είναι αποτελεσματική, όπως οι αλλεργίες και άλλα αυτοάνοσα νοσήματα. Η "ολιστική" αντιμετώπιση του ανθρώπου, δηλαδή ως ψυχοσωματικό σύνολο, δεν είναι καινούργια, ούτε κατ΄ανάγκην έχει την πηγή της στις ανατολικές αποκρυφιστικές πρακτικές. Παρόμοια αντιμετώπιση του ανθρώπου είχαν και οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί, ενώ παρόμοιες θεραπείες συναντώνται και στη Ρωσία αρκετούς αιώνες πριν και υπάρχουν περιπτώσεις Ρώσων Αγίων που ασκούσαν ομοιοπαθητική ιατρική.
Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν περιπτώσεις που η ομοιοπαθητική ασκείται περίπου ως μαγεία, απλά λέω ότι αυτό δεν αποτελεί κανόνα στην Ελλάδα και δεν είναι σωστό να καταδικάζεται ένας ολόκληρος κλάδος, επειδή σ΄ αυτόν έχουν παρεισφρήσει και τσαρλατάνοι. Όποιος αποφασίσει να ακολουθήσει ομοιοπαθητική θεραπεία, λοιπόν, καλά θα κάνει να βεβαιωθεί ότι ο άνθρωπος στον οποίο απευθύνεται είναι γιατρός, μέλος του ιατρικού Συλλόγου.
Στην περίπτωση της συζύγου μου, αφού απογοητευτήκαμε από τη συμβατική ιατρική, σκεφτήκαμε να καταφύγουμε στην ομοιοπαθητική, αλλά είχαμε πνευματικούς ενδοιασμούς, επειδή γνωρίζαμε τι είχε πει ο Γέροντας Παΐσιος, αλλά και άλλοι Πατέρες. Ρωτήσαμε λοιπόν σχετικά πολλούς ανθρώπους από το χώρο της Εκκλησίας, που σεβόμαστε τη γνώμη τους, μεταξύ αυτών, τον Πνευματικό μας, έναν Ηγούμενο πολύ γνωστό ανά την Ελλάδα, έναν Μητροπολίτη, δυο ιερείς, ένα πολύ γνωστό Γέροντα στο Άγιο Όρος και άλλους. Η συγκλίνουσα γνώμη όλων είναι ότι η ομοιοπαθητική είναι μορφή ιατρικής εφ΄όσον ασκείται από γιατρούς. Δεν υπάρχει πνευματικό πρόβλημα εφ΄όσον την ελπίδα μας την έχουμε πάντα προς τον Κύριο και όχι στην όποια θεραπεία. Όσο για τα φάρμακα τα περισσότερα απ΄ αυτά σήμερα παρασκευάζονται από φυσικές πρώτες ύλες από τα ίδια τα ομοιοπαθητικά φαρμακεία και δεν εισάγονται απ΄το εξωτερικό. Καταφύγαμε, λοιπόν σ΄ένα γνωστό στην περιοχή μας ομοιοπαθητικό γιατρό, ο οποίος αφού έκανε μια συνολική ανασκόπηση του ιατρικού και όχι μόνο ιστορικού της συζύγου μου αποφάνθηκε ότι ο οργανισμός της βρίσκεται σε πλήρη "ανισορροπία" και θα χρειαστεί πολύ χρόνος για να επανέλθει, αλλά να κάνουμε τη θεραπεία που μας συνέστησε και πολύ υπομονή κι όλα θα πάνε καλά. Τον πρώτο καιρό επανήλθαν πολλά απ΄τα συμπτώματα των ασθενειών που είχαν ταλαιπωρήσει τη γυναίκα μου τα τελευταία χρόνια (αυτό θεωρείται φυσιολογικό στην ομοιοπαθητική), ενώ βελτιώθηκε αισθητά ένα άλλο πρόβλημα υγείας που είχε και όχι εκείνο που προσπαθούσαμε να λύσουμε. Όταν πια σταμάτησαν όλα αυτά και θά 'πρεπε ν΄αρχίσει να βελτιώνεται η πάθηση για την οποία είχαμε ξεκινήσει τη θεραπεία, έπαθε γρίπη με ψηλό πυρετό κι έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την έκτακτη αυτή ασθένεια. Απευθυνθήκαμε στον συγκεκριμένο γιατρό που μας έδωσε κάποια φάρμακα τα οποία όμως την πείραξαν στο στομάχι. Έτσι αναγκαστήκαμε να επανέλθουμε στη συμβατική ιατρική για να διορθώσουμε τη γρίπη και πήγε όλη η προσπάθεια στο βρόντο, γιατί τα συμβατικά φάρμακα δεν είναι συμβατά με τα ομοιοπαθητικά. Όλη αυτή η περιπέτεια μπορεί να σας κούρασε δίνει όμως μια εικόνα των πιθανοτήτων επιτυχίας μιας ομοιοπαθητικής θεραπείας.
Προσοχή λοιπόν στο που απευθυνόμαστε ναι, συνολική καταδίκη όμως νομίζω όχι.
Βρισκόμαστε, όπως έχω ξαναγράψει, σε δίλημα ως προς την Ομοιπαθητική, αν είναι Ιατρική επιστημονική μεθοδολογία ή ψεύτικη και συνεπώς σατανική μεθοδία;
Εγώ προσωπκά θέτω μία και μόνο προϋπόθεση ανά κατεύθυνση θα λεγα, δηλαδή θα πεισθώ για για τη μια ή την άλλη περίπτωση αν :
1)Η Ομοιοπαθητική χρησιμοποιεί φυσική μεθοδολογία κατανοητή από τον άνθρωπο όταν εξηγηθεί επαρκώς και δεν υπάρχει κάποια μυστηριώδης δύναμη πίσω από τη θεραπευτική αγωγή, τότε θα την παραδεχθώ σαν Ιατρική Επιστήμη και αυτή.
2) Αντίθετα αν αποδειχθή ότι όλα βασίζονται σε μια μυστηριώδη θεραπευτική δύναμη, η οποία είναι δήθεν άγνωστη με βάση τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα, τότε εγώ θα έχω πεισθή για το ύποπτο, κακόβουλο και για την ύπαρξη πράγματι μεθοδίας του Διαβόλου.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Είναι η Ομοιοπαθητική συμβατή με την Ορθόδοξη βιωτή;;;
Αυτό το ερώτημα για μένα δεν έχει ακόμη απαντηθεί....
Αυτό όμως που έχει απαντηθεί είναι ότι "αυτοί που απέχουν από κρέας θεωρόντας μολυσμό τα κτίσματα του Θεού που έδωσε για βρώση...ανάθεμα". Τέτοιες αντιλήψεις είναι ανατολικών και παγανιστικών δοξασιών αποκυήματα. Οι δε σχετιζόμενοι με τις εναλλακτικές θεραπείες κατά 99% έχουν και τέτοια πιστεύω....
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Θυμός και εχθρικότητα επιταχύνουν τη γήρανση της πνευμονικής λειτουργίας
health.in.gr
Λονδίνο: Η δυναμικότητα των πνευμόνων φυσιολογικά φθίνει καθώς το άτομo γερνά, αλλά ο θυμός και η εχθρικότητα επιταχύνουν την διαδικασία αυτή, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Thorax.
Ερευνητική ομάδα της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ με επικεφαλής την Δρ Ροσαλιντ Ράιτ έθεσε υπό ιατρική παρακολούθηση 670 άνδρες 45-86 ετών και διαπίστωσε ότι αυτοί που είχαν υψηλότερα επίπεδα θυμού στην αρχή της οκταετούς μελέτης είχαν σημαντικά πτωχότερη πνευμονική λειτουργία στο τέλος.
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ένα σύστημα βαθμολόγησης για τη μέτρηση των επιπέδων του θυμού κάθε άνδρα και έλεγξαν την πνευμονική δυναμικότητα τρεις φορές κατά τη διάρκεια της μελέτης.
Ακόμα και όταν συνυπολογίστηκαν παράγοντες που έχουν επίπτωση στη δυναμικότητα των πνευμόνων, όπως το κάπνισμα, η εχθρικότητα και ο θυμός εξακολουθούσαν να επιδρούν αρνητικά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο θυμός και η εχθρικότητα έχουν συσχετιστεί επίσης με τα καρδιακά νοσήματα, το άσθμα και άλλες παθήσεις.
Η Δρ Ράιτ εξηγεί ότι τα αρνητικά αυτά συναισθήματα μπορεί να επιφέρουν αλλαγές σε βιολογικές διαδικασίες και να διαταράσσουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να προκαλούν χρόνια φλεγμονή.
«Οι σχετιζόμενοι με το στρες παράγοντες είναι γνωστό ότι καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα και αυξάνουν την επιρρέπεια του ατόμου σε ή προκαλούν πλήθος ασθενειών και διαταραχών», εξηγεί η Αμερικανίδα ερευνήτρια.
Ο Δρ Πολ Λεχρερ του Πανεπιστημίου Ιατρικής και Οδοντιατρικής του Νιου Τζέρσεϊ προσθέτει σε συνοδευτικό άρθρο ότι «παραμένει άγνωστο πως ο χρόνιος θυμός συντελεί στην φυσική επιδείνωση αλλά οι επιστήμονες έχουν εδραιώσει τον συσχετισμό μεταξύ χρόνιου θυμού και σχετιζόμενης με την ηλικία πνευμονικής εξασθένησης. Το επόμενο βήμα είναι ο καθορισμός του ακριβούς μηχανισμούς λειτουργίας αυτής της σχέσης».
Διαβάστε επίσης
Anger speeds up deterioration of the lungs -study (Reuters Health, 31/8/2006)
Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι
Thorax
Harvard School of Public Health
1)Η Ομοιοπαθητική χρησιμοποιεί φυσική μεθοδολογία κατανοητή από τον άνθρωπο όταν εξηγηθεί επαρκώς και δεν υπάρχει κάποια μυστηριώδης δύναμη πίσω από τη θεραπευτική αγωγή, τότε θα την παραδεχθώ σαν Ιατρική Επιστήμη και αυτή.
Παρότι δεν είμαι γιατρός, θα αναφέρω το εξής απλό παράδειγμα που δείχνει το πως λειτουργεί η ομοιοπαθητική ιατρική. π.χ. εάν έχει κάποιος πυρετό ή φλεγμονή θα του δωθεί ένα φάρμακο που θα οξύνει τα συμπτώματα της ασθένειας, δηλαδή θα ανεβάσει τον πυρετό ή θα κάνει την φλεγμονή εντονότερη. Αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός θα "πιεστεί" να εντείνει την προσπάθεια που καταβάλλει για την αντιμετώπιση κάποιας ασθένειας. Αυτό το πολύ απλό παράδειγμα, του πυρετού, δείχνει απλοϊκά τη λογική της ομοιοπαθητικής ιατρικής.
Εδώ θα αναφέρω και κάποια αρχή, απαράβατη είτε για την ομοιοπαθητική είτε για την κλασική ιατρική; Δεν είναι ο γιατρός που θεραπεύει το σώμα του ασθενούς, αλλά το ίδιο το σώμα αυτοθεραπεύεται (μέσω ενσωματωμένων μηχανισμών). Ο γιατρός είτε υποβοηθά τη θεραπεία είτε την ενισχύει. Το αποτέλεσμα της θεραπείας εξαρτάται τελικά μόνο από τον οργανισμό του ασθενούς.
Επιστρέφω στην ομοιοπαθητική και θέτω το εξής ερώτημα: γιατί ο οργανισμός από μόνος του δεν φροντίζει να εντείνει την προσπάθεια για την καταπολέμηση της ασθένειας; Πιθανώς να μην έχει τις δυνάμεις για κάτι τέτοιο ή να υπάρχουν μηχανισμοί που να κρατούν π.χ. τον πυρετό σε λογικά επίπεδα για λόγους ασφαλείας. Αν αυτό είναι σωστό η θεραπεία αυτή ενέχει κάποιο ρίσκο (π.χ. εξάντληση του οργανισμού είτε βραχυπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα).
Για αυτό είναι απαραίτητο ο ασθενής να βοηθήσει τον οργανισμό να ανταπεξέλθει σε αυτή την προσπάθεια και όχι να τα περιμένει όλα από ένα μαγικό φάρμακο. Θεωρώ απαραίτητο μαζί με την ομοιοπαθητική θεραπεία (ή ακόμα και με την κλασική) ο ασθενής να απαλλάξει το σώμα από βλαβερές συνήθειες και να υιοθετήσει νέες πιο υγιεινές. Το να τα περιμένει κανείς όλα έτοιμα από τον γιατρό ή από το φάρμακο, διατηρώντας τα ίδια σωματικά πάθη μακροπρόθεσμα θα άσχημες συνέπειες για τον οργανισμό έτσι και αλλιώς. Όπως για την πνευματική υγεία χρειάζεται αγώνας και προσπάθεια, έτσι και η διατήρηση της σωματικής υγείας χρειάζεται απαλλαγή από τα σωματικά πάθη (εννοώ τις κακές συνήθειες διατροφής, την καθιστική ζωή κ.λπ.).
Ή, για να είμαστε πιο σωστοί, οι βλαβερές συνήθειες είναι αυτές που στην συντριπτική πλειοψηφία ευθύνονται για τις βλάβες του οργανισμού. Πολλές φορές και μόνο το να υιοθετήσουμε ένα πιο υγιεινό τρόπο ζωής μας μπορεί να μας απαλλάξει από πολλές από τις ασθένειες (όχι πάντα βέβαια, σε δύσκολες περιπτώσεις χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα).
