"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

μπορει να σου κανει πολεμο ο πειρασμος αδερφε μου. μην αποκαμεις.ουτε να στεναχωριεσαι. που να ξερες εγω τι σκεφτομαι... αλλα ο Κυριος μας αγαπα οτι και να κανουμε. ετσι δεν ειναι?γιατι δεν το λες στον πνευματικο σου να ξαλαφρωσεις?

Ευχαριστω Παναγιωτη, οσες φορες μιλησα με τον πνευματικο μου ποτε δεν του ειχα αναφερει το συγκεκριμενο θεμα. Δεν ξερω γιατι αλλα εβρισκα αλλα πραματα να συζητησω. Τωρα που το αναφερες εκανα κλικ.

αντε μακαρι αδερφε μου. σιγουρα θα ξαλαφρωσεις.εχω παθει και εγω κατι παρομοιο.προσπαθει ο ατιμος να μας φερει σε μεγαλη θλιψη για να αποκαμουμε..ενω ο Κυριος μονο να μας βοηθαει θελει.προσευχησου και για μενα σε παρακαλω

Εγώ πάλι από όταν πέθανε ο πατερούλης μας έκλαψα 2-3 φορές και ποτέ ποτέ ξανά.
Επειδή έμαθα οτί η ψυχή είναι αθάνατη και δεν ήθελα να κάνω το χατίρι στον Πειρασμό να με βλέπει λυπημένο και να χαίρεται γι 'αυτό δεν ήμην ποτέ λυπημένος.

Δεν το έχω σκεφθεί και ούτε θέλω να το σκέφτομαι.Γνωρίζω ότι αυτό το γεγονός είναι αναπόφευκτο.Δυστυχώς δεν είμαι έτοιμος να το δεχτώ.Παρότι προσπαθώ και είμαι δίπλα στην εκκλησία και προσεύχομαι συνεχώς και προσπαθώ ολοένα για την πνευματική υγεία -δεν έχω καταφέρω να ξεπεράσω αυτή την φοβία.Δεν νομίζω ότι μου κάνει καλό να σκέφτομαι καθημερινά αυτό.Χάνω τον αυθορμητισμό μου και με αποδιοργανώνει αρκετές φορές απο την καθημερινότητα μου.Όταν όμως είμαι στην εκκλησία ή βρίσκομαι στο Άγιο Όρος ή βρίσκομαι νοερά πολυ κοντά στον Θεό με την προσευχή και την αγάπη μου προς Αυτόν, ομολογώ ότι δεν με νοιάζει ο Θάνατος.Αρκεί να καταφέρω να σώσω την ψυχή μου...
Μπορεί να με βοηθήσει κάποιος να μου πει τι σημαίνουν όλα αυτά ;Εχω βιώσει τον θάνατο τριών Ανθρώπων μου (πατέρας, παππούς, γιαγιά) σε διάστημα τριών χρονών όταν ήμουν στην ηλικία των 20 χρονών.Τώρα είμαι 40 χρονών.
Ευπρόσδεκτη κάθε άποψη ή βοήθεια...

Αντε να πεθανουμε ολοι να δω ποιοι θα μιλανε μετα εδω μεσα...

Χα! Χα! Χα!
Καλό!
Η αλήθεια πάντως είναι ότι κι εγώ άρχισα να συνειδητοποιώ τα περί θανάτου και μετά θάνατον ζωής μετά την αναχώρηση της μητέρας μου!
Θεωρώ ότι το να χάνεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και να υπάρχει κάποιος (έμπειρος πνευματικά) να σου εξηγήσει γιατί δεν πρέπει να λυπάσαι και τι σημαίνει θάνατος για τον Χριστιανισμό, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση!
Μακάρι σε κάθε κοιμητήριο να υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι! Πόσο καλό θα έκαναν!

Έτσι είναι aposal όπως τα γράφεις! Μόνο όταν βιώσεις την απώλεια κάποιου δικού σου ανθρώπου αρχίζεις να βλέπεις το θάνατο κάπως πιο σφαιρικά.
Ξέρετε τι λένε οι παιδοψυχίατροι; (δε θέλω να μπω στα ..."χωράφια" του πατρός Αντωνίου αλλά είναι κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και ταιριάζει στην κουβέντα μας)
Τα παιδιά λοιπόν, βιώνουν το πένθος σε δόσεις! Αν χάσουν για παράδειγμα έναν παππού ή γιαγιά, ανάλογα την ηλικία(του παιδιού) για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά ασχολούνται με το θέμα, ρωτάνε (κι ενδεχομένως να κάνουν σκληρές ερωτήσεις που φέρνουν σε δύσκολη θέση τους γονείς) και επεξεργάζονται το γεγονός επί μακρόν!
Η συμβουλή λοιπόν των ειδικών είναι να μετέχουν τα παιδιά σε εξόδιες ακολουθίες και μνημόσυνα ,με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρχουν υστερίες. Μ' αυτό τον τρόπο το παιδί από μικρό αντιλαμβάνεται ότι ο θάνατος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής!
Πόσοι από μας έχουν τέτοια βιώματα παιδιώθεν;;
Και γιατί μπροστά στην πρώτη εμπειρία θανάτου ο κάθε άνθρωπος να μην αντιδρά σαν ένα παιδί , ανεξάρτητα σε ποια ηλικία είναι;;
Η γνώμη σας ποια είναι;

Τι να συμμετέχουν σε εξόδιες ακολουθίες?
Γιατί θα έπρεπε από μωρό να με πηγαίνουν σε κηδείες?Αν δεν πέθαινε κάποιος συγγενής μας γιατι να πάω?Και αν δεν ήθελα να πάω θα με πήγαιναν με το ζόρι?
Το θέμα δεν είναι να πηγαίνουν τα παιδιά σε κηδείες από μικρά αλλά να τα γαλουχήσουμε χριστιανικά για να καταλάβουν τι σημαίνει για την πίστη μας ο θάνατος και τι ακολουθεί μετά τον θάνατο που δεν είναι το τέλος της ύπαρξης του ανθρώπου
Να μάθει οτί μετά η ψυχή του ανθρώπου πηγαίνει στην αληθινή ζωή.
Εγώ έχασα τον πατέρα μου αλλά λίγες μέρες πριν είχα διαβάσει για την ένδιάμεση κατάσταση των ψυχών κι έτσι δεν λυπήθηκα πολύ,αντιθέτως δεν στενοχωρήθηκα καθόλου μέχρι σήμερα,το πέρασα στο ντούκου.

Όχι καλέ μου Παναγιώτη να πάρουμε και σβάρνα τις κηδείες! Άλλο αυτό και άλλο ο αποκλεισμός από την κηδεία πχ ενός συγγενικού προσώπου με την αιτιολογία ότι "είναι μικρό".
Έχεις δίκιο για την παρατήρηση, δεν το διευκρίνησα. Σ' ευχαριστώ.