Η επιστροφή

[costisk]

Καλησπέρα σας,
Ονομάζομαι Κώστας και είναι η πρώτη φορά που γράφω στην όμορφη αυτή σελίδα.
Μεγάλωσα σε μία πολύ Χριστιανική οικογένεια με δύο εκπληκτικούς σε όλα, γονείς (Ο Θεός να τους έχει καλά).
Οι βάσεις που πήρα από την οικογένειά μου με έκαναν στο να νομίζω ότι "μπορώ" να ξεχωρίζω, ποιούς θα ήθελα στη ζωή μου και ποιους όχι, σαν φίλους ή γνωστούς εννοώ.
Κατά διαστήματα, συνήθως στη μητέρα μου, έχουν συμβεί αρκετά "όμορφα" πράγματα, όπως αυτό που θα πω παρακάτω.

Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν μας έρχοντα πάντα όπως τα θέλουμε.
Να και κάποιος καλοθελητής στο δρόμο μας, να και μία διαφορετική κουβέντα, με αποτέλεσμα να ξεφεύγουμε από το δρόμο που νομίζουμε ότι είχαμε χαράξει.

Έτσι κι εγώ, ενώ σαν συμπεριφορά δεν είχε αλλάξει κάτι, μέσα μου είχε γίνει η μεγάλη αλλαγή και ψαχνόμουν με διάφορους τρόπους, αρχίζοντας να αμφισβητώ την ίδια μου τη θρησκεία.

Πριν τρια χρόνια περίπου, το Πάσχα, ο πατέρας μου ζήτησε από τη μητέρα μου να του ζυμώσει ψωμί. Το έκανε κάπου κάπου και του άρεσε πολύ. Η μάνα μου έφερε πολλές αντιρήσεις λόγω της Μεγάλης Εβδομάδας.
Τελικά καταφέρνει και την πείθει και Μεγάλο Σάββατο πρωί πρωί βρέθηκε να ζυμώνει.
Είχαμε πει κατά το μεσημέρι να πηγαίναμε να ψωνίσουμε για τα παιδιά του αδερφού μου.
Η μητέρα μου λόγω της πίεσης της ημέρας, ξέχασε να βάλει το ψωμί να φουσκώσει και το έβαλε κατευθείαν στο φούρνο, με αποτέλεσμα αυτό να κάνει ένα μεγάλο βαθούλωμα στο κέντρο του και να καεί γύρω γύρω.
Η μητέρα μου τρελάθηκε και τα έβαλε με τον πατέρα μου που την είχε πιέσει χωρίς να θέλει. Στεναχωρήθηκε πολύ, έκανε το σταυρό της και το έβγαλε από το φούρνο και το ακούμπησε στον πάγκο της κουζίνας.

Φύγαμε για τα μαγαζιά και επιστρέψαμε μετά από δύο ώρες περίπου. Μόλις μπήκαμε στο σπίτι εγώ με τον πατέρα μου πήγαμε να αφήσουμε τις τσάντες με τα ψώνια στην κρεβατοκάμαρα και η μητέρα μου πήγε στην κουζίνα.
Ένα λεπτό μετά ακούσαμε την κραυγή της και τρέξαμε πανικόβλητοι να δούμε τι συμβαίνει.

Την βρήκαμε να κοιτάζει τον πάγκο και να κάνει τον σταυρό της. Πλησιάζουμε και τι να δούμε. Επάνω στον πάγκο ήταν το ταψί με το ψωμί, μόνο που δεν υπήρχε πουθενά κάψιμο γύρω γύρω και όχι μόνο αυτό.
Το ψωμί είχε φουσκώει πάρα μα πάρα πολύ και στο κέντρο υπήρχε ένα μεγάλος σταυρός με σχέδια. Τρελαθήκαμε.

Εγώ μετά από αυτό ταρακουνήθηκα πάρα πολύ. Άρχισα να μετανιώνω για πάρα πολλά που έκανα/σκέφτηκα/έκρινα/αποφάσισα κλπ κλπ.
Από τότε έχουν αλλάξει πολλά......όμως....
Όμως τελευταία και δεν ξέρω γιατί και πώς βρήκα αυτήν εδώ τη σελίδα και άρχισα να "απορροφάω" τα πάντα. Δεν έχετε ιδέα πόσο με βοήθησε να ανοίξω τα μάτια και τα αυτιά μου και πάλι.

Αποφάσισα μετά από πάρα πολλά χρόνια να πάω να εξομολογηθώ, να διαβάσω την Αγία Γραφή, του Πατέρες μας....να βρω και πάλι έναν λόγο...

Για αυτό κι εγώ μέσα από αυτόν τον μονόλογο ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και τον καθένα ξεχωριστά για τα σχόλια που κάνατε σε διάφορα θέματα και βοηθήσατε όλους εμάς τους "δειλούς" που απλά διαβάζαμε και δε συμμετέχαμε να βρουμε το δρόμο για την επιστροφή στην αγάπη και τη γαλήνη.

Σας ευχαριστώ ειλικρινά όλους και συγνώμη αν σας κούρασα.
Πολύ φιλικά
Κώστας

[Cordelia]

Καλώς ήρθες, λοιπόν, costik !! >:D<

Όλοι μας έχουμε τέτοια "μικρά" θαύματα στη ζωή μας.

Ευτυχώς που ταρακουνήθηκες γιατί οι περισσότεροι δεν ξυπνούν με τίποτα

Κι εγώ έχω ωφεληθεί τόσο πολύ από αυτή την ιστοσελίδα και σε καταλαβαίνω.

Ευτυχώς ξεπέρασες τη "δειλία" και περιμένουμε τις δημοσιεύσεις σου :)

[silver]

===============================================
Ο costik έγραψε:

Την βρήκαμε να κοιτάζει τον πάγκο και να κάνει τον σταυρό της. Πλησιάζουμε και τι να δούμε. Επάνω στον πάγκο ήταν το ταψί με το ψωμί, μόνο που δεν υπήρχε πουθενά κάψιμο γύρω γύρω και όχι μόνο αυτό.
Το ψωμί είχε φουσκώει πάρα μα πάρα πολύ και στο κέντρο υπήρχε ένα μεγάλος σταυρός με σχέδια. Τρελαθήκαμε

Τις Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών!

Κύριε ο Κύριος ημών, ως θαυμαστόν το όνομά Σου
εν πάση τη γη,
ότι επήρθη η μεγαλοπρέπειά σου υπεράνω των ουρανών!


Αδελφέ Κώστα, η Κυρία Θεοτόκος σκέπη και καταφυγή σου!

==============================================

[costisk]

Cordelia και Silver, σας ευχαριστώ πάρα πολύ και τους δύο.
Πάντως για να είμαι ειλικρινής, το "ταρακούνημα" που είπα πριν, το νιώθω πολύ έντονα, ανεξήγητα θα έλεγα...αλλά ξέρω ότι έχω δρόμο μπροστά μου ακόμα...
Αγαπητέ Silver, η Κυρία Θεοτόκος σκέπη και καταφυγή για όλους μας (αν το λέω σωστά).

[panagiotis2008]

Κι εγώ αντιστοίχως βίωσα ένα τέτοιο θαύμα πριν 6-10 μήνες αδελφέ,από την επέμβαση του Θεού που μου έτεινε το χέρι σε βοήθεια με αγάπη.
Με τόση αγάπη παρά τις αμαρτίες μου και την κατεστραμμένη-από αυτές- ψυχή μου το ίδιο γίνεται με όσους Του ανοίγουν την καρδιά τους ειλικρινώς και πλήρως,χαίρομαι να ακούω περιπτώσεις σαν και σένα αδελφέ γιατί μόνο μία μικρή μειονότητα φτάνει έως εκεί πλέον δυστυχώς.
Να σε ευλογεί ο Θεός!

[Evi_J]

Τα θαύματα των αγίων μας είναι τόσα πολλά που λογικά θα έπρεπε να χανόμαστε μέσα τους.... αν τα βλέπαμε δηλ... Προσωπικά δεν μου έχει τύχει τόσο φανερό θαύμα σαν το δικό σου Κώστα, αλλά έχω μερικά να διηγηθώ αν με ρωτήσουν.

Καλώς ήρθες στην παρέα μας και ελπίζω να μην αλλάξεις ποτέ γνώμη ξανά περί πίστεως. Ο Θεός μαζί σου!

[aposal]

Καλώς ήρθες στην παρέα μας Κώστα! Εύχομαι να είσαι πάντοτε κοντά στον Θεό!
Ούτε σ' εμένα έχει συμβεί κάτι τόσο έντονο, αλλά πολλές φορές, από κάτι μικρογεγονότα νιώθω την παρουσία Του, την παρέμβασή Του!
Ο Θεός, έχω την εντύπωση, είναι δίπλα μας συνεχώς, έτοιμος, ανά πάσα στιγμή, να μας βοηθήσει. Εμείς είμαστε αυτοί που φταίμε όταν δεν υπάρχει επικοινωνία.

[costisk]

panagiotis2008, Evi_J και aposal ευχαριστώ για το καλωσόρισμα.
Θα ήθελα μόνο να πω ότι η πίστη μου προς το Θεό δεν άλλαξε ποτέ,απλά απομακρύνθηκα από Αυτόν και την Εκκλησία και το πλήρωσα ακριβά έχοντας διάφορα ψυχολογικά προβλήματα και ανησυχίες.
Τώρα σιγά σιγά αρχίζω και ψαναβρίσκω τον εαυτό μου και θέλω να κερδίσω τον χαμένο χρόνο.
Ένα από τα σχέδιά μου είναι φυσικά να επισκεφθώ το Άγιο Όρος, κάποια στιγμή και σύντομα ελπίζω, κάτι που δεν το έχω κάνει ποτέ.
Καλημέρα σε όλους :)

[srev]

Κώστα,

Καλώς ήρθες στις ιστοσελίδες συζητήσεων του athos.edo.gr.

Αυτό που σου συνέβει ήταν μεγάλη ευλογία και σπάνιο προνόμιο γιατί αφενός ήταν έντονο αφετέρου δεν συνοδεύτηκε με πειρασμό. Μην το αφήσεις να πάει χαμένο. Άλλοι παρακαλάνε όλη τους τη ζωή για μια τέτοια εμπειρία. Αν πω ότι δε σε ζηλεύω -παρότι αμαρτία- θα είμαι ψεύτης...

Ο Χριστός να σου παρέχει προστασία και να σου δίνει δύναμη και φώτιση πάντοτε.

Σπύρος.

[costisk]

Αγαπητέ μου srev σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια...
Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί που παρακαλάνε, όπως λες, όλη τους τη ζωή για μία τέτοια εμπειρία...αλλά μόνο ο Θεός κρίνει και αποφασίζει τι, πώς, πού και κυρίως γιατί πρέπει να γίνει κάτι...
εμένα ήρθε την ώρα που το χρειαζόμουν πάντως και Τον ευχαριστώ για αυτό.