filotas έγραψε:Ο Θείος Έρωτας μπορεί ν΄αντικαταστήσει το σαρκικό έρωτα, όταν αυτός είναι καταστροφικός. Όποιος, λοιπόν, ανακαλύπτει ότι ο σαρκικός έρωτας τον οδηγεί στον πνευματικό θάνατο, δεν έχει άλλο δρόμο απ΄το να καταφύγει στο Θείο Έρωτα για να γιατρευτεί.
Μάνο ως εδώ όπως βλέπεις συμφωνούμε, τα υπόλοιπα τι τα θέλεις;lovethink έγραψε:Ασθένεια της καρδίας ακόμη είναι η εσωτερική φιληδονία. Η ηδονή της καρδίας αντί να στρέφεται και τέρπεται από την αγάπη του Θεού στρέφεται και ευχαριστείται από τα σαρκικά πράγματα, από τα απαρέσκοντα στον Θεό. Μια φιλήδονη καρδία είναι φυλακή της ψυχής, ιδίως κατά την ώρα της εξόδου. Κατά τον άγιο Μάρκο τον ασκητή «φιλήδονος καρδία, ειρκτή και άλυσις τη ψυχή εν καιρώ εξόδου γίνεται»[263]. Τα πάθη της ψυχής, όσο υπάρχει το σώμα, ικανοποιούνται. Όταν όμως η ψυχή ελευθερωθή από το σώμα δεν θα μπορή να ικανοποιήται, αφού θα εκλείψουν τα υλικά πράγματα. Γιʼ αυτό αυτά τα πάθη, κυρίως η φιληδονία της ψυχής, μη βρίσκοντας ικανοποίηση, θα πνίξουν την ψυχή. Και αυτά είναι τα τελώνια για τα οποία γίνεται λόγος στα πατερικά έργα. Γιʼ αυτό η φιλήδονη καρδία είναι φυλακή και αλυσίδα για την ψυχή, κατά τον καιρό της εξόδου.
Η ασθενής και νεκρά ψυχή μεταδίδει την ασθένεια και την σκότωση σε όλη την ψυχοσωματική ύπαρξη του ανθρώπου. Όσα σκέπτεται και επιθυμεί ο άνθρωπος είναι νεκρά. Γιʼ αυτό λέγει ο αββάς Δωρόθεος ότι όσο είμαστε εμπαθείς δεν πρέπει καθόλου να πιστεύουμε στην καρδιά. Διότι ένας κανών που είναι στραβός και τα ορθά τα κάνει στραβά[264]. Και ο όσιος Μάρκος ο ασκητής συνιστά: «Προ αναιρέσεως των κακών, μη υπακούσης τη καρδία σου»[265].
Η ασθενής καρδία πρέπει να θεραπευθή. Αν αυτή δεν θεραπευθή, τότε όλος ο οργανισμός του ανθρώπου ασθενεί.
Το θέμα δεν είναι να γνωρίζεις το σωστό, αλλά να κάνεις προσπάθεια να το εφαρμόσεις ή τουλάχιστον ν΄αναγνωρίσεις την αδυναμία σου ενώπιον του Θεού και να ζητήσεις το Έλεος Του.
Επίσης είναι ανθρώπινο να ζητά κάποιος κατανόηση από τους αδελφούς του για την αδυναμία του και το πάθος του, αλλά είναι λάθος να ζητά να του αναγνωρίσουν το δικαίωμα να παραμείνει αμετανόητος και να παράλληλα να βρίσκεται στο απυρόβλητο.




