"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Σιγουρα ο πνευματικος μου με συμβουλεψε να μην εχω απελπισια γιατι ειναι τεχνασμα του αλλου...αλλα ωρες ωρες με πιανει φοβος μη παθουν τιποτα τα παιδια μου γιαυτο που εκανα και τρελενομαι,και σαυτο ομως μου εδωσε απαντηση οτι ο Θεος δεν ειναι τιμωρος αρκει να μετανοησουμε...στα λογια ειναι πιο ευκολα να συζηταμε τα παντα,οι ωρες ομως που βρισκεσαι μπροστα στο εικονοστασι και παρακαλας και εισαι μονος σου αυτες ειναι οι πιο δυσκολες γιατι εκεινες τις ωρες αισθανεσαι το μεγεθος της αμαρτωλοτητας σου..

eleimon έγραψε:Σιγουρα ο πνευματικος μου με συμβουλεψε να μην εχω απελπισια γιατι ειναι τεχνασμα του αλλου...αλλα ωρες ωρες με πιανει φοβος μη παθουν τιποτα τα παιδια μου γιαυτο που εκανα και τρελενομαι,και σαυτο ομως μου εδωσε απαντηση οτι ο Θεος δεν ειναι τιμωρος αρκει να μετανοησουμε...στα λογια ειναι πιο ευκολα να συζηταμε τα παντα,οι ωρες ομως που βρισκεσαι μπροστα στο εικονοστασι και παρακαλας και εισαι μονος σου αυτες ειναι οι πιο δυσκολες γιατι εκεινες τις ωρες αισθανεσαι το μεγεθος της αμαρτωλοτητας σου..

Έχω την άποψη πως από τη στιγμή που οι γιατροί λένε ότι πρέπει να "πάρουν" τι παιδί, πρέπει να κάνεις υπακοή στους γιατρούς. Η υπακοή αυτή δεν είναι αντίθετη με τη θρησκεία μας, εξ άλλου ο Θεός είναι Αυτός που βοηθάει την επιστήμη της Ιατρικής να εξελίσσεται.
Πρόβλημα ενδεχομένως να υπήρχε αν ο πνευματικός σου, σου απαγόρευε να κάνεις αυτό που λένε οι γιατροί.
Είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση που εύχομαι να μην τη ζήσει κανένας μας. Σε μια τέτοια περίπτωση δοκιμάζεται και η εμπιστοσύνη προς τον Δημιουργό μας. Αν είμαστε ακλόνητοι στην πιστη μας, τότε ακολουθούμε τη συμβουλή του πνευματικού και πάμε κόντρα στην επιστήμη.
Όσον αφορά στα παιδιά σου, θα πρέπει να αναθέσεις τη προστασία τους στον Κύριο, το οποίο βέβαια προϋποθέτει (πάλι) ακλόνητη πίστη σ' Αυτόν.

Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα :

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»

(σελ. 92-93)
Ύστερα από την εφηβεία, που είναι η πιο δύσκολη ηλικία, η αγωνία των γονέων είναι μεγαλύτερη για τα παιδιά τους, μέχρι να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν. Οι γονείς τότε ας κάνουν ό,τι μπορούν, για να τα βοηθήσουν, και ό,τι δεν μπορούν να κάνουν, επειδή ξεπερνάει τις δυνάμεις τους, ας το αναθέτουν στον Παντοδύναμο Θεό. Όταν εμπιστευθούν τα παιδιά τους στον Θεό, τότε ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθήσει για πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως. Αν λχ τα παιδιά δεν ακούν, να τα εμπιστευθούν στον Θεό και όχι να βρίσκουν διάφορους τρόπους να τα ζορίζουν. Να πει η μητέρα στον Θεό : «Θεέ μου, δεν με ακούν τα παιδιά μου. Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Φρόντισέ τα Εσύ».
Μου έκανε εντύπωση προχθές στην αγρυπνία, μια μητέρα που την γνώριζα από παλιά. Ήρθε να με χαιρετήσει. Βλέπω, είχε μαζί της μόνο τα μεγαλύτερα παιδιά. «Που είναι τα μικρά»; Τη ρωτάω. «Στο σπίτι γέροντα, μου λέει. Τέτοια μέρα θέλαμε να ‘ρθούμε στην αγρυπνία και είπαμε με τον σύζυγο : «Αφού σε αγρυπνία πάμε δεν πάμε κάπου για διασκέδαση, ο Θεός θα διαθέσει έναν άγγελο να φυλάξει τα μικρά μας». Σπάνια συναντάς σήμερα τέτοια εμπιστοσύνη, γιατί τώρα, όπως έλειψε η εμπιστοσύνη των παιδιών στους γονείς, έλειψε και η εμπιστοσύνη των γονέων στον Θεό. Και ακούς πολλούς γονείς να λένε : «Γιατί το δικό μου παιδί να πάρει κακό δρόμο; Αφού εμείς εκκλησιαζόμαστε». Δεν δίνουν όμως κατσαβίδι στον Χριστό να σφίξει καμιά βίδα (δηλαδή δεν τα εμπιστεύονται σ’ Αυτόν). Θέλουν να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Και ενώ υπάρχει ο Θεός που προστατεύει τα παιδιά και ο φύλακας άγγελος είναι συνέχεια κοντά τους, αυτοί αγωνιούν, μέχρι που αρρωσταίνουν. Και παρ’ όλο που είναι πιστοί άνθρωποι, φέρονται σαν να μην υπάρχει Θεός, σαν να μην υπάρχει φύλακας άγγελος, οπότε εμποδίζουν την θεία επέμβαση. Ενώ πρέπει να ταπεινώνονται και να ζητούν βοήθεια από τον Θεό και ο καλός Θεός θα προστατέψει τα παιδιά.

Ο Παισιος ειναι η παρηγορια μου Αποστολε κατι τετοιες ωρες,εχω σχεδον ολα τα βιβλια του και χρωσταω πολλα σ αυτον το γεροντα γιατι αυτος ηταν η αιτια-ενα απο τα βιβλια του- να ειμαι κοντα στο Χριστο...εχει γυρισει πολυς κοσμος στην εκκλησια απ αυτον το γεροντακι...

eleimon και Σμαρώ ομολογώ ότι με συγκινήσατε πάρα πολύ και οι δύο με τις ιστορίες σας. Εφ'όσον το μετάνιωσες eleimon ο Θεός είναι πάντα φιλεύσπλαχνος και δε νομίζω ότι θα σου δώσει άλλο "κακό" στην ζωή σου. Οπότε και το να ζείς συνέχεια μέσα στο φόβο μην πάθουν κάτι τα παιδιά σου δε το βρίσκω σωστό. Αν ο Θεός επιτρέψει να γίνει κάτι στον οποιοδήποτε απο εμάς θα το κάνει κ αν πάλι δε θέλει το χειρότερο ατύχημα να συμβεί δεν θα πειραχτεί ούτε μία τρίχα απο τα μαλλιά μας.

Σ ευχαριστω Δημητρα τονομα μου ειναι Ελπιδα,ειναι παρηγορητικα για μενα τα λογια αυτα...