Κανείς ποτέ δεν πρέπει να απελπίζεται, έστω κι αν έκανε πολλές αμαρτίες, αλλά να ελπίζει ότι θα σωθεί με τη μετάνοια.
Από το βίο της αγίας Συγκλητικής
Τις αμελείς και ράθυμες ψυχές – έλεγε η μακαρία Συγκλητική- κι εκείνες που από νωθρότητα δεν καταφέρνουν να προκόψουν στην αρετή, καθώς και όσες κυριεύονται εύκολα από την απόγνωση, πρέπει να τις ενθαρρύνουμε. Αν μάλιστα παρουσιάσουν ακόμα κι ένα μικρό καλό, να το θαυμάζουμε και να το μεγαλοποιούμε. Απεναντίας, και τα πιο σοβαρά και μεγάλα σφάλματά τους , να τα χαρακτηρίζουμε μπροστά τους σαν πολύ μικρά κι ασήμαντα. Γιατί ο διάβολος, που θέλει όλα να τα διαστρέφει για να μας κολάσει, προσπαθεί να κρύβει από τους αγωνιστές και τους επιμελείς στην άσκηση τις αμαρτίες τους , κάνοντάς τους να τις ξεχνούν , για να τους ρίξει έτσι στην υπερηφάνεια. Ενώ, αντίθετα, στις αρχάριες και αστερέωτες ψυχές παρουσιάζει εξογκωμένα τα αμαρτήματά τους ,για να τις ρίξει σε απελπισία.
Να πώς πρέπει λοιπόν να παρηγορούμε τις ψυχές αυτές που κλονίζονται : Να τους θυμίζουμε την απέραντη συμπάθεια και αγαθότητα του Θεού. Να τις βεβαιώνουμε πως ο Κύριός μας είναι πολυέλεος και σπλαχνικός και μακρόθυμος, έτοιμος πάντα να να καλέσει την καταδίκη των αμαρτωλών ανθρώπων ( πρβλ. Ιωήλ 2:13 ). Σε αυτές τις ψυχές να φέρνουμε και μαρτυρίες από τις Άγιες Γραφές, που να φανερώνουν την απροσμέτρητη συμπάθεια του Θεού σε εκείνους που αμάρτησαν και μετανόησαν. Να τους λέμε, για παράδειγμα, πως η Ραάβ ήταν πόρνη, αλλά σώθηκε χάρη στην πίστη της ( Ιησ. Ναυή 2:1 κ.ε. Εβρ. 11:31 ) . Πως ο Παύλος ήταν διώκτης , έγινε όμως σκεύος εκλογής ( Πραξ. 9:1 κ.ε . ) . Και πως ο ληστής λεηλατούσε και σκότωνε, αλλά μʼ έναν του μόνο λόγο άνοιξε πρώτος τη θύρα του παραδείσου ( Λουκ. 23:39-43 ) . Να τους λέμε ακόμα για τον ευαγγελιστή Ματθαίο ( Ματθ. 9:9-13 ) και τον τελώνη ( Λουκ. 18: 9-14 ) και τον άσωτο ( Λουκ. 15:11-32 ) και κάθε άλλη παρόμοια περίπτωση. Και με όλα αυτά να στηρίζουμε τις αδύνατες ψυχές, γλυτώνοντάς τες από την απόγνωση.
Τις ψυχές πάλι που κυριεύονται από την υπερηφάνεια, να τις διορθώνουμε με πιο εντυπωσιακά παραδείγματα.
Να ενεργούμε δηλαδή σαν τους πολύ έμπειρους κηπουρούς, που, όταν δουν ένα φυτό καχεκτικό και ασθενικό, το ποτίζουν με άφθονο νερό και το περιποιούνται με πολλή φροντίδα, για να αναπτυχθεί και να δυναμώσει. Ενώ, αντίθετα, όταν δουν σε ένα φυτό πρόωρα βλαστάρια, κλαδεύουν τα περιττά , για να μην ξεραθούν σύντομα. Αλλά και οι γιατροί, σε άλλους αρρώστους συνιστούν πολυφαγία και κινητικότητα , ενώ σε άλλους επιβάλλουν μακρόχρονη δίαιτα και ακινησία.
Από τον Μικρό Ευεργετινό.
Μικρός Ευεργετινός
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Πότε η ελπίδα στο Θεό είναι παράλογη.
Του αββά Ισαάκ
Κάποιος έχει ελπίδα στο Θεό που στηρίζεται στην εγκάρδια πίστη. Αυτή είναι γνήσια, γιατί δημιουργήθηκε με τη διάκριση και τη γνώση. Κι ένας άλλος έχει ελπίδα διαφορετική, που γεννιέται από την αφροσύνη και την οκνηρία. Αυτή είναι ψεύτικη.
Ο άνθρωπος βέβαια που καθόλου δεν φροντίζει για τα φθαρτά πράγματα ,αλλά αφού πρόσφερε ολόκληρο τον εαυτό του στο Θεό , διαθέτει ακατάπαυστα, νύχτα και μέρα , όλο του τ χρόνο και το ζήλο στη λατρεία και την ευαρέστηση Εκείνου, παραμελώντας έτσι την εκπλήρωση των υλικών του αναγκών, αυτός καλά και γνωστικά ελπίζει στον Κύριο. Ότι θα του εξασφαλίσει όσα του χρειάζονται . Και είναι δίκαιο να δείξει ο Θεός σε έναν τέτοιο άνθρωπο όλη Του τη φροντίδα και να του δώσει άκοπα ό,τι έχει ανάγκη, γιατί είναι υπηρέτης Του γνήσιος και τηρεί την εντολή Του που λέει : « Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν » ( Ματθ. 6: 33 ) .
Η ελπίδα λοιπόν του ανθρώπου αυτού είναι καλή και έλλογη, και για αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκπληρωθεί.
Εκείνος όμως που έχει ακόμα κολλημένο το νου του στη γη, εκείνος που έχει προσπάθεια ( δηλαδή εμπαθή προσκόλληση ) στα επίγεια, εκείνος που τρώει χώμα σαν το φίδι, παραδίνοντας τον εαυτό του σε μετεωρισμούς και δε αιχμαλωσίες της καρδιάς και σε αργολογίες, εκείνος που τεντώνει τεμπέλικα τα πόδια του λέγοντας : « Πιστεύω πως ο Θεός θα μου εξασφαλίσει ό, τι μου χρειάζεται » , αυτός θα ακούσει οπωσδήποτε τα λόγια που του απευθύνει ο Θεός με το στόμα του προφήτη: « Εγγίζεις μοι εν τω στοματί σου, η δε καρδία σου πόρρω απέχει απ ʽ εμού » ( πρβλ. Ης. 29:13 ) . Αλλά και ο αδελφόθεος Ιάκωβος θα του πει: « Ει πιστεύεις τω Θεώ , καλώς ποιείς . Και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι » . Η πίστη όμως χρειάζεται και έργα, γιατί « άνευ έργων νεκρά εστι » ( πρβλ. Ιακ. 2: 19, 26 ) .
Μην πλανιέσαι ασύνετε! Πριν από την ελπίδα στο Θεό, χρειάζεται ο κόπος και ο ιδρώτας για το Θεό στην καλλιέργεια των αρετών . Αν λοιπόν κι εσύ πιστεύεις ότι ο Θεός φροντίζει για τα πλάσματά Του και είναι παντοδύναμος, δείξε κι εσύ εργασία τέτοια , που να ταιριάζει στην πίστη σου. Και τότε θα έχεις το Θεό έτοιμο να σε ακούσει, να σου παρέχει άκοπα όλα όσα χρειάζεσαι , και ακόμα να σε φυλάει από κάθε κίνδυνο και από κάθε βλάβη και θλίψη.
Γιατί ο Θεός πρόσταξε όλους τους άλλους ανθρώπους να τακτοποιούν τις υποθέσεις τους με διάκριση , και μαζί με την πρόνοια του Θεού να σμίξουν και τη φρόνηση , που έλαβαν από Αυτόν. Όποιος όμως αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο Θεό και φροντίζει μόνο για την ευαρέστηση Εκείνου , δεν έχει ανάγκη από αυτή τη φρόνηση για τη ρύθμιση της ζωής του. Γιατί, αντί για αυτή, έχει την πίστη, με την οποία ανατρέπει « παν ύψωμα επαιρόμενον κατά της γνώσεως του Θεού » ( Βʼ Κορ. 10: 5 ) . Και λογισμούς ανθρώπινους ή φυσικούς δεν παραδέχεται , γιατί ανέβηκε ψηλότερα από τη φύση και προσκολλήθηκε στο Θεό με την αδίστακτη και ακλόνητη πίστη, με την οποία αντιμετωπίζει τα πάντα – όχι για να πειράξει τον Κύριο. Αλλά γιατί έχει το θάρρος του σ ʽ Αυτόν και είναι πάνοπλος με την ακατανίκητη δύναμη του Αγίου Πνεύματος . Για έναν τέτοιον άνθρωπο, πραγματικά, είναι που λέει ο Θεός: « Μετ ʽ αυτού ειμι εν θλίψει. Εξελούμαι αυτόν και δοξάσω αυτόν. Μακρότητα ημερών εμπλήσω αυτόν και δείξω αυτώ το σωτήριον μου » ( Ψαλμ. 90 : 15-16 ) .
Από τον Μικρό Ευεργετινό
Ιερά Μονή Παρακλήτου
Του αββά Ισαάκ
Κάποιος έχει ελπίδα στο Θεό που στηρίζεται στην εγκάρδια πίστη. Αυτή είναι γνήσια, γιατί δημιουργήθηκε με τη διάκριση και τη γνώση. Κι ένας άλλος έχει ελπίδα διαφορετική, που γεννιέται από την αφροσύνη και την οκνηρία. Αυτή είναι ψεύτικη.
Ο άνθρωπος βέβαια που καθόλου δεν φροντίζει για τα φθαρτά πράγματα ,αλλά αφού πρόσφερε ολόκληρο τον εαυτό του στο Θεό , διαθέτει ακατάπαυστα, νύχτα και μέρα , όλο του τ χρόνο και το ζήλο στη λατρεία και την ευαρέστηση Εκείνου, παραμελώντας έτσι την εκπλήρωση των υλικών του αναγκών, αυτός καλά και γνωστικά ελπίζει στον Κύριο. Ότι θα του εξασφαλίσει όσα του χρειάζονται . Και είναι δίκαιο να δείξει ο Θεός σε έναν τέτοιο άνθρωπο όλη Του τη φροντίδα και να του δώσει άκοπα ό,τι έχει ανάγκη, γιατί είναι υπηρέτης Του γνήσιος και τηρεί την εντολή Του που λέει : « Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν » ( Ματθ. 6: 33 ) .
Η ελπίδα λοιπόν του ανθρώπου αυτού είναι καλή και έλλογη, και για αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκπληρωθεί.
Εκείνος όμως που έχει ακόμα κολλημένο το νου του στη γη, εκείνος που έχει προσπάθεια ( δηλαδή εμπαθή προσκόλληση ) στα επίγεια, εκείνος που τρώει χώμα σαν το φίδι, παραδίνοντας τον εαυτό του σε μετεωρισμούς και δε αιχμαλωσίες της καρδιάς και σε αργολογίες, εκείνος που τεντώνει τεμπέλικα τα πόδια του λέγοντας : « Πιστεύω πως ο Θεός θα μου εξασφαλίσει ό, τι μου χρειάζεται » , αυτός θα ακούσει οπωσδήποτε τα λόγια που του απευθύνει ο Θεός με το στόμα του προφήτη: « Εγγίζεις μοι εν τω στοματί σου, η δε καρδία σου πόρρω απέχει απ ʽ εμού » ( πρβλ. Ης. 29:13 ) . Αλλά και ο αδελφόθεος Ιάκωβος θα του πει: « Ει πιστεύεις τω Θεώ , καλώς ποιείς . Και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι » . Η πίστη όμως χρειάζεται και έργα, γιατί « άνευ έργων νεκρά εστι » ( πρβλ. Ιακ. 2: 19, 26 ) .
Μην πλανιέσαι ασύνετε! Πριν από την ελπίδα στο Θεό, χρειάζεται ο κόπος και ο ιδρώτας για το Θεό στην καλλιέργεια των αρετών . Αν λοιπόν κι εσύ πιστεύεις ότι ο Θεός φροντίζει για τα πλάσματά Του και είναι παντοδύναμος, δείξε κι εσύ εργασία τέτοια , που να ταιριάζει στην πίστη σου. Και τότε θα έχεις το Θεό έτοιμο να σε ακούσει, να σου παρέχει άκοπα όλα όσα χρειάζεσαι , και ακόμα να σε φυλάει από κάθε κίνδυνο και από κάθε βλάβη και θλίψη.
Γιατί ο Θεός πρόσταξε όλους τους άλλους ανθρώπους να τακτοποιούν τις υποθέσεις τους με διάκριση , και μαζί με την πρόνοια του Θεού να σμίξουν και τη φρόνηση , που έλαβαν από Αυτόν. Όποιος όμως αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο Θεό και φροντίζει μόνο για την ευαρέστηση Εκείνου , δεν έχει ανάγκη από αυτή τη φρόνηση για τη ρύθμιση της ζωής του. Γιατί, αντί για αυτή, έχει την πίστη, με την οποία ανατρέπει « παν ύψωμα επαιρόμενον κατά της γνώσεως του Θεού » ( Βʼ Κορ. 10: 5 ) . Και λογισμούς ανθρώπινους ή φυσικούς δεν παραδέχεται , γιατί ανέβηκε ψηλότερα από τη φύση και προσκολλήθηκε στο Θεό με την αδίστακτη και ακλόνητη πίστη, με την οποία αντιμετωπίζει τα πάντα – όχι για να πειράξει τον Κύριο. Αλλά γιατί έχει το θάρρος του σ ʽ Αυτόν και είναι πάνοπλος με την ακατανίκητη δύναμη του Αγίου Πνεύματος . Για έναν τέτοιον άνθρωπο, πραγματικά, είναι που λέει ο Θεός: « Μετ ʽ αυτού ειμι εν θλίψει. Εξελούμαι αυτόν και δοξάσω αυτόν. Μακρότητα ημερών εμπλήσω αυτόν και δείξω αυτώ το σωτήριον μου » ( Ψαλμ. 90 : 15-16 ) .
Από τον Μικρό Ευεργετινό
Ιερά Μονή Παρακλήτου
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Κανείς ποτέ δεν πρέπει να απελπίζεται, έστω κι αν έκανε πολλές αμαρτίες, αλλά να ελπίζει ότι θα σωθεί με τη μετάνοια.
Κάποιος μοναχός, από δαιμονική επήρεια, έπεφτε συχνά σε σαρκικό αμάρτημα. Ολοένα όμως βίαζε τον εαυτό του να μην πετάξει το σχήμα του. Και κάνοντας την καθημερινή του προσευχή ,ικέτευε το Θεό στενάζοντας και λέγοντας:
- Κύριε, θέλω δε θέλω, σώσε με! Γιατί εγώ, σαν λάσπη που είμαι, ποθώ τη βρωμιά της αμαρτίας. Εσύ όμως, σαν Θεός παντοδύναμος , μπορείς να μʼ εμποδίσεις. Αν ελεήσεις τον δίκαιο, τίποτα το σπουδαίο. Κι αν σώσεις τον καθαρό ,τίποτα το θαυμαστό. Αυτοί είναι άξιοι νʼ απολαύσουν την αγαθότητά Σου. Σε μένα, Δέσποτα, φανέρωσε θαυμαστά το έλεός Σου ( Ψαλμ. 16: 7 ) , και σʼ αυτό μου το κατάντημα δείξε την ανείκαστη φιλανθρωπία Σου. Γιατί στα χέρια Σου έχω αφεθεί εγώ, ο φτωχός από κάθε αρετή.
Αυτά και άλλα παρόμοια έλεγε κλαίγοντας καθημερινά ο αδελφός ,είτε συνέβαινε νʼ αμαρτήσει είτε όχι.
Κάποια νύχτα λοιπόν, αφού έπεσε στη συνηθισμένη αμαρτία, σηκώθηκε την ίδια στιγμή και άρχισε τον κανόνα του . Τότε ο δαίμονας ,σαστισμένος από την τόση ελπίδα του αλλά και την αδιαντροπιά του απέναντι στο θεό, του παρουσιάστηκε ολοζώντανος!
- Άθλιε! Του λέει. Πώς στέκεσαι μπροστά στο Θεό χωρίς να κοκκινίζεις ;Πώς πιάνεις στο στόμα σου ακόμα και τʼ όνομά Του; Και πώς τολμάς να προσεύχεσαι χωρίς ντροπή;
- Τούτο το κελλί είναι σιδεράδικο, του απάντησε ο αδελφός. Μια σφυριά δίνεις, μια παίρνεις. Δεν θα σταματήσω ,λοιπόν, να παλεύω μαζί σου μέχρι να πεθάνω, κι όπου με βρει η τελευταία μου μέρα. Να, με όρκο σε πληροφορώ και με πεποίθηση στην άπειρη αγαθότητα του Θεού σου λέω: Στο όνομα Εκείνου, που ήρθε να καλέσει σε μετάνοια και να σώσει τους αμαρτωλούς, δεν θα πάψω να προσεύχομαι στον Κύριο εναντίον σου, ώσπου να πάψεις κι εσύ να με πολεμάς. Και θα δούμε ποιος θα νικήσει, εσύ ή ο Θεός!
Σαν άκουσε ο δαίμονας αυτά τα λόγια ,του λέει:
- Μα την αλήθεια, ποτέ πια δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις.
Και από τη στιγμή εκείνη ο εχθρός έφυγε μακριά του.
Ο αδελφός τότε ήρθε σε κατάνυξη, και σʼ όλη την υπόλοιπη ζωή του έκλαιγε για τις αμαρτίες του.
Τώρα όμως ο λογισμός του έλεγε συχνά: «Καλό έργο κάνεις, που κλαις». Αλλʼ αυτός εναντιωνόταν στο λογισμό: «Ανάθεμα σʼ αυτό το καλό! Ο Θεός δεν θέλει να χάσει κανείς την ψυχή του σʼ όλα τα έργα της ατιμίας, κι έπειτα να κάθεται να μοιρολογεί ,οπότε ή τη σώζει ή και δεν τη σώζει».
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
Κάποιος μοναχός, από δαιμονική επήρεια, έπεφτε συχνά σε σαρκικό αμάρτημα. Ολοένα όμως βίαζε τον εαυτό του να μην πετάξει το σχήμα του. Και κάνοντας την καθημερινή του προσευχή ,ικέτευε το Θεό στενάζοντας και λέγοντας:
- Κύριε, θέλω δε θέλω, σώσε με! Γιατί εγώ, σαν λάσπη που είμαι, ποθώ τη βρωμιά της αμαρτίας. Εσύ όμως, σαν Θεός παντοδύναμος , μπορείς να μʼ εμποδίσεις. Αν ελεήσεις τον δίκαιο, τίποτα το σπουδαίο. Κι αν σώσεις τον καθαρό ,τίποτα το θαυμαστό. Αυτοί είναι άξιοι νʼ απολαύσουν την αγαθότητά Σου. Σε μένα, Δέσποτα, φανέρωσε θαυμαστά το έλεός Σου ( Ψαλμ. 16: 7 ) , και σʼ αυτό μου το κατάντημα δείξε την ανείκαστη φιλανθρωπία Σου. Γιατί στα χέρια Σου έχω αφεθεί εγώ, ο φτωχός από κάθε αρετή.
Αυτά και άλλα παρόμοια έλεγε κλαίγοντας καθημερινά ο αδελφός ,είτε συνέβαινε νʼ αμαρτήσει είτε όχι.
Κάποια νύχτα λοιπόν, αφού έπεσε στη συνηθισμένη αμαρτία, σηκώθηκε την ίδια στιγμή και άρχισε τον κανόνα του . Τότε ο δαίμονας ,σαστισμένος από την τόση ελπίδα του αλλά και την αδιαντροπιά του απέναντι στο θεό, του παρουσιάστηκε ολοζώντανος!
- Άθλιε! Του λέει. Πώς στέκεσαι μπροστά στο Θεό χωρίς να κοκκινίζεις ;Πώς πιάνεις στο στόμα σου ακόμα και τʼ όνομά Του; Και πώς τολμάς να προσεύχεσαι χωρίς ντροπή;
- Τούτο το κελλί είναι σιδεράδικο, του απάντησε ο αδελφός. Μια σφυριά δίνεις, μια παίρνεις. Δεν θα σταματήσω ,λοιπόν, να παλεύω μαζί σου μέχρι να πεθάνω, κι όπου με βρει η τελευταία μου μέρα. Να, με όρκο σε πληροφορώ και με πεποίθηση στην άπειρη αγαθότητα του Θεού σου λέω: Στο όνομα Εκείνου, που ήρθε να καλέσει σε μετάνοια και να σώσει τους αμαρτωλούς, δεν θα πάψω να προσεύχομαι στον Κύριο εναντίον σου, ώσπου να πάψεις κι εσύ να με πολεμάς. Και θα δούμε ποιος θα νικήσει, εσύ ή ο Θεός!
Σαν άκουσε ο δαίμονας αυτά τα λόγια ,του λέει:
- Μα την αλήθεια, ποτέ πια δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις.
Και από τη στιγμή εκείνη ο εχθρός έφυγε μακριά του.
Ο αδελφός τότε ήρθε σε κατάνυξη, και σʼ όλη την υπόλοιπη ζωή του έκλαιγε για τις αμαρτίες του.
Τώρα όμως ο λογισμός του έλεγε συχνά: «Καλό έργο κάνεις, που κλαις». Αλλʼ αυτός εναντιωνόταν στο λογισμό: «Ανάθεμα σʼ αυτό το καλό! Ο Θεός δεν θέλει να χάσει κανείς την ψυχή του σʼ όλα τα έργα της ατιμίας, κι έπειτα να κάθεται να μοιρολογεί ,οπότε ή τη σώζει ή και δεν τη σώζει».
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Πώς πρέπει να μετανοούμε. Να μην αναβάλουμε τη μετάνοια για το μέλλον. Μετά το θάνατο δεν υπάρχει ανόρθωση.
Από το Γεροντικό
ΕΝΑΣ αδελφός έκανε συνεχώς αυτή την προσευχή στο Θεό:
- Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού! Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμμιάν άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο, μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πορωμένη μου ψυχή.
Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε:
- Ξέρω πως έχω πολύ αμαρτήσει ενώπιόν Σου , Δέσποτα, και πως είναι αναρίθμητα τα σφάλματά μου. Γιʼ αυτό και δεν τολμώ να Σου ζητήσω να με συγχωρέσεις. Αν όμως είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με για την ευσπλαχνία Σου. Αν πάλι είναι αδύνατον , τουλάχιστον τιμώρησέ με στη ζωή αυτή και μη με κολάσεις στην άλλη. Κι αν είναι και τούτο ακόμη αδύνατον, στείλε μου εδώ ένα μέρος της τιμωρίας κι αλάφρωσέ μου εκεί την κόλαση. Άρχισε μόνο από τώρα να με τιμωρείς. Αλλά τιμώρησέ με σπλαχνικά, όχι με την οργή Σου, Δέσποτα.
Έτσι λοιπόν μετανοούσε έναν ολόκληρο χρόνο κι αυτά έλεγε με δάκρυα ικετευτικά ,ολόθερμα κι ολόψυχα, λιώνοντας και τσακίζοντας σώμα και ψυχή με νηστεία και αγρυπνία και άλλες κακουχίες.
Μια μέρα, καθώς καθόταν καταγής, όπως συνήθιζε, θρηνώντας και φωνάζοντας σπαρακτικά, από την πολλή του λύπη, νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Και να! Παρουσιάζεται μπροστά του ο Χριστός και του λέει με φωνή γεμάτη ιλαρότητα:
- Τι έχεις, άνθρωπέ μου; Γιατί κλαις έτσι;
Ο αδελφός Τον αναγνώρισε και αποκρίθηκε έντρομος:
- Γιατί έπεσα, Κύριε!
- Ε, σήκω!
- Δεν μπορώ, Δέσποτα, αν δε μου δώσεις το χέρι Σου!
Τότε εκείνος άπλωσε το χέρι Του, έπιασε τον αδελφό και τον σήκωσε. Μα κι όταν αυτός σηκώθηκε, συνέχισε να θρηνεί.
- Γιατί κλαις, άνθρωπέ μου; Γιατί είσαι λυπημένος, του ξαναλέει ο Κύριος με απαλή και ιλαρή πάλι φωνή.
- Δεν θέλεις, Κύριε, να κλαίω και να λυπάμαι, απάντησε ο αδελφός ,που τόσο πολύ Σε πίκρανα, αν και απόλαυσα τόσα αγαθά από Σένα;
Εκείνος άπλωσε το χέρι Του, τʼ ακούμπησε στο κεφάλι του αδελφού και του είπε:
- Μη λυπάσαι πια. Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.
Μόλις συνήλθε ο αδελφός από την οπτασία, ένιωσε την καρδιά του γεμάτη χαρά. Έτσι πληροφορήθηκε πως ο Θεός τον ελέησε. Κι από τότε ζούσε με πολλή ταπείνωση ,ευχαριστώντας Τον.
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Είπε ένας γέροντας:
- Αν πέσεις σε μιαν αμαρτία και σηκωθείς κι αρχίσεις να θλίβεσαι και να μετανοείς γιʼ αυτήν , πρόσεξε να μη σταματήσεις τη λύπη και τους στεναγμούς ενώπιον του Κυρίου ως την ημέρα του θανάτου σου. Αλλιώς θα πέσεις πάλι γρήγορα στον ίδιο βόθρο. Η κατά Θεόν λύπη είναι για την ψυχή χαλινάρι, που δεν την αφήνει να πέσει.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
Από το Γεροντικό
ΕΝΑΣ αδελφός έκανε συνεχώς αυτή την προσευχή στο Θεό:
- Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού! Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμμιάν άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο, μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πορωμένη μου ψυχή.
Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε:
- Ξέρω πως έχω πολύ αμαρτήσει ενώπιόν Σου , Δέσποτα, και πως είναι αναρίθμητα τα σφάλματά μου. Γιʼ αυτό και δεν τολμώ να Σου ζητήσω να με συγχωρέσεις. Αν όμως είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με για την ευσπλαχνία Σου. Αν πάλι είναι αδύνατον , τουλάχιστον τιμώρησέ με στη ζωή αυτή και μη με κολάσεις στην άλλη. Κι αν είναι και τούτο ακόμη αδύνατον, στείλε μου εδώ ένα μέρος της τιμωρίας κι αλάφρωσέ μου εκεί την κόλαση. Άρχισε μόνο από τώρα να με τιμωρείς. Αλλά τιμώρησέ με σπλαχνικά, όχι με την οργή Σου, Δέσποτα.
Έτσι λοιπόν μετανοούσε έναν ολόκληρο χρόνο κι αυτά έλεγε με δάκρυα ικετευτικά ,ολόθερμα κι ολόψυχα, λιώνοντας και τσακίζοντας σώμα και ψυχή με νηστεία και αγρυπνία και άλλες κακουχίες.
Μια μέρα, καθώς καθόταν καταγής, όπως συνήθιζε, θρηνώντας και φωνάζοντας σπαρακτικά, από την πολλή του λύπη, νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Και να! Παρουσιάζεται μπροστά του ο Χριστός και του λέει με φωνή γεμάτη ιλαρότητα:
- Τι έχεις, άνθρωπέ μου; Γιατί κλαις έτσι;
Ο αδελφός Τον αναγνώρισε και αποκρίθηκε έντρομος:
- Γιατί έπεσα, Κύριε!
- Ε, σήκω!
- Δεν μπορώ, Δέσποτα, αν δε μου δώσεις το χέρι Σου!
Τότε εκείνος άπλωσε το χέρι Του, έπιασε τον αδελφό και τον σήκωσε. Μα κι όταν αυτός σηκώθηκε, συνέχισε να θρηνεί.
- Γιατί κλαις, άνθρωπέ μου; Γιατί είσαι λυπημένος, του ξαναλέει ο Κύριος με απαλή και ιλαρή πάλι φωνή.
- Δεν θέλεις, Κύριε, να κλαίω και να λυπάμαι, απάντησε ο αδελφός ,που τόσο πολύ Σε πίκρανα, αν και απόλαυσα τόσα αγαθά από Σένα;
Εκείνος άπλωσε το χέρι Του, τʼ ακούμπησε στο κεφάλι του αδελφού και του είπε:
- Μη λυπάσαι πια. Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.
Μόλις συνήλθε ο αδελφός από την οπτασία, ένιωσε την καρδιά του γεμάτη χαρά. Έτσι πληροφορήθηκε πως ο Θεός τον ελέησε. Κι από τότε ζούσε με πολλή ταπείνωση ,ευχαριστώντας Τον.
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Είπε ένας γέροντας:
- Αν πέσεις σε μιαν αμαρτία και σηκωθείς κι αρχίσεις να θλίβεσαι και να μετανοείς γιʼ αυτήν , πρόσεξε να μη σταματήσεις τη λύπη και τους στεναγμούς ενώπιον του Κυρίου ως την ημέρα του θανάτου σου. Αλλιώς θα πέσεις πάλι γρήγορα στον ίδιο βόθρο. Η κατά Θεόν λύπη είναι για την ψυχή χαλινάρι, που δεν την αφήνει να πέσει.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Πώς πρέπει να μετανοούμε. Να μην αναβάλουμε τη μετάνοια για το μέλλον. Μετά το θάνατο δεν υπάρχει ανόρθωση.
Του αββά Ισαάκ
Σʼ αυτά που έχασες την αρετή, σʼ αυτά να την αποκτήσεις και πάλι. Χρωστάς χρυσάφι στο Θεό; Δεν δέχεται να του δώσεις μαργαρητάρι. Έχασες, για παράδειγμα, την αγνεία σου; Ο Θεός δεν δέχεται από σένα ελεημοσύνη , όσο επιμένεις στην πορνεία. Σου ζητάει τον εξαγνισμό του σώματος, επειδή αυτή την εντολή αθέτησες, νικημένος από το φθόνο του διαβόλου. Τι κι αν πολεμάς τον ύπνο αγρυπνώντας; Τι κι αν καταγίνεσαι με τη νηστεία; Καθόλου δεν θα σε ωφελήσουν αυτά ενάντια σʼ εκείνο το πάθος; Γιατί κάθε αρρώστια ,είτε ψυχική είτε σωματική, με τα δικά της και κατάλληλα φάρμακα θεραπεύεται.
Όποιος πέφτει στην αμαρτία για δεύτερη φορά, με την ελπίδα της κατοπινής μετάνοιας, αυτός πορεύεται με πανουργία ενώπιον του Θεού. Τον άνθρωπο αυτόν τον βρίσκει απροσδόκητα ο θάνατος . Κι έτσι δεν φθάνει στον καιρό που, σύμφωνα με την ελπίδα του, θα μετανοούσε.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
Του αββά Ισαάκ
Σʼ αυτά που έχασες την αρετή, σʼ αυτά να την αποκτήσεις και πάλι. Χρωστάς χρυσάφι στο Θεό; Δεν δέχεται να του δώσεις μαργαρητάρι. Έχασες, για παράδειγμα, την αγνεία σου; Ο Θεός δεν δέχεται από σένα ελεημοσύνη , όσο επιμένεις στην πορνεία. Σου ζητάει τον εξαγνισμό του σώματος, επειδή αυτή την εντολή αθέτησες, νικημένος από το φθόνο του διαβόλου. Τι κι αν πολεμάς τον ύπνο αγρυπνώντας; Τι κι αν καταγίνεσαι με τη νηστεία; Καθόλου δεν θα σε ωφελήσουν αυτά ενάντια σʼ εκείνο το πάθος; Γιατί κάθε αρρώστια ,είτε ψυχική είτε σωματική, με τα δικά της και κατάλληλα φάρμακα θεραπεύεται.
Όποιος πέφτει στην αμαρτία για δεύτερη φορά, με την ελπίδα της κατοπινής μετάνοιας, αυτός πορεύεται με πανουργία ενώπιον του Θεού. Τον άνθρωπο αυτόν τον βρίσκει απροσδόκητα ο θάνατος . Κι έτσι δεν φθάνει στον καιρό που, σύμφωνα με την ελπίδα του, θα μετανοούσε.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε το θάνατο και τη μέλλουσα κρίση. Γιατί εκείνοι που δεν τα περιμένουν, εύκολα κυριεύονται από τα πάθη.
Από το βίο του Αγίου Αντωνίου
Ο ΑΓΙΟΣ Αντώνιος έλεγε στους μαθητές του:
-Για να μην πέφτουμε σε αμέλεια και αφήνουμε την άσκηση, καλό είναι να μελετάμε πάντα τον αποστολικό λόγο: «Κάθʼ ημέραν αποθνήσκω» ( Α΄Κορ. 15:31). Γιατί αν έτσι ζούμε κι εμείς, με καθημερινή δηλαδή την αίσθηση του θανάτου, δεν θʼ αμαρτήσουμε.
Αυτό που λέω, σημαίνει τούτο: Κάθε πρωί που ξυπνάμε, ( να πιστεύουμε πως δεν θα ζήσουμε μέχρι το βράδυ. Και όταν πέφτουμε για ύπνο ), να πιστεύουμε πως δεν θα σηκωθούμε. Γιατί είναι άγνωστη, φυσικά, η διάρκεια της ζωής μας και μετριέται καθημερινά από τη θεία πρόνοια.
Αν λοιπόν είμαστε έτσι τοποθετημένοι εσωτερικά, , ούτε θʼ αμαρτήσουμε ούτε καμιά κακή επιθυμία θα έχουμε ούτε θα οργιστούμε εναντίον κανενός ούτε θα μαζέψουμε θησαυρούς πάνω στη γη. Αλλά, περιμένοντας καθημερινά το θάνατο, θα γίνουμε φτωχοί, και σε όλους θα τα συγχωρούμε όλα. Μα ούτε γυναίκα θα ποθήσουμε ούτε κάποιας άλλης αισχρής ηδονής την απόλαυση θα κυνηγήσουμε , αλλά, σαν φευγαλέα που είναι, θα τη σιχαθούμε, ζώντας συνεχώς με την αγωνία ( της φρικτής απολογίας μας) και έχοντας μπροστά στα μάτια μας την ημέρα της κρίσεως του Θεού. Και τούτο γιατί ο φόβος και η ταλαιπωρία των βασάνων διαλύει τη γλυκύτητα της ηδονής και ανασταίνει την ψυχή όταν αρχίσει να πέφτει.
Από το βίο του αγίου Ιωάννου του ελεήμονος
Ο μεγάλος Ιωάννης , ο πατριάρχης της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας, για να χαράξει βαθιά μέσα στο νου του τη μνήμη του θανάτου και να την έχει πάντα ζωηρή μπροστά στα μάτια του, τι κάνει; Προστάζει πρώτα να του φτιάξουν τον τάφο του∙ να μην τον ολοκληρώσουν όμως, αλλά να τον αφήσουν μισοτελειωμένο. Κι έπειτα δίνει εντολή στους κατασκευαστές να έρχονται σε κάθε επίσημη γιορτή, και να του λένε δυνατά μπροστά σε όλους τους πανηγυριστές:
- Δέσποτα, το μνήμα σου είναι ατέλειωτο μέχρι σήμερα. Δώσε μας την άδεια να το τελειώσουμε, γιατί είναι άγνωστο πότε θα σʼ επισκεφτεί ο κλέφτης ο θάνατος.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
Από το βίο του Αγίου Αντωνίου
Ο ΑΓΙΟΣ Αντώνιος έλεγε στους μαθητές του:
-Για να μην πέφτουμε σε αμέλεια και αφήνουμε την άσκηση, καλό είναι να μελετάμε πάντα τον αποστολικό λόγο: «Κάθʼ ημέραν αποθνήσκω» ( Α΄Κορ. 15:31). Γιατί αν έτσι ζούμε κι εμείς, με καθημερινή δηλαδή την αίσθηση του θανάτου, δεν θʼ αμαρτήσουμε.
Αυτό που λέω, σημαίνει τούτο: Κάθε πρωί που ξυπνάμε, ( να πιστεύουμε πως δεν θα ζήσουμε μέχρι το βράδυ. Και όταν πέφτουμε για ύπνο ), να πιστεύουμε πως δεν θα σηκωθούμε. Γιατί είναι άγνωστη, φυσικά, η διάρκεια της ζωής μας και μετριέται καθημερινά από τη θεία πρόνοια.
Αν λοιπόν είμαστε έτσι τοποθετημένοι εσωτερικά, , ούτε θʼ αμαρτήσουμε ούτε καμιά κακή επιθυμία θα έχουμε ούτε θα οργιστούμε εναντίον κανενός ούτε θα μαζέψουμε θησαυρούς πάνω στη γη. Αλλά, περιμένοντας καθημερινά το θάνατο, θα γίνουμε φτωχοί, και σε όλους θα τα συγχωρούμε όλα. Μα ούτε γυναίκα θα ποθήσουμε ούτε κάποιας άλλης αισχρής ηδονής την απόλαυση θα κυνηγήσουμε , αλλά, σαν φευγαλέα που είναι, θα τη σιχαθούμε, ζώντας συνεχώς με την αγωνία ( της φρικτής απολογίας μας) και έχοντας μπροστά στα μάτια μας την ημέρα της κρίσεως του Θεού. Και τούτο γιατί ο φόβος και η ταλαιπωρία των βασάνων διαλύει τη γλυκύτητα της ηδονής και ανασταίνει την ψυχή όταν αρχίσει να πέφτει.
Από το βίο του αγίου Ιωάννου του ελεήμονος
Ο μεγάλος Ιωάννης , ο πατριάρχης της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας, για να χαράξει βαθιά μέσα στο νου του τη μνήμη του θανάτου και να την έχει πάντα ζωηρή μπροστά στα μάτια του, τι κάνει; Προστάζει πρώτα να του φτιάξουν τον τάφο του∙ να μην τον ολοκληρώσουν όμως, αλλά να τον αφήσουν μισοτελειωμένο. Κι έπειτα δίνει εντολή στους κατασκευαστές να έρχονται σε κάθε επίσημη γιορτή, και να του λένε δυνατά μπροστά σε όλους τους πανηγυριστές:
- Δέσποτα, το μνήμα σου είναι ατέλειωτο μέχρι σήμερα. Δώσε μας την άδεια να το τελειώσουμε, γιατί είναι άγνωστο πότε θα σʼ επισκεφτεί ο κλέφτης ο θάνατος.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Ανέκφραστη είναι η χαρά και η δόξα που περιμένουν τους αγίους στον ουρανό, γιʼ αυτό και πρέπει να τις ποθούμε ολόψυχα.
Από το βίο της αγίας Συγκλητικής
Έλεγε η μακαρία Συγκλητική:
- Σʼ αυτή τη γη βρισκόμαστε σαν μέσα σε δεύτερη μητρική κοιλιά. Όπως δηλαδή μέσα στη μήτρα της μάνας μας δεν ζούσαμε όπως ζούμε τώρα, ούτε απολαμβάναμε τις στέρεες τροφές που τρώμε τώρα, ούτε και μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε τώρα – κι αυτό γιατί ήμασταν μακριά από το φως του ήλιου κι από κάθε άλλο φως -και , γενικά, όπως τότε στερούμασταν πολλές επίγειες απολαύσεις, έτσι και στον κόσμο τούτο στερούμαστε ορισμένα μεγάλα και θαυμαστά αγαθά της βασιλείας των ουρανών.
Αφού λοιπόν γνωρίσαμε καλά τα επίγεια, ας επιζητήσουμε τα ουράνια. Τις εδώ τροφές τις δοκιμάσαμε, ας επιθυμήσουμε τις θεϊκές. Το επίγειο φως το απολαύσαμε, ας ποθήσουμε τον ήλιο της δικαιοσύνης. Ας θελήσουμε νʼ αντικρύσουμε την άνω Ιερουσαλήμ, σαν πατρίδα και μητέρα μας. Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας ας τον ζήσουμε με την προσδοκία του ουρανού, για νʼ απολαύσουμε και τα αιώνια αγαθά.
Όπως λοιπόν τα έμβρυα, από ατελέστερη τροφή και μορφή ζωής, περνούν ύστερα- αφού αναπτυχθούν μέσα στη μήτρα – σε τελειότερη (μορφή ζωής και ) διατροφή, έτσι και οι δίκαιοι, αφού αναπτυχθούν πνευματικά με τον τρόπο της ζωής στους μέσα στον κόσμο, προχωρώντας, κατά τη γραφή, «εκ δυνάμεως εις δύναμιν» ( Ψαλμ.83:8 ) , πηγαίνουν έπειτα στην ουράνια πολιτεία. Οι αμαρτωλοί, αντίθετα, όπως ακριβώς τα έμβρυα που πέθαναν στη μητρική κοιλιά, από το ένα σκοτάδι παραδίνονται στο άλλο. Επειδή και στη γη που βρίσκονται, ζουν σαν μέσα στο σκοτάδι, προσκολλημένοι καθώς είναι στα γήινα. Αλλά και όταν πεθάνουν, σε πιο σκοτεινούς και μαύρους τόπους ρίχνονται.
Τρεις φορές ,θα λέγαμε, γεννιόμαστε. Την πρώτη, όταν βγαίνουμε από τους μητρικούς κόλπους, οπότε από γη ερχόμαστε πάλι σε γη. Με τις δύο άλλες γεννήσεις, όμως, ανεβαίνουμε από τη γη στον ουρανό. Και απʼ αυτές η μία, που πραγματοποιείται με το άγιο βάπτισμα, συντελείται από τη θεία χάρη. Αυτή την ονομάζουμε, και είναι πραγματικά, «παλιγγενεσία» (δηλαδή αναγέννηση ) . Η άλλη πάλι συντελείται από τη μετάνοιά μας και τους κόπους της αρετής. Σʼ αυτή βρισκόμαστε τώρα.
//////////////////////////////////////////////
Του αγίου Μαξίμου
Αν γιʼ αυτό έγινε γιός ανθρώπου και άνθρωπος ο Θεός Λόγος του θεού και Πατέρα, για να κάνει δηλαδή θεούς και παιδιά του Θεού τους ανθρώπους, ας πιστέψουμε πως θα φτάσουμε εκεί, πιο ψηλά απʼ όλους τους ουρανούς, όπου τώρα είναι ο ίδιος ο Χριστός, σαν κεφαλή όλου του σώματος ( Κολ. 1:18 ) , κι έχει γίνει για χάρη μας πρόδρομός μας ( Εβρ. 6:20 ) προς τον Πατέρα με τη δική μας φύση. Γιατί στη σύναξη των θεών, δηλαδή αυτών που θα σωθούν, θα σταθεί στη μέση ο Θεός ( Ψαλμ. 81: 1 ) ,μοιράζοντας τις αμοιβές της ουράνιας μακαριότητος, χωρίς να υπάρχει καμιά απόσταση ανάμεσα σʼ Αυτόν και τους αξίους.
Μερικοί λένε πως η βασιλεία των ουρανών είναι η ζωή των αξίων στους ουρανούς. Άλλοι πάλι, πως είναι η όμοια με των αγγέλων κατάσταση των σωζομένων. Άλλοι, τέλος, πως είναι η μορφή της ίδιας της θεϊκής ωραιότητος εκείνων που φόρεσαν «την εικόνα του επουρανίου» ( Α΄ Κορ. 15:49 ) . Εγώ πάντως νομίζω, πως οι τρεις αυτές γνώμες συμφωνούν με την αλήθεια. Γιατί σε όλους δίνεται η μελλοντική χάρη, ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα της δικαιοσύνης τους ( δηλαδή της υπακοής τους στο θέλημα του Θεού ) .
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
Από το βίο της αγίας Συγκλητικής
Έλεγε η μακαρία Συγκλητική:
- Σʼ αυτή τη γη βρισκόμαστε σαν μέσα σε δεύτερη μητρική κοιλιά. Όπως δηλαδή μέσα στη μήτρα της μάνας μας δεν ζούσαμε όπως ζούμε τώρα, ούτε απολαμβάναμε τις στέρεες τροφές που τρώμε τώρα, ούτε και μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε τώρα – κι αυτό γιατί ήμασταν μακριά από το φως του ήλιου κι από κάθε άλλο φως -και , γενικά, όπως τότε στερούμασταν πολλές επίγειες απολαύσεις, έτσι και στον κόσμο τούτο στερούμαστε ορισμένα μεγάλα και θαυμαστά αγαθά της βασιλείας των ουρανών.
Αφού λοιπόν γνωρίσαμε καλά τα επίγεια, ας επιζητήσουμε τα ουράνια. Τις εδώ τροφές τις δοκιμάσαμε, ας επιθυμήσουμε τις θεϊκές. Το επίγειο φως το απολαύσαμε, ας ποθήσουμε τον ήλιο της δικαιοσύνης. Ας θελήσουμε νʼ αντικρύσουμε την άνω Ιερουσαλήμ, σαν πατρίδα και μητέρα μας. Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας ας τον ζήσουμε με την προσδοκία του ουρανού, για νʼ απολαύσουμε και τα αιώνια αγαθά.
Όπως λοιπόν τα έμβρυα, από ατελέστερη τροφή και μορφή ζωής, περνούν ύστερα- αφού αναπτυχθούν μέσα στη μήτρα – σε τελειότερη (μορφή ζωής και ) διατροφή, έτσι και οι δίκαιοι, αφού αναπτυχθούν πνευματικά με τον τρόπο της ζωής στους μέσα στον κόσμο, προχωρώντας, κατά τη γραφή, «εκ δυνάμεως εις δύναμιν» ( Ψαλμ.83:8 ) , πηγαίνουν έπειτα στην ουράνια πολιτεία. Οι αμαρτωλοί, αντίθετα, όπως ακριβώς τα έμβρυα που πέθαναν στη μητρική κοιλιά, από το ένα σκοτάδι παραδίνονται στο άλλο. Επειδή και στη γη που βρίσκονται, ζουν σαν μέσα στο σκοτάδι, προσκολλημένοι καθώς είναι στα γήινα. Αλλά και όταν πεθάνουν, σε πιο σκοτεινούς και μαύρους τόπους ρίχνονται.
Τρεις φορές ,θα λέγαμε, γεννιόμαστε. Την πρώτη, όταν βγαίνουμε από τους μητρικούς κόλπους, οπότε από γη ερχόμαστε πάλι σε γη. Με τις δύο άλλες γεννήσεις, όμως, ανεβαίνουμε από τη γη στον ουρανό. Και απʼ αυτές η μία, που πραγματοποιείται με το άγιο βάπτισμα, συντελείται από τη θεία χάρη. Αυτή την ονομάζουμε, και είναι πραγματικά, «παλιγγενεσία» (δηλαδή αναγέννηση ) . Η άλλη πάλι συντελείται από τη μετάνοιά μας και τους κόπους της αρετής. Σʼ αυτή βρισκόμαστε τώρα.
//////////////////////////////////////////////
Του αγίου Μαξίμου
Αν γιʼ αυτό έγινε γιός ανθρώπου και άνθρωπος ο Θεός Λόγος του θεού και Πατέρα, για να κάνει δηλαδή θεούς και παιδιά του Θεού τους ανθρώπους, ας πιστέψουμε πως θα φτάσουμε εκεί, πιο ψηλά απʼ όλους τους ουρανούς, όπου τώρα είναι ο ίδιος ο Χριστός, σαν κεφαλή όλου του σώματος ( Κολ. 1:18 ) , κι έχει γίνει για χάρη μας πρόδρομός μας ( Εβρ. 6:20 ) προς τον Πατέρα με τη δική μας φύση. Γιατί στη σύναξη των θεών, δηλαδή αυτών που θα σωθούν, θα σταθεί στη μέση ο Θεός ( Ψαλμ. 81: 1 ) ,μοιράζοντας τις αμοιβές της ουράνιας μακαριότητος, χωρίς να υπάρχει καμιά απόσταση ανάμεσα σʼ Αυτόν και τους αξίους.
Μερικοί λένε πως η βασιλεία των ουρανών είναι η ζωή των αξίων στους ουρανούς. Άλλοι πάλι, πως είναι η όμοια με των αγγέλων κατάσταση των σωζομένων. Άλλοι, τέλος, πως είναι η μορφή της ίδιας της θεϊκής ωραιότητος εκείνων που φόρεσαν «την εικόνα του επουρανίου» ( Α΄ Κορ. 15:49 ) . Εγώ πάντως νομίζω, πως οι τρεις αυτές γνώμες συμφωνούν με την αλήθεια. Γιατί σε όλους δίνεται η μελλοντική χάρη, ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα της δικαιοσύνης τους ( δηλαδή της υπακοής τους στο θέλημα του Θεού ) .
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Πολλές φορές την ώρα του θανάτου τους οι ενάρετοι ενθαρρύνονται από κάποια θεϊκή επισκίαση ,ενώ οι αμαρτωλοί κυριεύονται από τρόμο. Γιʼ αυτούς που επανέρχονται στη ζωή μετά το θάνατό τους.
Από το Γεροντικό
Έλεγαν για τον αββά Σισώη, πώς όταν έφτασε στα τελευταία του, έλαμψε το πρόσωπό του υπερβολικά. Και είπε στους πατέρες που κάθονταν κοντά του:
- Να αββάς Αντώνιος∙ ήρθε!
Και μετά από λίγο επανέλαβε:
- Να ο χορός των Προφητών∙ ήρθε!
Και πάλι το πρόσωπο του έλαμψε περισσότερο , και είπε:
- Να οχ ορός των Αποστόλων∙ ήρθε!
Διπλασιάστηκε τότε η λαμπρότητα του προσώπου του και φαινόταν σαν να συνομιλεί με κάποιους.
- Με ποιόν μιλάς, πάτερ; Τον ρώτησαν παρακλητικά οι γέροντες.
- Να , ήρθαν άγγελοι να με πάρουν, αποκρίθηκε εκείνος, και τους παρακαλώ να με αφήσουν λίγο να μετανοήσω.
- Δεν έχεις πια ανάγκη από μετάνοια, πάτερ, του είπαν οι γέροντες.
- Πραγματικά δεν ξέρω, τους απάντησε , αν έβαλα ακόμη αρχή.
Απʼ αυτό κατάλαβαν όλοι ,ότι είναι τέλειος.
Και ξαφνικά το πρόσωπό του άστραψε πάλι σαν τον ήλιο κι όλοι τους φοβήθηκαν.
- Βλέπετε; Τους ρωτάει. Ήρθε ο Κύριος και λέει: «Φέρτε μου το σκεύος της ερήμου».
Κι αμέσως παρέδωσε το πνεύμα του, ενώ κάτι σαν αστραπή φάνηκε και ο τόπος γέμισε ευωδία.
///////////////////////////////////////////////////////////////
Ένας γέροντας πήγε κάποτε σε μια πόλη για να πουλήσει τα εργόχειρά του. Εκεί του δόθηκε ευκαιρία και κάθησε στην πόρτα ενός πλουσίου που ήταν στα τελευταία του. Καθώς λοιπόν καθόταν, κοίταζε με προσοχή ∙ και βλέπει μερικούς μαύρους και φοβερούς ανθρώπους να είναι καβάλα σε μαύρα άλογα και να κρατούν στα χέρια τους φλογισμένα τύμπανα. Αυτοί, αφού έφτασαν στην πόρτα ,άφησαν τα άλογα έξω και οι ίδιοι μπήκαν μέσα. Σαν τους είδε ο άρρωστος ,κραύγασε με μεγάλη φωνή:
- Κύριε, ελεήσέ με και βοήθησέ με !
- Τώρα που βασίλεψε ο ήλιος ,θυμήθηκες το Θεό; Τον ρώτησαν εκείνοι. Γιατί δεν τον ζήτησες όταν η μέρα έλαμπε; Τώρα δεν υπάρχει για σένα ούτε ελπίδα σωτηρίας ούτε παρηγοριά.
Και αφού τράβηξαν με βία την ψυχή του, έφυγαν.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
Από το Γεροντικό
Έλεγαν για τον αββά Σισώη, πώς όταν έφτασε στα τελευταία του, έλαμψε το πρόσωπό του υπερβολικά. Και είπε στους πατέρες που κάθονταν κοντά του:
- Να αββάς Αντώνιος∙ ήρθε!
Και μετά από λίγο επανέλαβε:
- Να ο χορός των Προφητών∙ ήρθε!
Και πάλι το πρόσωπο του έλαμψε περισσότερο , και είπε:
- Να οχ ορός των Αποστόλων∙ ήρθε!
Διπλασιάστηκε τότε η λαμπρότητα του προσώπου του και φαινόταν σαν να συνομιλεί με κάποιους.
- Με ποιόν μιλάς, πάτερ; Τον ρώτησαν παρακλητικά οι γέροντες.
- Να , ήρθαν άγγελοι να με πάρουν, αποκρίθηκε εκείνος, και τους παρακαλώ να με αφήσουν λίγο να μετανοήσω.
- Δεν έχεις πια ανάγκη από μετάνοια, πάτερ, του είπαν οι γέροντες.
- Πραγματικά δεν ξέρω, τους απάντησε , αν έβαλα ακόμη αρχή.
Απʼ αυτό κατάλαβαν όλοι ,ότι είναι τέλειος.
Και ξαφνικά το πρόσωπό του άστραψε πάλι σαν τον ήλιο κι όλοι τους φοβήθηκαν.
- Βλέπετε; Τους ρωτάει. Ήρθε ο Κύριος και λέει: «Φέρτε μου το σκεύος της ερήμου».
Κι αμέσως παρέδωσε το πνεύμα του, ενώ κάτι σαν αστραπή φάνηκε και ο τόπος γέμισε ευωδία.
///////////////////////////////////////////////////////////////
Ένας γέροντας πήγε κάποτε σε μια πόλη για να πουλήσει τα εργόχειρά του. Εκεί του δόθηκε ευκαιρία και κάθησε στην πόρτα ενός πλουσίου που ήταν στα τελευταία του. Καθώς λοιπόν καθόταν, κοίταζε με προσοχή ∙ και βλέπει μερικούς μαύρους και φοβερούς ανθρώπους να είναι καβάλα σε μαύρα άλογα και να κρατούν στα χέρια τους φλογισμένα τύμπανα. Αυτοί, αφού έφτασαν στην πόρτα ,άφησαν τα άλογα έξω και οι ίδιοι μπήκαν μέσα. Σαν τους είδε ο άρρωστος ,κραύγασε με μεγάλη φωνή:
- Κύριε, ελεήσέ με και βοήθησέ με !
- Τώρα που βασίλεψε ο ήλιος ,θυμήθηκες το Θεό; Τον ρώτησαν εκείνοι. Γιατί δεν τον ζήτησες όταν η μέρα έλαμπε; Τώρα δεν υπάρχει για σένα ούτε ελπίδα σωτηρίας ούτε παρηγοριά.
Και αφού τράβηξαν με βία την ψυχή του, έφυγαν.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Οι θεοφιλείς γονείς όχι μόνο χαίρονται, αλλά και προτρέπουν τα παιδιά τους να υπομένουν πειρασμούς για τον Κύριο κ΄ κινδύνους για την αρετή.
Από το μαρτύριο των αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.
Οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες βρίσκονταν στο στάδιο της αθλήσεως. Το πρωί, μετά την ολονύκτια ορθοστασία τους μέσα στη λίμνη και την αλύγιστη καρτερικότητά τους στην αβάσταχτη παγωνιά, τους τραβούσαν στην ακρολιμνιά για να ους συντρίψουν τα πόδια με ρόπαλα.
Η μητέρα ενός απʼ αυτούς έμενε εκεί δίπλα τους, όσο βασανίζονταν , παρατηρώντας το γιό της. Αυτός ήταν, βλέπετε, πιο νέος απʼ όλους στην ηλικία, και η μητέρα του φοβόταν μήπως τα νιάτα και η αγάπη στη ζωή τον κάνουν κάποια στιγμή να δειλιάσει και να φανεί έτσι ανάξιος της στρατιωτικής ιδιότητος και τιμής. Στεκόταν λοιπόν και τον παρακολουθούσε προσεκτικά ,με τη στάση και το βλέμμα της, και σου έδινε θάρρος, τεντώνοντας προς το μέρος του τα χέρια της και λέγοντας:
- Παιδί μου γλυκύτατο! Του ουράνιου Πατέρα πια παιδί! Κάνε λίγη ακόμα υπομονή, και θα γίνεις τέλειος! Μη φοβηθείς τα βασανιστήρια. Γιατί, δες, σου παραστέκεται βοηθός ο Χριστός. Καμιά πίκρα, καμιά ταλαιπωρία δεν θα σε βρει πια. Όλʼ αυτά πέρασαν. Τα ʽχεις όλα νικήσει με τη γενναιότητά σου. Από δω και πέρα χαρά, ηδονή, άνεση, ευφροσύνη… Αυτά θα γευθείς, βασιλεύοντας μαζί με το Χριστό και πρεσβεύοντας σʼ Εκείνον και για μένα, που σε γέννησα.
Μετά τη συντριβή λοιπόν των ποδιών τους, οι άγιοι παρέδωσαν τις ψυχές τους στο Θεό. Και οι στρατιώτες έφεραν αμάξια κι έβαλαν σʼ αυτά τα ιερά σώματα , για να τα μεταφέρουν στην όχθη του γειτονικού ποταμού. Επειδή όμως παρατήρησαν πως ο νέος εκείνος, που λεγόταν Μελίτων, ανάσαινε ακόμα, τον άφησαν έτσι, με την ελπίδα ότι θα ζήσει.
Σαν είδε η μητέρα του ότι αυτός μονάχα έμεινε πίσω, της ήρθε βαρύ, σαν θάνατος δικός της και του παιδιού της. Παρέβλεψε λοιπόν τη γυναικεία αδυναμία και λησμόνησε τη μητρική ευσπλαχνία. Σήκωσε το γιό της στους ώμους της κι ακολουθούσε γενναιόψυχα τα αμάξια, πιστεύοντας πως τότε μόνο θα ζούσε, όταν θα τον έβλεπε να είναι τελειωμένος και νεκρός.
Την ώρα λοιπόν που τον κουβαλούσε ,αυτός ξεψύχησε. Τότε πια η μητέρα του απαλλάχθηκε από τις φροντίδες . Σκιρτώντας δυνατά απʼ τη μεγάλη της χαρά για το τέλος του γιού της, μεταφέρει τον πολυαγαπημένο της νεκρό μέχρι τον τόπο, όπου ήταν τα σώματα των αγίων, τον βάζει πάνω σ΄ αυτά και τον συναριθμεί μαζί τους, για να μη χωριστεί από τα σώματά τους ούτε το σώμα εκείνου, που την ψυχή του βιαζόταν να συναριθμήσει με τις ψυχές τους.
Ανάβουν τότε μεγάλη φωτιά οι υπηρέτες του εχθρού (διαβόλου) και κατακαίνε τα σώματα των αγίων. Ύστερα τα πέταξαν στο ποτάμι ,επειδή φθονούσαν τα λείψανα των χριστιανών. Εκείνα όμως, από θεία βέβαια οικονομία, συγκρατήθηκαν σε κάποιαν όχθη και διασώθηκαν . Και τα ξαναπήραν χριστιανικά χέρια, χαρίζοντάς μας πλούτο ασύλητο.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
Από το μαρτύριο των αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.
Οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες βρίσκονταν στο στάδιο της αθλήσεως. Το πρωί, μετά την ολονύκτια ορθοστασία τους μέσα στη λίμνη και την αλύγιστη καρτερικότητά τους στην αβάσταχτη παγωνιά, τους τραβούσαν στην ακρολιμνιά για να ους συντρίψουν τα πόδια με ρόπαλα.
Η μητέρα ενός απʼ αυτούς έμενε εκεί δίπλα τους, όσο βασανίζονταν , παρατηρώντας το γιό της. Αυτός ήταν, βλέπετε, πιο νέος απʼ όλους στην ηλικία, και η μητέρα του φοβόταν μήπως τα νιάτα και η αγάπη στη ζωή τον κάνουν κάποια στιγμή να δειλιάσει και να φανεί έτσι ανάξιος της στρατιωτικής ιδιότητος και τιμής. Στεκόταν λοιπόν και τον παρακολουθούσε προσεκτικά ,με τη στάση και το βλέμμα της, και σου έδινε θάρρος, τεντώνοντας προς το μέρος του τα χέρια της και λέγοντας:
- Παιδί μου γλυκύτατο! Του ουράνιου Πατέρα πια παιδί! Κάνε λίγη ακόμα υπομονή, και θα γίνεις τέλειος! Μη φοβηθείς τα βασανιστήρια. Γιατί, δες, σου παραστέκεται βοηθός ο Χριστός. Καμιά πίκρα, καμιά ταλαιπωρία δεν θα σε βρει πια. Όλʼ αυτά πέρασαν. Τα ʽχεις όλα νικήσει με τη γενναιότητά σου. Από δω και πέρα χαρά, ηδονή, άνεση, ευφροσύνη… Αυτά θα γευθείς, βασιλεύοντας μαζί με το Χριστό και πρεσβεύοντας σʼ Εκείνον και για μένα, που σε γέννησα.
Μετά τη συντριβή λοιπόν των ποδιών τους, οι άγιοι παρέδωσαν τις ψυχές τους στο Θεό. Και οι στρατιώτες έφεραν αμάξια κι έβαλαν σʼ αυτά τα ιερά σώματα , για να τα μεταφέρουν στην όχθη του γειτονικού ποταμού. Επειδή όμως παρατήρησαν πως ο νέος εκείνος, που λεγόταν Μελίτων, ανάσαινε ακόμα, τον άφησαν έτσι, με την ελπίδα ότι θα ζήσει.
Σαν είδε η μητέρα του ότι αυτός μονάχα έμεινε πίσω, της ήρθε βαρύ, σαν θάνατος δικός της και του παιδιού της. Παρέβλεψε λοιπόν τη γυναικεία αδυναμία και λησμόνησε τη μητρική ευσπλαχνία. Σήκωσε το γιό της στους ώμους της κι ακολουθούσε γενναιόψυχα τα αμάξια, πιστεύοντας πως τότε μόνο θα ζούσε, όταν θα τον έβλεπε να είναι τελειωμένος και νεκρός.
Την ώρα λοιπόν που τον κουβαλούσε ,αυτός ξεψύχησε. Τότε πια η μητέρα του απαλλάχθηκε από τις φροντίδες . Σκιρτώντας δυνατά απʼ τη μεγάλη της χαρά για το τέλος του γιού της, μεταφέρει τον πολυαγαπημένο της νεκρό μέχρι τον τόπο, όπου ήταν τα σώματα των αγίων, τον βάζει πάνω σ΄ αυτά και τον συναριθμεί μαζί τους, για να μη χωριστεί από τα σώματά τους ούτε το σώμα εκείνου, που την ψυχή του βιαζόταν να συναριθμήσει με τις ψυχές τους.
Ανάβουν τότε μεγάλη φωτιά οι υπηρέτες του εχθρού (διαβόλου) και κατακαίνε τα σώματα των αγίων. Ύστερα τα πέταξαν στο ποτάμι ,επειδή φθονούσαν τα λείψανα των χριστιανών. Εκείνα όμως, από θεία βέβαια οικονομία, συγκρατήθηκαν σε κάποιαν όχθη και διασώθηκαν . Και τα ξαναπήραν χριστιανικά χέρια, χαρίζοντάς μας πλούτο ασύλητο.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
-
gkou
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2629
- Εγγραφή: Τρί Μαρ 21, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γεωργία@Κόρινθος
Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να επιδιώκει τιςε συναναστροφές με εναρέτους ανθρώπους.
Από το Γεροντικό
Ο ΑΒΒΑΣ Παλλάδιος είπε:
-Η ψυχή που αγωνίζεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, πρέπει ή να μαθαίνει σωστά όσα δεν ξέρει ή να διδάσκει με σαφήνεια, όσα έμαθε. Αν δεν θέλει να κάνει τίποτε από τα δύο, τότε δεν είναι καλά. Γιατί η αρχή της αποστασίας βρίσκεται στην έλλειψη της διδαχής και στην ανορεξία του θείου λόγου, που τον πεινάει πάντα η φιλόθεη ψυχή.
\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
Είπε κάποιος γέροντας:
-Αυτός μου μπαίνει σε αρωματοπωλείο, κι αν ακόμα δεν αγοράσει τίποτα, παίρνει πάντως επάνω του κάποιαν ευωδία. Έτσι συμβαίνει και μʼ αυτόν που επισκέπτεται τους πατέρες. Αν θελήσει να εργαστεί πνευματικά, του δείχνουν το δρόμο της ταπεινώσεως, που τον προστατεύει σαν τείχος από τις επιδρομές των δαιμόνων.
///////////////////////////////////////////////////////////
Του αγίου Μαξίμου
Όπως οι κατά σάρκα γονείς έχουν ιδιαίτερη φυσική αγάπη στα παιδιά τους, έτσι και ο νους έχει φυσικό σύνδεσμο με τους λόγους του. Και όπως οι γονείς αγαπούν παθολογικά τα παιδιά τους και τα θεωρούν τα πιο ικανά και τα πιο ωραία, ακόμα κι αν είναι σε όλα τα πιο καταγέλαστα, έτσι και στον άφρονα νου οι λόγοι του, ακόμα κι αν είναι οι χειρότεροι απʼ όλους, του φαίνονται φρονιμότατοι. Στον σοφό όμως νου δεν φαίνονται έτσι οι λόγοι του∙ απεναντίας, όταν νομίσει ότι είναι αντικειμενικοί και καλοί, τότε προπαντός δεν πιστεύει στην κρίση του, αλλά βάζει άλλους να κρίνουν τους λόγους και τους λογισμούς του , «μήπως εις κενόν τρέχη ή έδραμε» ( Γαλ. 2:2 ) , και απʼ αυτούς βεβαιώνεται.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001
Από το Γεροντικό
Ο ΑΒΒΑΣ Παλλάδιος είπε:
-Η ψυχή που αγωνίζεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, πρέπει ή να μαθαίνει σωστά όσα δεν ξέρει ή να διδάσκει με σαφήνεια, όσα έμαθε. Αν δεν θέλει να κάνει τίποτε από τα δύο, τότε δεν είναι καλά. Γιατί η αρχή της αποστασίας βρίσκεται στην έλλειψη της διδαχής και στην ανορεξία του θείου λόγου, που τον πεινάει πάντα η φιλόθεη ψυχή.
\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
Είπε κάποιος γέροντας:
-Αυτός μου μπαίνει σε αρωματοπωλείο, κι αν ακόμα δεν αγοράσει τίποτα, παίρνει πάντως επάνω του κάποιαν ευωδία. Έτσι συμβαίνει και μʼ αυτόν που επισκέπτεται τους πατέρες. Αν θελήσει να εργαστεί πνευματικά, του δείχνουν το δρόμο της ταπεινώσεως, που τον προστατεύει σαν τείχος από τις επιδρομές των δαιμόνων.
///////////////////////////////////////////////////////////
Του αγίου Μαξίμου
Όπως οι κατά σάρκα γονείς έχουν ιδιαίτερη φυσική αγάπη στα παιδιά τους, έτσι και ο νους έχει φυσικό σύνδεσμο με τους λόγους του. Και όπως οι γονείς αγαπούν παθολογικά τα παιδιά τους και τα θεωρούν τα πιο ικανά και τα πιο ωραία, ακόμα κι αν είναι σε όλα τα πιο καταγέλαστα, έτσι και στον άφρονα νου οι λόγοι του, ακόμα κι αν είναι οι χειρότεροι απʼ όλους, του φαίνονται φρονιμότατοι. Στον σοφό όμως νου δεν φαίνονται έτσι οι λόγοι του∙ απεναντίας, όταν νομίσει ότι είναι αντικειμενικοί και καλοί, τότε προπαντός δεν πιστεύει στην κρίση του, αλλά βάζει άλλους να κρίνουν τους λόγους και τους λογισμούς του , «μήπως εις κενόν τρέχη ή έδραμε» ( Γαλ. 2:2 ) , και απʼ αυτούς βεβαιώνεται.
Από το βιβλίο: «ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2001