mirto έγραψε:Cordelia έγραψε:Για μένα το ιδανικό είναι να καταφέρει κάποια να συνδυάσει και τα δύο !!!
Για τον εαυτό μου θα το ήθελα πολύ.
Δεν θα συμβούλευα καμία γυναίκα να σταματήσει να εργάζεται επειδή έκανε οικογένεια τόσο γιατί έτσι θα είναι εξαρτημένη από το σύζυγο και κινδυνεύει κιόλας να χάσει την προσωπικότητά της όσο και γιατί δεν βλέπω πως συνδέεται η σωτηρία της ψυχής με το αν εργαζόμαστε παράλληλα(εξαιρούνται κάποιες δουλειές σαν τη δική μου όπου πραγματικά υπάρχει κίνδυνος απώλειας της ψυχής).
Cordelia πολύ σωστή η σκέψη σου αλλά στην πράξη το "χάσιμο" είναι μεγάλο. Λυπάμαι που θα στο πω αλλά υπάρχουν πολλές που προσπαθούν και λένε ότι μπορούν να συνδυάσουν και τα δύο ....... ΑΛΛΑ η αλήθεια θα φανεί όταν θα ρωτήσεις τα παιδιά αυτών των γυναικών "ΤΙ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΜΑ? " σε πληροφορώ ότι με ένα στόμα θα πουν "ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ, ΔΕΝ ΤΗ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΣΟ ΘΕΛΟΥΜΕ " Δυστυχώς αυτό είναι ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ που πληρώνει κάθε γυναίκα που εργάζεται .....και δεν σου λέω όταν τα παιδιά πάνε σχολείο αλλά πριν τα έξι όταν τα μεγαλώνει ή γιαγιά και η κάθε φιλιππινέζα!!!! .... και γυρνάς στο σπίτι και βλέπεις ένα άλλο παιδί κι αναρωτιέσαι ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;;;;
Βρεθηκα μπροστα σε αυτο το διλημμα .Η δουλεια μου απαιτουσε σχεδον 100% του χρονου μου και της προσοχης μου.Η οικογενεια μου το ιδιο.
Ευκολα θα μπορουσα να αντικατασταθω στον τοπο εργασιας μου.
Οχι το ιδιο ευκολα στην οικογενεια μου.
Υποκλινομαι μπροστα στις μητερες που αγωνιζονται να τα βγαλουν περα με οικογενεια και δουλεια,αν δεν γινεται αλλοιως.
Θα ειχαμε εναν καλυτερο κοσμο αν η κοινωνια μας μεριμνουσε περισσοτερο για την οικογενεια .
Εγω σκεφτηκα οτι ευκολα μπορουσα να αντικατασταθω στην δουλεια,οχι ομως και στην οικογενεια.
Ηθελα να ημουν εκει οταν τα παιδια μου ηταν χαρουμενα και ανεμελα,η φοβισμενα ,η πονουσαν η εκλαιγαν,η με πυρετο,η με εμετους,κλπ,κλπ....
Ηθελα να ημουν κοντα τους να τα βοηθω να αναψουν το κερακι τους,να φιλησουν την εικονα,να φτειαξουμε μαζι προσφορο,η νηστησιμα,η να παμε να δουμε καποιον στο Γηροκομειο η καποιον αρρωστο...
Να σταυρωσω το προσκεφαλο τους μετα απο καθε βραδυνη προσευχουλα.
Να διαβαζουμε μαζι για καποιον τοσο Δυνατο,τοσο γεματο Αγαπη,που γαληνευε τρικυμιες ,μας εκανε καλα,μας σκουπιζε τα δακρυα...
Να μεγαλωσουν ελευθερα απο την τυραννια της τηλεορασης και του πλυσιματος εγκεφαλου του καθε καλοθελητου που θα τους μιλαγε για "αγαπη" και για "ζωη".
Να παμε μαζι εκδρομουλα σε Μοναστηρια για να γνωρισουν και εναν αλλο τροπο ζωης,αλλοιωτικους ανθρωπους με δυναμη να λενε οχι στον κοσμο απο Αγαπη στο Χριστο.
Ο Δημιουργος μου εμπιστευτηκε αυτες τις ψυχουλες. Επρεπε να δωσω μια απαντηση στο ερωτημα : " Αν εσυ μητερα δεν εισαι εκει ,να τους μιλησεις για τον Χριστο,τοτε ποιος; "
Φυσικα και δεν πηρα την αποφαση μου ανωδυνα .Υπαρχει τιμημα σε καθε εκλογη.Ειναι η σωστη εκλογη ομως που μετραει και ,με σωστη εκλογη,ακομα και αν χασεις, κερδιζεις !.