Re: Κάνεις ή δεν κάνεις καταγγελία;
Δημοσιεύτηκε: Σάβ Φεβ 06, 2010 9:09 pm
Λοιπόν να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Η Εκκλησία έχει μια ιστορία, μια εμπειρία βαθιά και αγιοπνευματική η οποίες πηγάζουν απο αυτό το πρόσωπο του Θεανθρώπου ο οποίος ήταν και Θεός αλλα και άνθρωπος. Απο την μία γίνεται αυτο που ο Θεός θέλει, αλλά και ο άνθρωπος είναι συνεργός του Θεού. Ο Χριστός σαν πρόσωπο είχε και ανθρώπινο θέλημα.
Σ'αυτή τη βάση στηρίχτηκαν και οι χριστιανοί, οι ασκητές, οι άγιοι. Δεν αρκέστηκαν στον "μονοθελητισμό", αλλα πάμπολες φορές άφησαν τα ασκηταριά τους, τις σπηλιές τους και έτρεχαν στις πόλεις. Μπορώ αν θέλεις να σου αραδιάσω πάμπολα τέτοια περιστατικα.
Επίσης λές οτι η δικαιοσύνη είναι ως ράκος αποκαθημένης, ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται, ο άρχων του κόσμου τούτου είναι ο διαβολος και τα σχετικα τα οποία είναι αγιογραφικά και κανείς δεν τα αρνείται. Αν θεωρείς οτι τα δικαστήρια, η πολιτεία είναι εφάμαρτα, γιατί δεν θέωρείς εξίσου εφάμαρτο και το ίντερνετ. Η καλύτερα γιατί δεν μένεις εν προσευχή όπως λες, αλλά μπαίνεις για να πεις την γνώμη σου. Ακριβώς γιατί ζούμε όμως στον κόσμο. Ακόμα και αν είμαστε σε ύψη αγιότητος, και του διπλανού το σπίτι έχει πάρει φωτιά, θα καλέσουμε την πυροσβεστική, θα πάμε να την σβήσουμε. Εξίσου πολλά περιστατικά μπορώ και εδω να σου αναφέρω απο το γεροντικό. Υπάρχουν λοιπόν στιγμές που χρειάζεται σιωπή και άλλοτε χρειάζεται να μιλήσεις. Η εγρήγορση και η προσευχιτική κατάσταση δεν καταργείται σε καμία απο τις δύο περιπτώσεις.
Η πίστη και τα έργα είναι αλληλένδετα, κανένα απο τα δύο δεν μπορεί να σταθεί μόνο του. Ο διαχωρισμός τους έγινε απο τον προτεσταντισμό και τον παπισμό αντίστοιχα. Τώρα υπάρχει και ένα άλλο άκρο. Δεν μίλησα για διαμμαρτυρίες, ούτε για αντιδράσεις μαζικές για να κρύβεται το πρόσωπο μέσα απο το σύνολο. Μιλάω για χριστιανούς ενσυνείδητους, αγωνιζόμενους και προσευχόμενους. Για αντίσταση, προσωπική. Τότε μπορεί να πάρει η σύναξη των πιστών εν τη Εκκλησία, μορφή λειτανίας.
Σ'αυτή τη βάση στηρίχτηκαν και οι χριστιανοί, οι ασκητές, οι άγιοι. Δεν αρκέστηκαν στον "μονοθελητισμό", αλλα πάμπολες φορές άφησαν τα ασκηταριά τους, τις σπηλιές τους και έτρεχαν στις πόλεις. Μπορώ αν θέλεις να σου αραδιάσω πάμπολα τέτοια περιστατικα.
Επίσης λές οτι η δικαιοσύνη είναι ως ράκος αποκαθημένης, ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται, ο άρχων του κόσμου τούτου είναι ο διαβολος και τα σχετικα τα οποία είναι αγιογραφικά και κανείς δεν τα αρνείται. Αν θεωρείς οτι τα δικαστήρια, η πολιτεία είναι εφάμαρτα, γιατί δεν θέωρείς εξίσου εφάμαρτο και το ίντερνετ. Η καλύτερα γιατί δεν μένεις εν προσευχή όπως λες, αλλά μπαίνεις για να πεις την γνώμη σου. Ακριβώς γιατί ζούμε όμως στον κόσμο. Ακόμα και αν είμαστε σε ύψη αγιότητος, και του διπλανού το σπίτι έχει πάρει φωτιά, θα καλέσουμε την πυροσβεστική, θα πάμε να την σβήσουμε. Εξίσου πολλά περιστατικά μπορώ και εδω να σου αναφέρω απο το γεροντικό. Υπάρχουν λοιπόν στιγμές που χρειάζεται σιωπή και άλλοτε χρειάζεται να μιλήσεις. Η εγρήγορση και η προσευχιτική κατάσταση δεν καταργείται σε καμία απο τις δύο περιπτώσεις.
Η πίστη και τα έργα είναι αλληλένδετα, κανένα απο τα δύο δεν μπορεί να σταθεί μόνο του. Ο διαχωρισμός τους έγινε απο τον προτεσταντισμό και τον παπισμό αντίστοιχα. Τώρα υπάρχει και ένα άλλο άκρο. Δεν μίλησα για διαμμαρτυρίες, ούτε για αντιδράσεις μαζικές για να κρύβεται το πρόσωπο μέσα απο το σύνολο. Μιλάω για χριστιανούς ενσυνείδητους, αγωνιζόμενους και προσευχόμενους. Για αντίσταση, προσωπική. Τότε μπορεί να πάρει η σύναξη των πιστών εν τη Εκκλησία, μορφή λειτανίας.
