Η επιστροφή
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Ιούλ 31, 2008 11:45 am
Καλησπέρα σας,
Ονομάζομαι Κώστας και είναι η πρώτη φορά που γράφω στην όμορφη αυτή σελίδα.
Μεγάλωσα σε μία πολύ Χριστιανική οικογένεια με δύο εκπληκτικούς σε όλα, γονείς (Ο Θεός να τους έχει καλά).
Οι βάσεις που πήρα από την οικογένειά μου με έκαναν στο να νομίζω ότι "μπορώ" να ξεχωρίζω, ποιούς θα ήθελα στη ζωή μου και ποιους όχι, σαν φίλους ή γνωστούς εννοώ.
Κατά διαστήματα, συνήθως στη μητέρα μου, έχουν συμβεί αρκετά "όμορφα" πράγματα, όπως αυτό που θα πω παρακάτω.
Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν μας έρχοντα πάντα όπως τα θέλουμε.
Να και κάποιος καλοθελητής στο δρόμο μας, να και μία διαφορετική κουβέντα, με αποτέλεσμα να ξεφεύγουμε από το δρόμο που νομίζουμε ότι είχαμε χαράξει.
Έτσι κι εγώ, ενώ σαν συμπεριφορά δεν είχε αλλάξει κάτι, μέσα μου είχε γίνει η μεγάλη αλλαγή και ψαχνόμουν με διάφορους τρόπους, αρχίζοντας να αμφισβητώ την ίδια μου τη θρησκεία.
Πριν τρια χρόνια περίπου, το Πάσχα, ο πατέρας μου ζήτησε από τη μητέρα μου να του ζυμώσει ψωμί. Το έκανε κάπου κάπου και του άρεσε πολύ. Η μάνα μου έφερε πολλές αντιρήσεις λόγω της Μεγάλης Εβδομάδας.
Τελικά καταφέρνει και την πείθει και Μεγάλο Σάββατο πρωί πρωί βρέθηκε να ζυμώνει.
Είχαμε πει κατά το μεσημέρι να πηγαίναμε να ψωνίσουμε για τα παιδιά του αδερφού μου.
Η μητέρα μου λόγω της πίεσης της ημέρας, ξέχασε να βάλει το ψωμί να φουσκώσει και το έβαλε κατευθείαν στο φούρνο, με αποτέλεσμα αυτό να κάνει ένα μεγάλο βαθούλωμα στο κέντρο του και να καεί γύρω γύρω.
Η μητέρα μου τρελάθηκε και τα έβαλε με τον πατέρα μου που την είχε πιέσει χωρίς να θέλει. Στεναχωρήθηκε πολύ, έκανε το σταυρό της και το έβγαλε από το φούρνο και το ακούμπησε στον πάγκο της κουζίνας.
Φύγαμε για τα μαγαζιά και επιστρέψαμε μετά από δύο ώρες περίπου. Μόλις μπήκαμε στο σπίτι εγώ με τον πατέρα μου πήγαμε να αφήσουμε τις τσάντες με τα ψώνια στην κρεβατοκάμαρα και η μητέρα μου πήγε στην κουζίνα.
Ένα λεπτό μετά ακούσαμε την κραυγή της και τρέξαμε πανικόβλητοι να δούμε τι συμβαίνει.
Την βρήκαμε να κοιτάζει τον πάγκο και να κάνει τον σταυρό της. Πλησιάζουμε και τι να δούμε. Επάνω στον πάγκο ήταν το ταψί με το ψωμί, μόνο που δεν υπήρχε πουθενά κάψιμο γύρω γύρω και όχι μόνο αυτό.
Το ψωμί είχε φουσκώει πάρα μα πάρα πολύ και στο κέντρο υπήρχε ένα μεγάλος σταυρός με σχέδια. Τρελαθήκαμε.
Εγώ μετά από αυτό ταρακουνήθηκα πάρα πολύ. Άρχισα να μετανιώνω για πάρα πολλά που έκανα/σκέφτηκα/έκρινα/αποφάσισα κλπ κλπ.
Από τότε έχουν αλλάξει πολλά......όμως....
Όμως τελευταία και δεν ξέρω γιατί και πώς βρήκα αυτήν εδώ τη σελίδα και άρχισα να "απορροφάω" τα πάντα. Δεν έχετε ιδέα πόσο με βοήθησε να ανοίξω τα μάτια και τα αυτιά μου και πάλι.
Αποφάσισα μετά από πάρα πολλά χρόνια να πάω να εξομολογηθώ, να διαβάσω την Αγία Γραφή, του Πατέρες μας....να βρω και πάλι έναν λόγο...
Για αυτό κι εγώ μέσα από αυτόν τον μονόλογο ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και τον καθένα ξεχωριστά για τα σχόλια που κάνατε σε διάφορα θέματα και βοηθήσατε όλους εμάς τους "δειλούς" που απλά διαβάζαμε και δε συμμετέχαμε να βρουμε το δρόμο για την επιστροφή στην αγάπη και τη γαλήνη.
Σας ευχαριστώ ειλικρινά όλους και συγνώμη αν σας κούρασα.
Πολύ φιλικά
Κώστας
Ονομάζομαι Κώστας και είναι η πρώτη φορά που γράφω στην όμορφη αυτή σελίδα.
Μεγάλωσα σε μία πολύ Χριστιανική οικογένεια με δύο εκπληκτικούς σε όλα, γονείς (Ο Θεός να τους έχει καλά).
Οι βάσεις που πήρα από την οικογένειά μου με έκαναν στο να νομίζω ότι "μπορώ" να ξεχωρίζω, ποιούς θα ήθελα στη ζωή μου και ποιους όχι, σαν φίλους ή γνωστούς εννοώ.
Κατά διαστήματα, συνήθως στη μητέρα μου, έχουν συμβεί αρκετά "όμορφα" πράγματα, όπως αυτό που θα πω παρακάτω.
Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν μας έρχοντα πάντα όπως τα θέλουμε.
Να και κάποιος καλοθελητής στο δρόμο μας, να και μία διαφορετική κουβέντα, με αποτέλεσμα να ξεφεύγουμε από το δρόμο που νομίζουμε ότι είχαμε χαράξει.
Έτσι κι εγώ, ενώ σαν συμπεριφορά δεν είχε αλλάξει κάτι, μέσα μου είχε γίνει η μεγάλη αλλαγή και ψαχνόμουν με διάφορους τρόπους, αρχίζοντας να αμφισβητώ την ίδια μου τη θρησκεία.
Πριν τρια χρόνια περίπου, το Πάσχα, ο πατέρας μου ζήτησε από τη μητέρα μου να του ζυμώσει ψωμί. Το έκανε κάπου κάπου και του άρεσε πολύ. Η μάνα μου έφερε πολλές αντιρήσεις λόγω της Μεγάλης Εβδομάδας.
Τελικά καταφέρνει και την πείθει και Μεγάλο Σάββατο πρωί πρωί βρέθηκε να ζυμώνει.
Είχαμε πει κατά το μεσημέρι να πηγαίναμε να ψωνίσουμε για τα παιδιά του αδερφού μου.
Η μητέρα μου λόγω της πίεσης της ημέρας, ξέχασε να βάλει το ψωμί να φουσκώσει και το έβαλε κατευθείαν στο φούρνο, με αποτέλεσμα αυτό να κάνει ένα μεγάλο βαθούλωμα στο κέντρο του και να καεί γύρω γύρω.
Η μητέρα μου τρελάθηκε και τα έβαλε με τον πατέρα μου που την είχε πιέσει χωρίς να θέλει. Στεναχωρήθηκε πολύ, έκανε το σταυρό της και το έβγαλε από το φούρνο και το ακούμπησε στον πάγκο της κουζίνας.
Φύγαμε για τα μαγαζιά και επιστρέψαμε μετά από δύο ώρες περίπου. Μόλις μπήκαμε στο σπίτι εγώ με τον πατέρα μου πήγαμε να αφήσουμε τις τσάντες με τα ψώνια στην κρεβατοκάμαρα και η μητέρα μου πήγε στην κουζίνα.
Ένα λεπτό μετά ακούσαμε την κραυγή της και τρέξαμε πανικόβλητοι να δούμε τι συμβαίνει.
Την βρήκαμε να κοιτάζει τον πάγκο και να κάνει τον σταυρό της. Πλησιάζουμε και τι να δούμε. Επάνω στον πάγκο ήταν το ταψί με το ψωμί, μόνο που δεν υπήρχε πουθενά κάψιμο γύρω γύρω και όχι μόνο αυτό.
Το ψωμί είχε φουσκώει πάρα μα πάρα πολύ και στο κέντρο υπήρχε ένα μεγάλος σταυρός με σχέδια. Τρελαθήκαμε.
Εγώ μετά από αυτό ταρακουνήθηκα πάρα πολύ. Άρχισα να μετανιώνω για πάρα πολλά που έκανα/σκέφτηκα/έκρινα/αποφάσισα κλπ κλπ.
Από τότε έχουν αλλάξει πολλά......όμως....
Όμως τελευταία και δεν ξέρω γιατί και πώς βρήκα αυτήν εδώ τη σελίδα και άρχισα να "απορροφάω" τα πάντα. Δεν έχετε ιδέα πόσο με βοήθησε να ανοίξω τα μάτια και τα αυτιά μου και πάλι.
Αποφάσισα μετά από πάρα πολλά χρόνια να πάω να εξομολογηθώ, να διαβάσω την Αγία Γραφή, του Πατέρες μας....να βρω και πάλι έναν λόγο...
Για αυτό κι εγώ μέσα από αυτόν τον μονόλογο ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και τον καθένα ξεχωριστά για τα σχόλια που κάνατε σε διάφορα θέματα και βοηθήσατε όλους εμάς τους "δειλούς" που απλά διαβάζαμε και δε συμμετέχαμε να βρουμε το δρόμο για την επιστροφή στην αγάπη και τη γαλήνη.
Σας ευχαριστώ ειλικρινά όλους και συγνώμη αν σας κούρασα.
Πολύ φιλικά
Κώστας
